Postanowienie I ACa 534/12

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 534/12 , .. . if >/<g§;€,»,@$ WYROK W IMIENIU RZECZYPQSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2012 r Sqd Apelacyjny W Gdafisku — Wydziai I Cywilny W skladziez Przewodniczqcyz SSA Monika Koba (spr.) Sqdziowie: SA Ewa Giezek SA Andrzej Lewandowski Protokolant: stazysta I p0 rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. w Gdafisku na rozprawie sprawy 2 powédztwa J ' J ' przeciwko R “ ' Z ' i Skarbowi Pafistwa  Sa,dowi Okrqgowemu w G 0 zapiatg na skutek apelacji powoda od wyroku Sqdu Okrqgowego w Gdafisku Z dnia 30 styc ' zma 2012 r. sygn. akt I C 903/09 I/ ' p1‘OStLl]6 niedokhldnoéé w oznaczeniu pozwanego Skarbu Pafistwa W rubrum zaskarzonego wyroku w ten sposéb, Ze w miejsce ,,PrezesoWi Sa,du Okrqgowego w G ’ wpisuje ,,Sqdowi Okreggowemu w C II/ oddala apelacjg; III/ zasadza od powoda na rzecz pozwanego R L Z ' ' kwote; 2.700 (dwa tysiqce siedemset) ziotych tytulem zwrotu kosztéw post apelacyjnego. Na oryginale wf ' ' Qpowania asczwe podpisy. Sygn. akt I ACa 534/12 , .-. _ if '›«<å¿;¬g¿,«,@'~= WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2012 r Sąd Apelacyjny W Gdańsku - Wydział I Cywilny W składzie: Przewodniczący: SSA Monika Koba (spr.) Sędziowie: SA Ewa Giezek SA Andrzej Lewandowski Protokolant: stażysta I po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. W Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa J ` J " przeciwko R ^ ` Z ' i Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu W G o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 30 styc ` znia 2012 r. sygn. akt I C 903/09 I/ ` prostuje niedokładność w oznaczeniu pozwanego Skarbu Państwa W rubrum zaskarzonego wyroku w ten sposób, że w miejsce „Prezesowi Sądu Okręgowego w G ' wpisuje „Sądowi Okręgowemu w C II/ oddala apelację; III/ zasadza od powoda na rzecz pozwanego R -t Z " ' kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów post apelacyjnego. Na oryginale wł ' ' ępowania asczwe podpisy. --- STRONA 3 --- 3 Sygn. akt I ACa 534/12 UZASADNIENIE Powéd J ' J1 wnic'>sI o zasqdzenie solidarnie od R ZI i Skarbu Par'istwa Sqdu Okregowego w Gdafisku kwoty 80 000 zI, a jednoczeénie 0 przekazanie z tej kwoty 70 000 zI Akademii Medycznej w G . Zqdanie skierowane przeciwko R: Z uzasadnii odmowq spoizqdzenia przez tego pozvvanego skargi kasacyjnej w sprawie IACa I Sqdu Apelaoyjnego w I, natomiast zqdanie skierowane pizeciwko Skarbowi Panstwa przewlekiym rozpoznaniem spraw i II iqdu Okregowego w Dziaiania obu pozwanych w rezultacie doprowadziiy powoda do depresji, nadciénienia, bbldw giowy, wqtroby i zoiqdka, czeéoiowej élepoty, ktére destabilizujq jego zycie w wiezieniu i uniemozliwiajq mu podjecie nauki i pracy. Pozwani wnieéli 0 oddalenie powédztwa. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2012 r. Sqd Okregowy w I oddalii powédztwo i oizeki 0 kosztach procesu zasqdzajqc od powoda na rzecz pozwanego R Z ' I kwote 3600 zi tytuIem zwrotu kosztéw zastepstwa procesowego. Said I instancji ustalii, I2 w sprawie I ACa I Sad Apelacyjny w Gdarfisku vvyrokiem z . oddalii apelacjg powoda od wyroku Sqdu Okregowego w Gdarisku z dnia ‘ ' wydanym w sprawie I oddalajqcym jego powédztwo przeciwko innemu peinomocnikowi z urzgdu, o zadoééuczynienie za naruszenie débr osobistych wskutek napisania opinii 0 braku podstaw do wniesienia skargi, bez skontaktowania si<; z nim. W postepowaniu kasacyjnym peinomocnikiem powoda zostai wyznaczony pozwany R. Z , ktéry pisemnie poprosii go o stosowne informacje, a po zapoznaniu sie z aktami, stwierdzii brak podstaw do sporzaidzenia skargi kasacyjnej. Gdy przesiai takq opiniq: powodowi, ten wypowiedziai mu peinomocnictwo i tego samego dnia pozwai 0 zadoééuczynienie oraz wniési 0 ustanowienie innego peInomocnika. Zostai nim radca prawny K DI ktéry wniési skargg kasacyjnq od wyroku w sprawie I ACa a Said Najwyzszy postanowieniemzdniai ‘ “ r. odmc'>wiI przyjecia jej do rozpoznania. Sad Okrggowy w Gdafisku wyrokiem z dnia 2 _ r wydanym w sprawie IC ' oddaIiI powédztwo J J. przeciwko jego peinomocnikowi z uizgdu o zapiate 95 000 zi, ktéremu zarzucai nieskontaktowanie sie w celu osobistego oméwienia podejmowanych w sprawie dziaiafi, przez co miaI doznaé uszczerbku psychicznego. Sad Apelacyjny w Gdafisku vvyrokiem z dnia 2 2009 r. wydanym w sprawie I ACa rIdaIiI apelacje powoda. W dniach 11 kwietnia 2010 r. I 18 czerwca 2010 r. dwaj kolejni peinomocnicy powoda wydali opinie 0 braku podstaw do wniesienia skargi 0 stwierdzenie niezgodnoéci z prawem wyroku wydanego w sprawie I ACa Sqd Apelacyjny w toku sprawy IC dwukrotnie rozpoznawai skarge; powoda na pizewlekIoéé postepowania. Postanowieniem z dnia I 2009 r wydanym w sprawie I S . oddalii skargg. Wyjaénii przy tym dlaczego nie wystqpiia nieuzasadniona zwioka w podejmowaniu przez Sqd Okregowy czynnoéci procesowych. Natomiast postanowieniem 2 dnia I 2009 r wydanym w sprawie I S odrzucii skargg. 3 Sygn. akt I ACa 534/12 UZASADNIENIE Powód J ' Jr wniósł o zasądzenie solidarnie od R Zr i Skarbu Państwa- Sądu Okręgowego w Gdańsku kwoty 80 000 zł, a jednocześnie o przekazanie z tej kwoty 70 000 zł Akademii Medycznej w G . Ządanie skierowane przeciwko R: Z uzasadnił odmową sporządzenia przez tego pozwanego skargi kasacyjnej w sprawie lACa I Sądu Apelacyjnego w r, natomiast żądanie skierowane przeciwko Skarbowi Państvva przewlekłym rozpoznaniem spraw i I‹ iądu Okręgowego w Działania obu pozwanych w rezultacie doprowadziły powoda do depresji, nadciśnienia, bólów głovvy, wątroby i żołądka, częściowej slepoty, które destabillzują jego życie w więzieniu i uniemożliwiają mu podjęcie nauki i pracy. Pozwani wnieśli 0 oddalenie powództwa. Wyrokiem 2 dnia 30 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy w r oddalił powództwo i orzekł o kosztach procesu zasądzając od powoda na rzecz pozwanego R Z ` › kwotę 3600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd I instancji ustalił, iż w sprawie I ACa 1 Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z '_ oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia ` ' wydanym w sprawie I oddalającym jego powództwo przeciwko innemu pełnomocnikowi z urzędu, o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych wskutek napisania opinii o braku podstaw do wniesienia skargi, bez skontaktowania się z nim. W postępowaniu kasacyjnym pełnomocnikiem powoda został wyznaczony pozwany R. Z , który pisemnie poprosił go o stosowne informacje, a po zapoznaniu się z aktami, stwierdził brak podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. Gdy przesłał taką opinię powodowi, ten wypowiedział mu pełnomocnictwo i tego samego dnia pozwał o zadośćuczynienie oraz wniósł o ustanowienie innego pełnomocnika. Został nim radca prawny K Dr który wniósł skargę kasacyjną od wyroku w sprawie I ACa a Sąd Najwyższy postanowieniemzdniaí A " r. odmówił przyjęcia jej do rozpoznania. Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 _ r wydanym w sprawie IC ' oddalił powództwo J J. przeciwko jego pełnomocnikowi z urzędu o zapłatę 95 000 zł, któremu zarzucał nieskontaktowanie się w celu osobistego omówienia podejmowanych w sprawie działań, przez co miał doznać uszczerbku psychicznego. Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 1 2009 r. wydanym w sprawie I ACa :ldalił apelację powoda. W dniach 11 kwietnia 2010 r. I 18 czerwca 2010 r. dwaj kolejni pełnomocnicy powoda wydali opinie o braku podstaw do wniesienia skargi 0 stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku wydanego w sprawie I ACa Sąd Apelacyjny w toku sprawy IC dwukrotnie rozpoznawał skargę powoda na przewlekłość postępowania. Postanowieniem z dnia › 2009 r wydanym w sprawie I S _ oddalił skargę. Wyjaśnił przy tym dlaczego nie wystąpiła nieuzasadniona zwłoka w podejmowaniu przez Sąd Okręgowy czynności procesowych. Natomiast postanowieniem z dnia r 2009 r wydanym w sprawie I S odrzucił skargę. --- STRONA 4 --- 4 W sprawie I C 3 Said Okregowy w Gdarisku wyrokiem z dnia r. oddalii powodztwo J I J* I przeciwko Prezesowi tego Sqdu o zapiate 79 000 zI tytuIem zadoééuczynienia za naruszenie jego praw przez sedziego prowadzqcego spraw:3 I C , wskutek czego miaI utracié zdrowie. Sad Apelacyjny w C wyrokiem wydanym w sprawie I ACa I ‘ ‘ dnia ‘ I 2009 r. oddalii apelacjo powoda. Postanowieniem 2 dnia 2009 r wydanym w sprawie I S I Sqd Apelacyjny oddalii skarge powoda na przewlekioéé postepowania w tej sprawie ustalajqc, I2 zarzucana przewlekioéé nie nastapiia. W dniu 2009 r. peInomocnik powoda wydai opini<; o braku podstaw do wniesienia skargi 0 stvvierdzenie niezgodnoéci z prawem wyroku w sprawie I ACa W tak ustalonym stanie faktycznym Sqd Okrggowy nie znaIazI podstaw do uwzglgdnienia powodztwa. Said Okregowy 2wa2yI, 2e powod nie wykazai, by dziaiania pozwanych byIy bezprawne, bald: naruszajqce jego dobra osobiste. Nadto nawet gdyby pozwany radca prawny naruszyi zasady etyki zawodu, a Sad przewlekle prowadzii sprawy, to I tak nie byioby podstaw do przyjecia, I2 odpowiedzialnoéé pozwanych jest solidarna, skoro zarzucone pozwanym zachowania, nie maja ze sobq zwiqzku. Pozwany R; I2 byI peinomocnikiem powoda, napisai opinie 0 niecelowoéci wniesienia skargi kasacyjnej, a trafnoéé jego stanowiska potwierdzii Said Najwyzszy w uzasadnieniu postanowienia odmawiajqcego przyjgcia skargi napisanej przez kolejnego peinomocnika. Nie mozna zatem pozwanemu R Z I zarzucié bI¢du w ocenie braku podstaw do wniesienia skargi, ani naruszenia zasad etyki, przez brak osobistego kontaktu 2 powodem. Do wydania opinii wystarcza bowiem analiza akt sprawy i pisemna proéba do mocodawcy o ewentualne przedstawienie jego punktu widzenia. Natomiast odnoénie przewlekloéci postepowafi w sprawach IC oraz IC ' Sa1du Okrqgowego w G I to powod skIadaI skargi ma przewlekioéé postopowania w tych sprawach, ktore zostaiy oddalone. W konsekwencji nie moze 2:qdaé odszkodowania czy zadoééuczynienia za przewlekioéé postopowania na podstawie art. 417 kc. W zwiqzku 2 brakiem podstaw do przyjecia zarzucanej bezprawnoéci postepowania pozwanych nieprawdziwe jest jego stvvierdzenie, I2 pozwani wywoIaIi u niego choroby, ktore destabiIi2uja1 jego zycie w wiozieniu oraz uniemoziiwiajq mu podjecie nauki i pracy. Said I instancji wskazai, i2 ustaIiI juz w innych sprawach, 2e powod odmawiai podjocia pracy, a na rozprawie w sprawie I C Sqdu Okrogowego w G . oéwiadczyi, ze czas jaki mogiby poéwiocié na nauke, przeznacza na prowadzenie spraw sqdowych. Zdaniem Sqdu Okregowego powod koncentruje sie wyiqcznie na prowadzeniu procesow, a nie jest zainteresowany bezzwiocznym uzyskiwaniem rozstrzygnieé zgiaszanych roszczeifi. Ka2da decyzja sqdu stanowi dla niego pretekst do wnoszenia érodkow odwoiawczych. W tym celu wykorzystuje teZ ustawe o skardze na przewIekIoéé postepowania, wypaczajqc funkcjg jakq powinna speiniaé. Said I instancji ustalii rowniez w sprawie I C Sqdu Okragowego w G , ze powod w trakcie pozbawienia wolnoéci, nie doznai z winy pozwanych zadnego uszczerbku na zdrowiu, a postepowania, jak diugo by nie trwaiy, nie mogiy spowodowaé u niego uszkodzenia wzroku, sIuchu, mowy, czy nadciénienia totniczego, bo na schorzenia te Ieczono go wczeéniej. Nie spowodowaly rowniez dolegiiwoéci w sferze psychicznej. Powoiany wowczas biegIy wykIuczyI u powoda obecnoéé ostrej Iub przewlekiej psychozy bqdi zaburzeri afektywnych  np. depresji nawracalnej, a rozpoznai specyficzne zaburzenia osobowoéci 0 cechach Introwertywnych, paranoidalnych, dyssocjainych oraz pieniaczych, a tak2e nadwrazliwoéé w kontaktach 2 4 W sprawie I C 3 Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia r. oddalił powództwo J . J* › przeciwko Prezesowi tego Sądu o zapłatę 79 000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego praw przez sędziego prowadzącego sprawę I C , wskutek czego miał utracić zdrowie. Sąd Apelacyjny w C wyrokiem wydanym w sprawie I ACa I ` ` dnia ` I 2009 r. oddalił apelację powoda. Postanowieniem z dnia 2009 r wydanym w sprawie I S ł Sąd Apelacyjny oddalił skargę powoda na przewlekłość postępowania w tej sprawie ustalając, iż zarzucana przewlekłość nie nastąpiła. W dniu 2009 r. pełnomocnik powoda wydał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku w sprawie I ACa W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia powództwa. Sąd Okręgowy zważył, że powód nie wykazał, by działania pozwanych były bezprawne, bądż naruszające jego dobra osobiste. Nadto nawet gdyby pozwany radca prawny naruszył zasady etyki zawodu, a Sąd przewlekle prowadził sprawy, to i tak nie byłoby podstaw do przyjęcia, iż odpowiedzialność pozwanych jest solidarna, skoro zarzucone pozwanym zachowania, nie mają ze sobą związku. Pozwany R; IZ był pełnomocnikiem powoda, napisał opinię o niecelowości wniesienia skargi kasacyjnej, a trafność jego stanowiska potwierdził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi napisanej przez kolejnego pełnomocnika. Nie można zatem pozwanemu R Z 8 zarzucić błędu w ocenie braku podstaw do wniesienia skargi, ani naruszenia zasad etyki, przez brak osobistego kontaktu z powodem. Do wydania opinii wystarcza bowiem analiza akt sprawy i pisemna prosba do mocodawcy o ewentualne przedstawienie jego punktu widzenia. Natomiast odnośnie przewlekłości postępowań w sprawach IC oraz IC ' Sądu Okręgowego w G z to powód składał skargi ma przewlekłość postępowania w tych sprawach, które zostały oddalone. W konsekwencji nie może żądać odszkodowania czy zadośćuczynienia za przewlekłość postępowania na podstawie art. 417 kc. W związku z brakiem podstaw do przyjęcia zarzucanej bezprawności postępowania pozwanych nieprawdziwe jest jego stvvierdzenie, iż pozwani wywołali u niego choroby, które destabillzują jego życie w więzieniu oraz uniemożliwiają mu podjęcie nauki i pracy. Sąd I instancji wskazał, iż ustalił już w innych sprawach, że powód odmawiał podjęcia pracy, a na rozprawie w sprawie I C Sądu Okręgowego w G . oświadczył, że czas jaki mógłby poświęcić na naukę, przeznacza na prowadzenie spraw sądowych. Zdaniem Sądu Okręgowego powód koncentruje się wyłącznie na prowadzeniu proœsów, a nie jest zainteresowany bezzvvłocznym uzyskiwaniem rozstrzygnięć zgłaszanych roszczeń. Każda decyzja sądu stanowi dla niego pretekst do wnoszenia środków odwoławczych. W tym celu wykorzystuje też ustawę o skardze na przewlekłość postępowania, wypaczając funkcję jaką powinna spełniać. Sąd I instancji ustalił również w sprawie I C Sądu Okręgowego w G , że powód w trakcie pozbawienia wolności, nie doznał z winy pozvvanych żadnego uszczerbku na zdrowiu, a postępowania, jak długo by nie tn/vały, nie mogły spowodować u niego uszkodzenia wzroku, słuchu, mowy, czy nadciśnienia tętniczego, bo na schorzenia te leczono go wcześniej. Nie spowodowały również dolegliwości w sferze psychicznej. Powołany wówczas biegły wykluczył u powoda obecność ostrej lub przewlekłej psychozy bądź zaburzeń afektywnych - np. depresji nawracalnej, a rozpoznał specyflczne zaburzenia osobowości o cechach introwertywnych, paranoidalnych, dyssocjalnych oraz pieniaczych, a także nadwrażliwość w kontaktach z --- STRONA 5 --- 5 Iud2mi przy jednoczesnej stabej empatii. Sad Okregowy zwa2yI takze, 2e nie byio potrzeby przeprowadzaé dowodow na okolicznosci wskazywane przez powoda, ani przesiuchiwaé go w charakterze strony. W konsekwencji Sad I instancji podzielii stanowisko pozwanych i oddalii powodztwo, a na podstawie art. 98 i 99 kpc w zw. 2 art. 108 kpc rozstrzygnat o kosztach procesu poniesionych przez pozwanego R ' ‘ I Z zasadzajac na jego rzecz koszty zastepstwa procesowego. Powyzszy wyrok zaskarzyi apelacja powod w caiosci i wniosi o jego uchylenie I przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarzacy podnIosI, 2e zakwestionowane rozstrzygniecie jest wadliwe, Sad orzekajacy nie odniosi sie do zgioszonych w pozwie wnioskow dowodowych, opierajac sie wytacznie na aktach sprawy. Dopuscii sie naruszenia art. 217, art. 228, art. 229, art. 233, art. 328 kpc. Dodatkowo powod nie mogi uczestniczyé w procesie osobiécie, a nie miai przyznanego peinomocnika z urzedu, co zagwarantowane jest Konstytucja RP I konwencjq. Biedne jest rownie2 zdaniem skarzacego rozstrzygniecie w przedmiocie kosztow procesu, Sad I instancji powinien byI bowiem rozwa2yc': zastosowanie art. 102 kpc. Pozwani wniesii o oddalenie apelacji , a pozwany R Z‘ dodatkowo 0 zasadzenie kosztow postepowania apelacyjnego. Sad Apelacyjny zwa2yI, co nastepuje: Apelacja powoda jest niezasadna. Zaskaiione orzeczenie naIe2aIo uznaé za prawidiowe, stanowiace wynik wiaéciwej oceny zebranego materiaiu dowodowego. Zarzuty skarzacego kwestionujace dokonana przez Sad I instancji swobodna ocene dowodéw, przysiugujaca z mocy art. 233§1 kpc sa niezasadne z tej przyczyny, 2e przytoczone w uzasadnieniu zaskarzonego wyroku motywy tej oceny nie wykazuja nieprawidiowosci w rozumowaniu, biedow Iogicznych czy te2 niezgodnoéci 2 doewiadczeniem zyciowym. Na takie nieprawidiowoéci nie naprowadza te2 w apelacji powod, podnoszac ogoinikowo, ze wyrok w sprawie wydany zostat w sposob arbitralny, a Sad Okregowy opari sie wyiacznie 0 materiaI dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, nie uwzgledniajac w tej mierze zawartych w pozwie wnioskow dowodovin/ch. W ocenie Sadu Apeiacyjnego zarzuty te nie mogiy zasiugiwao na aprobate  Zadania powoda okazaiy sie nieuzasadnione co do zasady, zatem brak byIo podstaw do prowadzenia postepowania dowodowego w zakresie oznaczonym w pozwie. Stosownie do tresci art. 227 kpc przedmiotem dowodu sa fakty majace dla rozstrzygniecia sprawy istotne znaczenie. Strona moze zadaé przeprowadzenia okreslonego dowodu jedynie na okolicznosci faktyczne, ktorych ustalenie jest konieczne w zwiazku z podstawa faktyczna I prawna sporu. Zgloszone przez powoda wnioski nie spetniaiy powyzszych wymagafl, a ich przeprowadzenie nie byio niezbedne do prawidiowego rozpoznania sprawy. Ocena siusznosci roszczefi powoda mo2Iiwa byia do dokonania w oparciu o dokumentacje zawarta w aktach sprawy 2 tej przyczyny, 2e dotykaia kwestii prawnych, dla wyjasnienia ktorych nie byIo koniecznoéci prowadzenia dowodu 2 przesiuchania stron, swiadkow, dokumentacji medycznej czy te2 opinii biegiego. Przesadzanie pozytywne, czy negatywne kwestii odnoszacych sie do stanu zdrowia powoda, ewentualnie poniesionych przez niego szkod nie miaioby zadnego wpIywu na rozstrzygniecie, skoro w przytoczonych w pozwie sprawach nie wystapiia przewlekiosé, a pozwany 5 ludźmi przy jednoczesnej słabej empatii. Sąd Okręgowy zważył także, że nie było potrzeby przeprowadzać dowodów na okoliczności wskazywane przez powoda, ani przesłuchiwać go w charakterze strony. W konsekwencji Sąd I instancji podzielił stanowisko pozwanych i oddalił powództwo, a na podstawie art. 98 i 99 kpc w zw. z art. 108 kpc rozstrzygnął o kosztach procesu poniesionych przez pozwanego R ' 7 I Z zasądzając na jego rzecz koszty zastępstwa procesowego. Powyższy wyrok zaskarzyl apelacją powód w całości i wniósł o jego uchylenie I przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł, że zakwestionowane rozstrzygnięcie jest wadliwe, Sąd orzekający nie odniósł się do zgłoszonych w pozwie wniosków dowodowych, opierając się wyłącznie na aktach sprawy. Dopuścił się naruszenia art. 217, art. 228, art. 229, art. 233, art. 328 kpc. Dodatkowo powód nie mógł uczestniczyć w procesie osobiście, a nie miał przyznanego pełnomocnika z urzędu, co zagwarantowane jest Konstytucją RP i konwencją. Błędne jest również zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu, Sąd I instancji powinien był bowiem rozważyć zastosowanie art. 102 kpc. Pozwani wnieśli o oddalenie apelacji , a pozwany R Zł dodatkowo 0 zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja powoda jest niezasadna. Zaskarzone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Zarzuty skarżącego kvvestionujące dokonaną przez Sąd I instancji swobodną ocenę dowodów, przysługującą z mocy art. 233§1 kpc są niezasadne z tej przyczyny, że przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy tej oceny nie wykazują nieprawidłowości w rozumowaniu, błędów logicznych czy też niezgodności z doświadczeniem życiowym. Na takie nieprawidłowości nie naprowadza też w apelacji powód, podnosząc ogólnikowo, że wyrok w sprawie wydany został w sposób arbitralny, a Sąd Okręgowy oparł się wyłącznie o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, nie uwzględniając w tej mierze zawartych w pozwie wniosków dowodovrn/ch. W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzuty te nie mogły zasługiwać na aprobatę - żądania powoda okazały się nieuzasadnione co do zasady, zatem brak było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie oznaczonym w pozwie. Stosownie do treści art. 227 kpc przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Strona może żądać przeprowadzenia określonego dowodu jedynie na okoliczności faktyczne, których ustalenie jest konieczne w związku z podstawą faktyczną i prawną sporu. Zgłoszone przez powoda wnioski nie spełniały powyższych wymagań, a ich przeprowadzenie nie było niezbędne do prawidłowego rozpoznania sprawy. Ocena słuszności roszczeń powoda możliwa była do dokonania w oparciu o dokumentację zawartą w aktach sprawy z tej przyczyny, że dotykała kwestii prawnych, dla wyjaśnienia których nie było konieczności prowadzenia dowodu z przesłuchania stron, świadków, dokumentacji medycznej czy też opinii biegłego. Przesądzanie pozytywne, czy negatywne kwestii odnoszących się do stanu zdrowia powoda, ewentualnie poniesionych przez niego szkód nie miałoby żadnego wpływu na rozstrzygnięcie, skoro w przytoczonych w pozwie sprawach nie wystąpiła przewlekłość, a pozwany --- STRONA 6 --- 6 R Z miaI prawo sporzadzio opinie 0 niecelowosci wniesienia skargi kasacyjnej bez osobistego kontaktu z powodem. Sad Okregowy doszedt wiec do siusznego pizekonania o tym, 2e podstawe ustaleri faktycznych w tej sprawie stanowié miaiy przede wszystkim dokumenty. Sad Apelacyjny podziela poczynione przez Sad I instancji ustalenia, a w konsekwencji przyjmuje za wiasne. Zarzuty naruszenia art. 217 kpc, art. 228 i 229 kpc nie zostaiy w Zaden sposob przez powoda skonkretyzowane ani poparte stosowna argumentacja, co utrudnia merytoryczne ustosunkowanie sie do nich. Po piervvsze wskazaé naIe2y, 2e adresatem regui dotyczacych koncentracji materiaiu procesowego sa strony, nie jest nim zas sad rozpoznajacy sprawe. Powod nie wskazuje nadto w jaki sposob pozbawiony zostai ewentualnie mozliwosci przytaczania okolicznosci I dowodow na uzasadnienie swoich wnioskow Iub odparcie wnioskow I twierdzeri strony przeciwnej, skoro w toku caiego postepowania w sposob