Wyrok I ACa 292/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Krak

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 292/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Hanna Nowicka de Poraj Sędziowie: SSA Paweł Rygiel SSA Maria Kus-Trybek Protokolant: st.sekr.sądowy Barbara Piaszczyk po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa A. C. przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Zakładu Karnego w Nowym Sączu o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I C 794/10 1. oddala apelację; 2. przyznaje od Skarbu Państwa-Sądu Okręgowemu w Nowym Sączu na rzecz adwokata M. K. z Kancelarii Adwokackiej w Nowym Sączu kwotę 2.767,50zł ( dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt siedem złotych i pięćdziesiąt groszy), w tym podatek VAT w kwocie 517,50zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powódce w postępowaniu apelacyjnym. S '\\\\\ 04, 'az 1| I ' -5. Ę J =? ”'\,\N*\š řšăłfiăßş --- STRONA 2 --- Sygn. akt I ACa 292/11 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w pkt I wyroku, oddalił powództwo o zapłatę kwoty 1 000 000 zł tytułem odszkodowania za demoralizację męża powódki przez pozwany zakład karny, w pkt II wyroku zasądził koszty zastępstwa procesowego na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, a w pkt III wyroku przyznał pełnomocnikowi od Skarbu Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu. W uzasadnieniu Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny: Powódka A. C. w 1986 r. zawarła związek małżeński z J. C.. Małżeństwo to było od początku nieudane, gdyż J. C. nadużywał alkoholu, znęcał się nad żoną poprzez bicie, poniżanie, nie interesował się własnymi dziećmi. J. C. był kilkakrotnie karany sądownie za znęcanie się nad żoną i około roku temu odbywał karę pozbawienia wolności w pozwanym zakładzie karnym, Ośrodku Konferencyjno - Szkoleniowym w, gdzie pracował zarobkowo. Po wyjściu z zakładu karnego J. C. nadal zachowywał się wulgarnie, zniesławiał i poniżał powódkę. Jak ustalił to Sąd I instancji na podstawie zeznań powódki, cierpiała ona na gościec stawowy i leczyła się w poradni zdrowia psychicznego z rozpoznaniem schizofrenii urojeniowej. W ocenie Sądu I instancji żądanie pozwu było bezzasadne. Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki, iż w czasie pobytu w zakładzie karnym jej mąż uzależnił się od alkoholu i został zdemoralizowany poprzez możliwość prowadzenia rozwiązłego życia seksualnego. Sąd I instancji również nie uznał za wiarygodne zeznania, że po opuszczeniu zakładu karnego, postępowanie J. C. w stosunku do powódki pogorszyło się, w wyniku czego pogłębił się jej rozstrój zdrowia, a z zarobków pozwanego potrącane były zbyt niskie kwoty na rzecz alimentów. Powódka na potwierdzenie swoich zarzutów będąc reprezentowana przez adwokata z urzędu, w zakreślonym terminie nie zgłosiła żadnych dowodów. Wniosek dowodowy dotyczący akt ZUS-u, Sąd jako spóźniony oddalił. Twierdzenia powódki, iż jej mąż odbywając karę pozbawienia wolności mógł prowadzić swobodne współżycie seksualne z kobietami, pić w dużych ilościach alkohol, w świetle obowiązujących rygorów więziennych są zupełnie niewiarygodne, wynikają z niczym nie uzasadnionych domysłów powódki. Sama pozwana zarzucała, iż jej mąż od początku źle ją traktował i w związku z tym był kilkakrotnie karany sądownie. W ocenie Sądu I instancji brak jest zatem podstaw do --- STRONA 3 --- przyjęcia, iż pobyt w więzieniu zmienił coś w postępowaniu J. C. w stosunku do powódki, czy że pogorszył się stan zdrowia powódki w związku z istniejącymi już wcześniej problemami zdrowotnymi. Jeżeli chodzi o zdjęcia pornograficzne, które rzekomo widziały dzieci w pomieszczeniu, w którym spał J. C., to nie mogły one naruszać godności powódki, skoro ona ich nie widziała, a powołuje się jedynie na relacje dzieci. O kosztach postępowania Sąd I instancji orzekł na