Wyrok I ACa 2792/24 ZAJE AN WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny

--- STRONA 1 --- —— ' 1 Sygn. akt I ACa 2792/24 ZAJE AN WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie — I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO (del.) Wiesław Grajdura po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa Ryszarda Skowrona przeciwko Konradowi Kawczyńskiemu o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2024 r. sygn. akt I C 692/18 1. oddala apelację; 2. zasądza od Konrada Kawczyńskiego na rzecz Ryszarda Skowrona kwotę 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym przez adwokata Andrzeja Piwowarskiego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, liczonymi od uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie tych kosztów do dnia zapłaty. --- STRONA 2 --- p 2 Sygn. akt I ACa 2792/24 Uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2025 r. Powód Ryszard Skowron w pozwie z dnia 15 lipca 2022r, skierowanym przeciwko pozwanemu Konradowi Kawczyńskiemu wniósł o: 1) zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kwoty 20.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu, 2) zamieszczenie i utrzymywanie przez okres 1 miesiąca na stronie internetowej pozwanego www.kancelaria-kawczyński.pl przeprosin następującej treści: „Radca Prawny Konrad Kawczyński przeprasza pana Ryszarda Skowrona za naruszenie jego dóbr osobistych polegające na naruszeniu tajemnicy korespondencji”, ' 3) zobowiązanie pozwanego do zaniechania naruszania jego dóbr osobistych na przyszłość, 4) zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Pozwany Konrad Kawczyński w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu wg norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Krakowie: « zasądził od pozwanego Konrada Kawczyńskiego na rzecz powoda Ryszarda Skowrona tytułem zadośćuczynienia kwotę 3000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 22 lutego 2023 r. do dnia zapłaty (punkt I); + oddalił powództwo w pozostałym zakresie (punkt II); « zniósł między stronami koszty procesu (punkt III); * przyznał od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz adwokata Andrzeja Piwowarskiego kwotę 4320,00 zł, w tym VAT, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi Ryszardowi Skowron z urzędu (punkt IV). --- STRONA 3 --- o : Apelację od tego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w części, tj. w zakresie punktu I i III. e Skarżący zarzucił Sądowi I instancji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wydane orzeczenie, tj. art. 233 S 1 k.pc. poprzez dowolną ocenę dowodów przeprowadzonych w sprawie, a w konsekwencji ustalenie stanu faktycznego wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu, polegające na uznaniu, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda poprzez zaadresowanie kopert zawierających skierowaną do powoda korespondencję z dnia 21 kwietnia 2021 roku - do Dyrektora Zakładu Karnego w Ciszynie oraz korespondencję z dnia 27 lipca 2021 roku - do Zakładu Karnego w Ciszynie, jakie zawierały w środku pisma przewodnie skierowane do Dyrektora Zakładu Karnego w Ciszynie, których załącznikami była korespondencja do powoda, a o której doręczenie został w ww. pismach poproszony Dyrektor Zakładu Karnego, podczas gdy w obu przypadkach korespondencja skierowana do powoda była schowana w odrębnej kopercie z dopiskiem „Ryszard Skowron”, obok pisma do Dyrektora Zakładu Karnego w Ciszynie, wyjaśniającego, że korespondencja objęta jest tajemnicą jako niepodlegająca cenzurze, nadzorowi oraz zatrzymaniu i powinna być bezzwłocznie przekazana do powoda, co w konsekwencji doprowadziło do: IL. ńaruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w uznaniu, że na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, ocenionych jako wiarygodne, zostały spełnione przesłanki pozwalające na przyjęcie, iż doszło do naruszenia dobór osobistych powoda, a w konsekwencji zasądzenia sumy 3.