Wyrok I ACa 551/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 sierpnia 2012r. Sąd Apelacyjny w Łodzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 551/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 sierpnia 2012r. Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Bożena Wiklak Sędziowie: SSA Lilla Mateuszczyk (spr.) SSO del. Barbara Bojakowska Protokolant: st.sekr.sądowy Katarzyna Olejniczak po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2012 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa T. D. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w … o odszkodowanie i zadośćuczynienie na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt I C 450/10 I. Z apelacji strony pozwanej zmienia zaskarżony wyrok w punktach 1 i 2 sentencji w ten tylko sposób, że zasądzoną w punkcie 1 kwotę 4.000 złotych obniża do kwoty 2.000 (dwa tysiące) złotych; II. oddala apelację strony pozwanej w pozostałej części, apelację powoda zaś w całości; III. nie obciąża powoda kosztami procesu w postępowaniu apelacyjnym; Ń» _'J .<ř\ z ,//,, _WW .š ~ u ~\` _ „.I“\\ „_ ! NĹZ - ;Ń ' --- STRONA 2 --- IV. przyznaje i nakazuje wypłacić na rzecz adwokata Bożeny Kony prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Łodzi , kwotę 6.642 (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa) złotych brutto tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I ACa 551/12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy w Łodzi zasądził od pozwanego Skarbu Państwa – Zakładu Karnego w … na rzecz powoda T. D. kwotę 4.000 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 5 lutego 2010 r. tytułem zadośćuczynienia (punkt 1), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (punkt 2) i orzekł o kosztach procesu (punkty 3 i 4) – (wyrok – k. 330) Powyższy wyrok zapadł na podstawie poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny co do zasady podzielił i przyjął za własne. Na ich podstawie Sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że powództwo zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. Zdaniem tego Sądu utrata prawa najmu lokalu mieszkalnego przez powoda nie pozostaje w związku przyczynowo – skutkowym z działaniami funkcjonariuszy Zakładu Karnego w …, gdyż udzielono mu przepustki by mógł załatwić sprawy związane z mieszkaniem, a nadto pomimo posiadania środków pieniężnych powód nie opłacał należności czynszowych. W oparciu o dokumentację medyczną i opinie biegłych lekarzy, Sąd Okręgowy uznał, że powód był prawidłowo leczony zarówno neurologicznie, jak i gastroenterologicznie. Ponadto otrzymał łóżko dostosowane do jego wzrostu, a jego zdrowie nie uległo pogorszeniu na skutek rzekomego spania na nieodpowiednim łóżku. Działania funkcjonariuszy państwowych w Zakładzie Karnym w … nie były zatem niezgodne z prawem, a powód nie wykazał też skutecznie pozostałych przesłanek wynikających z art. 417 § 1 kc, czyli szkody i związku przyczynowego. Odnośnie żądania zadośćuczynienia za krzywdę powstałą na skutek naruszenia dóbr osobistych powoda, Sąd I instancji stwierdził, że nie doszło do naruszenia jego dóbr osobistych na skutek nie udzielenia przepustek, wycofania z odpłatnego zatrudnienia, negatywnego opiniowania wielokrotnych wniosków o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia oraz pozbawienia możliwości udziału w zajęciach rekreacyjnych. Nie ma bowiem obowiązku uwzględniania wniosków powoda, a konieczność wycofania z odpłatnego --- STRONA 3 --- zatrudnienia wynikała z sytuacji finansowej strony pozwanej. Twierdzenia o pozbawieniu powoda możliwości udziału w zajęciach rekreacyjnych są natomiast bezpodstawne. Zdaniem Sądu Okręgowego osadzenie powoda w przeludnionych celach naruszyło jego dobra osobiste w postaci godności osobistej i prawa do prywatności czy intymności. Za adekwatne zadośćuczynienie z tego tytułu Sąd I instancji uznał kwotę 4.000 zł. O odsetkach orzeczono w oparciu o art. 481 kc. Sąd Okręgowy na podstawie art. 102 kpc nie obciążył powoda kosztami procesu (uzasadnienie – k. 331-339). Od powyższego wyroku apelacje złożyły obie strony. Powód zaskarżył wyrok w części oddalającej powództwo (punkt 2) i zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 448 kc - poprzez zastosowanie zawężającej wykładni tego artykułu i przyjęcie, że kwota 4.000 zł zasądzona tytułem zadośćuczynienia , jest kwotą