Wyrok I ACa 309/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w Katow

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 309/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Barbara Owczarek Sędziowie : SA Lucyna Świderska - Pilis SA Elżbieta Karpeta (spr.) Protokolant : Justyna Wnuk po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko D. Z. (Z.) – redaktorowi naczelnemu (...) o opublikowanie sprostowania na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II C 459/07 oddala apelację. Sygn. akt I ACa 309/10 UZASADNIENIE Powódka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. wniosła o zobowiązanie redaktora naczelnego (...) do bezpłatnego opublikowania sprostowania o określonej w pozwie treści. Pozwany D. Z. jako redaktor naczelny (...) wnosił o oddalenie powództwa wskazując, że artykuł zamieszczony w czasopiśmie z dnia 23 sierpnia 2007r. zatytułowany „(...)” zawiera rzeczowe i prawdziwe fakty dotyczące działalności powódki. --- STRONA 2 --- Sąd Okręgowy prowadził postępowanie dowodowe ukierunkowane na sprawdzenie rzetelności i zgodności z zaistniałym stanem faktycznym okoliczności, o których była mowa we wskazanym artykule prasowym. Publikacja dotyczyła warunków pracy polskich pracowników zatrudnionych przez powodową spółkę do wykonywania prac remontowych na statku (...) w W. w N. i zdaniem powódki tendencyjnie przytaczała wypowiedzi jedynie niezadowolonych z tych warunków pracowników. Postępowanie dowodowe wykazało – w ocenie Sądu Okręgowego – że pracownicy, których wypowiedzi zostały przytoczone w artykule byli niezadowoleni z warunków pracy, zakwaterowania i wyżywienia i zapewnienia opieki medycznej w miejscu wykonywania pracy. Ustalił także Sąd, że wynagrodzenie za pracę nie było wypłacane w sposób prawidłowy, zdarzały się zaległości w płatnościach. Mając powyższe ustalenia na uwadze uznał Sąd Okręgowy, że „trudno przyjąć aby informacje zamieszczone w artykule „(...)” były nieprawdziwe lub nieścisłe” i dlatego na podstawie art. 31 prawa prasowego powództwo oddalił, zasądzając na mocy art. 98 k.p.c. koszty procesu od powódki na rzecz pozwanego. Apelację od tego orzeczenia wniosła powódka Zarzucała obrazę przepisów art. 31 i 33 prawa prasowego przez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, Powołując się na wykładnię powyższych przepisów wynikającą z orzecznictwa sądowego zarzucała, że instytucja sprostowania służy przedstawieniu czytelnikom przez podmiot opisany własnej wersji opisanych w artykule faktów, gdyż sprostowanie prasowe wyraża subiektywne stanowisko prostującego. Nie zaistniała żadna z sytuacji przewidzianych w prawie prasowym, która zezwalałaby redaktorowi naczelnemu odmówić opublikowania sprostowania, zatem powództwo powinno zostać uwzględnione. Powódka zarzucała także w apelacji naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 233 § 1, 232 i 328 § 1 k.p.c. przez błędne ustalenie, że redaktor naczelny odmówił opublikowania sprostowania zawiadamiając powódkę o przyczynach takiego stanowiska. Naruszył zdaniem apelującej Sąd Okręgowy także przepis art. 227 k.p.c. poprzez uczynienie przedmiotem postępowania dowodowego faktów nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy. W oparciu o podniesione zarzuty domagała się powódka zmiany wyroku przez uwzględnienie powództwa, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Zgodzić należy się z apelującą, że Sąd Okręgowy prowadził postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia okoliczności nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Żądanie pozwu zostało oparte jednoznacznie na przepisie art. 31 prawa prasowego (ustawa z 26 stycznia 1984r. Dz.U. Nr 5 poz. 24 z późn. zm.), stanowiącym, że redaktor naczelny redakcji właściwego czasopisma jest obowiązany opublikować na wniosek zainteresowanej osoby, rzeczowe i odnoszące się do faktów sprostowanie wiadomości nieprawdziwej lub nieścisłej. Zgodnie z ugruntowaną w orzecznictwie wykładnią art. 31 prawa prasowego żądający sprostowania może domagać się przedstawienia faktów, które według jego wiedzy i przekonania są prawdziwe. Omawiany przepis nie daje możliwości redaktorowi naczelnemu dokonywania oceny, czy wiadomość, której korekty domaga się autor sprostowania, jest prawdziwa i ścisła, czy też pozbawiona tych cech. Odmowa opublikowania sprostowania może nastąpić tylko w przypadku zaistnienia którejkolwiek z sytuacji wymienionych w art. 33 prawa prasowego i odnośnie oceny prawdziwości faktów podlegających sprostowaniu przewidziana została tylko jedna możliwość odmowy publikacji, gdy sprostowanie podważać miałoby fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem. W okolicznościach niniejszej sprawy brak było w spornym materiale prasowym faktów, których prawdziwość zostałaby przesądzona prawomocnym orzeczeniem. Zarówno zatem redaktor naczelny jak i następnie sąd, rozpoznający pozew o nakazanie zamieszczenia sprostowania nie był władny badać prawdziwości opisywanych w artykule faktów. Postępowanie dowodowe prowadzone w tym kierunku było – jak słusznie zarzuca apelująca – niepotrzebne i niewłaściwe. Jednocześnie jednak zauważyć należy, że także powódka wykazywała w procesie inicjatywę dowodową zmierzającą do wykazania jakie warunki pracy zapewniała swym pracownikom. --- STRONA 3 --- Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny rozważył zatem możliwość uwzględnienia żądania pozwu w oparciu jedynie o analizę tekstu wnioskowanego sprostowania, pod kątem spełnienia zamieszczonego w art. 31 prawa prasowego kryterium rzeczowości i związku z opisanymi w artykule faktami. Ocenił Sąd Apelacyjny, że proponowana przez powódkę treść sprostowania nie jest rzeczowa, gdyż zawiera szereg informacji o prawnej podstawie działalności powodowej spółki, które nie odnoszą się do faktów przedstawionych w artykule. Nadto autor sprostowania ocenia (negatywnie) rzetelność dziennikarzy przygotowujących artykuł, co również nie spełnia kryterium rzeczowości, o którym mowa w art. 31 prawa prasowego. Z tych względów mimo słuszności uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 31 i 32 prawa prasowego apelacja nie mogła zostać uwzględniona, gdyż powództwo było nieuzasadnione, skoro treść sprostowania w pewnej części nie była rzeczowa i nie odnosiła się w całości do faktów przedstawionych w publikacji prasowej. Skoro zaskarżony wyrok ostatecznie odpowiada prawu, apelację należało oddalić na mocy art. 385 k.p.c.