Wyrok I ACa 540/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny w Lub

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 540/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Bogdan Radomski (spr.) Sędzia: Sędzia: SA Jerzy Nawrocki SA Bożena Oworuszko Protokolant st.sekr.sądowy Anna Gąsiorowska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa A. D. przeciwko K. Ł. i Skarbowi Państwa - (...) w L. o zadośćuczynienie, rentę i ustalenie na skutek apelacji pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 24 czerwca 2011 r. sygn. akt I C 663/07 I. oddala obie apelacje; II. zasądza od K. Ł. i Skarbu Państwa- (…) w L. solidarnie na rzecz A. D. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów procesu za drugą instancję. I ACa 540/11 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2011 r. Sąd Okręgowy w Lublinie zasądził od pozwanych K. Ł. i Skarbu Państwa – (...) w L. solidarnie na rzecz powoda A. D.: kwotę 139.240 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z odsetkami od dnia 25 czerwca 2011 r. do dnia zapłaty ; kwotę 19.878 zł tytułem skapitalizowanej renty za okres od 3 listopada 2008 r. do 31 maja 2011 r. ; rentę bieżącą w kwocie 622 zł miesięcznie poczynając od 10 czerwca 2011 r. płatną do 10-ego każdego miesiąca. Ponadto Sąd ustalił odpowiedzialność pozwanych na przyszłość za skutki zdarzenia z dnia 23 października 2006 r. Dalej idące żądania powoda sąd oddalił, koszty procesu między stronami wzajemnie zniósł, a kosztami należnymi Skarbowi Państwa związanymi z uwzględnioną częścią roszczenia Sąd obciążył stronę pozwaną. Za podstawę rozstrzygnięcia sąd wskazał następujące ustalenia i wnioski : W dniu (…) roku około godziny 21.00 w sali żołnierskiej na terenie (...), A. D., będący żołnierzem zasadniczej służby wojskowej, którą pełnił w (...) w L. na stanowisku (…), został napadnięty przez szeregowego K. Ł., który podniósł łóżko, z leżącym na nim A. D., wykonując tzw. „pion”, co spowodowało zrzucenie w/w na podłogę. W wyniku tego zdarzenia A. D. uderzył głową w ścianę i doznał urazu głowy okolicy ciemieniowej z towarzyszącą utratą --- STRONA 2 --- przytomności. W dniu (…) roku przewieziono go do I. (...) do I Szpitala (...) w L., gdzie był hospitalizowany na oddziale (…) do dnia (…) roku. Przeprowadzone podczas pobytu w szpitalu badanie TK głowy nie wskazywało na zmiany ogniskowe w obrębie struktur mózgu, zaś badanie EEG wykazało zapis nieprawidłowy z ogniskiem podrażnieniowym i tendencją do napadowości . Za przedmiotowy, czyn wypełniający dyspozycje art. 351 k.k. w zw. z art. 353 k.k. w zb. z art. 157§ 2 k.k. Ł. został prawomocnie skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności wyrokiem Sądu Garnizonowego w L. z dnia (…) roku w sprawie sygn. akt Sg (…). Orzeczeniem Nr (...) z dnia (…) roku Terenowa Komisja Lekarska w L. uznała A. D. za czasowo niezdolnego do służby wojskowej na okres dwunastu miesięcy. W dniu (…) roku wykonano u A. D. badanie TK, po przeprowadzeniu którego nie stwierdzono uchwytnych zmian ogniskowych w obrębie struktur mózgowia, ale badanie EEG wykonane w dniu (…) roku wykazało zapis nieprawidłowy. W okolicy czołowo-skroniowo-potylicznej obustronnie z przewagą po stronie lewej stwierdzono zmiany napadowe w postaci napadowych wyładowań zaostrzonych fal theta-alfa. Z uwagi na pojawiające się u A. D. napadowe utraty przytomności powód w dniach (…) roku i (…) roku przebywał na obserwacji w (...)4 w L.. Wykonywane w późniejszych okresach badania EEG wykazywały zapisy patologiczne. Obecnie A. D. leczony jest ambulatoryjnie regularnie przyjmuje leki. Na mocy orzeczenia z dnia (…) roku Nr (...) Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L., po przeprowadzeniu badania lekarskiego ustaliła, iż uszczerbek długotrwały na zdrowiu spowodowany wypadkiem z dnia (…) roku wynosi 20% wskazując jako następstwo wypadku padaczkę pourazową. Na podstawie decyzji Nr (...) z dnia (…) roku Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w L. przyznał jednorazowe odszkodowanie A. D. z tytułu wypadku z dnia (…) roku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej w kwocie 10.760 złotych. Przed zdarzeniem, mającym miejsce w dniu (…) roku, A. D. był zdrowym mężczyzną, pracującym jako (…), uprawiającym sporty. Obecnie jego stan zdrowia pogorszył się, występują u niego co najmniej raz na dwa miesiące ataki epilepsji, połączone z utratą przytomności i ślinotokiem, których powód nie jest w stanie przewidzieć ani im zapobiec. A. D. nie może pić alkoholu, kawy, mocnej herbaty, musi przyjmować dwa razy dziennie leki przeciwpadaczkowe. Ponadto stał się osobą nietowarzyską, rozstał się z dziewczyną i nie czuje potrzeby posiadania przyjaciół. W dniu (…) roku A. D. zawarł umowę o pracę na czas nieokreślony z (...) s.c. E. N., J, N. na stanowisku (…) za wynagrodzeniem 2210 złotych brutto. Następnie od dnia (…) roku był zatrudniony w firmie (…) w L. z wynagrodzeniem brutto 1.126 złotych. Od (…) A. D. był zatrudniony przez Firmę (...) s.c. I. J., A. D. i osiągał dochód w wysokości 1.278 złotych brutto miesięcznie. Od 1 stycznia 2010 r. jego wynagrodzenie wzrosło do kwoty 1.317 zł miesięcznie. W toku postępowania przed sądem I instancji sąd dopuścił dowód z opinii biegłych neurologów, którzy nie wykluczyli istnienia u powoda padaczki pourazowej, chociaż w badaniu klinicznym objawów neurologicznych padaczki nie ma, badanie radiologiczne nie pozwala na stwierdzenia padaczki pourazowej, a badanie rezonansu magnetycznego głowy z 2008 roku wykluczyło organiczne uszkodzenia mózgu, ale kilkukrotnie wykonywane badanie EEG wykazywało obecność zmian napadowych, które świadczą o występowaniu padaczki. Z opinii lekarza biegłego z zakresu medycyny pracy, wywołanej w przedmiotowej sprawie z dnia (…) roku wynika, że A. D. nie może wykonywać pracy w zawodzie (…) ponieważ stanowi to bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jego życia i zdrowia. Biegły podał również, że za osobę wyleczoną z padaczki przyjmuje się umownie osobę, która nie ma ataków od 3 lat w tym 2 lat bez brania leków. W świetle wyżej ustalonych faktów sąd pierwszej instancji uznał powództwo za zasadne w znacznej części. Odpowiedzialność pozwanego Skarbu Państwa- (...) w L. zdaniem sądu pierwszej instancji wynika z art. 417 § 1 k.c., --- STRONA 3 --- stanowiącego, iż za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Niezgodność z prawem należy ujmować, jako działanie naruszające przepisy prawa, normy moralne i obyczajowe. Jakkolwiek przesłanka odpowiedzialności Skarbu Państwa w postaci bezprawnego działania nie została wprawdzie wyraźnie wymieniona w art. 417 k.c., jednakże sąd wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 w sprawie SK 18/00 (OTK 2001/8/256 (...) Nr (...)) w świetle którego nie budzi wątpliwości fakt, iż przesłankę odpowiedzialności Skarbu Państwa stanowi bezprawność, nie zaś zawinienie. Bezspornym, w sprawie było, że powód doznał szkody w czasie odbywania zasadniczej służby wojskowej w rozumieniu ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 241, poz. 2416 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia. Wedle art. 73a ust. 1 tej ustawy przełożeni ponoszą odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny służby żołnierzy i są obowiązani