Wyrok I ACa 377/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w Lubl

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 377/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Bogdan Radomski Sędzia: Sędzia: SA Walentyna Łukomska-Drzymała SA Elżbieta Patrykiejew (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Musiedlak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa J. Z. przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w R. o zadośćuczynienie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I C 655/09 I. oddala apelację; II. zasądza od powoda J. Z. na rzecz Skarbu Państwa zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa kwotę 5.400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. I A Ca 377/10 UZASADNIENIE J. Z. pozwem z 5 maja 2009 r. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Dyrektora Aresztu Śledczego w R. kwoty 3.000.000 zł z odsetkami i kosztami procesu. Takiej kwoty domagał się tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych – zdrowia utraconego wskutek przymusowego korzystania z plastikowych naczyń i sztućców podczas osadzenia w Areszcie Śledczym w R. od 23 maja 2003 r. do 3 grudnia 2004 r., od 31 marca 2004 r. do 2 sierpnia 2006 r. i od 27 września do 17 listopada 2006 r. Wywołało to u niego uszczerbek na zdrowiu w postaci silnych bólów wątroby, kłucia w sercu, torbieli płata wątroby, kamicy woreczka żółciowego, ogólnego rozstroju organizmu, stresów, a w konsekwencji – ogrom cierpień fizycznych i psychicznych. Pozwany Skarb Państwa – Dyrektor Aresztu Śledczego w R., zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Wedle pozwanego powód nie wykazał, by w wyniku bezprawnego działania organu władzy publicznej miał ponieść jakąkolwiek szkodę lub doznać naruszenia dóbr osobistych, nadto roszczenie jest przedawnione. --- STRONA 2 --- Wyrokiem z 18 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w Radomiu oddalił powództwo (pkt I), zasądził od powoda na rzecz pozwanego 7.200 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt II), a nieuiszczoną opłatę przejął na rachunek Skarbu Państwa (pkt III). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powód odbywając karę pozbawienia wolności przebywał w Areszcie Śledczym w R. od 23 maja 2003 r. do 3 listopada 2003 r., od 31 marca 2004 r. do 2 sierpnia 2006 r. oraz od 27 września 2006 r. do 17 listopada 2006 r. Od około 20 lat w Areszcie Śledczym w R. posiłki dla osadzonych wydawane są w plastikowych naczyniach (kubkach, talerzach, miskach). Osadzeni spożywają te posiłki przy użyciu plastikowych sztućców. Plastikowe naczynia i sztućce produkowane są w przywięziennym Gospodarstwie (...) w T. zgodnie z obowiązującymi normami sanitarnymi i jakościowymi, dopuszczone zostały do obrotu handlowego i mogą być stosowane zgodnie z przeznaczeniem. Takich ustaleń Sąd dokonał w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym na podstawie dołączonych do akt sprawy wiarygodnych dokumentów oraz zeznań powoda i zastępcy dyrektora pozwanego Aresztu Śledczego w R. S. G., które miały znaczenie uzupełniające. Sąd wskazał, że art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, wprowadził nowy, podwyższony standard odpowiedzialności odszkodowawczej. Mianowicie, niezależny od winy i oparty jedynie na przesłankach niezgodności z prawem działania organu w związku z wykonywaniem władzy publicznej, szkody po stronie osoby poszukującej ochrony prawnej oraz związku przyczynowego między szkodą a niezgodnym z prawem działaniem władzy publicznej. Z upływem czasu regulacje ustawowe, w tym zawarte w przepisach Kodeksu cywilnego, dorównały standardowi wyznaczonemu Konstytucją w czym znaczący udział miało orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. W sprawie niniejszej dla oceny zasadności powództwa zastosowanie miały dwa porządki prawne. Dla oceny ewentualnych szkód powoda związanych z pobytem w pozwanym Areszcie Śledczym, a powstałych przed dniem 1 września 2004 roku, zastosowanie miał przepis art. 417 § 1 kc w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) z wykładnią tego przepisu ustaloną orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 4 grudnia 2001 r. w sprawie SK 18/2000 (Dz. U. Nr 145 z 2001 r., poz. 1638). Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy z 17 czerwca 2004 r. do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 września 2004 r.) stosowało się dotychczasowe przepisy. Natomiast dla szkód powstałych po 1 września 2004 r. zastosowanie znajduje art. 417 § 1 kc w brzmieniu obecnie obowiązującym. Zgodnie z treścią art. 417 § 1 kc w brzmieniu sprzed 1 września 2004 r. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. W myśl natomiast treści obecnie obowiązującego art. 417 § 1 kc za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Pomimo różnej treści oba te porządki prawne odpowiadały standardowi ustanowionemu w art. 77 ust. 1 Konstytucji i oparte były na trzech powołanych powyżej przesłankach: tj. --- STRONA 3 --- niezgodnego z prawem działania organu przy wykonywaniu władzy publicznej, szkody (rozumianej jako uszczerbek w prawnie chronionych dobrach danego podmiotu, zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym) i związku przyczynowego między tymi dwiema pierwszymi przesłankami. Zgodnie z treścią art. 444 § 1 kc w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. W myśl art. 445 § 1 kc w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Sąd Okręgowy ocenił, że powód nie wykazał żadnej z tych przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa, a to na nim (art. 6 kc) spoczywał ciężar udowodnienia faktów, z których wywodził skutki prawne. Powód nie udowodnił, by działanie pozwanego było niezgodne z prawem oraz nie wykazał, by poniósł jakakolwiek szkodę w związku z działaniem pozwanego. Nie było też adekwatnego związku przyczynowego między rzekomymi cierpieniami powoda związanymi z jego złym stanem zdrowia, a postępowaniem pozwanego (serwowaniem posiłków w plastikowych naczyniach). Wedle Sądu nie zasługiwało również na uwzględnienie roszczenie powoda rozpatrywane w ramach ochrony dóbr osobistych przewidzianej przepisami art. 23 kc i art. 24 kc Pod ochroną prawa cywilnego pozostają dobra, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa i artystyczna (art. 23 kc) , a ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie woli odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych (art. 24 § 1 i 2 kc). W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia (art. 448 kc). Dla zastosowania przedstawionej ochrony przede wszystkim istotne jest ustalenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego oraz czy działanie pozwanego było bezprawne. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 kc. Natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro, spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 17 czerwca 2004 r., V CK 609/03, LEX nr 109404). Odnosząc powyższe do sprawy Sąd stwierdził brak jakichkolwiek racjonalnych podstaw do uznania, by korzystanie przez powoda z plastikowych naczyń podczas jego osadzenia w Areszcie Śledczym w R. mogło wiązać się z jakimkolwiek naruszeniem jego dóbr osobistych --- STRONA 4 --- i by postępowanie pozwanego było bezprawne, tj. sprzeczne z ustawą lub zasadami współżycia społecznego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało bowiem, że używane w Areszcie Śledczym w R. plastikowe naczynia, kubki i sztućce są wytwarzane w sposób zgodny z obowiązującymi normami jakościowymi i sanitarnymi, posiadają stosowne atesty, mogą być wprowadzone do obrotu handlowego i stosowane zgodnie z przeznaczeniem. Ponadto Areszt Śledczy podlega stałym i regularnym kontrolom pod względem przestrzegania w nim przepisów higieniczno–sanitarnych. Skoro zatem używane w Areszcie Śledczym w R. plastikowe naczynia posiadają właściwe atesty, potwierdzone przez stosowne służby państwowe, które ponadto na bieżąco monitorują przestrzeganie obowiązujących zasad bezpieczeństwa i higieny, to okoliczności te stwarzały domniemanie faktyczne prawidłowości funkcjonowania Aresztu Śledczego pod względem higieniczno-sanitarnym. Powód zaś nie przedstawił żadnych obiektywnie wiarygodnych