odpowiednią na pokrycie obiektywnie postrzeganej krzywdy powoda, jego cierpień fizycznych i psychicznych, trwających nieprzerwanie przez 84 miesiące; b) art. 417 kc - poprzez: - dokonanie nieprawidłowej wykładni tego artykułu i niezasadne przyjęcie braku winy i związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy utratą rzeczy ruchomych, stanowiących wyposażenie mieszkania powoda, a zachowaniami pozwanego, w sytuacji gdy utrata rzeczy była skutkiem ich niezabezpieczenia przez powoda z przyczyn od niego niezależnych i wynikiem braku zgody pozwanego na udzielenie przepustki oraz wynikiem bezczynności funkcjonariuszy, którzy wiedząc o tym, nie dokonali zabezpieczenia mienia powoda; - niezasadne przyjęcie braku winy i związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy utratą prawa najmu lokalu mieszkalnego przez powoda i zachowaniami pozwanego, polegającymi na bezczynności w postaci nieudzielenia powodowi przepustki celem osobistego wyjaśnienia sprawy, co skutkowało utratą mieszkania; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku: a) art. 233 § 1 kpc: --- STRONA 4 --- - poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dowolne uznanie , że odbywanie przez powoda kary pozbawienia wolności w systemie półotwartym (przez 7 godzin dziennie), powodowało mniejszy dyskomfort związany z osadzeniem w przeludnionych celach w sytuacji, gdy pobyt powoda w Zakładzie Karnym w Łowiczu trwający 7 lat czyli 84 miesiące w takich warunkach bytowych, był niewątpliwie nadmiernie uciążliwy i naruszał dobra osobiste powoda w postaci godności i intymności oraz prawa do odbywania kary pozbawienia wolności w warunkach humanitarnych określonych art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 5.11.1950 r. - dowolne uznanie, że zasądzona na rzecz powoda kwota 4.000 złotych tytułem zadośćuczynienia jest odpowiednia w rozumieniu art.448 kc, w stosunku do rozmiaru cierpień psychicznych i dolegliwości fizycznych, których powód doświadczył przebywając w permanentnie przeludnionych celach ,w trudnych warunkach higienicznych oraz adekwatna do ograniczeń i uciążliwości tym spowodowanych, mających negatywny wpływ ma jego osobowość (powód nadal pozostaje pod opieką lekarza psychiatry); - dowolne uznanie, że udzielenie przez pozwanego zgody na jednorazowe opuszczenie przez powoda Zakładu Karnego w Łowiczu w asyście funkcjonariuszy służby więziennej, celem załatwienia formalności związanych z wynajmowanym mieszkaniem , mogło zapobiec jego utracie; - dowolne uznanie, że narzeczona powoda była osobą która mogła i powinna zająć się sprawami dotyczącymi jego mieszkania, w sytuacji braku zgody tej osoby i nie istnienia stosunku prawnego łączącego te osoby, który uprawniałby do takich działań z mocy prawa, co wskazuje na dowolną ocenę Sądu I Instancji w zakresie tych relacji; b) art. 328 § 2 kpc - poprzez niewyjaśnienie i określenie w sposób ogólnikowy w uzasadnieniu wyroku tych okoliczności sprawy , które miały zasadniczy wpływ na określenie rozmiaru krzywdy jakiej doznał powód oraz wysokość zadośćuczynienia. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w zaskarżonym zakresie (apelacja powoda – k. 356-359). --- STRONA 5 --- Pozwany zaskarżył wyrok w części uwzględniającej powództwo (punkt 1) i nie obciążającej powoda kosztami procesu (punkt 3) i wniósł o jego zmianę przez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego i apelacyjnego, w tym na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przypisanych. Skarżący zarzucił: I. naruszenie prawa procesowego - art. 321 § 1 kpc mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez sprzeczne z zasadą dyspozycyjności postępowania cywilnego oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach faktycznych określonych i ustalonych samodzielnie przez Sąd a nigdy nie sprecyzowanych jako podstawa powództwa przez powoda; II. naruszenie prawa materialnego - art. 448 w zw. z art. 24 kc poprzez niewłaściwe zastosowanie i: - zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego mimo wynikającego bezpośrednio z treści pozwu oraz zeznań powoda braku wystąpienia krzywdy; - przyznanie zadośćuczynienia w wysokości całkowicie nieadekwatnej w stosunku do rozmiaru rzekomo doświadczonej przez powoda krzywdy; - przyjęcie, że w oparciu o ustalony w sprawie stan faktyczny możliwe jest stwierdzenie naruszenia dóbr osobistych w