zapewnić warunki ochrony ich życia i zdrowia przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Także w świetle ustawy z 4 września 1997 r. o dyscyplinie wojskowej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 370 ze zm.) obowiązującej w dacie zdarzenia, z którego powód wywodził roszczenie obowiązkiem każdego żołnierza jest przestrzegania dyscypliny wojskowej, ale obowiązkiem przełożonych jest tworzenia warunków zapewniających przestrzeganie dyscypliny wojskowej przez podporządkowanych żołnierzy, a nadto obowiązek reagowania na zachowania żołnierzy naruszające dyscyplinę wojskową. (art. 2 ustawy). Zdaniem sądu funkcjonariusze Skarbu Państwa dopuścili się bezprawnego zaniechania zapewnienia powodowi bezpiecznych warunków odbywania służby, które to zaniechanie miało wpływ na powstanie szkody. co rodzi odpowiedzialność Skarbu Państwa. Odpowiedzialność pozwanego K. Ł., który był bezpośrednim sprawcą zdarzenia opiera się na art. 415 k.c., a więc na zasadzie winy. Jego odpowiedzialność jest bezsporna, gdyż za swój czyn został on skazany prawomocnym wyrokiem karnym. Odpowiedzialność obu pozwanych jest solidarna stosownie do art. 441 § 1 kc. A. D. domagał się zasądzenia tytułem zadośćuczynienia kwoty 150.000 zł. Taką też kwotę sąd uznał stosownie do wymogów art. 445 kc za adekwatną do rozmiaru cierpień powoda jednak w związku z tym iż na mocy decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia 4 czerwca 2008 roku, przyznano mu na podstawie art. 2 ust. 1, art. 5 pkt 1, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służba wojskową (Dz. U. Nr 83 poz. 760 z późn. zm.) i in., jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku z dnia (…) roku, pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej w kwocie 10.760 złotych, którą powód otrzymał Sąd uznał za zasadne pomniejszenie zadośćuczynienia o tę kwotę i zasądził ostatecznie tytułem zadośćuczynienia 139.240 złotych. Sąd uznał również za zasadne co do istoty żądanie zasądzenia od pozwanych solidarnie na rzecz powoda miesięcznej renty z tytułu utraconych dochodów stosownie do treści art. 444 § 2 k.c. W przedmiotowej sprawie ustalając wysokość renty należnej A. D., Sąd wziął pod uwagę wynagrodzenie zasadnicze za pracę w wysokości 2.210 złotych brutto, jakie powód uzyskiwał w firmie (...) s.c. w L., pracując jako (…), z którego musiał zrezygnować z uwagi na stan zdrowia związany z pojawieniem się ataków padaczkowych z utratą przytomności. W związku z zaistnieniem zdrowotnych ograniczeń w doborze pracy, zmniejszyły się zarobki A. D. . Powód udowodnił wysokość utraconego dochodu niekwestionowaną umową o pracę, zaś fakt jego utraty dowodem z opinii biegłych, którzy potwierdzili jego niezdolność do pracy w zawodzie (…) oraz kolejnymi umowami o pracę przewidującymi wynagrodzenie niższe niż wynikające z umowy z dnia (…) r. Skoro wskazana umowa była zawarta na czas nieokreślony i regulowała stosunek pracy w zawodzie wyuczonym i wykonywanym wcześniej przez powoda, to jest bardzo prawdopodobne, że wyłączną przyczyną rozwiązania tej umowy były względy zdrowotne. --- STRONA 4 --- Przyjmując zatem, że powód utracił wynagrodzenie w kwocie brutto 2.210 zł miesięcznie, wartość netto tej kwoty należało pomniejszyć o wartość netto wynagrodzenia, które powód uzyskał w okresie objętym pozwem. Wyliczenie to skutkowało zasądzeniem kwoty 19.878 zł tytułem skapitalizowanej renty za okres od 3 listopada 2008 r. do 31 maja 2011 r. oraz renty bieżącej w kwocie 622 zł miesięcznie poczynając od 10 czerwca 2011r. Mając na uwadze fakt, że leczenie powoda nie zostało zakończone, Sąd w wyroku ustalił, że pozwani ponoszą