dowodów, które w sposób skuteczny obaliłyby to domniemanie. Sąd miał też na uwadze, że plastikowe naczynia są stosowane w Areszcie Śledczym w R. od przeszło 20 lat i nigdy nie było to źródłem jakichkolwiek chorób lub dolegliwości zdrowotnych u osadzonych. Sąd powołał się też na notoryjnie znany mu fakt deklarowania przez powoda problemów zdrowotnych, wiązanych przez niego z osadzeniem w zakładzie karnym. Między innymi w sprawach I C 2640/04 i I C 86/04, toczących się przed Sądem Okręgowym w Radomiu przeciwko Skarbowi Państwa – Aresztowi Śledczemu w R., powód był wielokrotnie badany przez biegłych sądowych: neurologa, kardiologa, urologa, chirurga, okulistę. W ich opinii stan zdrowia pozwalał powodowi na odbywanie kary pozbawienia wolności w warunkach więziennych, nie narażał go na niebezpieczeństwo uszczerbku na zdrowiu i nie zagrażał jego życiu, powód miał w Areszcie Śledczym w R. zapewnioną właściwą opiekę medyczną, na którą składała się diagnostyka i leczenie stwierdzonych schorzeń. Żaden z biegłych nie twierdził też, by źródłem dolegliwości powoda mógł być czynnik środowiskowy ( w tym środki chemiczne wchodzące w skład plastikowych opakowań). Powyższe okoliczności przemawiały za uznaniem wersji powoda za całkowicie nieprawdopodobną, nie popartą żadnymi racjonalnymi argumentami, a wręcz sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego. W tym więc kontekście Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda z pisma z 18 sierpnia 2009 r. o przeprowadzenie dowodów z opinii Instytutu (...), Polskiej Akademii Nauk, Zakładu (...), Państwowego Zakładu (...), Instytutu (...) Polskiej Akademii Nauk w celu zbadania używanych w Areszcie Śledczym w R. plastikowych naczyń, kubków i sztućców pod kątem znajdowania się w nich zabronionych substancji oraz dowodu z opinii biegłych lekarzy na okoliczność ustalenia stanu zdrowia powoda i zbadania obecności w jego organizmie szkodliwych związków chemicznych. Dowody te nie miałyby znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie i prowadziłyby jedynie do powstania zbędnych kosztów procesu i przewlekłości postępowania (art. 217 § 2 kpc). Sąd podniósł również, że co do zdarzeń powstałych w okresie 3 lat poprzedzających wniesienie powództwa w niniejszej sprawie (tj. dzień 5 maja 2009 r.) zasadny był zgłoszony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia. Wedle bowiem art. 442 § 1 kc (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 10 sierpnia 2007 r.), jak i art. 442 1 § 1 kc (w brzmieniu obecnie obowiązującym) roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym zasadniczo ulega przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie. Tym samym – w świetle art. 117 § 2 kc – po --- STRONA 5 --- upływie terminu przedawnienia, pozwany w sposób prawnie skuteczny mógł uchylić się od zaspokojenia skierowanego przeciwko niemu roszczenia. Z takich to względów Sąd Okręgowy oddalił powództwo, orzekając o kosztach procesu na podstawie art. 98 kpc. Na zasądzoną od powoda na rzecz pozwanego kwotę (7.200 zł) złożyły się koszty zastępstwa procesowego przez radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa [art. 99 kpc w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. 2005, Nr 169, poz. 1417 z późn. zm.) w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1348 ze zm.)]. Apelację od wyroku złożył powód. Zaskarżając go w całości podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania i wydania wyroku w sposób nierzetelny, naruszający przepis art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, naruszenie: art. 232 kpc w zw. z art. 6 kc (poprzez niezasadne oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych 31 sierpnia 2009 r.), art. 278§ 1 kpc (poprzez niezasięgnięcie wiadomości specjalnych od biegłych sądowych), art. 290 § 1 kpc (poprzez zaniechanie zażądania opinii wskazanych przez powoda instytutów), art. 217 § 1 kpc (poprzez pozbawienie powoda przytaczania okoliczności faktycznych i zgłaszania dowodu wobec uniemożliwienia mu uczestniczenia w rozprawie), a także nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do