swobodny wyrazai swe stanowisko procesowe w skiadanych pismach. Jesli zas chodzi o pominiecie zgioszonych przez powoda wnioskow dowodowych, to zasadnosé tej decyzji procesowej zostaia juz omowiona we wstepie rozwazari. W tym miejscu powtorzyé wystarczy, ze nie doszio zdaniem Sadu Apelacyjnego w sprawie do pominiecia okresionych w pozwie dowodow w wyniku wadliwej oceny, 2e nie sa one istotne dla jej rozstrzygniecia. Skar2acy nie naprowadza rowniez w apelacji na fakty powszechnie znane, czy te2 znane Sadowi orzekajacemu urzedowo, na ktorych ten bIednie sie opari. Nie sposob rowniez doszukaé sie naruszenia art. 229 kpc, odnoszacego sie do faktow twierdzonych przez jedna strone I potwierdzonych, jako zgodne 2 prawda, przez strone przeciwna. O naruszeniu art. 328§2 kpc mozna 2 kolei mowié tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarzonego wyroku nie posiada wszystkich koniecznych elementow, bad2 zawiera tak kardynalne braki, ktore uniemozliwiaja kontrole instancyjnej. Naruszenie przepisu, okreslajacego wymagania, jakim winno odpowiadaé uzasadnienie wyroku sadu, moze byé ocenione jako mogace mieé istotny wpiyw na wynik sprawy w sytuacjach tylko wyjatkowych, do ktorych zaliczyé mo2na takie, w ktorych braki w zakresie poczynionych ustaleri faktycznych i oceny prawnej sa tak znaczne, 2e sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona bad2 ujawniona w sposob uniemozliwiajacy poddanie jej ocenie instancyjnej. Sytuacja taka w rozpoznawanym przypadku nie zaistniaia, a skarzacy nie wskazai w apelacji na czym w jego przekonaniu polega wadiiwosé uzasadnienie Sadu I lnstancji. Skarzacy zarzucii w apelacji brak mozliwosci udziaiu w procesie i nieprzyznanie mu peinomocnika z urzedu, co w jego ocenie powinno byé stronie zapewnione zgodnie ze standardami konstytucyjnymi. W odniesieniu do pierwszej z poruszonych przy okazji podniesienia tego zarzutu kwestii wskazaé trzeba, 2e Sad I instancji procedowat w oparciu o zebrany materiai dowodowy, ktory po2woIiI wszechstronnie wyjasnié sporne okolicznosci w sprawie, co z kolei implikowaio odmowe przesiuchania powoda w charakterze strony. Zgodnie z art. 299 kpc przeprowadzenie dowodu 2 przestuchania stron jest dopuszczalne , gdy w swietie oceny sadu, opartej na caioksztaicie okolicznosci sprawy, brak jest w ogoie innych srodkow dowodowych albo gdy istniejace okazaiy sie niewystarczajace dla wyjasnienia okolicznosci faktycznych istotnych dla rozstrzygniecia sprawy. Nie jest zatem tak, 2e zawsze, niezaleznie od okolicznosci rozpoznawanej sprawy, strona na swoj wniosek musi byé przesluchana. W okolicznosciach rozpoznawanej sprawy oczywista bezzasadnosé pozwu wynikaIa wprost z dokumentow, a przytoczenie przez powoda wbrew faktom swojej odmiennej opinii w tym 6 R Z miał prawo sporządzić opinię o niecelowości wniesienia skargi kasacyjnej bez osobistego kontaktu z powodem. Sąd Okręgowy doszedł więc do słusznego przekonania o tym, że podstawę ustaleń faktycznych w tej sprawie stanowić miały przede wszystkim dokumenty. Sąd Apelacyjny podziela poczynione przez Sąd I instancji ustalenia, a w konsekwencji przyjmuje za własne. Zarzuty naruszenia art. 217 kpc, art. 228 i 229 kpc nie zostały w żaden sposób przez powoda skonkretyzowane ani poparte stosowną argumentacją, co utrudnia merytoryczne ustosunkowanie się do nich. Po pierwsze wskazać należy, że adresatem reguł dotyczących koncentracji materiału procesowego są strony, nie jest nim zaś sąd rozpoznający sprawę. Powód nie wskazuje nadto w jaki sposób pozbawiony został ewentualnie możliwości przytaczania okoliczności i dowodów na uzasadnienie swoich wniosków lub odparcie wniosków i tvvierdzeń strony przeciwnej, skoro w toku całego postępowania w sposób swobodny wyrażał swe stanowisko procesowe w składanych pismach. Jeśli zaś chodzi 0 pominięcie zgłoszonych przez powoda wniosków dowodowych, to zasadność tej decyzji procesowej została już omówiona we wstępie rozważań. W tym miejscu powtórzyć wystarczy, że nie doszło zdaniem Sądu Apelacyjnego w sprawie do pominięcia określonych w pozwie dowodów w wyniku wadliwej oceny, że nie są one istotne dla jej rozstrzygnięcia. Skarżący nie naprowadza również w apelacji na fakty powszechnie znane, czy też znane Sądowi orzekającemu urzędowo, na których ten błędnie się oparł. Nie sposób również doszukać się naruszenia art. 229 kpc, odnoszącego się do faktów twierdzonych przez jedną stronę i potwierdzonych, jako zgodne z prawdą, przez stronę przeciwną. O naruszeniu art. 328§2 kpc można z kolei mówić tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie posiada wszystkich koniecznych elementów, bądż zawiera tak kardynalne braki, które uniemożliwiają kontrolę instancyjną. Naruszenie przepisu, określającego wymagania, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu, może być ocenione jako mogące miec istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacjach tylko wyjątkowych, do których zaliczyć można takie, w których braki w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej są tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej. Sytuacja taka w rozpoznawanym przypadku nie zaistniała, a skarżący nie wskazał w apelacji na czym w jego przekonaniu polega wadliwość uzasadnienia Sądu I instancji. Skarżący zarzucił w apelacji brak możliwości udziału w procesie i nieprzyznanie mu pełnomocnika z urzędu, co w jego ocenie powinno być stronie zapewnione zgodnie ze standardami konstytucyjnymi. W odniesieniu do pierwszej z poruszonych przy okazji podniesienia tego zarzutu kwestii wskazać trzeba, że Sąd I instancji procedował w oparciu o zebrany materiał dowodowy, który pozwolił wszechstronnie wyjaśnić sporne okoliczności w sprawie, co z kolei impllkowało odmowę przesłuchania powoda w charakterze strony. Zgodnie z art. 299 kpc przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron jest dopuszczalne , gdy w świetle oceny sądu, opartej na całokształcie okoliczności sprawy, brak jest w ogóle innych środków dowodowych albo gdy istniejące okazały się niewystarczające dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest zatem tak, że zawsze, niezależnie od okoliczności rozpoznawanej sprawy, strona na swój wniosek musi być przesłuchana. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oczywista bezzasadność pozwu wynikała wprost z dokumentów, a przytoczenie przez powoda wbrew faktom swojej odmiennej opinii w tym --- STRONA 7 --- 7 przedmiocie w trakcie pr2esIuchania w charakterze strony nie miatoby zadnego wptywu na rozstrzygniecie sprawy. Formuiujac zarzut w zakresie nieprzyznania powodowi przez Sad Okregowy peinomocnika 2 urzedu skaiiacy zmierza w Istocie do vvykazania, I2 zostai pozbawiony moznosci obrony swych praw w niniejszej sprawie. O zaistnieniu tego rodzaju uchybienia mozna byioby mowié tylko wowczas, gdy strona pozbawiona zostaiaby uprawnieri procesowych wskutek wadiiwego postepowania sadu, co 2 kolei mogioby mieé wpiyw na wynik sprawy (postanowienie SN z dnia 2 Iutego 2006 r., sygn. II CZ 134/05, Lex nr 192016). Kwestia zasadnosci ustanowienia powodowi peinomocnika z urzedu byIa przedmiotem weryfikacji Sadu w postepowaniu piervvszoinstancyjnym, mo2IIwe byIo rownIe2 podwa2anIe zasadnosci rozstrzygniecia wydanego w tym przedmiocie w drodze odpowiednich srodkow zaskar2enIa, co zreszta skarzacy czynii. W chwili obecnej postanowienie oddaiajace wniosek powoda 0 ustanowienie peinomocnika 2 urzedu jako prawomocne nie podlega wzruszeniu I uchyla sie spod kontroli Instancyjnej w postepowaniu apelacyjnym. Sad II Instancji zgodnie z art.380 