odpowiedzialność za wszelkie, mogące się ujawnić w przyszłości skutki uszkodzenia ciała jakiego doznał A. D. w dnia (…) roku. Dalej idące żądania powoda sąd oddalił, a o kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc. Wyrok sądu pierwszej instancji zaskarżyli obaj pozwani. Pozwany Skarb Państwa w apelacji z dnia 12 sierpnia 2011 r. zarzucił: naruszenie art. 444 § 2 kc poprzez błędną wykładnię pojęcia „odpowiedniej renty” wyrażającą się w przyjęciu kwot miesięcznych określonych w pkt II i III wyroku ; naruszenie art. 445 § 1 kc polegającą na zasądzeniu zadośćuczynienia nieadekwatnego do rozmiaru intensywności doznanych cierpień przez powoda ; sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez nieuwzględnienie wszystkich dowodów zebranych w sprawie i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygniecie. Wskazując na powyższe domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów procesu. Pozwany K. Ł. w apelacji z dnia 28 września 2011 r., w której zaskarżył wyrok w części uwzględniającej powództwo w stosunku do niego, zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 445 § 1 kc polegającą na stwierdzeniu, że zasądzone na rzecz powoda świadczenie w kwocie 139.240 zł jest odpowiednią sumą z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę ; art. 444 § 2 kc poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że stan faktyczny ustalony w sprawie świadczy o częściowej utracie przez powoda zdolności do pracy, jak też błędną wykładnię tego przepisu polegającą na stwierdzeniu, że zasądzona w punktach II i III renta jest odpowiednia; naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie : art. 230 kpc ,232 kpc, 233 § 1 kpc i art. 328 § 2 kc przez niezasadne przyjęcie za udowodnione twierdzeń powoda co do wystąpienia u niego padaczki pourazowej; brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału w postaci zeznań powoda, opinii biegłych i dokumentów zawartych na k. 138 i 351-353 ; sprzeczność ustaleń sądu z treścią zebranego materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że u powoda wystawiła padaczka pourazowa w sytuacji gdy z treści obdarzonej wiarą opinii biegłej E. B. wniosek taki nie wypływa; niezasadnym przyjęciu, że dochody, które powód osiągnął po dniu (…) r. były niższe od uzyskiwanych przed wypadkiem ; niezasadnym przyjęciu, że powód od 1 września 2009 r. był zatrudniony w firmie (...) s.c. i osiągał dochód w kwocie 1.278 zł i 1.317 zł w sytuacji gdy dowody (k.351-351) wskazane jako podstawa tych ustaleń nie dotyczą powoda; niezasadnym uznaniu, że wskutek stwierdzenia u powoda padaczki nie może on pić alkoholu, kawy, herbaty, że występują u niego co najmniej dwa razy w tygodniu ataki epilepsji czemu przeczą zeznania powoda oraz opinie biegłych P. W. i E. B.. Wskazując na powyższe skarżący K. Ł. domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia powództwa względem niego i zasądzenia kosztów procesu za obie instancje. Wskutek przekształceń organizacyjnych następcą prawnym (...), a tym samym i reprezentantem Skarbu Państwa jest (…) w L. (pismo procesowe k.533). Sąd Apelacyjny zważył co następuje : Obie apelacje (które nie kwestionują co do zasady odpowiedzialności pozwanych, a jedynie wysokość zasądzonych kwot) nie są zasadne i podlegają oddaleniu, aczkolwiek niektóre zarzuty co do ustaleń stanu faktycznego zawarte w apelacji K. Ł. są zasadne, z tym że ich uwzględnienie nie skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku w postulowanym przez skarżącego kierunku. --- STRONA 5 --- Obie apelacje kwestionują zasadność przyznania powodowi zadośćuczynienia, gdyż kwestionują ustalony