mocy art. 102 k.p.c. Apelację od powyższego wyroku wniosła powódka, która zaskarżyła wyrok w całości. Apelująca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji, polegający na przyjęciu, że nie doszło do naruszenia wskazanych w pozwie dóbr osobistych powódki i istotnego pogorszenia jej stanu zdrowia na skutek działania funkcjonariuszy pozwanego zakładu karnego, co skutkowało oddaleniem powództwa. Konkludując powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. W odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego, w tym na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja powódki jako bezzasadna podlega oddaleniu. Zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego przez Sąd I instancji, w świetle całokształtu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, nie może się ostać. Powódka na uzasadnienie swojego roszczenia - o przyznanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (art. 448 k.c.) w związku z naruszeniem jej dóbr osobistych (art. 23 k.c. w zw. z art. 24 § 2 k.c.), takich jak godność kobiety, życie rodzinne, prawo do godnej egzystencji, spowodowane demoralizacją męża dokonaną przez pozwany zakład karny – nie przedstawiła żadnych dowodów. Wniosek o przesłuchanie świadka J. C., na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. powódka cofnęła ( k.42 akt ), oświadczając że świadek --- STRONA 4 --- ten jest niewiarygodny. Natomiast na podstawie zeznań powódki, prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że J. C. już przed osadzeniem go w pozwanym zakładzie karnym, nadużywał alkoholu, znęcał się nad żoną poprzez bicie i poniżanie jej. Nie interesował się również własnymi dziećmi. Powyższe zachowanie było bezpośrednią przyczyną osadzenia J. C. w pozwanym zakładzie karnym. Nadto był już on kilkakrotnie karany sądownie za znęcanie się nad żoną. Na te okoliczności wskazała sama powódka w trakcie jej przesłuchania na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. ( k. 42-44 akt ). W świetle powyższego, powódka nie może zatem skutecznie w apelacji podnosić zarzutu, że Sąd I instancji błędnie ustalił, że zachowanie J. C. po opuszczeniu pozwanego zakładu karnego, nie uległo – tak jak wskazuje apelująca – znacznemu zdemoralizowaniu. Zachowanie J. C. było już bowiem wcześniej zdecydowanie naganne, a wielokrotne skazywanie go na przestępstwa przeciwko rodzinie (nawet przy uwzględnieniu kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniu) wskazuje na jego uprzednią demoralizację. Również zasadnie Sąd I instancji odmówił wiary zeznaniom powódki w części, w której twierdzi ona, że mąż w czasie pobytu w zakładzie karnym uzależnił się od alkoholu. Z samego faktu, że mąż powódki w chwili obecnej, po opuszczeniu zakładu karnego, nadużywa alkoholu, nie może ona przypisywać działaniom pozwanego zakładu karnego cechy bezprawności - w szczególności - przyzwolenia na spożywanie alkoholu. Powódka bowiem już wcześniej, z powodu nadużywania alkoholu, skierowała cztery pozwy o rozwód, a jak sama zeznała sytuacja ta istniała od początku ich małżeństwa. Nadto brak w niniejszej sytuacji związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem funkcjonariuszy służby więziennej, a szkodą powódki w postaci naruszenia jej dóbr osobistych przez męża. Nawet jeżeli powódka liczyła, że kara pozbawienia wolności wpłynie na J. C. wychowawczo i po wyjściu z zakładu karnego zmieni on swoje zachowanie w stosunku do rodziny, to za brak takiego skutecznego oddziaływania odbytej kary, nie może ona winić pozwanego zakładu karnego. Z samego bowiem faktu braku pozytywnego oddziaływania kary nie może ona wywodzić odpowiedzialności zakładu karnego. Często bowiem zdarza się, że indywidualne cechy osobowe, niweczą cele resocjalizacyjne i wychowawcze kary, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny w Krakowie apelację powódki na zasadzie art. 385 k.p.c. oddalił