kpc na wniosek strony, rozpoznawaé mo2e jedynie te postanowienie Sadu I Instancji, ktore nie podlegaiy zaskaiieniu w drodze za2aIenIa, a miaiy wpIyvv na wynik sprawy. Postanowienie o odmowie ustanowienia peinomocnika 2 urzedu podlega odrebnemu zaskarzeniu, nie naIe2y zatem do kregu orzeczeh weryfikowainych na podstawie art. 380 kpc. Nie doszio zas w realiach sprawy do naruszenia praw powoda jako strony procesu mIaI on bowiem moznosé wypowiedzenia sie w tym takze, co do twierdzen strony przeciwnej, skIadaI wnioski dowodowe oraz przedstawiai swoje stanowisko w pismach procesowych. W éwietie tych okolicznosci, w ocenie Sadu Apelacyjnego, nie byIo podstaw do uznania zarzutu skar2acego za zasadny po pierwsze 2 tego wzgledu, 2e kwestia ta prawomocnie rozstrzygnieta zostaia ju2 w toku postepowania, po drugie zas 2 tej przyczyny, 2e powod miai rzeczywista mozliwosé realizowania swych uprawnieri procesovvych. Dodaé naIe2y jeszcze, 2e samo zgioszenie wniosku o ustanowienie petnomocnika nie obliguje sadu do jego uwzglednienia. Potrzeba tak wystepuje, gdy sprawa jest skomplikowana pod wzgledem prawnym I faktycznym, Iub strona jest osoba nieporadna. Nie jest zatem tak, 2e standardy konstytucyjne nakazuja kazdorazowo uwzglednienie wniosku. Zgodnie 2 nimi, strona procesu ma mieé w procesie zapewniona mozliwosé skorzystania z tego rodzaju Instytucji, a czy w konkretnym przypadku zachodza do tego podstawy, uzaleznione jest od wypeinienia przesianek stawianych przez odpowiednie przepisy. Sad I instancji prawidtowo przyjai odmienna od skarzacego ocene prawna stanu faktycznego wskazujac, 2e dziaianie pozwanych nie byio bezprawne. W orzecznictwie podnosi sie, 2e pojecie ,,dziaIania I zaniechania niezgodnego 2 prawem" ujmowane jest scisle, jako zaprzeczenie zachowania uwzgledniajacego nakazy I zakazy wynikajace 2 normy prawnej. Odnoszac sie do Zadafi wysuwanych wzgledem pozwanego R Z wskazaé naIe2y, 2e zgodnie z art. 24 kc ten, czyje dobro osobiste zostaje 2agro2one cudzym dziaianiem, mo2e 2adaé zaniechania tego dziaiania, chyba 2e nie jest ono bezprawne. Po pierwsze wskazao nalezy, 2e powod nie podai w pozwie naruszenia jakich dobr osobistych pozwany swym zachowaniem miai sie dopuscio. Nadto jak wynika z materiaiu dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy brak podstaw do uznania, by zachodziiy jakiekolwiek nieprawidtowosci w sposobie kontaktowania sie peInomocnIka z powodem, czy te2 dochodziio do bezczynnosci bad2 opieszaiosci w podejmowaniu przez niego 7 przedmiocie w trakcie przesłuchania w charakterze strony nie miałoby żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Formułując zarzut W zakresie nieprzyznania powodowi przez Sąd Okręgowy pełnomocnika 2 urzędu skarżący zmierza w istocie do wykazania, iż został pozbawiony możności obrony swych praw w niniejszej sprawie. O zaistnieniu tego rodzaju uchybienia można byłoby mówić tylko wówczas, gdy strona pozbawiona zostałaby uprawnień procesowych wskutek wadliwego postępowania sądu, co z kolei mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. ll CZ 134/05, Lex nr 192016). Kwestia zasadności ustanowienia powodowi pełnomocnika z urzędu była przedmiotem weryfikacji Sądu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, możliwe było również podważanie zasadności rozstrzygnięcia wydanego w tym przedmiocie w drodze odpowiednich środków zaskarżenia, co zresztą skarżący czynił. W chwili obecnej postanowienie oddalające wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jako prawomocne nie podlega wzruszeniu i uchyla się spod kontroli instancyjnej w postępowaniu apelacyjnym. Sąd Il instancji zgodnie z art.380 kpc na wniosek strony, rozpoznawać może jedynie te postanowienia Sądu I instancji, które nie podlegały zaskarzeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na wynik sprawy. Postanowienie o odmowie ustanowienia pełnomocnika z urzędu podlega odrębnemu zaskarżeniu, nie należy zatem do kręgu orzeczeń weryfikowalnych na podstawie art. 380 kpc. Nie doszło zaś w realiach sprawy do naruszenia praw powoda jako strony procesu miał on bowiem możność wypowiedzenia się wtym takze, co do tvvierdzeń strony przeciwnej, składał wnioski dowodowe oraz przedstawiał swoje stanowisko w pismach procesowych. W świetle tych okoliczności, w ocenie Sądu Apelacyjnego, nie było podstaw do uznania zarzutu skarżącego za zasadny po pierwsze z tego względu, że kwestia ta prawomocnie rozstrzygnięta została już w toku postępowania, po drugie zaś z tej przyczyny, że powód miał rzeczyvvistą możliwość realizowania swych uprawnień procesowych. Dodać należy jeszcze, że samo zgłoszenie wniosku o ustanowienie pełnomocnika nie obliguje sądu do jego uwzględnienia. Potrzeba tak występuje, gdy sprawa jest skomplikowana pod względem prawnym i faktycznym, lub strona jest osobą nieporadną. Nie jest zatem tak, że standardy konstytucyjne nakazują każdorazowo uwzględnienie wniosku. Zgodnie z nimi, strona procesu ma mieć w procesie zapewnioną możliwość skorzystania z tego rodzaju instytucji, a czy w konkretnym przypadku zachodzą do tego podstawy, uzależnione jest od wypełnienia przesłanek stawianych przez odpowiednie przepisy. Sąd I instancji prawidłowo przyjął odmienną od skarżącego ocenę prawną stanu faktycznego wskazując, że działanie pozwanych nie było bezprawne. W orzecznictwie podnosi się, że pojęcie „działania I zaniechania niezgodnego z prawem" ujmowane jest ściśle, jako zaprzeczenie zachowania uwzględniającego nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej. Odnosząc się do żądań wysuwanych względem pozwanego R Z wskazać należy, że zgodnie z art. 24 kc ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. Po pienivsze wskazać należy, że powód nie podał w pozwie naruszenia jakich dóbr osobistych pozwany swym zachowaniem miał się dopuścić. Nadto jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy brak podstaw do uznania, by zachodziły jakiekolwiek nieprawidłowości w sposobie kontaktowania się pełnomocnika z powodem, czy też dochodziło do bezczynności bądź opieszałości w podejmowaniu przez niego --- STRONA 8 --- 8 czynnosci zwiazanych 2 reprezentacja powoda w procesie, a zatem brak podstaw, by w tym kontekscie zachowanie jego uznaé za bezprawne. Z pewnoscia zachowaniem takim nie jest sporzadzenie przez petnomocnika  wbrew oczekiwaniom reprezentowanej strony  opinii 0 braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W doktrynie I judykaturze za bezprawne uwa2a sie d2IaIanIe naruszajace dobro osobiste, jezeli nie zachodzi 2adna 2e szczegolnych okolicznosci usprawiedliwiajacych je, oraz 2e do okolicznosoi wyiaczajacych bezprawnosé naruszenia dobr osobistych zalicza sie dziaianie w ramach porzadku prawnego, tj. dziaianie dozwolone przez obowiazujace przepisy prawa, wykonywanie prawa podmiotowego, zgode pokrzywdzonego oraz dziaianie w obronie uzasadnionego Interesu (por. orzeczenie Sadu Najwyzszego 2 dnia 19 pa2d2IernIka 1989 r., sygn. akt II CR 419/89; OSP 1112/90, poz. 377). Peinomocnik powoda nie naruszyi przepisow prawa statuujacych obowiazki radcow prawnych. Zgodnie 2 art. 6 ust 1 ustawy 2 dnia 6 Iipca 1982 r. o radcach prawnych (tekstjednolityz D2. U. 2 2010 r., nr 10, poz. 65) zawod radcy prawnego polega na swiadczeniu pomocy prawnej, a w szczegolnosci na udzielaniu porad prawnych, sporzadzaniu opinii prawnych, opracowyvvaniu projektow aktow prawnych oraz wystepowaniu przed sadami I uizedami. Radca prawny jest obowiazany kierowaé sie przepisami prawa, postanowieniami zawartymi w Kodeksie Etyki Radcy Prawnego oraz w uchwaIach organow samorzad (art. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego). Zastosowanie w niniejszej sprawie ma nadto art. 28 ust. 7 wymienionego kodeksu, w swietie ktorego w razie prowadzenia sprawy 2 urzedu radca prawny przedstawia klientowi pisemna opinie prawnej o braku podstaw do wniesienia srodka zmierzajacego do wzruszenia orzeczenia sadowego Iub skargi kasacyjnej. Pozwany zas, ktory fachowo, wyczerpujaco I rzetelnie sporzadzii opinie 0 braku podstaw do wniesienia skargi, nie uchybii przepisom prawa, poprzez brak osobistego kontaktu 2 powodem, skoro kontakt ten nie wpIywaI na ocene prawna zasadnosci wniesienia skargi. Dopuszczalnosé odmowy sporzadzenia skargi kasacyjnej byta tak2e przedmiotem uchwaiy Sadu Najwyzszego 2 dnia 21 wrzesnia 2000 r. ( III CZP 14/00, Biul. SN 2000/9/4), w tresci ktorej wskazano, 2e ,,adwokat ustanowiony dla strony przez sad ma prawo odmowié sporzadzenia kasacji, jezeli byiaby ona niedopuszczalna Iub oczywiscie bez2asadna". W ocenie Sadu Apelacyjnego nie istnieja zadne Iogiczne I przekonujace argumenty, ktore pr2emawIaIaby 2a uznaniem dziaiania pozwanego F I Y Z‘ I za bezprawne, a w szczegolnosci tego, 2e Istniaiy pI"2esIankI uzasadniajace wniesienie skargi kasacyjnej. Wynika to chooby 2 tego, 2e kolejny ustanowiony dla powoda peinomocnik skarge taka sporzadzii, po czym Sad Najwyzszy odmowit przyjecia jej do rozpoznania. Wskazaé naIe2y takze, 2e kwestia zwiazana 2 zasadnoscia sporzadzenia I wniesienia przez peinomocnika skargi kasacyjnej Iub opinii o braku podstaw do jej wniesienia dotyczy oceny prawnej zagadniefi rozstrzyganych w sprawie, zatem konsultacja ze strona nie jest w tej mierze niezbedna, jesli w ogole konieczna, skoro to rola profesjonalnego peinomocnika jest pomoc stronie w rozwIkIanIu zagadniefi prawnych w sprawie. Pozwany skutecznie obaIII wiec domniemanie bezprawnosci ustanowione w przepisie art. 24 kc poprzez dowiedzenie, 2e mIaI on prawo odmowié sporzadzenia skargi kasacyjnej, a tak2e I2 brak osobistego kontaktu 2 klientem nie mo2e stanowié o bezprawnosci jego dziatania. Skoro zatem nie mozna w sprawie mowio o speinieniu zasadniczej przesianki uzasadniajacej udzielenie ochrony prawnej w odniesieniu do d2IaIanIa pozwanego Ra Zv' to brak byIo koniecznosci badania dalszych przesianek jego odpowiedzialnosci I 8 czynności związanych z reprezentacją powoda w procesie, a zatem brak podstaw, by wtym kontekście zachowanie jego uznać za bezprawne. Z pewnością zachowaniem takim nie jest sporządzenie przez pełnomocnika - wbrew oczekiwaniom reprezentowanej strony - opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W doktrynie i judykaturze za bezprawne uważa się działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je, oraz że do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego oraz działanie w obronie uzasadnionego interesu (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 pażdziernika 1989 r., sygn. akt ll CR 419/89; OSP 11-12/90, poz. 377). Pełnomocnik powoda nie naruszył przepisów prawa statuujących obowiązki radców prawnych. Zgodnie z art. 6 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 10, poz. 65) zawód radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. Radca prawny jest obowiązany kierować się przepisami prawa, postanowieniami zawartymi w Kodeksie Etyki Radcy Prawnego oraz w uchwałach organów samorząd (art. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego). Zastosowanie w niniejszej sprawie ma nadto art. 28 ust. 7 wymienionego kodeksu, w świetle którego w razie prowadzenia sprawy z urzędu radca prawny przedstawia klientowi pisemną opinię prawną o braku podstaw do wniesienia środka zmierzającego do wzruszenia orzeczenia sądowego lub skargi kasacyjnej. Pozwany zaś, który fachowo, wyczerpująco i rzetelnie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi, nie uchybił przepisom prawa, poprzez brak osobistego kontaktu z powodem, skoro kontakt ten nie wpłyvvał na ocenę prawną zasadności wniesienia skargi. Dopuszczalność odmowy sporządzenia skargi kasacyjnej była także przedmiotem uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2000 r. ( III CZP 14/00, Biul. SN 2000/9/4), w treści której wskazano, że ,,adwokat ustanowiony dla strony przez sąd ma prawo odmówić sporządzenia kasacji, jeżeli byłaby ona niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadna”. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie istnieją żadne logiczne i przekonujące argumenty, które przemawiałaby za uznaniem działania pozwanego F I Ê Zi ‹ za bezprawne, a w szczególności tego, że istniały przesłanki uzasadniające wniesienie skargi kasacyjnej. Wynika to choćby z tego, że kolejny ustanowiony dla powoda pełnomocnik skargę taką sporządził, po czym Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia jej do rozpoznania. Wskazać należy także, że kwestia związana z zasadnością sporządzenia i wniesienia przez pełnomocnika skargi kasacyjnej lub opinii o braku podstaw do jej wniesienia dotyczy oceny prawnej zagadnień rozstrzyganych w sprawie, zatem konsultacja ze stroną nie jest w tej mierze niezbędna, jeśli w ogóle konieczna, skoro to rolą profesjonalnego pełnomocnika jest pomoc stronie w rozwikłaniu zagadnień prawnych w sprawie. Pozwany skutecznie obalił więc domniemanie bezprawności ustanowione w przepisie art. 24 kc poprzez dowiedzenie, że miał on prawo odmówić sporządzenia skargi kasacyjnej, a także iż brak osobistego kontaktu z klientem nie może stanowić o bezprawności jego działania. Skoro zatem nie można w sprawie mówić o spełnieniu zasadniczej przesłanki uzasadniającej udzielenie ochrony prawnej w odniesieniu do działania pozwanego Rz Zv` to brak było konieczności badania dalszych przesłanek jego odpowiedzialności I --- STRONA 9 --- 9 prowadzenia postepowania dowodowego na naprowadzane przez powoda okolicznosci skutkow w jego sferze zdrowotnej d2IaIaII petnomocnika. Tak2e analiza dziaiafi pozwanego Skarbu Parrstwa nie daje podstaw do stvvierdzenia, by uzasadnione byIy Zadania pozwu w tym zakresie. Nie mo2na, w przypadku negatywnego  dla autora skargi o stwierdzenie przewlektosci postepowania  wyniku postepowania skargowego, ponownie w sprawie 0 odszkodowanie opartej na regulacji przyjetej w art. 417 kc dowodzié, 2e owa przewIekIosé postepowania mIaIa miejsce. Rozumowanie przeciwne jest nie do przyjecia przede wszystkim tak2e 2 uwagi na wzajemna zaleznosc regulacji przyjetej w art. 15 I 16 a ustawy 2 dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postepowaniu przygotowawczym prowadzonym Iub nadzorowanym przez prokuratora I postepowaniu sadowym bez nieuzasadnionej 2wIokI (Dz. U. 2 2004r., Nr 179, poz. 1843 ze 2m.). Pierwszy 2 przepisow przesadza o prejudycjalnosci dla postepowania odszkodowawczego rozstrzygniecia stwierdzajacego Istnienie przewlekiosci postepowania i stvvierdza przede wszystkim jednoznacznie, 2e prawo domagania sie przyznania odszkodowania ma strona, ktorej skarge uwzgledniono. Drugi 2 przepisow natomiast takie uprawnienie przyznaje rownIe2 stronie, ktora skargi nie wnIosIa. Oba przepisy przewiduja zatem dwie normatywnie ro2ne sytuacje, pierwsza, gdy strona skarge o stwierdzenie pr2ewIekIosci postepowania 2Io2yIa I druga, gdy jej nie zIo2yIa. W pierwszej sytuacji prawo domagania sie naprawienia szkody ustawa przyznaje tylko w razie uwzglednienia skargi, w drugim natomiast dopuszcza je w ka2dym wypadku, co jest uzasadnione brakiem wczesniejszej oceny kwestii Istnienia przewlektosci postepowania. Konkluzja zatem jest taka, 2e stronie, ktora wystepowaia ze skarga o stvvierdzenie