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, podczas gdy pozwany dostatecznie wykazał, że sposób doręczenia korespondencji do powoda nie naruszył tajemnicy korespondencji (art. 23 k.c.), a tym samym brak było podstaw do przyznania powodowi ww. kwoty zadośćuczynienia. Powołując się na powyższe zarzuty apelujący wniósł: ' a) o zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie poprzez oddalenie --- STRONA 4 --- p , powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obydwie instancje, według norm przepisanych; b) w przypadku zaś wystąpienia przesłanek określonych w art. 386 8 4 "k.p.c. w zw. z art. 368 8 1 pkt 5 k.p.c. - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Powód w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do podniesionych w środku odwoławczym zarzutów w pierwszej kolejności należy poddać analizie te, które dotyczą prawa procesowego, gdyż wnioski sformułowane w tym obszarze ze swej istoty determinować będą rozważania co do zarzutu naruszenia prawa materialnego. Wszelako nieobarczone błędami ustalenia faktyczne, będące wynikiem należycie przeprowadzonego postępowania, mogą dopiero być podstawą oceny zasadności roszczenia wedle relewantnych przepisów prawa materialnego. W ramach uchybień przy konstruowaniu podstawy faktycznej orzeczenia apelujący zarzucił Sądowi | instancji wadliwie przeprowadzoną ocenę materiału dowodowego, która w jego uznaniu naruszała kryteria kontroli dowodów wymienione w przepisie art. 233 8 1 k.p.c., skutkującą dokonaniem błędnych ustaleń w zakresie przyjęcia, że pozwany wystosował do powoda, przebywającego w zakładzie karnym, dwa listy, przy czym pierwszy z nich zaadresował na podmiot o nazwie: „Zakład Karny w Cieszynie”, a drugi na podmiot o nazwie: „Dyrektor Zakładu Karnego w Cieszynie”.. Dokonując oceny zarzutu naruszenia wyznaczonych normą przepisu w art. 233 8 1 k.p.c. reguł oceny dowodów, podnieść należy, że sąd wiarygodność i moc dowodów ocenia według swego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Ramy swobodnej oceny dowodów --- STRONA 5 --- pd , wyznaczone są wymogami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia. Dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia art. 233 8 1 k.p.c. niezbędne jest zatem wykazanie — przy użyciu. argumentów jurydycznych — że sąd naruszył ustanowione w nim zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów, a więc że uchybił podstawowym regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów oraz że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest wystarczające natomiast przekonanie strony o innej niż przyjął sąd doniosłości i wadze poszczególnych dowodów, jak też przeświadczenia, że zebrane w sprawie dowody mogłyby być ocenione odmiennie niż uczynił to sąd, co dałoby inny wynik w sferze faktów prawnie relewantnych ( (zob. wyrok SN_ z dnia 14 stycznia 2000 roku, ll CKN 1169/99, OSNC z 2000 roku, z. 7-8, poz. 139, wyrok SN z dnia 25 listopada 2003 roku, II CK 293/02, Lex nr 151622 oraz wyrok SN z dnia 7 stycznia 2005 roku, IV CK 387/04, Lex nr 177263, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2012 roku, sygn. akt I ACa 1033/12, Lex nr 1246686 ). Ponieważ część kwestionowanych ustaleń faktycznych czyniona była w oparciu o dowody osobowe (zeznania świadka i powoda), przy weryfikacji których istotne znaczenie odgrywa bezpośredni kontakt składu orzekającego ze świadkiem bądź stroną postępowania, to istniały dalsze ograniczenia, jeśli chodzi o możliwość ingerencji Sądu Il instancji w tak skonstruowaną podstawę faktyczną. Przyjmuje się bowiem, że ewentualna zmiana ustaleń poczynionych z wykorzystaniem dowodów osobowych bez ponowienia dowodów z zeznań świadków czy też z przesłuchania stron może być dokonywana zupełnie wyjątkowo — w razie jednoznacznej wymowy materiału dowodowego z zeznań świadków i przesłuchania stron oraz oczywistej błędności oceny tegoż materiału (zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia 23 marca 1999 roku, Ill CZP 59/99, OSNC z 1999 roku, z. 7-8 , poz. 124 oraz wyrok SN z dnia 13 listopada 2003 roku, IV CK 183/02, Lex nr 164006). Same, nawet poważne, wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd I instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone w art. 233 8 1 k.p.c., nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd li instancji odmiennego stanowiska (por. wyrok SN z dnia 21 października 2005 roku IUi.CK 73/05, LEX nr 187032). Jeżeli zatem z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i --- STRONA 6 --- o ś zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 8 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (por. wyrok SN z dnia 27 września 2002 roku Il CKN 817/00, LEX nr 56906, wyrok SN z dnia 27 września 2002 roku II CKN 1316/00, LEX nr 80273). Przy uwzględnieniu powyższych wskazań nie sposób przyjąć, że Sąd I instancji, dokonując oceny dowodów, dopuścił się zarzuconego mu w apelacji naruszenia przepisu art. 233 8 1 k.p.c. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszechstronnie rozważył zebrany w sprawie materiał, powołał konkretne fakty oraz określone dowody, na których oparł swoje ustalenia faktyczne oraz wyjaśnił przesłanki swojego rozumowania, jakie doprowadziły go do poczynienia tychże ustaleń. Na podkreślenie zasługuje to, że kluczowe ustalenia co do tego jaka korespondencja, w jaki sposób zaadresowana i do kogo kierowania były czynione na podstawie dokumentów, których wartości dowodowej nikt nie kwestionował, a które znalazły dodatkowo potwierdzenie w treści zeznań. W uzasadnieniu apelacji skarżący naprowadza, że choć wysłał korespondencję do powoda, adresowaną tak jak przyjął to Sąd Okręgowy, to dodatkowo w kopertach adresowanych do ZK w Cieszynie czy do Dyrektora tego Zakładu były dodatkowe, odrębne koperty, na których znajdował się dopisek „Ryszard Skowron”, co zdaniem apelującego gwarantowało doręczenie listów bezpośrednio powodowi. Jest to twierdzenie o tyle zaskakujące, że pojawiło się po raz pierwszy w apelacji. Lektura odpowiedzi na pozew nie wskazuje, aby pozwany powoływał się na fakt przesłania do powoda korespondencji w odrębnych kopertach. Gdyby zdarzenia miały taki właśnie przebieg, to z pewnością pozwany od początku procesu by się na takie okoliczności powoływał. Twierdzenie takie nie zostało też wygłoszone przez pełnomocnika pozwanego na rozprawie w dniu 25 marca 2024 r. Co istotne, wersja przedstawiona przez pozwanego pierwszy raz dopiero w apelacji nie znalazła potwierdzenia ani w dokumentach, ani w zeznaniach świadka czy powoda. Dodatkowo zauważyć należy, że dokumenty zalegające na karcie 20 i 21 i ich treść wskazują na to, iż korespondencja kierowana do powoda nie była umieszczona W żadnych odrębnych kopertach z dopiskiem wskazującym na to, że jest przeznaczona dla Ryszarda Skowrona, ale znajdowała się w kopertach adresowanych do Zakładu Karnego czy --- STRONA 7 --- p , Dyrektora Zakładu Karnego, jako załącznik do pism przewodnich kierowanych do Dyrektora ZK. W świetle powyższego należy zatem stwierdzić, że przy nieskuteczności -zarzutów wymierzonych w podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku, Sąd Apelacyjny, podzielając w pełni ustalenia faktyczne Sądu | instancji, przyjął je za własną podstawę rozstrzygnięcia. Przystępując do rozważenia prawidłowości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, uznać należało, że zarzuty naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. również były niezasadne. W pierwszej kolejności skarżący upatrywał słuszności swych zarzutów w twierdzeniu, o jakim była wyżej mowa, o umieszczeniu korespondencji kierowanej do powoda w odrębnej kopercie. Jak wyżej już wskazano, taki fakt nie został dowiedziony, więc argumentacja pozwanego nie może być skutecznie na nim oparta. W drugiej kolejności skarżący zarzucił, że Sąd I instancji przyjął, iż powód nie doznał w następstwie ujawnienia korespondencji żadnej krzywdy, a przyznane mu zadośćuczynienie za jednorazowe uczucie wzburzenia w związku z ujawnieniem tajemnicy korespondencji jest nieproporcjonalne do zachowania pozwanego. Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy bardzo dokładnie przeanalizował stan prawny, w tym także przepisy, których naruszenie zarzucono w apelacji, odwołując się w szerokim wymiarze do poglądów wyrażonych w orzecznictwie. Wbrew stanowisku apelującego, Sąd I instancji nie stwierdził, aby powód nie doznał krzywdy. Sąd ten prawidłowo ocenił rozmiar tej krzywdy i stopień winy pozwanego, ustalając wysokość zadośćuczynienia w sposób nie naruszających reguł określonych w art. 448 Slkc. W tym kontekście zauważyć należy, że zadośćuczynienie realizować ma nie tylko funkcję kompensacyjną, choć jest ona tu wiodąca, ale także spełnić ma pewne cele represyjne i prewencyjno-wychowawcze. Poza tym nie można tracić z pola widzenia tego, że o wysokości zadośćuczynienia decydują kryteria zobiektywizowane, a nie jedynie subiektywne odczuwanie krzywdy przez poszkodowanego. Wreszcie, na gruncie art. 448 k.c. zakres dyskrecjonalności sędziowskiej gdy chodzi o ustalenie wysokości zadośćuczynienia jest bardzo szeroki, a w tym wypadku nie został on z pewnością przekroczony. Nie można, więc było uznać, że Sąd Okręgowy dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego. --- STRONA 8 --- p . | Mając na względzie opisane wyżej uwarunkowania faktyczne i prawne, | uzasadnione stało się więc orzeczenie jak w sentencji wyroku, do czego podstawę stanowił art. 385 k.p.c. O kosztach procesu Sąd orzekł wedle wyniku postępowania apelacyjnego, obciążając pozwanego na podstawie art. 98 8 113 w zw. z art. 391 81 | "kp. kosztami wynagrodzenia pełnomocnika powoda w stawce minimalnej, określonej w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.