sytuacji gdy, poza przeludnieniem, pozostałe warunki odbywania kary były zgodne z prawem, II. naruszenie prawa materialnego - art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w dniu 4 listopada 1950 roku w Rzymie (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284) przez niezastosowanie poprzez przyjęcie, że powód był w Zakładzie Karnym w ... traktowany w sposób niehumanitarny, III. naruszenie prawa materialnego - art. 481 § 1 w zw. z art. 455 kc przez niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż właściwą datą początkową naliczania odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia pieniężnego jest w niniejszej sprawie dzień doręczenia pozwu, mimo, że wspomniane świadczenie było sporne zarówno co do zasady jak co do wysokości, a jego wysokość została ustalona arbitralnie przez Sąd. --- STRONA 6 --- Pozwany zgłosił też zarzut przedawnienia roszczeń związanych z odbywaniem kary w okresie przypadającym przed dniem 25.09.2006 r. (apelacja pozwanego – k. 362- 368). W odpowiedzi na apelację powoda strona pozwana wniosła o jej oddalenie (odpowiedź na apelację – k. 374-377). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja strony pozwanej jest częściowo zasadna. W pierwszej kolejności należało rozważyć podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczeń powoda związanych z odbywaniem kary w okresie przypadającym przed dniem 25.09.2006 r. Trzyletni termin przedawnienia roszczeń z czynu niedozwolonego wynika z przepisu art. 442 1 § 1 kc. Termin ten biegnie od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie odpowiedzialnej do jej naprawienia. Powód od 2002 r. do 2009 r. przebywał w warunkach izolacji penitencjarnej w Zakładzie Karnym w …, nie było zatem żadnych przeszkód do tego by z żądaniami wystąpił w czasie wynikającym z powołanego przepisu. Przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło dopiero w dniu 14 października 2009 r., kiedy to powód wniósł pozew. Strona pozwana jednak w apelacji błędnie podnosi, że powód wytoczył powództwo w dniu 25 września 2009 r. i z tą datą wiąże określenie zakresu roszczeń, które uległy przedawnieniu. Sąd Apelacyjny, związany zakresem zarzutu, uwzględnił zatem podniesiony zarzut przedawnienia roszczeń powoda w okresie przypadającym przed 14 października 2006 r. Podniesienie tego zarzut nie stanowi też nadużycia prawa przez pozwanego. Ostatecznie dalszej analizie podlegały, więc warunki pobytu powoda w Zakładzie Karnym w … po dniu 25 września 2005 r. Przechodząc do analizy pozostałych zarzutów strony pozwanej, należy stwierdzić, że powód prawidłowo określił podstawę swojego roszczenia. Sąd Okręgowy słusznie stwierdził, że powód wiąże swoje żądanie z utartą mieszkania, pogorszeniem się stanu jego zdrowia i naruszeniem dóbr osobistych. Co więcej powód szczegółowo opisał jakie dolegliwości wiązały się z odbywaniem przez niego kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w … i na tej podstawie domagał się zarówno odszkodowania, jak i zadośćuczynienia. --- STRONA 7 --- Sąd Okręgowy uwzględnił powództwo, jedynie w zakresie zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda w związku z przeludnieniem cel, w których przebywał powód. Strona pozwana nie zakwestionowała natomiast, że zjawisko przeludnienia w istocie występowało. W tym miejscu należy wskazać, że Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2011 r. (V CSK 113/11, lex nr 1101690) stwierdził, iż powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie, że nie każde naruszenie dóbr osobistych rodzi prawo do żądania zadośćuczynienia na podstawie art. 448 kc. W uchwale 7 sędziów z dnia 18 października 2011 r. (III CZP 25/11, opubl. OSNC 2012, nr 2, poz. 15) oraz m.in. w wyroku z dnia 27 października 2011 r. (V CSK 489/10, niepubl.) Sąd Najwyższy stwierdzając, że umieszczenie osoby pozbawionej wolności w celi o powierzchni przypadającej na osadzonego mniejszej niż 3 m 2 może stanowić wystarczającą przesłankę naruszenia dóbr osobistych, wskazał jednocześnie, że sam taki fakt nie przesądza o zasadności roszczenia o zadośćuczynienia na podstawie art. 448 kc, którego przyznanie zależy od wielu różnych okoliczności, w tym m.in. od długotrwałości przebywania w przeludnionej celi, uciążliwości z tym związanych, poczucia krzywdy i jego stopnia oraz od pozostałych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, które