Postanowienie I ACa 431/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 431/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Jan Kremer Sędziowie: SSA Anna Kowacz-Braun SSA Barbara Górzanowska Protokolant: st.sekr.sądowy Barbara Piaszczyk po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa K. Ż. przeciwko Skarbowi Państwa – Aresztowi Śledczemu w Krakowie o zapłatę i ustalenie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21 lutego 2011 r. sygn. akt I C 128/08 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że w punkcie III kwotę 4.132,80zł zastępuje kwotą 4.428,00zł ( cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) a kwotę 772,80zł kwotą 828zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych); 2. oddala apelację w pozostałej części; 3. nie obciąża powoda kosztami postępowania apelacyjnego; 4. przyznaje od Skarbu Państwa-Sądu Okręgowego w Krakowie adwokatowi T. R. z Kancelarii Adwokackiej w Krakowie przy ulicy … kwotę 3.321,00zł ( trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden złotych), \\ ¬S '\\\\\ 04, Šlłl '.-;„^-Wššf ' '\,\N\§ řšăłłăßş --- STRONA 2 --- w tym kwotę 621zł podatku VAT w wysokości 23%, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. --- STRONA 3 --- I ACa 431/11 Uzasadnienie W ostatecznie sprecyzowanym żądaniu pozwu, powód K. Ż. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej Skarbu Państwa - Aresztu Śledczego w Krakowie kwoty 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na podstawie art. 445 k.c. w zw. z art. 417 k.c. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia stronie pozwanej odpisu pozwu do dnia zapłaty, oraz kwoty 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. w zw. z art. 24 § 1 k.c. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia stronie pozwanej odpisu pozwu do dnia zapłaty; a nadto o ustalenie odpowiedzialności strony pozwanej na przyszłość za skutki wywołania rozstroju zdrowia powoda polegającego na zarażenia zakaźnymi chorobami: gronkowcem złocistym, zapaleniem wątroby typu C, wirusem HIV; wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że podczas odbywania kary pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w Krakowie, przejściowo, w różnych okresach, przebywał w celach mieszkalnych z osobami zarażonymi chorobami zakaźnymi: gronkowcem złocistym – J. B., I. C. , HCV i HIV – M. N. , żółtaczką – M. B. . Administracja Aresztu Śledczego nie informowała powoda o chorobach współwięźniów, nie dostarczała odpowiedniej ilości środków dezynfekujących. Powód korzystał ze wspólnych urządzeń sanitarnych, jadł przy jednym stole. Ponadto pomimo podejrzeń powoda, że został zakażony gronkowcem złocistym administracja odmawiała przeprowadzenia odpowiednich badań tłumacząc to wysokimi kosztami. Powód został celowo i świadomie narażony na zarażenie się wymienionymi chorobami. Powód wskazał, że strona pozwana nie podjęła wymaganych prawem środków mających na celu izolację osób chorych. Osoby chore umieszczano we wspólnych celach ze zdrowymi osadzonymi. W chwili osadzenia powód był --- STRONA 4 --- osobą zdrową, nie zaraził się również wskazywanymi przez niego chorobami w warunkach wolnościowych, jego zarażenie gronkowcem złocistym czy wirusami HCV oraz HIV nastąpiło na terenie Aresztu Śledczego w Krakowie w wyniku naruszenia przez służbę więzienną przepisów prawa. W odpowiedzi na pozew strona pozwana Skarb Państwa – Areszt Śledczy w Krakowie wniosła o oddalenia powództwa i zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnienie podała, że analiza dokumentacji medycznej powoda (książka zdrowia wraz z wynikami prowadzonych badań specjalistycznych) jednoznacznie wskazuje, iż powód nie doznał żadnej szkody z tego tytułu, że okresowo przebywał w jednej celi z J. B. i M. N.. Powód przez cały okres pobytu miał zapewnioną wszechstronną opiekę medyczną ze strony lekarzy różnych specjalności. Wykonane laboratoryjnie badania powoda na nosicielstwo HCV i HIV wykluczyły u powoda obecność zarówno przeciwciał anty HCV jak i przeciwciał anty HIV. Podczas pobytu w Areszcie powód nie doznał żadnej szkody uzasadniającej ewentualną odpowiedzialność Skarbu Państwa. Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2008 r. pełnomocnik powoda cofnął pozew w zakresie żądania zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów sfinalizowania badań lekarskich na HCV, HIV, gronkowiec złocisty, łuszczycę zaznaczając, że będzie to przedmiotem ewentualnej opinii opracowanej w sprawie. Pełnomocnik strony pozwanej wyraził zgodę na wyżej wskazane cofnięcie pozwu, zaś Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2008 r. umorzył postępowanie w zakresie cofniętego żądania pozwu. Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 21 lutego 2011 r. oddalił powództwo, nie obciążył powoda kosztami i przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi powoda z urzędu. Sąd Okręgowy ustalił, że K. Ż. będąc pozbawionym wolności i przebywając w Areszcie Śledczym w Krakowie przebywał przejściowo w --- STRONA 5 --- różnych okresach we wspólnych celach z następującymi osadzonymi: M. N., cela 338 (od dnia 22 listopada 2007 r. do dnia 11 grudnia 2007 r. i od dnia 3 marca 2008 r. do dnia 12 marca 2008 r.), z J. B. cela 404 (od dnia 23 marca 2006 r. do dnia 15 maja 2006 r.), z M. B. cela 338 (od dnia 15 stycznia 2008 r. do dnia 13 lutego 2008 r.) i z I. C., cela 338 (od dnia 5 grudnia 2007 r. do dnia 22 stycznia 2008 r.). W Areszcie Śledczym w Krakowie rozlokowując osadzonych nie dokonuje się selekcji z punktu widzenia nosicielstwa określonych chorób. Osadzeni zarażeni wirusem HCV, HIF, chorzy np. na gronkowca, łuszczycę przebywają we wspólnych pomieszczeniach z osadzonymi zdrowymi. Izolowanie osadzonych następuje jedynie w odniesieniu do chorych na gruźlicę. K. Ż. został osadzony w Areszcie Śledczym w Krakowie w dniu 28 stycznia 2005 r. Przy przyjęciu został poddany lekarskim badaniom wstępnym, w trakcie których podał, że w 1995 r. chorował na żółtaczkę. Nie wyraził zgody na pobranie krwi do badań na obecność wirusa. W trakcie pobytu w Areszcie Śledczym powód był leczony przez lekarzy różnych specjalności: okulista, laryngolog, pulmonolog, internista, neurolog, chirurg, urolog, dermatolog i psychiatra. I. C. po operacji chirurgicznej przebywał w jednej celi z K. Ż.. Jako powikłanie pooperacyjne u I. C. wytworzyła się przetoka ropna, co powodowało konieczność codziennej pomocy medycznej. Powód nie zgłaszał żadnych obaw ani niezadowolenia z faktu wspólnego pobytu w celi z I. C., który oprócz powikłania pooperacyjnego nie chorował na żadną chorobę zakaźną, nie był nosicielem żadnego wirusa. I. C. korzystał z własnej miski do mycia, z której nie korzystali inni osadzeni. K. Ż. i I. C. obawiali się możliwości zakażenia gronkowcem od J. B., z tym że I. C. nie dostrzegł u siebie żadnych zmian skórnych, a wykonane badania nie wykazały zarażenia gronkowcem. I. C. nie słyszał i nic nie wiedział o ewentualnych obawach zgłaszanych przez powoda --- STRONA 6 --- np. wychowawcy co do pobytu w jednej celi z chorym na gronkowca J. B., nie zauważył też u powoda jakichkolwiek zmian skórnych. D. B. jest nosicielem wirusa zapalenia wątroby typu B, o czym dowiedział się przypadkowo po wykonanych badaniach w Zakładzie Karnym w Rzeszowie. Przebywając we wspólnej celi z powodem, informował innych współosadzonych o tym, że jest nosicielem wirusa, którego nosicielem było wielu osadzonych. W trakcie pobytu we wspólnej celi z powodem D. B. nie zaraził się żadnymi innymi wirusami czy chorobami. K. Ż. nie miał kontaktu z krwią