Wyrok I ACa 34/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowicac

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 34/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Zofia Kawińska-Szwed (spr.) Sędziowie : SA Piotr Wójtowicz SA Joanna Kurpierz Protokolant : Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa W. G. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę i rentę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I C 242/09 1) oddala apelację; 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej 500 (pięćset) złotych zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt IACa 34/11 UZASADNIENIE Powódka domagała się zasądzenia od pozwanego 2.500.000zł, a w niej kwoty: • 2.200.000zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jej dóbr osobistych; --- STRONA 2 --- • 160.000zł tytułem odszkodowania za złe rozwiązanie umowy agencyjnej; • 140.000zł, na którą składa się należne jej świadczenie wyrównawcze, o które występowała do Sądu Okręgowego w Katowicach w 2003r. wraz z odsetkami od daty wniesienia pozwu w sprawie sygn. akt I C 62/04, stałej renty po 10.000zł miesięcznie waloryzowanej o wskaźnik inflacji począwszy od 1 lutego 2003r. W uzasadnieniu żądania podała, że od dnia złego rozwiązania przez pozwanego umowy agencyjnej utraciła możliwość zarobkowania, straciła firmę, którą budowała przez 7 lat, straciła możliwość pracy w zawodzie z uwagi na liczne listy, które zostały za nią rozesłane przez pozwanego po innych inspektoratach, żeby nie podejmowano z nią współpracy. Doprowadziło to do sytuacji, w której pozostała bez środków do życia, a więc do trudnej sytuacji życiowej, materialnej i społecznej. Do braku możliwości spłacania zaciągniętych wcześniej zobowiązań wobec banków, a to wszystko bez jej winy. Przez umyślne działania pozwanego do dnia dzisiejszego firmy windykacyjne i komornicy zgłaszają się do powódki o spłatę roszczeń plus odsetki. Poniosła szkody majątkowe, a powodem tego było przestępcze działanie pozwanego, który wspólnie z (...) prał brudne pieniądze przez konta między innymi agentów. Szkody niemajątkowe to między innymi utrata dobrego imienia i czci osobistej, wyrzucenie z mieszkania, pozostawienie bez środków do życia, utrata zdrowia, zarobków i szkody moralne. Powódka utraciła środek transportu – samochód. Pomimo zwrotu samochodu do banku i jego sprzedaży, bank upomniał się o zwrot kwoty kredytu. Powódka jest prześladowana przez komorników rewiru II, a pozostaje ono w ścisłym związku z bezprawnym działaniem władzy publicznej to jest wydanych orzeczeń, dotkniętych ciężką wadą prawną. W 2006r. doprowadzili do bezprawnej eksmisji z mieszkania na podstawie wadliwego wyroku. Sam szok w wyniku eksmisji, doprowadził do rozstroju nerwowego. Trudna sytuacja spowodowała konieczność jeżdżenia bez biletów w celu poszukiwania pracy i mandatami za taką jazdę. W 2007r. KZK GOP wniosło sprawę do sądu i w wyniku wydanego wyroku komornicy do chwili obecnej nękają i prześladują powódkę, przysyłając wezwania do obecnego zakładu pracy. Ciągle naruszane są jej dobra osobiste i zakłócany jest jej spokój. Przynosi się jej wstyd w zakładzie pracy. Jest to ciąg dalszy prześladowania, które ma swój początek w 2002r. w oszustwach pozwanego. Pozwany odpowiedzi na pozew z dnia 27 maja 2009r. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany podniósł, że roszczenie powódki jest przedawnione i pozbawione jakichkolwiek podstaw merytorycznych, a ponadto objęte powagą rzeczy osądzonej. Zgodnie z art.118kc termin przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata. Powódkę z pozwanym łączyła umowa agencyjna. Umowa agencyjna została z powódką rozwiązana w dniu 28 listopada 2002r., to jest ponad trzy lata przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie. Rozwiązanie umowy nastąpiło w drodze wypowiedzenia z uwagi na popełniane przez nią błędy przy zawieraniu umów ubezpieczeniowych – wpisywanie nieprawdziwych danych oraz niewłaściwe numerowanie specyfikacji. Prawidłowość rozwiązania tej umowy była już przedmiotem badania w trakcie przed Sądem Okręgowym w Katowicach sygn. akt I C 62/04 i Sądem Apelacyjnym w Katowicach sygn. akt I ACa 1014/06. Oba te Sądy uznały, że powódce nie należy się świadczenie wyrównawcze, gdyż „wypowiedzenie umowy agencyjnej nastąpiło na skutek błędów popełnionych przez powódkę przy sporządzaniu specyfikacji”. W ocenie Sądu Apelacyjnego „świadczenie wyrównawcze nie należy się w wypadku wypowiedzenia umowy na skutek okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi agent, usprawiedliwiające wypowiedzenie umowy bez zachowania terminów wypowiedzenia. (…). Pozwany w jakikolwiek sposób nie naruszył więc dóbr osobistych powódki. Roszczenie o rentę miesięczną jest dla pozwanego tak bezzasadne, jak i niezrozumiałe. Pozostałe roszczenia opisane jako prześladowania przez komorników, Urząd Gminy, Prokuraturę, Sądy i inne instytucje, kradzież samochodu powódki przez Urząd Skarbowy nie dotyczą pozwanego. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy odrzucił pozew w części dotyczącej zapłaty świadczenia wyrównawczego, w pozostałej części powództwo oddalił i nie obciążył powódki kosztami procesu. Sąd oparł się na następujących ustaleniach faktycznych: --- STRONA 3 --- 1 lutego 2001r. pozwany (...) S.A. Inspektorat w S. zawarł z (...)powódki W. G. umowę agencyjną Nr (...) na wyłączność. Pismem z dnia 28 listopada 2002r. pozwany wypowiedział powódce powyższą umowę z dniem 29 listopada 2002r. ze skutkiem ją rozwiązującym na dzień 31 stycznia 2003r. Powódka znalazła się bez pracy i środków do życia, gdyż prowadzona przez nią działalność ubezpieczeniowa była jej jedynym źródłem utrzymania. W branży tej nie mogła znaleźć zatrudnienia albowiem, jak stwierdziła ówczesny dyrektor Inspektoratu w S. – T. W. rozesłała po wszystkich oddziałach (...) w Polsce liczne listy z jej nazwiskiem, aby absolutnie, pod żadnym pozorem nie zawierać z nią umów. Z uwagi na swój wiek i specyficzny rynek pracy w 2003r. nie mogła też znaleźć innego zatrudnienia. W tej sytuacji zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, aby uzyskać zasiłek, lecz go jej nie przyznano. Jedynie MOPS w S. przyznał jej pomoc w postaci zasiłku celowego. W styczniu 2004r. powódka wniosła do Sądu Okręgowego w Katowicach przeciwko pozwanemu pozew o zapłatę kwoty 20.000zł z tytułu niewypłaconych jej prowizji oraz kwoty 31.600zł tytułem świadczenia wyrównawczego stanowiącego średnie roczne jej wynagrodzenie z tytułu umowy agencyjnej, która została rozwiązana. Sąd wyrokiem z 11 kwietnia 2006r. sygn. akt I C 62/04 powództwo oddalił, a Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 31 października 2006r. na skutek apelacji powódki, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził na jej rzecz od pozwanego kwotę 752,17zł z odsetkami od 17 października 2005r., a w pozostałej części powództwo i apelację oddalił. W motywach swego rozstrzygnięcia stwierdził, że powódce przysługiwała prowizja w wyliczonej przez biegłego kwocie 752,17zł. Natomiast za niezasadne uznał