dyrektywy zaleceń i nakazów Unii Europejskiej stosowania związków chemicznych w naczyniach plastikowych przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Apelujący domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem przeprowadzenia przez instytuty naukowo-badawcze badań laboratoryjnych naczyń plastikowych i sztućców wysokotrujących związków i środków chemicznych niebezpiecznych dla zdrowia użytkownika. Pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: apelacja nie zasługuje na uwzględnienie wobec nietrafności jej zarzutów oraz braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 378 § 1 kpc – in fine. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia wymienionych w apelacji przepisów postępowania podnieść należy, że polega na nieporozumieniu przypisanie sądowi naruszenia art. 232 w zw. z art. 6 kc poprzez niezasadne oddalenie wniosków dowodowych. Przepisy te bowiem dotyczą reguły rozkładu ciężaru dowodu (ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu wywodzi skutki prawne – art. 6 kc) i ich urzeczywistnienia (strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne; sąd może dopuścić dowód nie wskazany przez stronę – art. 232 kpc). Ich adresatem są w zasadzie strony procesu (one są zobowiązane wskazywać dowody), a dopuszczenie z urzędu dowodu niewskazanego przez stronę jest prawem, a nie obowiązkiem sądu. Nie jest zatem możliwe naruszenie tych norm przez sąd poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę. Przebieg postępowania przed sądem pierwszej instancji przekonuje, że nie doszło też do naruszenia art. 217 § 1 kpc, to jest przepisu określającego termin przedstawienia faktów i dowodów. Wedle niego, aż do zamknięcia rozprawy strona może przytaczać okoliczności faktyczne i dowody na uzasadnienie swych wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń --- STRONA 6 --- strony przeciwnej, z zastrzeżeniem niekorzystnych skutków, jakie według przepisów kodeksu postępowania cywilnego mogą dla niej wyniknąć z działania na zwłokę lub niezastosowania się do zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu. W sprawie niniejszej inicjatywa dowodowa powoda sprowadziła się do złożenia pisemnego wniosku dowodowego (k. 19) opatrzonego datą 31 sierpnia 2009 r. (a nie – jak podał sąd pierwszej instancji – 18 sierpnia 2009 r., bo pisma z tą datą nie ma w aktach) o dopuszczenie dowodów z opinii trzech instytutów i biegłych lekarzy. Nadto powód przedstawił podczas przesłuchania 21 grudnia 2009 r. w trybie art. 299 kpc (k. 64 – 65) przez sąd wezwany 6 kartek z kopiami artykułów (bez wskazania źródła publikacji) traktujących o substancjach używanych do produkcji plastikowych naczyń i ich ewentualnym wpływie na organizm człowieka (k. 58-63), a także żądanie ściągnięcia dyrektywy 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi wraz z Dziennikiem Urzędowym UE L-274 z 20 października 2009 r. Można przy tym zauważyć, że o ile wnioski z 31 sierpnia 2009 r. wskazywały okoliczności których udowodnieniu miały służyć, to złożenie kopii artykułów i żądanie dołączenia aktów unijnych nie zostało wsparte wskazaniem okoliczności, których udowodnieniu miały służyć. Innych wniosków dowodowych powód nie składał, a sąd - co zrozumiałe, gdyż powód występował w sprawie osobiście – nie stosował wobec niego dyspozycji art. 207 § 3 kpc (nie nakładał obowiązku powołania w wyznaczonym terminie wszystkich twierdzeń, zarzutów i dowodów pod rygorem utraty dalszego postępowania. Jak widać, niewezwanie powoda na rozprawę przed sądem orzekającym nie uniemożliwiało mu działanie w sprawie i – co oczywiste – nie stanowiło o naruszeniu art. 217 § 1 kpc. Przepis ten przecież nie ogranicza inicjatywy dowodowej li tylko do rozprawy, natomiast stawia cezurę czasową (zamknięcie rozprawy) powoływania dowodów. Sąd odwoławczy również nie podziela apelacyjnego twierdzenia naruszenia przepisów art. 278 § 1 kpc i art. 209 § 1 kpc). Wiadomości specjalne, których może dostarczyć opinia biegłych (art. 278 § 1 kpc) czy instytutu naukowego lub naukowo badawczego (art.290 § 1 kpc) to dowody, które – jak każdy dowód w sprawie – winny mieć za przedmiot fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Powód zaś powoływał te dowody dla wykazania wysnutej na podstawie doniesień prasowych tezy o szkodliwości dla jego organizmu spożywania posiłków plastikowymi sztućcami z plastikowych talerzy przez czas pobytu w Areszcie Śledczym w R., tj. przez około 3 lata. Teza to najzupełniej dowolna, gdy się zważy choćby zupełnie potencjalne wnioski zamieszczane w popularnonaukowych publikacjach, czego przykładem kopie materiałów złożonych przez powoda. Publikacje te nie są natomiast żadnym oficjalnym i wiążącym stanowiskiem, przesądzającym o poziomie szkodliwości substancji stosowanych do produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, jak też o rodzaju schorzeń, które mogą powodować u ludzi. Co do zasady przecież używanie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych do kontaktu ze środkami spożywczymi nie jest wyłączone, podlega jedynie stosownym regulacjom. Taką regulację m. in. zawiera przywoływana przez powoda dyrektywa 2002/72/WE, lecz nieodniesienie się do niej nie stanowi żadnego uchybienia. Wskazanie na dyrektywę bez określenia okoliczności, dla wyjaśnienia których miałaby być wykorzystana, nie stanowiło o przydatności jej tekstu i – niezwykle szczegółowych załączników – do wyjaśnienia sprawy. Co istotniejsze jednak, w sprawie wykazano, że plastikowe naczynia i sztućce używane w Areszcie Śledczym w R. wytwarzane są zgodnie z obowiązującymi normami jakościowymi i sanitarnymi, mają stosowne atesty, mogą być wprowadzone do obrotu handlowego i stosowane zgodnie z --- STRONA 7 --- przeznaczeniem. Nie stanowiły one przy tym żadnego zagrożenia dla powoda, skoro wedle notoryjnej wiedzy sadu pierwszej instancji źródłem dolegliwości powoda nie był czynnik środowiskowy, w szczególności środki chemiczne wchodzące w skład plastikowych opakowań. W takiej sytuacji nie było potrzeby zasięgania opinii biegłych (instytutu) dla pozyskania wiadomości specjalnych. N. więc po środki wymienione w art. 278 § 1 kpc i art. 290 § 1 kpc nie stanowiło wytykanego uchybienia. Konsekwencją nietrafności zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest przyjęcie przez sąd odwoławczy pierwszoinstancyjnych ustaleń za prawidłowe i będące podstawą orzekania także dla sadu odwoławczego. Sąd zgadza się również z dokonaną już merytorycznie oceną żądania powoda. Sprawa powoda została też rozpatrzona bez naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Przewidziane tym przepisem reguły rozpatrzenia wniesionej przez powoda sprawy cywilnej zostały zachowane, zaś fakt oddalenia powództwa z powodu jego niezasadności jedynie w subiektywnej ocenie powoda może być odebrany jako niesprawiedliwe rozpatrzenie sprawy. Powód wprawdzie nie został doprowadzony na rozprawę w sądzie orzekającym, ale został przesłuchany przez sąd wezwany, któremu powód złożył kopie artykułów i wniosek. Niedoprowadzenie go na rozprawę nie pozbawiło więc powoda osobistego działania w sprawie. Także – zasadne w ocenie sadu odwoławczego – oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych i instytutów i poczynienie - istotnych – ustaleń w oparciu o materiał zaoferowany przez przeciwnika procesowego nie może być uznane za naruszenie reguł zamieszczonych w powyższym przepisie. Inaczej pojmując starcie przeciwstawnych sobie stron można byłoby twierdzić, że skoro powód wnosi sprawę do sądu, to ma rację i musi ją wygrać. Z tych wszystkich względów o niezasadnej apelacji powoda Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 3 kpc w zw. z art. 99 kpc i art. 108 § 1 kpc oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Strona przegrywająca sprawę (powód) obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi (pozwanemu) na żądanie (zgłoszone w odpowiedzi na apelację przez zastępującą Skarb Państwa Prokuratorię Generalną skarbu Państwa) koszty według przepisów o wynagrodzenie adwokata, tj. 75% stawki minimalnej, wynoszącej przy wartości zaskarżenia powyżej 200.000 zł kwotę 7200 zł. Stąd zwrot dotyczy kwoty 5400 zł. 2010-12-02