D. B., nie używał z nim żadnych rzeczy wspólnie. K. Ż. nie okazywał, aby bał się szczególnie ryzyka zakażenia wirusem. Osoby z którym przebywał w celach powód cierpiały na różne schorzenia, np. D. B. na przewlekłe zapalenie wątroby typu B, M. N. był zakażony wirusem zapalenia wątroby typu C, a J. B. zakażony gronkowcem złocistym metycylinoopornym. Dokumentacja medyczna K. Ż. nie dostarczyła dowodów potwierdzających zakażenie powoda wirusem HIV, wirusem zapalenia wątroby typu C w dniu 15 marca 2008, ani gronkowcem złocistym w rozumieniu rozwiniętego klinicznie zakażenia lub nosicielstwa w nosogardzieli. Fakt przebywania przez K. Ż. w jednej celi z M. N., J. B., D. B. u których stwierdzono wyżej wymienione zakażenie nie stanowiło niebezpieczeństwa ich przeniesienia na innych przy zachowaniu podstawowych zasad higieny. Osoby będące nosicielami (HIV, WZW B i C, gronkowiec złocisty) nie muszą być izolowane od innych osadzonych. Konieczność izolacji dotyczy osób cierpiących na ostre choroby zakaźne przebiegające z wydalaniem czynnika zakaźnego w taki sposób, że drobnoustroje mogą być przenoszone na inne osoby. Schorzenia na które cierpiały osoby osadzone w jednej celi z powodem nie uzasadniały konieczności izolacji. Sąd dokonał ustaleń faktycznych na podstawie dokumentów dołączonych do akt sprawy, których autentyczność i wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości i nie była przez strony kwestionowana oraz w oparciu o przyjętą --- STRONA 7 --- opinię Instytutu Collegium Medicum UJ i zeznań świadków. Sąd dał wiarę zeznaniom dotyczącym istoty sporu, dokonał ich oceny, oraz wskazał którym zeznaniom i w jakim zakresie wiary odmówił. Sąd odniósł się do pominiętych, a wnioskowanych przez strony dowodów. Zdaniem Sądu I instancji powództwo było bezzasadne. Sąd odwołując się do przepisów art. 417 k.c. w zw. z art. 445 k.c. oraz art. 448 k.c. w zw. z art. 24 § 1 k.c., oraz art. 361 § 1 k.c. i art. 6 k.c. wskazał, że powód zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu nie udowodnił bezprawnego działania Skarbu Państwa - Aresztu Śledczego w Krakowie, szkody, którą te działania spowodowały i w konsekwencji związku przyczynowego między bezprawnymi działaniami strony pozwanej i powstałą szkodą. Warto zwrócić uwagę, że co prawda powód reprezentowany był w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, ale osobiście nie wykazał zainteresowania procesem. To w jego interesie było wskazanie miejsca zamieszkania czy adresu na który należy kierować do niego korespondencję po opuszczeniu Zakładu Karnego. Tym czasem, to pełnomocnik powoda oraz Sąd starali się ustalić miejsce pobytu powoda, zaś korespondencja do niego adresowana kierowana była na różne adresy, pod którymi potencjalnie powód mógł przebywać. Powód nie stawił się celem złożenia zeznań w sprawie, nie stawił się na termin badania wyznaczony przez biegłych. Z opinii biegłych wynika, że kontakt z osobami będącymi nosicielami wskazanych wirusów przy zachowaniu higieny nie zwiększają ryzyka zakażenia. Postępowanie strony pozwanej nie nosiło, w zakresie objętym pozwem, znamion bezprawnego postępowania. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji , w trakcie procesu nie wykazano (art. 6 k.c.) zasadności powództwa odszkodowawczego (art. 417 k.c., art. 415 k.c.). Powód nie wykazał by w wyniku działań strony pozwanej uległ w Areszcie Śledczym zakażeniu którąś ze --- STRONA 8 --- wskazanych przez siebie chorób, a w konsekwencji by doznał uszczerbku na zdrowiu uzasadniającego zasądzenie odszkodowania. Nie wykazano też zasadności powództwa wywodzonego z faktu naruszenia dóbr osobistych powoda. Działania strony pozwanej nie były bezprawne, nie zachodziły przesłanki do uwzględnienia pozwu w części odnoszącej się do naruszenia dóbr osobistych powoda (art. 448 k.c., art. 24 k.c.). Za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności je usprawiedliwiających i wyłączających bezprawność. Powód nie wykazał bezprawnych działań strony pozwanej, które miałyby naruszać jego dobra osobiste. Pamiętać też trzeba, że do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się działanie w ramach porządku prawnego. Nie zachodziły także przesłanki uzasadniające żądanie pozwu w części dotyczącej ustalenia odpowiedzialności strony pozwanej na przyszłość. Podstawa prawna pozwu w tej części to art. 189 k.p.c. Skoro powód nie wykazał zdarzeń powodujących szkodę trudno mówić o zasadności ustalenia odpowiedzialności na przyszłość za zdarzenia, których zaistnienie nie zostało wykazane. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. uznając sytuację osobistą i majątkową powoda, całkowicie zwolnionego od kosztów sądowych, za trudną i wskazującą na zachodzenie przesłanek uzasadniających nieobciążanie powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Na podstawie § 2 pkt 1 i 2 , 6 pkt 6 ,w związku z § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. ( Dz. U. Nr 163 poz.1348 ze zm. ) w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądzono od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz adwokata z urzędu ustanowionego dla powoda kwotę 4.132 zł ( w tym 23 % --- STRONA 9 --- VAT od kwoty 3.600 zł.) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Wyrok ten zaskarżył powód w punktach I i III apelacją, w której wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości, a nadto o zmianę orzeczenia o kosztach postępowania poprzez przyznanie pełnomocnikowi powoda kwoty 4428 zł, w miejsce kwoty 4132,80 zł. Powód zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 417 § 1 k.c. w zw. z art. i 445 § 1 k.c. w zw. z § 15 rozporządzenia z dnia 31 października 2003 r. w sprawie szczególnych zasad, zakresu i trybu udzielania świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym wolności przez zakład opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności / Dz. U. 2003, nr 204, poz. 1985 /. Poprzez ich nie zastosowanie i uznanie, że zamieszkanie powoda w jednej celi z chorymi na choroby zakaźne nie było działaniem bezprawnym. Naruszenie art. 448 k.c. w zw. z art. 24 § 1 k.c. z zw. z § 15 w/w rozporządzenia poprzez ich nie zastosowanie wskutek uznania , że strona pozwana nie działała bezprawnie umieszczając powoda w celi z osobami chorymi na choroby zakaźne oraz nie dostarczając środków dezynfekujących. Zarzucił nadto naruszenie prawa procesowego - art. 227 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez nieprzyznanie pełnomocnikowi powoda zaliczki na wystąpienie z zapytaniem o wskazanie aktualnego adresu świadka M. N., jak też art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności dowodu z opinii instytutu naukowo badawczego, która to ocena jest sprzeczna ze wskazaniami doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania. W uzasadnieniu rozwinął argumentację zarzutów. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 10 --- Apelacja powoda nie jest zasadna. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne wraz z wywodami prawnymi z poniższymi uwagami Apelujący sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazując na naruszenie art. 227 i art. 232 k.p.c. Przepis art. 227 k.p.c. uprawnia sąd do selekcji zgłoszonych dowodów poprzez ocenę istotności i zasadniczości zgłoszonych dowodów w związku z oceną istotności okoliczności faktycznych których wykazaniu dowody te mają służyć. Skarżący wskazując na naruszenie art. 227 k.p.c. wskazał nadto jako naruszony przepis art. 232 k.p.c., a w kontekście sprawy dotyczyć może to jedynie jego zdania pierwszego. Zarzut ten nie jest zasadny. Dowód z przesłuchania