przewlektosci postepowania przysiuguje prawo domagania sie odszkodowania tylko wtedy, gdy jej skarge uwzgiedniono. Takie rozwiazanie zapobiega koniecznosci dokonania ponownej oceny jednego 2 istotnych elementow podstawy powédztwa odszkodowawczego (kwestia Istnienia przewlektosci postepowania) I mogacej stad wyniknac ro2bIe2noscI ocen postepowania odszkodowawczego i skargowego zakonczonego niepomyslnie dla autora skargi. Ma te2 oparcie w regulacji art. 365 § 1 kpc. Stusznie zatem Sad I Instancji przyjal, 2e 2 uwagi na to, I2 w obu postepowaniach przywoianych w pozwie skargi powoda zostaIy oddalone, nie mogi on skutecznie domagaé sie odszkodowania na podstawie art. 417 kc 2 powoianiem sie na przewlekiosé postepowania. W sprawie o sygn. I C ' skarga na przewlektosé postepowania oddalona zostaia postanowieniem 2 dnia 4 Iutego 2009 r. sygn. I S 2 kolei w sprawie I C skarga powoda na przewlekiosc postepowania oddalona zostata postanowieniem 2 dnia " 2009 r. sygn. I S ' ‘. Przy czym wskazaé naIe2y, 2e zarzuty powoda wysuniete w toku postepowania przed Sadem I Instancji odnoszace sie do sposobu prowadzenia w tych sprawach postepowari, rownIe2 w odniesieniu do czasookresu ich trwania, byiy przedmiotem szczegoiowych ro2wa2ar'i Sadow rozstrzygajacych w przedmiocie ich zasadnosci. Konkludujac wskazac naIe2y wiec, 2e po pierwsze nie ma prawnych podstaw do badania zqdafi pozwu w zakresie odpowiedzialnosci Skarbu Pafistwa  Sadu Okregowego w G I w sytuacji, gdy skargi powoda zostaIy oddalone, po drugie niezasadnosc skarg powoda wskazuje na brak bezprawnosci jesli chodzi o d2iaIanIa pozwanego. Ponownie zatem brak byioby podstaw do badania dalszych przesianek odpowiedzialnosci odszkodowawczej, wsrod ktorych miesciiaby sie kwestia Istnienia zwiazku przyczynowego miedzy sposobem procedowania a schorzeniami, ktore rzekomo wystapiiy u powoda, 9 prowadzenia postępowania dowodowego na naprowadzane przez powoda okoliczności skutków w jego sferze zdrowotnej działań pełnomocnika. Także analiza działań pozwanego Skarbu Państwa nie daje podstaw do stwierdzenia, by uzasadnione były żądania pozwu w tym zakresie. Nie można, w przypadku negatywnego - dla autora skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania - wyniku postępowania skargowego, ponownie w sprawie o odszkodowanie opartej na regulacji przyjętej w art. 417 kc dowodzić, że owa przewlekłość postępowania miała miejsce. Rozumowanie przeciwne jest nie do przyjęcia przede wszystkim także z uwagi na wzajemną zależność regulacji przyjętej w art. 15 i 16 a ustawy z dnia 17 czenivca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnione] zwłoki (Dz. U. z 2004r., Nr 179, poz. 1843 ze zm.). Pierwszy z przepisów przesądza o prejudycjalności dla postępowania odszkodowawczego rozstrzygnięcia stwierdzającego istnienie przewlekłości postępowania i stwierdza przede wszystkim jednoznacznie, że prawo domagania się przyznania odszkodowania ma strona, której skargę uwzględniono. Drugi z przepisów natomiast takie uprawnienie przyznaje również stronie, która skargi nie wniosła. Oba przepisy przewidują zatem dwie normatywnie różne sytuacje, pierwszą, gdy strona skargę o stwierdzenie przewlekłości postępowania złożyła I drugą, gdy jej nie złożyła. W pierwszej sytuacji prawo domagania się naprawienia szkody ustawa przyznaje tylko w razie uwzględnienia skargi, w drugim natomiast dopuszcza je w każdym wypadku, co jest uzasadnione brakiem wcześniejszej oceny kwestii istnienia przewlekłości postępowania. Konkluzja zatem jest taka, że stronie, która występowała ze skargą o stwierdzenie przewlekłości postępowania przysługuje prawo domagania się odszkodowania tylko wtedy, gdy jej skargę uwzględniono. Takie rozwiązanie zapobiega konieczności dokonania ponownej oceny jednego z istotnych elementów podstawy powództwa odszkodowawczego (kwestia istnienia przewlekłości postępowania) i mogącej stąd wyniknąć rozbieżności ocen postępowania odszkodowawczego i skargowego zakończonego niepomyślnie dla autora skargi. Ma też oparcie w regulacji art. 365 § 1 kpc. Słusznie zatem Sąd I instancji przyjął, że z uwagi na to, iż w obu postępowaniach przywołanych w pozwie skargi powoda zostały oddalone, nie mógł on skutecznie domagać się odszkodowania na podstawie art. 417 kc z powołaniem się na przewlekłość postępowania. W sprawie o sygn. I C ' skarga na przewlekłość postępowania oddalona została postanowieniem z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. I S z kolei w sprawie I C skarga powoda na przewlekłość postępowania oddalona została postanowieniem z dnia " 2009 r. sygn. I S ' `. Przy czym wskazać należy, że zarzuty powoda wysunięte w toku postępowania przed Sądem I instancji odnoszące się do sposobu prowadzenia w tych sprawach postępowań, również w odniesieniu do czasookresu ich trwania, były przedmiotem szczegółowych rozważań Sądów rozstrzygających w przedmiocie ich zasadności. Konkludując wskazać należy więc, że po pierwsze nie ma prawnych podstaw do badania żądań pozwu w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w G 7 w sytuacji, gdy skargi powoda zostały oddalone, po drugie niezasadność skarg powoda wskazuje na brak bezprawności jeśli chodzi o działania pozwanego. Ponownie zatem brak byłoby podstaw do badania dalszych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, wśród których mieściłaby się kwestia istnienia związku przyczynowego między sposobem procedowania a schorzeniami, które rzekomo wystąpiły u powoda, --- STRONA 10 --- 10 jak I w ogole wystapienia szkody po jego stronie. Przeciwne twierdzenia skarzacego w tym wzgledzie stanowia jedynie nieuzasadniona polemike ze stanowiskiem Sadu Okregowego I nie byiy w stanie podwa2y¢ siusznosci 2askar2onego rozstrzygniecia. Sad I Instancji nie naruszyi rownie2  wbrew twierdzeniom skaizacego  art. 102 kpc, gdy2 na gruncie niniejszej sprawy nie 2ach0d2iIy przesianki uzasadniajace odstapienie od zasady odpowiedzialnosci 2a wynik postepowania (art. 98 § 1 kpc) I odstapienia od obciazenia powoda kosztami zastepstwa procesowego pozwanego R ZI . By mo2Iiwe byIo skoizystanie 2 dyspozycji tego przepisu musza wystapié wyjatkowe okolicznosci 2 uwagi na fakt, 2e to rozwiazanie przyjete przez ustawodawce oparte jest na zasadach siusznosci, nie podlega wykiadni rozszerzajacej I wyklucza stosowanie wszelkich uogolniefi. Art. 102 kpc nie konkretyzuje pojecia "wypadkow szczegolnie u2asadnionych", pozostawiajac Ich kwalifikacje, przy uw2gIednIenIu caioksztaitu okolicznosci danej sprawy, sadowi. W oizecznictwie przyjmuje sie zastosowanie przytoczonego przepisu w nastepujacych sytuacjach: gdy strona przegrywajaca znajduje sie w wyjatkowo cIe2kIej sytuacji majatkowej, a wytaczajac powodztwo byIa subiektywnie przeswiadczona 0 siusznosci dochodzonego roszczenia, natomiast strona przegrywajaca korzystaia 2e staiej obsiugi prawnej I nie ponIosIa dodatkowych nakiadow na prowadzenie procesu (por. wyrok Sadu Najwy2s2ego 2 dnia 17 Iistopada 1972 r., I PR 423/72, OSNCP 1973, nr 78, p02. 138); gdy dochodzone roszczenie wynika 2 niejasno sformulowanych przepisow (por. wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 6 grudnia 1973 r., I PR 456/73, OSNCP 1974, nr 9, poz. 154); gdy sprawa ma watpliwy I dyskusyjny charakter (por. postanowienie Sadu Najwy2s2ego 2 dnia 2 27 kwietnia 1971 r., I PZ 17/71, OSNCP 1971, nr 12, poz. 222); gdy rozstrzygniecie sporu nastapiio wyIac2nIe na podstawie okolicznosci uwzglednionych przez sad 2 urzedu (por. postanowienie Sadu Najwyzszego 2 dnia 3 maja 1966 r., II PR 115/66, OSP 1967, nr 1, poz. 8); gdy sprawa dotyczy stosunku prawnego, ktéry mo2e byé uksztaitowany wytacznie decyzja sadu, choéby zamiary stron byIy zgodne (por. postanowienie Sadu Najwyzszego 2 dnia 25 marca 1970 r., II CZ 14/70, OSNC 1970, nr 11, poz. 211); gdy sprawa ma precedensowy charakter (por. postanowienie Sadu Najwyzszego 2 dnia 29 sierpnia 1973 r., I PR 188/73, OSNC 1974, nr 3, p02. 