mogą zwiększać poczucie krzywdy lub je osłabiać, a nawet sprawiać, że w ogóle nie powstało. Dla stwierdzenie, że doszło do naruszenia dóbr osobistych nie jest zatem konieczne wykazanie, że na przeludnienie nałożyły się inne jeszcze dolegliwości związane z odbywanie kary pozbawienia wolności. Okoliczności te mogę mieć jedynie wpływ na uwzględnienie żądania zadośćuczynienia i jego wysokość. Nie warunkują jednak stwierdzenia samego faktu naruszenia dóbr osobistych. W rozpoznawanej sprawie długotrwałość pobytu powoda w przeludnionej celi przesądza, że jego dobra osobiste zostały naruszone w stopniu uzasadniającym przyznanie mu zadośćuczynienia z tego tytułu. Sąd I instancji prawidłowo określił wysokość należnego zadośćuczynienia, jednakże z uwagi na uwzględnienie zarzutu przedawnienia co do niemal połowy okresu objętego żądaniem pozwu, zadośćuczynienie ulegało proporcjonalnemu zmniejszeniu do kwoty 2.000 zł. Sąd Okręgowy prawidłowo określił datę początkową naliczania odsetek za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia na dzień doręczenia pozwanemu pozwu. Zgodnie z art. 455 kc, jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. --- STRONA 8 --- Jeżeli zobowiązany nie płaci zadośćuczynienia w terminie wynikającym z przepisu szczególnego lub w terminie ustalonym zgodnie z art. 455 in fine kc, uprawniony nie ma niewątpliwie możliwości czerpania korzyści z zadośćuczynienia, jakie mu się należy już w tym terminie. W konsekwencji odsetki za opóźnienie w zapłacie zadośćuczynienia należnego uprawnionemu już w tym terminie powinny się należeć od tego właśnie terminu. Stanowiska tego nie podważa pozostawienie przez ustawę zasądzenia zadośćuczynienia i określenia jego wysokości w pewnym zakresie uznaniu sądu. Przewidziana w art. 445 § 1 i art. 448 kc możliwość przyznania przez sąd odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia za krzywdę nie zakłada bowiem dowolności ocen sądu, a jest jedynie konsekwencją niewymiernego w pełni charakteru okoliczności decydujących o doznaniu krzywdy i jej rozmiarze. Pomimo więc pewnej swobody sądu przy orzekaniu o zadośćuczynieniu, wyrok zasądzający zadośćuczynienie nie ma charakteru konstytutywnego, lecz deklaratywny (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r., V CSK 38/11, Legalis). Choć strona pozwana objęła zakresem zaskarżenia orzeczenie w przedmiocie odstąpienia od obciążenia powoda kosztami procesu, to jednak w apelacji nie sformułowała żadnych zarzutów przeciwko takiemu rozstrzygnięciu. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że sytuacja majątkowa powoda pozwala na zastosowanie zasady słuszności (art. 102 kpc), będącej odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Powód nie dysponuje żadnym majątkiem, natomiast posiada znaczne zadłużenie. Z tych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 kpc zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że zasądzoną w punkcie 1 kwotę 4.000 zł obniżył do kwoty 2.000 zł, a na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację pozwanego w pozostałej części. Apelacja powoda okazała się w całości nieuzasadniona. Nietrafne są zarzuty dotyczące nieudzielania powodowi przepustki, co miało – zdaniem skarżącego – skutkować utratą przez niego prawa do lokalu mieszkalnego i znajdujących się w nim rzeczy. Przede wszystkim należy wskazać, że powód miał możliwość podjęcia czynności związanych z przysługującym mu lokalem mieszkalnym, gdyż w 2004 r. został dowieziony przez funkcjonariuszy służby więziennej do Administracji Łódź – ... Ponadto miał możliwość kierowania wszelkiej niezbędnej korespondencji i tą drogą dopełnić wymaganych czynności. --- STRONA 9 --- Odmowa Dyrektora Zakładu Karnego udzielenia powodowi dalszych przepustek nie nosi natomiast znamion bezprawności, gdyż nie została skutecznie zakwestionowana przez powoda w trybie określonym w kodeksie karnym wykonawczym (dalej – kkw). Przepisy tej ustawy przewidują szczególną drogę dochodzenia przez skazanych odbywających karę pozbawienia wolności ochrony ich praw naruszonych lub zagrożonych działaniami funkcjonariuszy więziennych. Zgodnie z art. 7 i art. 34 kkw skazany może zaskarżyć do sędziego penitencjarnego oraz do sądu penitencjarnego decyzje wydawane przez funkcjonariuszy z powodu ich niezgodności z prawem. W tym szczególnym trybie następuje zatem