św. M. N. zgłoszony został na okoliczność ustalenia stanu zdrowia świadka, co nastąpiło na podstawie dokumentacji medycznej. Ustalenia stanu psychicznego i stanu zdrowia powoda w czasie pobytu w areszcie w jednej celi ze świadkiem, co wynikało z dokumentacji medycznej powoda oraz w związku z przesłanką oddalenia powództwa nie było istotną okolicznością, a nadto powód sam uniemożliwił przedstawienie tego stanu przez siebie. Do okoliczności otrzymywania środków dezynfekujących i leczniczych odnoszą się także powyżej poczynione odniesienia. Ponadto okoliczności te, pomijając ocenę ewentualnego potwierdzenia tezy dowodowej, nie miała znaczenia w sprawie, do czasu udowodnienia bezprawności działania strony pozwanej. Kluczowe znaczenie miała okoliczność zgodności z prawem działań funkcjonariuszy strony pozwanej. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska powoda o bezprawności działania pozwanego. Nie podjęcie przez Sąd czynności dla sfinansowania ustalenia miejsca zamieszkania świadka nie powoduje zasadności zarzutu. Ponadto nie sposób pominąć i tej okoliczności, że to na powodzie spoczywał obowiązek wskazania aktualnego adresu świadka, a sam powód nie zawiadomił sądu o zmienionym miejscu własnego pobytu. Powód nie uczestnicząc w postępowaniu po ustanowieniu pełnomocnika z urzędu spowodował sytuację w --- STRONA 11 --- której nie było możliwe przeprowadzenie dowodu z badania przez biegłego powoda na okoliczność jego aktualnego stanu zdrowia. Strona procesu nie może skutecznie podnosić zarzutów dotyczących postępowania jeśli jej działania – brak aktualnego adresu i kontaktu z sądem – prowadzą do ograniczenia jej możliwości dowodowych. W tej sytuacji zarzut związany z naruszeniem w/w przepisów postępowania tym bardziej nie był uzasadniony. Dalszy zarzut odnoszący się do naruszenia norm prawa procesowego dotyczył art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy wskazał przyczyny dla których opinię biegłych podzielił, ocena ta jest logiczna i nie wywołuje zastrzeżeń. Biegli byli także słuchani na rozprawie i powód miał możliwość podniesienia zarzutów do opinii jak i zadania biegłym pytań dotyczących obecnie podnoszonych zarzutów. Podzielenie przez Sąd I instancji stanowiska biegłych nie naruszyło art. 233 § 1 k.p.c. / por. orzeczenia SN z dni: 3 lutego 2010 r. II PK 192/09; 27 września 2002 r. II CKN 817/00; 12 kwietnia 2001 r. II CKN 588/99 – nie publikowane; 19 grudnia 2000 r. II UKN 152/00, OSNP 2002 r., nr 16, poz. 393 /. Skarżący 1 k.c. przedstawionych granicach swobodnej oceny dowodu z opinii biegłych. Zarzut naruszenia art. 417 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c. w zw. z § 15 rozporządzenia z dnia 31 października 2003 r. w sprawie szczególnych zasad, zakresu i trybu udzielania świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym wolności przez zakład opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności / Dz. U. 2003, nr 204, poz. 1985 /, także nie był zasadny. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało by w wyniku zamieszkiwania powoda w jednej celi z nosicielami różnych chorób doszło do jego zakażenia którąkolwiek z nich. W związku z tym ustaleniem powód nie doznał uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 444 § 1 k.c., a tym samym brak było przesłanek dla zastosowania normy art. 445 § 1 k.c. Ustalenia faktyczne powodują, że apelacja w tym zakresie także nie była uzasadniona. --- STRONA 12 --- Powód określił jako dobra osobiste podlegające ochronie w sprawie, w uzasadnieniu sprecyzowanego żądania pozwu, godność i zdrowie psychiczne. Prawo do godnego odbywania kary pozbawienia wolności należy do dóbr osobistych podlegających ochronie, z tym, że wymaga doprecyzowania zakres tego prawa. Komentatorzy wskazują na przekroczeniu