jej żądanie zapłaty świadczenia wyrównawczego. W wyniku pozostania bez środków finansowych, powódka zaprzestała spłacać swe zobowiązania wobec banków z tytułu kredytów zaciągniętych na działalność gospodarczą, wobec Urzędu Skarbowego, telefonii komórkowej, Gminy S. i innych instytucji. Przestała opłacać czynsz za mieszkanie i ponosić opłaty za media. Za jazdę bez biletu środkami komunikacji miejskiej w poszukiwaniu pracy, wielokrotnie ukarano ją mandatami. To wszystko spowodowało lawinę procesów przeciwko niej o zapłatę oraz eksmisję z mieszkania. Eksmisja została wykonana i od 28 kwietnia 2006r. powódka mieszka w lokalu socjalnym. Prowadzone są przeciwko niej nadal postępowania egzekucyjne z wniosku różnych wierzycieli. Była też zmuszona zaciągać pożyczki u osób prywatnych, których jeszcze nie spłaciła. Powódka jest stanu wolnego. Pracę znalazła dopiero 3 września 2007r. w (...) Sp. z o.o. w S.. Pracuje w charakterze rejestratorki na ½ etatu i zarabia 765,60zł netto miesięcznie. Dodatkowo opiekuje się trzema starszymi osobami i z tego tytułu uzyskuje dochód w kwocie około 300zł miesięcznie. Podejmuje się także prac dodatkowych związanych ze sprzątaniem mieszkań, myciem okien i wtedy jej dochód jest trochę wyższy. Za lokal socjalny, w którym mieszka płaci czynsz w kwocie 156zł. W tak ustalonym stanie faktycznym, rozważając zasadność roszczeń powódki Sąd Okręgowy, gdy chodzi o żądanie zapłaty kwoty 140.000zł, na którą składa się należne jej świadczenie wyrównawcze, o które powódka występowała do Sądu Okręgowego w Katowicach w sprawie sygn. akt I C 62/04 i odsetki od daty wniesienia pozwu w tej sprawie zgodnie z art. 199 § 1 pkt 2 kpc należało pozew odrzucić. Przepis art. 199 § 1 pkt 2 kpc należy interpretować w powiązaniu z art.366 kpc, z czego wynika, że tożsamość roszczenia w jego rozumieniu ma miejsce wówczas, gdy identyczne są nie tylko przedmiot, ale i podstawa faktyczna sporu. Powaga rzeczy osądzonej zachodzi, gdy zapadło już prawomocne rozstrzygnięcie dotyczące tego samego przedmiotu postępowania, które toczyło się między tymi samymi stronami. Pomiędzy powódką i pozwanym o to samo roszczenie to jest o zapłatę świadczenia wyrównawczego na podstawie art. 764 3 kc, sprawa została już prawomocnie osądzona wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2006r. sygn. akt I C 62/04. Żądanie zapłaty kwoty 160.000zł tytułem odszkodowania za złe rozwiązanie umowy agencyjnej oraz stałej renty miesięcznej w wysokości 10.000zł waloryzowanej o wskaźnik inflacji począwszy od dnia 1 lutego 2003r., wobec --- STRONA 4 --- podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia, nie mogło być uwzględnione. Zgodnie z art. 118 kc termin przedawnienia dla roszczeń o świadczenie okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata. Poza sporem jest, że strony zawarły umowę agencyjną w ramach prowadzonych przez siebie działalności gospodarczych. Skoro umowa ta została rozwiązana ze skutkiem na dzień 31 stycznia 2003r., to powyższe roszczenia powódki uległy przedawnieniu z dniem 1 lutego 2006r. W dniu wniesienia pozwu, to jest dnia 24 lutego 2009r., były już więc przedawnione. Procesowym następstwem skutecznego podniesienia przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia jest oddalenie powództwa, bez konieczności badania jego zasadności. Dlatego też powództwo w tej części Sąd Okręgowy oddalił. Jeżeli zaś chodzi o żądanie zapłaty kwoty 2.200.000zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powódki i zgłoszony przez pozwanego również co do tego roszczenia zarzut przedawnienia, Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art.117 § 1kc przedawnieniu ulegają wyłącznie roszczenia majątkowe. Niektóre jednak prawa niemajątkowe podlegają ochronie poprzez roszczenia majątkowe. Przykładem takiego rozwiązania jest roszczenie o zapłatę zadośćuczynienia, chroniące dobra osobiste, a więc prawa niemajątkowe. Przedmiotem przedawnienia są roszczenia, które służą ochronie praw podmiotowych, a nie te prawa. Przedawnienie roszczenia nie ma, więc znaczenia dla bytu samego prawa podmiotowego, a jedynie dla skuteczności jego ochrony. Roszczenia majątkowe to te, które są uwarunkowane celem i interesem majątkowym danej osoby i zmierzają do zaspokojenia tego interesu. Z powyższych rozważań wynika, że nie ulegają przedawnieniu takie roszczenia, które są elementem konstrukcji praw podmiotowych niemajątkowych chyba, że roszczenia takie zmierzają do zaspokojenia majątkowego interesu uprawnionego. Powyższe oraz fakt, iż żądanie zadośćuczynienia na podstawie art.448kc podlega badaniu w ramach reżimu naprawienia szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym (art.415kc), pociągnęło za sobą konieczność zbadania zasadności podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia powódki. Obowiązująca od dnia 10 sierpnia 2007r. ustawa z dnia 16 lutego 2007r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 80 poz.538) uchyliła art.442§1kc o treści: „roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę” i dodała art.442 1 §1kc w brzmieniu: „roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.” Zgodnie z art. 2 wyżej cyt. ustawy: do roszczeń powstałych przed dniem wejścia jej w życie (to jest przed 10 sierpnia 2007r.), a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się przepisy art. 442 1 Kodeksu cywilnego. Zarówno uchylony przepis art. 442§1kc jak i obecnie obowiązujący przepis art. 442 1 §1kc: przewidują dwa terminy: dziesięcioletni - liczony od zdarzenia wyrządzającego szkodę, oraz trzyletni - liczony od chwili, w której poszkodowany dowiedział się o szkodzie oraz osobie zobowiązanej do jej naprawienia. W rozpatrywanej sprawie zdarzeniem, które według powódki wyrządziło jej szkodę był fakt rozwiązania z nią przez pozwanego umowy agencyjnej ze skutkiem na dzień 31 stycznia 2003r. oraz wszystkie działania podjęte przez niego po tym rozwiązaniu, polegające na rozesłaniu listów szkalujących jej nazwisko i rozpowiadaniu informacji, że okradła (...) S.A. Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony 24 lutego 2009r., a zatem dziesięcioletni termin przedawnienia liczony od 31 stycznia 2003r. nie upłynął. W ocenie Sądu Okręgowego skoro szkodą powódki jest naruszenie przez pozwanego jej dóbr osobistych w postaci dobrego imienia i czci osobistej, zniszczenia jej nazwiska, działalności, podstaw jej egzystencji oraz zdrowia fizycznego i psychicznego, bo popadła w depresję, a także podważenia jej wiarygodności na rynku ubezpieczeniowym i nie tylko, --- STRONA 5 --- gdyż została nazwana złodziejem i uznana za persona non grata, to niewątpliwym jest, że musiała o niej wiedzieć nieustannie na przestrzeni lat 2003 – 2005. W tym okresie zwracała się o pomoc do wielorakich instytucji oraz organów władzy rządowej i pozarządowej. Musiała też wiedzieć, kto jest naruszycielem jej dóbr osobistych, a więc kto jest osobą obowiązaną do naprawienia szkody. Trzyletni termin przedawnienia jej roszczenia upłynął, najpóźniej z dniem 31 grudnia 2008r. Roszczenie to w dniu 10 sierpnia 2007r. nie