przez sąd pierwszej instancji zakres cierpnie powoda, a nadto kwestionują istnienie podstaw do zasądzenia na rzecz powoda renty. Dlatego też ocena obu apelacji zostanie dokonana łącznie. Co do zadośćuczynienia . Zarzuty obu pozwanych są bezzasadne. Przebieg zdarzenia, które jest źródłem roszczenia powoda został ustalony prawidłowo i nie stanowi on przedmiotu sporu. Sporne są konsekwencje zdrowotne u powoda tego zdarzenia. Zarzut apelacji pozwanego K. Ł., że powód nie wykazał następstw w postaci istnienia napadów padaczkowych i tym samym istnienia padaczki pourazowej jest bezzasadny. W sprawie wydawało opinię dwóch biegłych neurologów i żaden z biegłych nie wykluczył u powoda istnienia padaczki pourazowej, a biegły P. W. stwierdził nawet, że jego zdaniem diagnoza padaczki u powoda jest pewna (k. 221v.). Brak jednoznacznych stwierdzeń w opinii biegłej E. B., na czym pozwany buduje zarzuty nie przesądza o tym, że u powoda nie została ona zdiagnozowana. Podkreślić należy, że biegła wydawała opinię prawie 4 lata po zdarzeniu, a zatem po upływie okresu, w ciągu którego powód był leczony „przeciwpadaczkowo” gdzie uzyskano poprawę i kontrolę napadów padaczkowych. Dlatego też biegły lekarz wypowiadając się na temat określonego stanu jako skutku zdarzenia sprzed lat opiniuje z reguły w kategoriach prawdopodobieństwa, a nie pewności (i wbrew temu co sugeruje skarżący nie dotyczy to tylko procesów tzw. „żółtaczkowych”). Poza sporem jest, że powód był leczony lekami przeciwpadaczkowymi co stwierdzają biegli w obu opiniach z uwagi na reakcje powoda właściwe dla osób dotkniętych padaczką tj. zasłabnięcia, z krótkotrwałą utratą przytomności. Brak dowodów osobowych na występowanie ataków padaczkowych (co również podnosi skarżący K. Ł.) nie oznacza, że ich nie było skoro wynika to z dokumentacji lekarskiej i to nie tylko jako dane z wywiadu wskazane przez powoda (k. 35,36, 20-24). Padaczkę pourazową jako następstwo wypadku wskazała Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska wydająca orzeczenie dla celów odszkodowawczych (k. 45). Biegła E. B., na stwierdzeniach której skarżący buduje zarzuty również stwierdziła, że zapis EEG u powoda jest typowy dla padaczki (k.289), która w sytuacji powoda ma związek z urazem z dnia (…) r. W świetle powyższego i występowanie napadów padaczkowych i diagnoza padaczki jako następstwa zdarzenia z dnia (…) r. należy uznać za udowodnione. Tym samym żądanie zadośćuczynienia co do zasady jest słuszne. Jeżeli chodzi o wysokość zadośćuczynienia to zgodnie z przesłankami zawartymi we wskazanym wyżej art. 445 § 1 kc zadośćuczynienie ma być „odpowiednie”. Ustalenie, jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest „odpowiednia”, należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. Korygowanie przez sąd drugiej instancji zasądzonego zadośćuczynienia może być aktualne tylko wtedy, gdy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, mających wpływ na jego wysokość, jest ono niewspółmiernie nieodpowiednie, tj. albo rażąco wygórowane, albo rażąco niskie (vide wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 2004 r. I CK 219/04 – LEX 146356). W okolicznościach tej sprawy taka dysproporcja zdaniem sądu odwoławczego nie zachodzi. Rozmiar i trwałość cierpień powoda spowodowanych zdarzeniem z dnia 23 października 2006 r. zostały ustalone przez sąd pierwszej instancji prawidłowo i znajduje oparcie w wydanych opiniach biegłych. Podkreślić należy, że powód jest osobą młodą, a poprzez nieodpowiedzialny wybryk innego żołnierza został pozbawiony możliwości wykonywania wyuczonego zawodu kucharza (vide opinia biegłego z zakresu