59). W niniejszej sprawie trudno dopatrzyé sie precedensowego charakteru, nie wystapii rownie2 2aden szczegoiny wypadek uzasadniajacy odstapienie od zasady odpowiedzialnosci 2a wynik procesu. W ocenie Sadu Apelacyjnego byIa to sprawa typowa, ktora nie cechowaIa sie niczym wyjatkowym, 2wa2yws2y 2e powod wystepowai ju2 2 podobnymi pozwami, a zatem mogi Iiczyc sie 2 mozliwoscia obciazenia go kosztami postepowania, nie mo2na bowiem w sprawie mowié rownIe2 o usprawiedliwionym, subiektywnym przekonaniu powoda co do stusznosci jego zadan. Wnoszenie wielokrotnie bezzasadnych 2adar'I tego samego rodzaju, prowadzacych do angazowania czasu I narazania na koszty strony przeciwnej nie mo2e byo premiowane stosowaniem art. 102 kpc, tego rodzaju postepowanie nie ma bowiem nic wspolnego 2 zasadami siusznosci stojacymi u podstaw regulacji prawnej, do ktorej odwoiuje sie skar2acy. Z pewnoscia zas okolicznoscia uzasadniajaca zastosowanie art. 102 kpc nie mo2e bye sama niekorzystna finansowo sytuacja strony  zwolnienie od kosztow sadowych nie zwalnia strony od obowiazku zwrotu kosztow procesu przeciwnikowi (an. 108 ustawy 2 dnia 28 Iipca 2005 r. o kosztach sadowych w sprawach cywiinych (tekst jednolity  D2. U. 2 2010r., Nr 90, poz. 594 2e 2m.) I nie wpiywa na 10 jak I w ogóle wystąpienia szkody po jego stronie. Przeciwne twierdzenia skarżącego w tym względzie stanowią jedynie nieuzasadnioną polemikę ze stanowiskiem Sądu Okręgowego I nie były w stanie podważyć słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji nie naruszył również - wbrew tvvierdzeniom skarżącego - art. 102 kpc, gdyż na gruncie niniejszej sprawy nie zachodziły przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady odpowiedzialności za wynik postępowania (art. 98 § 1 kpc) I odstąpienia od obciążenia powoda kosztami zastępstwa procesowego pozwanego R ZI . By możliwe było skorzystanie z dyspozycji tego przepisu muszą wystąpić wyjątkowe okoliczności z uwagi na fakt, że to rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę oparte jest na zasadach słuszności, nie podlega wykładni rozszerzającej I wyklucza stosowanie wszelkich uogólnień. Art. 102 kpc nie konkretyzuje pojęcia "wypadków szczególnie uzasadnionych", pozostawiając ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi. W orzecznictwie przyjmuje się zastosowanie przytoczonego przepisu w następujących sytuacjach: gdy strona przegrywająca znajduje się w wyjątkowo ciężkiej sytuacji majątkowej, a wytaczając powództwo była subiektywnie przeświadczona o słuszności dochodzonego roszczenia, natomiast strona przegrywająca korzystała ze stałej obsługi prawnej i nie poniosła dodatkowych nakładów na prowadzenie procesu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1972 r., I PR 423/72, OSNCP 1973, nr 7-8, poz. 138); gdy dochodzone roszczenie wynika 2 niejasno sformułowanych przepisów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1973 r., I PR 456/73, OSNCP 1974, nr 9, poz. 154); gdy sprawa ma wątpliwy i dyskusyjny charakter (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 27 kwietnia 1971 r., I PZ 17/71, OSNCP 1971, nr 12, poz. 222); gdy rozstrzygnięcie sporu nastąpiło wyłącznie na podstawie okoliczności uwzględnionych przez sąd z urzędu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 maja 1966 r., ll PR 115/66, OSP 1967, nr 1, poz. 8); gdy sprawa dotyczy stosunku prawnego, który może być ukształtowany wyłącznie decyzją sądu, choćby zamiary stron były zgodne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1970 r., Il CZ 14/70, OSNC 1970, nr 11, poz. 211); gdy sprawa ma precedensowy charakter (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 1973 r., I PR 188/73, OSNC 1974, nr 3, poz. 59). W niniejszej sprawie trudno dopatrzyć się precedensowego charakteru, nie wystąpił również żaden szczególny wypadek uzasadniający odstąpienie od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. W ocenie Sądu Apelacyjnego była to sprawa typowa, która nie cechowała się niczym wyjątkowym, zważywszy że powód występował już z podobnymi pozwami, a zatem mógł liczyć się z możliwością obciążenia go kosztami postępowania, nie można bowiem w sprawie mówić również o usprawiedliwionym, subiektywnym przekonaniu powoda co do słuszności jego żądań. Wnoszenie wielokrotnie bezzasadnych żądań tego samego rodzaju, prowadzących do angażowania czasu i narażania na koszty strony przeciwnej nie może być premiowane stosowaniem art. 102 kpc, tego rodzaju postępowanie nie ma bowiem nic wspólnego z zasadami słuszności stojącymi u podstaw regulacji prawnej, do której odwołuje się skarżący. Z pewnością zaś okolicznością uzasadniającą zastosowanie art. 102 kpc nie może być sama niekorzystna finansowo sytuacja strony - zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi (art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2010r., Nr 90, poz. 594 ze zm.) I nie wpływa na --- STRONA 11 --- 11 zastosowanie art. 102 kpc. Zarzuty skar2acego w tej mierze nie zawieraja argumentacji mogacej podwazyc stanowisko Sadu I Instancji. W oparciu o dyspozycje art. 350 § 3 kpc Sad Apeiacyjny sprostowai w pkt I sentencji wyroku nIedokIadnosc w zaskarzonym rozstrzygnieciu polegajaca na oznaczeniu pozwanego Skarbu Paristwa w rubrum 2askar2onego wyroku sformuIowanIem "Pre2esowi Sadu Okregowego w G " zamiast prawidiowym "Sadowi Okregowemu w G . W tym stanie |2ec2y na podstawie art. 385 kpc Sad Apelacyjny oddalii apelacje powoda jako bezzasadna jak w pkt II sentencji wyroku. O kosztach postepowania poniesionych przez pozwanego R Z w drugiej Instancji Sad Apelacyjny or2ekI w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 I 3 kpc I art. 99 kpc w 2w. 2 art. 108 § 1 kpc oraz § 6 pkt 6 w zw. 2 § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci 2 dnia 28 wrzesnia 2002 r. w sprawie opIat 2a czynnosci radcow prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Par'istwa kosztow pomocy prawnej udzielonej przez radce prawnego ustanowionego 2 urzedu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze 2m.) nie znajdujac podstaw do nie obciazania pozwanego kosztami postepowania apelacyjnego 2 przyczyn vvy2ej przytoczonych. ll zastosowanie art. 102 kpc. Zarzuty skarżącego w tej mierze nie zawierają argumentacji mogącej podważyć stanowisko Sądu I instancji. W oparciu o dyspozycję art. 350 § 3 kpc Sąd Apelacyjny sprostował w pkt I sentencji wyroku niedokładność w zaskarzonym rozstrzygnięciu polegającą na oznaczeniu pozwanego Skarbu Państwa w rubrum zaskarżonego wyroku sformułowaniem "Prezesowi Sądu Okręgowego w G " zamiast prawidłowym "Sądowi Okręgowemu w G . W tym stanie rzeczy na podstawie art. 385 kpc Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda jako bezzasadną jak w pkt II sentencji wyroku. O kosztach postępowania poniesionych przez pozwanego R Z w drugiej instancji Sąd Apelacyjny orzekł w pkt Ill sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 I 3 kpc I art. 99 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc oraz § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) nie znajdując podstaw do nie obciążania pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego z przyczyn vvyżej przytoczonych.