było jeszcze przedawnione, więc w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art.442 1 § 1 k.c. W tej sytuacji także w odniesieniu do żądania zadośćuczynienia procesowym następstwem skutecznego podniesienia zarzutu przedawnienia jest oddalenie powództwa. Zgodnie z art.117§ 2 zd.1kc po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba, że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. W toku niniejszego procesu pozwany nie zrzekł się tegoż zarzutu. W ocenie Sądu, mając na uwadze charakter dochodzonego roszczenia i przyczyny opóźnienia, podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia nie nosi znamion nadużycia prawa (art.5kc). Gdyby jednak uznać, że roszczenie powódki o zapłatę zadośćuczynienia nie jest przedawnione, to wyjaśnienia wymaga, że przesłankami odpowiedzialności przewidzianymi w przepisie art.24§1kc, które muszą być spełnione równocześnie są istnienię dobra osobistego, jego naruszenie lub zagrożenie naruszenia i bezprawność działania sprawcy. Spełnienie dwóch pierwszych przesłanek wykazać musi poszkodowany. Jego rzeczą jest określenie w jakich swoich odczuciach ewentualnie, w jakich konkretnie prawem przewidzianych dobrach osobistych został dotknięty zachowaniem się sprawcy, oraz na czym polega naruszenie tej jego sfery przeżyć, a także okoliczności te udowodnić. Poszkodowany nie musi natomiast wykazać, że działanie sprawcy było bezprawne. Stosownie do treści art.24§1kc w sprawie o ochronę dóbr osobistych Sąd w pierwszym rzędzie ustala jednak, czy do ich naruszenia doszło i dopiero w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie ocenia, czy działanie pozwanego naruszyciela było bezprawne. Zgodnie, bowiem z art.6kc: ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powódka poza swymi gołosłownymi twierdzeniami, nie zaoferowała Sądowi żadnych dowodów świadczących o tym, że pozwany po rozwiązaniu z nią umowy agencyjnej podjął działania mające na celu zniszczenie jej osoby, a polegające na rozesłaniu „wilczych” listów szkalujących jej nazwisko i rozpowiadaniu informacji, że go okradła. Nie wykazała, więc, że pozwany naruszył jej dobra osobiste w postaci dobrego imienia i nazwiska, czci, zdrowia, działalności, podstaw egzystencji, a także podważenia jej wiarygodności na rynku ubezpieczeniowym i nie tylko, gdyż została nazwana złodziejem i uznana za persona non grata. Sam, zaś sposób rozwiązania umowy agencyjnej, który nie został zakwestionowany przez sądy pierwszej i drugiej instancji w sprawie sygn. akt I C 62/04 oraz ciąg zdarzeń, który nastąpił po tym rozwiązaniu i niewątpliwie boleśnie dotknął powódkę, za naruszenie jej dóbr osobistych przez pozwanego uznać nie sposób. Skoro, więc powódka zobowiązana do udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne, nie wywiązała się z tego obowiązku, a pozwany dodatkowo zaprzeczył wszystkim jej twierdzeniom i zarzutom, to powództwo nawet, gdyby nie było przedawnione, to również na uwzględnienie, w tej części, nie zasługiwało jako całkowicie nie wykazane. A zatem i z tej przyczyny podlegałoby oddaleniu i to bez konieczności badania czy działania pozwanego były bezprawne. Orzeczenie o kosztach procesu Sąd Okręgowy uzasadnił przepisem art. 102kpc, który wyraża zasadę słuszności w orzekaniu o kosztach, stanowiąc wyjątek od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Szczególne znaczenie dla możliwości jego zastosowania ma ocena zachowania się stron z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Podstawą do takiej oceny może być zachowanie się strony w procesie, jak i jej sytuacja poza procesowa (stan majątkowy, szczególna sytuacja zdrowotna i życiowa). Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie tak zasady współżycia społecznego, jak i stan majątkowy oraz szczególna sytuacja życiowa powódki zastosowanie tej zasady w pełni uzasadniają. --- STRONA 6 --- Powyższy wyrok zaskarżyła apelacją powódka, która zarzucając naruszenie prawa materialnego, naruszenie zasady obiektywizmu, naruszenie art. 233 § 1 kpc przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, bez rozpoznania materiału dowodowego, nie rozpoznanie materiału dowodowego, próby zniechęcenia powódki do dochodzenia swoich praw, przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych, lakoniczność uzasadnienia i jego zawężenie do wycinka problemów podniesionych w pozwie naruszenie art. 5 k.c., obrazę art. 16 k.c. w związku z art. 232 kpc i nieuprawnione uznanie powództwa za przedawnione, domaga się zmiany wyroku i uwzględnienia powództwa w całości, bądź jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącej przedmiotem żądania pozwu nie było wyłącznie zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych lecz także odszkodowanie za złe rozwiązanie umowy agencyjnej, za pozbawienie należnego świadczenia wyrównawczego wraz z odsetkami oraz żądanie renty. Swoje żądania powódka sprecyzowała i podsumowała w toku rozprawy 30 lipca 2009 r. (k. 172 – 173 akt). Twierdzenie więc, że Sąd rozpoznał inne roszczenia niż te, które powódka określiła w pozwie i pismach procesowych oraz podczas rozprawy 30 lipca 2009 r. mija się z faktami znajdującymi oparcie w aktach. Nie znajduje też oparcia w materiale dowodowym podkreślenie apelującej, że głównym wątkiem w rozpoznawanej sprawie Sąd uczynił ponowne rozpoznawanie sprawy o świadczenia wyrównawcze. Sąd Okręgowy rozpoznał sprawę w granicach zakreślonych żądaniem powódki i przytoczonej podstawy faktycznej, w tym także w zakresie w jakim powódka domagała się zasądzenia zadośćuczynienia tytułem ochrony dóbr osobistych. Ustalenia Sądu Okręgowego są wyczerpujące i prawidłowe. Poczynienie zostały zgodnie i w granicach zasady swobodnej oceny dowodów. Jako takie Sąd Apelacyjny je podziela i przyjmuje za swe własne. Domagając się ochrony dóbr osobistych powódka wskazała na sprawy toczące się z jej udziałem, a dotyczące jej zobowiązań wobec różnych podmiotów. Zasadnie Sąd Okręgowy ocenił wartość dowodową tych spraw jako obojętną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Utrata pracy przez skarżącą i problemy z ponownym zatrudnieniem się były istotnie przyczyną niewypłacalności powódki, a w konsekwencji rozlicznych postępowań sądowych i egzekucyjnych. Z powódką rozwiązano umowę agencyjną w drodze wypowiedzenia, z przyczyn uzasadniających wypowiedzenie umowy bez zachowania terminów wypowiedzenia. Do daty pozwu, a więc przez ponad 6 lat, powódka skutecznie nie podważyła prawidłowości rozwiązania umowy agencyjnej. Zasadnie Sąd Okręgowy przywołał art. 118 k.c. jako podstawę prawną, w wyniku której obowiązany jest uwzględnić zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwanego, w odniesieniu do roszczeń majątkowych pozostających w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i roszczeń okresowych. Dotyczy to żądania zasądzenia odszkodowania w wysokości 160.000 zł z odsetkami i renty po 10.000 zł. W dniu wniesienia pozwu roszczenia te były przedawnione. Nie nastąpiła przerwa biegu przedawnienia jak tego chce apelująca, na skutek wniesienia sprawy IC 62/04 (IACa 