medycyny pracy k. 326-327), a tym samym zmuszony do poszukiwania innych możliwości uzyskiwania dochodów. Doznał 20%-owego trwałego uszczerbku na zdrowiu. O zakresie cierpienia świadczy również fakt, że mimo upływu 5 lat nadal musi pozostawać pod kontrolą neurologa i kontynuować leczenie, a możliwość wystąpienia ataków padaczkowych stwarza określone ograniczenia w życiu zawodowym i prywatnym. Brak jest zatem podstaw do korekty przyznanego zadośćuczynienia. Co do renty. --- STRONA 6 --- Ustalenia sądu pierwszej instancji stanowiące podstawę do zasądzenia renty należy poddać pewnej korekcie, gdyż słusznie skarżący K. Ł. zarzuca, że rzeczywiście wskazane jako podstawa tych ustaleń nie dotyczą powoda. Nie skutkuje to jednak zmianą zaskarżonego wyroku również w tej części w żądanym przez skarżących kierunku, gdyż niektóre błędne ustalenia (o czym niżej) są dokonane na niekorzyść powoda (które wobec braku apelacji powoda również nie podlegają korekcie). Sąd pierwszej instancji zasądzając rentę przyjął, że powód pozostawał w stosunku pracy na podstawie umowy o pracę z dnia (…) r. uzyskując do tej daty wynagrodzenie w kwocie 2.210 zł miesięcznie i dopiero po tej dacie nastąpił spadek wysokości zarobków w związku z zatrudnieniem w innych firmach. Dlatego zaległa renta liczona jest za okres poczynając od 3 listopada 2008r i w odniesieniu do zarobków 2.210 zł. Tymczasem umowa z dnia (…) r. została rozwiązana już (…) r. na co powód wskazywał już w pozwie (k.4) oraz w wyjaśnieniach (k. 90v.) i zeznaniach (k.356 v. i 357). Następnie powód pozostawał bez pracy, po czym pracował w firmie (...) za wynagrodzeniem 1.100 zł netto (powód k. 357) , a dopiero następnie od (…) r. w firmie (...) do (…) r. za wynagrodzeniem 1.126 zł . Od (…) r. powód – wbrew ustaleniom sądu pierwszej instancji – nie został zatrudniony przez firmę (...) za wynagrodzeniem 1.278 zł, a zaczął pod tą firmą prowadzić działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Również błędnym jest ustalony dochód powoda w wysokości 1.278 zł i 1317 zł (od (…) r.), gdyż dokumenty z k. 352 i 353 rzeczywiście nie dotyczą powoda co słusznie podnosi w apelacji pozwany K. Ł., a pracowników zatrudnionych przez spółkę (...). Dochód jaki uzyskiwał powód jako (...) spółki (...) wg zeznań powoda był znacznie niższy od kwot jakie przyjął sąd pierwszej instancji, gdyż powód wskazywał na kwoty ok. 800 zł miesięcznie (powód k. 357). Z rocznego rozliczenia za (…) r. (k. 367) również trudno wywieść większe dochody. Brak jest podstaw aby przyjąć, że spadek dochodów powoda w porównaniu z tymi jakie uzyskiwał w firmie (...) jest wynikiem sytuacji finansowej pracodawcy powoda, a nie stanu zdrowia powoda, gdyż żaden dowód przeprowadzony w sprawie na to nie wskazuje, natomiast dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy k. 326-327 pozwala na ustalenie, że powód z wykształcenia kucharz z uwagi na powstały wskutek zdarzenia z dnia (…) r. stan zdrowia nie może aktualnie wykonywać tego zawodu, a zatem brak jest podstaw aby spadek zarobków powoda łączyć z innymi okolicznościami niż obecna niezdolność do pracy w charakterze (…). Reasumując powyższe należy stwierdzić, że mimo pewnych błędów w ustaleniach faktycznych co przedstawiono wyżej, to wyrok sądu pierwszej instancji jest prawidłowy, a apelacje pozwanych jako bezzasadne podlegają oddaleniu. Dlatego też Sąd Apelacyjny w Lublinie na podstawie art. 385 kpc orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd na podstawie O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w zw w związku z § 6 pkt 6 i § 13 ust.1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).