stwierdzenie, czy decyzja oraz działania i zaniechania funkcjonariusza służby więziennej ograniczające prawa osoby osadzonej były zgodne z prawem czy bezprawne. W tym trybie następuje także badanie merytorycznej zasadności takich decyzji (działań), które wydawane są w celu zapewnienia bezpieczeństwa i realizacji zadań wychowawczo - resocjalizacyjnych ciążących na administracji zakładu karnego. Sąd cywilny w procesie o naruszenie dóbr osobistych skazanego nie jest władny oceniać, czy funkcjonariusz służby więziennej odmawiając przyznania skazanemu określonego uprawnienia działał zgodnie z prawem czy bezprawnie. Do oceny tej uprawniony jest jedynie sędzia lub sąd penitencjarny w sytuacji odwołania się skazanego od takich decyzji lub podjęcia działania z urzędu. Dopuszczenie badanie tych kwestii przez sąd cywilny w sprawie o naruszenie dóbr osobistych skazanego oznaczałoby nie tylko dopuszczenie dwutorowości postępowania sądowego w zakresie nadzoru nad wykonywaniem kary pozbawienia wolności, lecz także prowadziłoby w konsekwencji do faktycznego pozbawienia znaczenia przyjętego przez ustawodawcę trybu postępowania i oddziaływania sędziego i sądu penitencjarnego na skazanego w zakładzie karnym. Gdyby bowiem skazany, pozbawiony przez funkcjonariusza zakładu karnego pewnych uprawnień przewidzianych w kkw, mógł - bez zaskarżenia takiej decyzji w trybie przewidzianym w tym kodeksie - skutecznie dochodzić ochrony bezpośrednio przed sądem cywilnym w procesie o naruszenie dóbr osobistych, to przewidziany i uregulowany w kkw tryb postępowania penitencjarnego nie tylko nie mógłby spełniać funkcji zakładanych przez ustawodawcę, lecz w istocie straciłby rację bytu. Jeżeli zatem skazany nie uzyskał w trybie przewidzianym przepisami kkw stwierdzenia przez sędziego lub sąd penitencjarny niezgodności z prawem decyzji funkcjonariusza służby więziennej pozbawiającej go określonych uprawnień, to w procesie o ochronę dóbr osobistych wytoczonym z powodu pozbawienia go tego uprawnienia, należy przyjąć brak bezprawności działania pozwanego, chyba że --- STRONA 10 --- skazany nie wniósł odwołania z uzasadnionej obawy przed represjami (tak (Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 maja 2012 r., IV CSK 473/11, opubl. Biul. SN 2012 nr 7). Należy zatem uznać, że zarzucane w pozwie działania strony pozwanej polegające na odmowie przyznania powodowi dalszych przepustek nie były bezprawne skoro podejmowane były w ramach uprawnień przyznanych funkcjonariuszom na podstawie przepisów kodeksu karnego wykonawczego i brak w sprawie potwierdzenia przez sędziego lub sąd penitencjarny niezgodności z prawem tych działań. Odnosząc się kolei do zarzutu dowolności przy określaniu wysokości należnego powodowi zadośćuczynienia, należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał okoliczności, jakie miały wpływ na jego decyzję w tym przedmiocie. Przypomnieć należy, że ostatecznie zadośćuczynienie było odnoszone jedynie do krzywdy powoda powstałej na skutek przebywania w przeludnionych celach. Innych okoliczności uzasadniających przyznanie zadośćuczynienia powód nie zdołał bowiem udowodnić. W tym zakresie istotne znaczenie ma okoliczność, że powód odbywał karę w systemie półotwartym, co wiązało się z możliwością opuszczenia celi na prawie cały dzień i powrót jedynie na czas snu. Niewątpliwie łagodziło to skutki przeludnienia i powodowało mniej uciążliwości dla osadzonych. Roszczenie powoda określone na 250.000 zł jest nie tylko wygórowane, ale wyraża wręcz brak jakiejkolwiek racjonalizacji swoich żądań. Biorąc pod uwagę poziom życia społeczeństwa i fakt, że powód został pozbawiony wolności na skutek popełnienia przestępstwa należy uznać, że określona przez Sąd Apelacyjny kwota 2.000 zł tytułem zadośćuczynienia jest odpowiednia do krzywdy doznanej przez powoda na skutek osadzenia w przeludnionych celach. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację powoda w całości. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 102 kpc w zw. z art. 108 kpc i art. 391 § 1 kpc i z uwagi na sytuację majątkową powoda nie obciążył go kosztami procesu w postępowaniu apelacyjnym. Na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z § 13 ust 1 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) --- STRONA 11 --- przyznano pełnomocnikowi powoda zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.