1014/06), bowiem sprawa ta dotyczyła żądania zapłaty prowizji i świadczenia wyrównawczego. Czynnością natomiast przerywającą bieg terminu przedawnienia w rozumieniu art. 123 k.c. jest czynność przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzenia oznaczonego roszczenia. Żądanie prowizji i świadczenia --- STRONA 7 --- wyrównawczego nie jest czynnością skierowaną na dochodzenie, ustalenie, zabezpieczenie czy zaspokojenia roszczenia odszkodowawczego. Za błędny należy uznać więc pogląd powódki, że każde jej działanie przerywa bieg przedawnienia. Zasadnie nastąpiło odrzucenie pozwu w zakresie w jakim Sąd dopatrzył się powagi rzeczy osądzonej, wobec prawomocnego rozstrzygnięcia o żądaniu zapłaty świadczenia wyrównawczego w sprawie I C 62/04. Sąd Apelacyjny podziela jako prawidłowy wywód prawny Sądu Okręgowego w tej materii. Bezpodstawny jest zarzut po stronie sędziego rozpoznającej sprawę braku bezstronności. Wnioski powódki o wyłącznie sędziego H. J. zostały prawomocnie oddalone. Podnoszenie w dalszym ciągu zarzutu braku obiektywizmu nie zostało niczym poparte, poza subiektywną oceną powódki, w tym także pozamerytorycznymi twierdzeniami o charakterze pomówienia. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny nie znajduje podstawy do uznania, że nastąpiło naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skierowanych pod adresem rozstrzygnięcia o bezzasadności żądania zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powódki, podziela Sąd Apelacyjny w całości zarówno ustalenia faktyczne i wywody prawne Sądu Okręgowego. Powódka nie wykazała, że istotnie doszło do naruszenia jej dóbr osobistych. Poza swoimi twierdzeniami nie dowiodła, że działania pozwanego spowodowały podważenie jej wiarygodności na rynku ubezpieczeniowym i nie tylko, że została nazwana złodziejem i uznana za persona non grata. Twierdzenia w tym zakresie powódki wymagały poparcia ich dowodami, które zgodnie z zasadami dowodzenia winna zaoferować powódka. Prawidłowo w tym względzie Sąd Okręgowy określił zakres inicjatywy dowodowej. Zgodzić się należy także z wnioskiem i ustaleniami Sądu Okręgowego, że gdyby powódka zdołała wykazać zaistnienie przesłanek do objęcia jej ochroną prawną w zakresie dóbr osobistych, żądanie zasądzenia zadośćuczynienia, jako zmierzające do zaspokojenia majątkowego interesu podmiotu praw niemajątkowych, podlega przedawnieniu stosownie do przepisu art. 442 1 § 1 k.c. Podzielnie w tej mierze stanowiska Sądu Okręgowego w całości nie wymaga powtórzenia w tym miejscu przez Sąd Apelacyjny trafnej argumentacji . Pozostaje do skomentowania zarzut apelacji nadużycia prawa, tj. art. 5 k.c. przez pozwanego, wobec podniesienia przez tę stronę zarzutu przedawnienia roszczeń powódki. Powódka upatruje nadużycia prawa przez pozwanego w przychylności sędziego podzielającej zarzut przedawnienia, w sytuacji gdy do roszczeń powódki ma zastosowanie art. 442 1 § 1 k.c. Tak ujęta argumentacja dowodzi braku zrozumienia tak treści art. 442 1 § 1 k.c. jak i art. 5 k.c. Powódka nie kwestionując zasadności zastosowania art. 442 1 § 1 k.c., nie wskazała kontrargumentów do okoliczności, które Sąd Okręgowy uznał za przyczynę dla, której zarzut przedawnienia nie nosi cech nadużycia prawa. Sąd Apelacyjny nie dopatruje się także znamion nadużycia prawa i wadliwości w ocenie stanowiska Sądu Okręgowego. Z tych względów na mocy art. 385 kpc Sąd Apelacyjny apelację powódki oddalił jako bezzasadną. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 108 § 1 kpc w zw. z art. 98 kpc.