granicy zagrożenia dobra osobistego, jako zdarzenia mogącego uzasadniać udzielenie ochrony. Powód nie wykazał na czym w obiektywny sposób polega naruszenie godności poprzez przebywanie w jednej celi ze współwięźniami nosicielami różnych chorób, a poniżej wskazane są przyczyny nie przyjęcia samego tego faktu jako uzasadniającego możliwość przyznania ochrony. Odnosi się to także do zdrowia psychicznego, szczególnie w kontekście zarzutu nie poinformowania o nosicielstwie innych osób powoda. W trakcie postępowania powód nie sprecyzował bliżej na czym poza pobytem w celi z osobami będącymi nosicielami polegało naruszenie tych dóbr. Zarzucając naruszenie art. 448 k.c. apelujący podniósł także naruszenie przepisu w/w rozporządzenia regulującego świadczenia zdrowotne osób przebywających w aresztach śledczych. Przepis rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 115 kodeksu karnego wykonawczego w czasie pobytu w areszcie powoda miał następującą treść – „§ 15. 1. Osobę pozbawioną wolności, u której podejrzewa się chorobę zakaźną, poddaje się niezbędnym zabiegom profilaktyczno- sanitarnym i obejmuje obserwacją. 2. Osobę pozbawioną wolności, u której stwierdzono chorobę zakaźną, niezwłocznie izoluje się i kieruje do: 1) wyodrębnionej sali izby chorych, jeżeli nie wymaga leczenia szpitalnego; 2) szpitala więziennego, jeżeli podlega obowiązkowej hospitalizacji.” Z treści tego przepisu wynika rozróżnienie pomiędzy podejrzeniem, a stwierdzeniem choroby zakaźnej. Nacisk jednak położyć należy na to, że powód przebywał w jednej celi z nosicielami wirusów i ewentualnie bakterii, a nie osobami w tym czasie aktywnie, czynnie chorymi. Osoby te nie zakażały --- STRONA 13 --- poprzez sam kontakt z nimi. W konsekwencji działanie funkcjonariuszy aresztu było zgodne z przepisem obowiązującego prawa, a więc nie było bezprawne, co skutkuje niezasadnością żądania zadośćuczynienie z art. 448 k.c. Podnieść należy także i tą okoliczność, że w aresztach i zakładach karnych nie przebywają w oddzielnych celach nosiciele chorób. Wreszcie istotnym elementem sytuacji są prawa osób zakażonych, ale nie zakażających przy zachowaniu zasad higieny. Stanowisko powoda prowadziłoby do segregacji więźniów ze względu na nosicielstwo chorób i ujawnianie innym osobom, także w okolicznościach tego nie uzasadniających danych wrażliwych o stanie zdrowia osadzonych, w tym także jedynie podejrzanych. Taki stan rzeczy mógłby istotnie naruszać prawa tych osób do ochrony danych wrażliwych ich dotyczących. Pobyt w areszcie śledczym i zakładzie karnym łączy się z pewnymi ograniczeniami jak i dyskomfortem. W sytuacji gdy w sprawie nie wykazano przesłanki bezprawności skutkowało to oddaleniem powództwa i apelacji także w części żądania zasądzenia zadośćuczynienie z art. 448 k.c. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że Sąd I instancji nie stwierdził u uzasadnieniu naruszenia dóbr osobistych powoda. W tym stanie rzeczy także ustalenie odpowiedzialności na przyszłość stało się bezprzedmiotowe. Skarżący wnosił także o zmianę orzeczenia o wynagrodzeniu pełnomocnika powoda z urzędu za udzieloną pomoc przed sądem I instancji. W tym zakresie Sąd Apelacyjny zmienił orzeczenie dostosowując go do właściwej stawki wynagrodzenia i aktualnej wysokości podatku VAT. Z przedstawionych przyczyn apelacja co do rozstrzygnięcia merytorycznego uległa oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c., a o kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. uwzględniając sytuację powoda, oraz przyznając wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu na podstawie § 6 pkt 6, 13 ust 2, 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za --- STRONA 14 --- czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz.U.02.163.1348 ze zm. /.