Postanowienie I ACa 315/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 sierpnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Lubl

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 315/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 sierpnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Zbigniew Grzywaczewski Sędzia: Sędzia: SA Ewa Lauber-Drzazga SA Bożena Oworuszko (spr.) Protokolant sekr. sąd. Aneta Dudek po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa H. H. przeciwko Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. zastępowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa o odszkodowanie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt I C 624/10 I. oddala apelację; II. zasądza od powoda H. H. na rzecz pozwanego Skarbu Państwa zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów procesu za II instancję. „ 0 --- STRONA 2 --- I A Ca 315/11 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 31 marca 2011 r. Sąd Okręgowy w Zamościu oddalił powództwo H. H., który domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. kwoty 100000 zł. tytułem odszkodowania za bezprawnie prowadzona przeciwko niemu egzekucję należności podatkowych. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie, że wobec powoda zapadły decyzje administracyjne wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z 1996 i 1998 r. ustalających podatek dochodowy od niezaewidencjonowanych źródeł sprzedaży za 1995 r. i 1996 r., na podstawie, których tak przed 1 września 2004 r. jak i po tej dacie prowadzona była egzekucja, ostatecznie umorzona postanowieniem z dnia 2 października 2009 r. Ponieważ w tej dacie nie obowiązywał już art. 160 kpc, podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia, opartego na twierdzeniu, że postępowanie egzekucyjne prowadzone buło bezprawnie, bo na podstawie decyzji, które zostały uchylone, jest art. 417 1 § 2 kc. Przesłankami koniecznymi dla realizacji roszczenia jest wydanie ostatecznej decyzji administracyjnej nieważnej lub niezgodnej z prawem, wystąpienie szkody w wyniku jej wydania oraz wydanie ostatecznej decyzji nadzorczej stwierdzającej niezgodność z prawem lub nieważność decyzji wywołującej szkodę. Poza sporem jest, że egzekucja prowadzona względem powoda nie dotyczyła zobowiązania w zakresie podatku od towarów i usług. Nie została tez wydana decyzja nadzorcza stwierdzająca niezgodność z prawem lub nieważność decyzji na podstawie, której prowadzona była egzekucja zryczałtowanego podatku dochodowego za 1995 r. i 1996 r. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło zaś na skutek przedawnienia. Tym samym decyzje te nie były bezprawne. Nie został, więc spełniony podstawowy warunek określony w art. 417 1 § 2 kc. --- STRONA 3 --- Sąd I instancji ustosunkował się też do zarzutów pozwanego odnośnie niedopuszczalności drogi sądowej z uwagi na powagę rzeczy osądzonej, wywodząc, że postępowanie w sprawie I C 470/01 było dochłodzone na innej podstawie prawnej niż w rozpoznawanej sprawie, a mianowicie, że prowadzone wobec powoda postępowanie egzekucyjne miało charakter nękający i doprowadziło do pogorszenia się jego stanu zdrowia. Nie dawało podstaw do zastosowania regulacji z art. 199 § 1 pkt 2 kpc. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód H. H., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając obrazę prawa materialnego, to jest art. 417 1 § 2 kc, polegającą na błędnym przyjęciu, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie. Wskazując na powyższe skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienia powództwa w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna, a jej zarzuty – nieuzasadnione. Nie ma racji skarżący, gdy wywodzi, wbrew stanowisku Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu, jak i stanowiskom Sądów obu instancji zawartych w pisemnych motywach orzeczeń zapadłych w sprawie I C 470/01 Sądu Okręgowego w Zamościu, że prowadzona wobec niego egzekucja dotyczyła zobowiązania podatkowego obejmującego podatek od towarów i usług. Poza sporem na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy jest, bowiem to, że wobec powoda faktycznie zapadły dwa rodzaje decyzji podatkowych – odnoszących się do podatku od towarów i usług, jak i dochodowego, za 1995 r. i 1996 r. Te pierwsze, dotyczące VAT, zostały uchylone na mocy wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Natomiast --- STRONA 4 --- dotyczące podatku dochodowego, po przejściu przez tok instancji, łącznie ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ostatecznie doprowadziły do oddalenia skarg powoda. W oparciu o te właśnie decyzje, dotyczące podatku dochodowego, a nie od towarów i usług, prowadzona była względem powoda egzekucja, która zakończyła się umorzeniem postępowania w 2009 r. na skutek przedawnienia. Powód, wbrew takiemu stanowisku wszystkich sądów powszechnych, jak i stanowisku Urzędu Skarbowego oraz Izby Skarbowej oraz wszystkich innych złożonych w sprawie dokumentów, prezentuje pogląd odmienny i niczym nieuzasadniony. Faktem jest, że postępowanie administracyjne prowadzone wobec powoda odnośnie należności dotyczących podatku od towarów i usług za 1995 r. i 1996r. zostało wstecznie umorzone, a wcześniejsze decyzje uchylone, jednakże prowadzona względem powoda egzekucja, co należy po raz kolejny podkreślić, nie była prowadzona w oparciu o te decyzje. Dotyczyła należności objętych podatkiem dochodowym, a skargi na nie zostały oddalone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Co do tych ostatecznych decyzji nie zapadły decyzje nadzorcze stwierdzające ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie powołuje się na nie zwłaszcza powód. Niczego w tej ocenie, z punktu widzenia przesłanek z art. 417 1 § 2 kc nie zmienia wyrok uniewinniający powoda, jaki zapadł w sprawie karnej. Nie pozostaje on w związku z egzekwowanymi należnościami podatkowymi. Z tych też przyczyn nie można dopatrzyć się zarzucanego naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Ubocznie jedynie należy wskazać, że podnoszona przez skarżącego wadliwość dotyczy w istocie stanu faktycznego i oceny dowodów. Tego rodzaju uchybienia jednak winny być wyraźnie zarzucone w apelacji, gdyż, jako dotyczące naruszeń prawa procesowego są brane pod uwagę jedynie na zarzut, a nie z urzędu. Z tych też wszystkich względów i na zasadzie art. 385 kpc apelacja powoda, jako pozbawiona uzasadnionych przyczyn podlega oddaleniu. --- STRONA 5 --- Rozstrzygnięcie o kosztach procesu za II instancje uzasadnione jest zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc).