Wyrok I ACa 233/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2012 r. Sąd Apelacyjny w Katow

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 233/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2012 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Ewa Jastrzębska Sędziowie : SA Barbara Owczarek (spr.) SA Joanna Kurpierz Protokolant : Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa J. B. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w(...) i Dyrektorowi Aresztu Śledczego w (...) o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt I C 132/09 1) umarza postępowanie apelacyjne w zakresie kosztów procesu za pierwszą instancję; 2) oddala apelację w pozostałym zakresie; 3) przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Katowicach na rzecz radcy prawnego S. K. wynagrodzenie w kwocie 3321 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) złotych w tym 621 (sześćset dwadzieścia jeden) złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I ACa 233/12 UZASADNIENIE Powód J. B. po ostatecznym sprecyzowaniu żądań pozwu domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa – Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w (...) kwoty 100.000,00zł, w tym kwoty 10.000,00zł tytułem zadośćuczynienia na podstawie art. 24 k.c. i art. 448 k.c. oraz kwoty 90.000,00zl tytułem odszkodowania za doznany przez powoda uszczerbek na zdrowiu wynikający z nieusprawnienia układu kostno stawowego po przebytej operacji nogi. Jako podstawę prawną wskazał art. 444 k.c. Uzasadniając swoje żądania powód podniósł, że są one związane z działalnością Aresztu Śledczego w (...). Na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2011r. Sąd dokonał oznaczenia pozwanego Skarbu Państwa poprzez wezwanie do udziału w sprawie Dyrektora Aresztu Śledczego w (...). Pozwany Skarb Państwa – Dyrektor Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w (...) i Dyrektor Aresztu Śledczego w (...) wniósł o oddalenie powództwa. Zaprzeczył aby powód doznał jakiejkolwiek szkody lub krzywdy na skutek działania lub zaniechania funkcjonariuszy służby więziennej a nadto, że powód występował już przeciwko Skarbowi Państwa – Aresztowi Śledczemu w (...) z pozwem o zapłatę zadośćuczynienia w kwocie 80 000 zł, który oparł na tożsamym stanie faktycznym i roszczenie to zostało prawomocnie oddalone wyrokiem z dnia 7 października 2010 r. w sprawie o sygn. akt I C 141/09. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Katowicach umorzył postępowanie apelacyjne w zakresie kosztów procesu za pierwszą instancję, oddalił apelację w pozostałym zakresie i przyznał od Skarbu Państwa radcy prawnemu S. K. wynagrodzenie w kwocie 3 321 tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. Rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustaleniach: Powód był osadzony w Areszcie Śledczym w (...) w następujących okresach: • od 5 listopada 2008r. do 9 marca 2009r., • od 7 kwietnia 2009r. do 28 kwietnia 2009r.,. • od 17 czerwca 2009r. do 4 lutego 2011r. W tym czasie przebywał w przeludnionych celach w dniach: 9 stycznia 2009r. – 1 dzień w celi nr(...), 30 września 2009r. – 1 dzień w celi nr (...) oraz w dniu 20 grudnia 2009r. – 1 dzień w celi nr (...). W okresie objętym żądaniem pozwu Dyrektor Aresztu Śledczego w (...) wydawał zarządzenia w sprawie umieszczenia osadzonych na czas określony w warunkach, w których powierzchnia celi na jedną osobę wynosiła mniej niż 3 m 2 , a informacje o tym przedstawiał sędziemu penitencjarnemu. Wyposażenie cel mieszkalnych Aresztu Śledczego w (...) odpowiada wymogom wynikającym z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Każdy osadzony ma osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, a także oświetlenie. Ponadto cele wyposażone są w okna spełniające także rolę naturalnej wentylacji. W każdej celi znajduje się odpowiedni sprzęt do utrzymania czystości kąciki sanitarne są wyodrębnione od części mieszkalnej za pomocą murku do sufitu, zaopatrzonego w drzwi, w 50% cel kąciki są zabudowane murkiem do wysokości 140 cm i posiadają drzwi, w kilku celach kącik jest zabudowany ściankami z płyt, a w miejscu drzwi zamontowana jest zasłona. --- STRONA 3 --- W wrześniu i październiku 2010r. powód przebywał w jednej celi – dwuosobowej - z K. S., który twierdził, że warunki sanitarne w celi były złe, ponieważ kącik sanitarny nie był obmurowany, a była jedynie kotara; metraż w celi był zachowany, a stan techniczny celi był dobry. Z powodem był także osadzony przez okres 6 miesięcy T. L. – do kwietnia 2009r., przebywali razem między innymi w izbie chorych, gdzie były złe warunki – było zimno, okna były nieszczelne a grzejniki nie grzały, nie było drzwi do kącika sanitarnego. Przebywali także razem w celi czteroosobowej, gdzie występowało przeludnienie, ale warunki techniczne były lepsze. Zdaniem powoda we wszystkich celach, w których był osadzony powierzchnia była mniejsza niż 3m 2 , było ciasno, powód poruszał się o kulach, a w jednej z cel złamał rękę. Cele były brudne, zagrzybione, krzesła połamane, a posiłki osadzeni spożywali na łóżkach. W okresie zimowym powód był osadzony w celi nieogrzewanej, musiał spać w ubraniu. Był osadzony z osobą chorą na schizofrenię, a w celu przeniesienia do innej celi dokonał samouszkodzenia. Jedzenie było nieświeże, nie wydawano środków do utrzymania czystości. Areszt Śledczy w (...) podlegał wizytacjom Sędziego Penitencjarnego Sądu Okręgowego w (...) w okresach od 29-30 grudnia 2008r. oraz 29 – 30 września 2009r., który nie stwierdził uchybień. Przed Sądem Okręgowym w Katowicach pod sygn. akt I C 141/09 toczyła się sprawa z powództwa J. B. przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego w (...), w której powód domagał się zasądzenia kwoty 80.000,00zł za naruszenie jego dóbr osobistych poprzez znęcanie się psychiczne nad nim przez funkcjonariuszy Aresztu, a także za złe warunki bytowe, w tym między innymi zagrzybienie cel, mały metraż oraz brak wentylacji cel. Wyrokiem z dnia 7 października 2010r. powództwo zostało w całości oddalone. Przedmiotem rozpoznania Sądu były między innymi warunki socjalno bytowe oraz zarzuty dotyczące przeludnienia w celach, które Sąd I instancji uznał za nieuzasadnione. Apelacja powoda od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 2011r. W dniu 8 lipca 2008r. powód był leczony operacyjnie – w Klinice (...) w K., gdzie wykonano artroskopową rekonstrukcję uszkodzonego więzadła krzyżowego przedniego za pomocą przeszczepu własnych ścięgien, co miało związek z uszkodzeniem stawu kolanowego lewego, jakiego doznał w 2004 lub 2005r. W dniu 29 października 2008r. powód doznał skręcenia stawu skokowego prawego bez zmian pourazowych RTG i był leczony unieruchomieniem w szynie gipsowej. W okresie od 28 kwietnia 2009r. do 17 czerwca 2009r. przebywał na Oddziale (...) szpitala Zakładu Karnego Nr(...)w (...) z powodu zespołu bólowego kolana lewego z zanikami mięśnia czterogłowego i trójgłowego. Rozpoznano wówczas u powoda niestabilność przednioprzyśrodkową stawu kolanowego lewego. Stwierdzono, że powód może być leczony w zakładzie karnym. U powoda rozpoznano ponadto padaczkę i nosicielstwo wirusa HCV. W lutym 2010r. powód doznał urazu kości śródręcza, który zaopatrzono w izbie przyjęć Szpitala nr (...)w S. poprzez założenie szyny gipsowej. W dniu 14 kwietnia 2010r. był konsultowany ortopedycznie w Areszcie Śledczym w (...). Z wpisu w książeczce zdrowia wynikało, że powinien chodzić w otrezie oraz wskazane jest wykonywanie ćwiczeń w warunkach więziennych. Kolejna konsultacja ortopedyczna miała miejsce w dniu 14 czerwca 2010r., podczas której stwierdzono utrzymujący się zanik mięśnia czworogłowego uda, różnice w obwodzie ud wynoszącą 6 cm, zachowane ruchy w stawie kolanowym, umiarkowany stopień niepełnosprawności, wymóg rehabilitacji. Z zeznań świadka K. S. wynikało, że powód w okresie wrzesień – październik 2010r. poruszał się o kulach, odczuwał bóle nogi i miał problemy z dostaniem się do lekarza, który przyjął powoda dopiero następnego dnia. W momencie zatrzymania powoda i osadzenia w Areszcie w (...), w listopadzie 2008r., powód domagał się kontynuowania rehabilitacji; odmówiono podawania leków na padaczkę. Zdaniem powoda nie zapewniono mu żadnej specjalistycznej pomocy, kazano rehabilitować się samemu, a na rehabilitację skierowano dopiero po 8 miesiącach. Brak rehabilitacji spowodował, że powód odczuwa silne bóle nogi, nie mógł chodzić na spacery. --- STRONA 4 --- W sprawie została sporządzona przez biegłego sądowego – specjalistę chirurga, ortopedę – traumatologa dr n. med. K. W. celem ustalenia, czy powód jest prawidłowo leczony przez służbę medyczną Aresztu Śledczego w (...). Po przeprowadzeniu badania powoda biegły stwierdził cechy umiarkowanej niestabilności przedniej kolana lewego oraz zaniki mięsni uda i podudzia lewego. Biegły stwierdził, że w czasie badania powód bez uzasadnienia demonstrował znaczne zaburzenia chodu – chód oszczędzający, jednakże badanie przedmiotowe wykazało, iż ruchomość bierna i czynna kolana lewego, poza nieznacznym deficytem czynnego zgięcia, była porównywalna ze stroną przeciwną, obrysy stawu kolanowego nie były poszerzone, nie było cech zapalnych i pozapalnych tkanek miękkich. Biegły stwierdził zmniejszoną siłę mięśni uda lewego, ze względu na zmniejszenie masy mięśniowej, mniejszą wydolność dynamiczną lewej kończyny, która może częściowo wynikać z braku realizacji zaleceń lekarzy. Biegły zwrócił uwagę, że zgodnie zaleceniami lekarskimi z czerwca 2009r. powód powinien w pełni obciążać kończynę lewą, do czego się nie stosował. Biegły nie stwierdził, by zaniedbano leczenie powoda w czasie pobytu w Areszcie w (...) natomiast stwierdził 12% uszczerbek na zdrowiu. Biegły wskazał na brak związku przyczynowego pomiędzy dysfunkcją lewego stawu kolanowego i sposobem leczenia powoda w Areszcie Śledczym w (...). W uzupełniającej ustnej opinii biegły stwierdził, że nie było bezwzględnej potrzeby rehabilitacji natychmiast po osadzeniu powoda w Areszcie. Zdaniem biegłego brak zabiegów rehabilitacyjnych w okresie od listopada 2008r. do kwietnia 2009r. nie miał zasadniczego wpływu na stan fizykalny pacjenta, zabiegi takie mogłyby być przeprowadzone a służyłyby zwiększeniu masy mięśniowej, przy czym ich wykonanie nie było bezwzględnie konieczne. Zabieg przeprowadzony w lipcu 2008r nie miał wpływu na zanik masy mięśniowej, który jest procesem długotrwałym, związanym z uszkodzeniem więzadła krzyżowego przedniego i zaznaczył, że urazu stawu kolanowego powód doznał w latach 2004-2005. Biegły nie stwierdził u powoda deficytu ruchomości stawu kolanowego, który mógłby wymagać ukierunkowanych zabiegów rehabilitacyjnych. Biegły zaznaczył, że dokumentacja medyczna powoda związana z leczeniem stawu kolanowego zawierała braki. Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wystawionego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o niepełnosprawności w R. z dnia 16 sierpnia 2011r. wynika, że powód został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, niepełnosprawność powstała przez 16 rokiem życia a przyczyną jest upośledzenie narządu ruchu. Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd przyjął, iż jedynie przez okres trzech dni powód był osadzony w warunkach przeludnienia, bez zapewnienia 3m 2 na osobę, co wynikało z historii rozmieszczenia powoda. Sąd oddalił wnioski powoda o powołanie innych biegłych uznając opinie wydane przez biegłego dr n. med. K. W. za rzetelne. Na podstawie powyższych ustaleń Sąd Okręgowy uznał, że tożsame roszczenie powód zgłosił w sprawie, która toczyła się przed Sądem Okręgowym w Katowicach pod sygn. akt I C 141/09. Dotyczyło okresu osadzenia powoda w Areszcie Śledczym w (...) w czasie od 4 listopada 2008r. do 10 września 2010r., i zostało rozpoznane w wyżej wymienionym postępowaniu, co wynika z wyroku oraz uzasadnienia wyroku wydanego w tej sprawie w dniu 7 października 2010r. Przedmiotem ustaleń Sądu rozpoznającego sprawę I C 141/09, oprócz zarzutów dotyczących znęcania się psychicznego i fizycznego przez funkcjonariuszy Aresztu Śledczego w (...) były także zarzuty dotyczące przeludnienia oraz niewłaściwych warunków socjalno – bytowych. Oddając żądanie pozwu w sprawie I C 141/09. Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda przez brak zapewnienia mu właściwych warunków socjalno – bytowych; powód nie przebywał w warunkach przeludnienia w okresie do dnia 10 września 2010r. W ocenie Sądu I instancji zaistniała przesłanka do odrzucenia pozwu w oparciu o art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., w zakresie żądania zasądzenia zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda dotyczące okresu osadzenia go w Areszcie Śledczym w (...), do dnia 10 września 2010r. --- STRONA 5 --- W pozostałym zakresie – zdaniem Sądu – roszczenie powoda oparte na art. 24 k.c. i art. 448 k.c., dotyczące osadzenia go w Areszcie Śledczym w (...) to jest od 11 września 2010r. do 4 lutego 2011r. nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód w okresie objętym żądaniem pozwu przebywał w celach z odpowiednim wyposażeniem i toaletą oddzieloną od reszty pomieszczenia. W warunkach przeludnienia przebywał tylko 3 dni. W ocenie Sądu I instancji powód nie wykazał naruszenia jego dóbr osobistych. Nie zasługiwało również na uwzględnienie - zdaniem Sądu Okręgowego - żądanie zasądzenia odszkodowania w kwocie 90.000,00zł za doznany przez powoda uszczerbek na zdrowiu, w związku z nieusprawnieniem układu kostno – stawowego powoda po przebytej operacji nogi. Powód zarzucił pozwanemu odpowiedzialność za szkodę powstałą na skutek nie poddania go rehabilitacji w okresie od listopada 2008r. do kwietnia 2009r., co miało doprowadzić do dysfunkcji stawu kolanowego oraz asymetrii w obwodzie ud. W ocenie Sądu powód jednak nie wykazał, aby szkoda w postaci nieodpowiedniego usprawnienia układu kostno – stawowego lewego kolana, dysfunkcji lewego stawu kolanowego oraz asymetrii w obwodzie ud powoda została wywołana niewłaściwym leczeniem i brakiem rehabilitacji we wskazanym okresie. Zarzuty zgłoszone przez powoda, a dotyczące braku zapewnienia nienależytej opieki lekarskiej Sąd uznał za bezzasadne. Sąd uznał, że działania pozwanego były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa art. 115 § 1 k.k.w. i § 6ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003r. w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i trybu udzielania świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym wolności przez zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności. Nie było sytuacji, aby powodowi odmówiono porady lekarskiej, natomiast nie istniała bezwzględna potrzeba rehabilitacji powoda natychmiast po osadzeniu w Areszcie. Sąd podkreślił, że powód nie wykazał by, przed osadzeniem go a po wykonaniu zabiegu operacyjnego był poddawany rehabilitacji, jaki był zakres tej rehabilitacji, a także czy istniała bezwzględna konieczność kontynuowania rehabilitacji. Urazu kolana powód doznał w latach 2004-2005, a zabiegowi operacyjnemu został poddany dopiero w lipcu 2008r. Powód nadto nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji medycznej dotyczącej sposobu jego leczenia od momentu postania urazu, do chwili osadzenia go w Areszcie Śledczym w (...), w listopadzie 2008r. Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, że niepełnosprawność powoda powstała przed szesnastym rokiem życia, zaś powód nie wykazał, by stopień niepełnosprawności uległ zwiększeniu wskutek niezastosowania rehabilitacji w okresie od listopada 2008r. do kwietnia 2009r. Podnoszony przez powoda zanik masy mięśniowej uda, - w ocenie Sądu - jest wynikiem długotrwałego procesu, a nie braku rehabilitacji w okresie od listopada 2008r. do kwietnia 2009r., na co wskazywał biegły. Ponadto u powoda nie stwierdzono, deficytu ruchomości stawu kolanowego, a 12% uszczerbek na zdrowiu nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z brakiem zastosowania u powoda rehabilitacji w okresie pierwszych sześciu miesięcy osadzenia w Areszcie Śledczym w (...). W ocenie Sądu I instancji zarówno Areszt Śledczy w (...), jak i Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w (...) nie dopuścili się bezprawnego działania ani zaniechania, wobec czego nie można im przypisać odpowiedzialności za schorzenia powoda i ich następstwa. Ponadto roszczenia powoda nie zasługiwały także na uwzględnienie w odniesieniu do Skarbu Państwa – Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w (...), który pomimo tego, że zgodnie z art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej oraz art. 12 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie więziennej sprawuje nadzór nad działalnością podległych zakładów karnych i aresztów śledczych, nie jest jednak jednostką organizacyjną Skarbu Państwa, z działalnością której powód bezpośrednio wiąże swoje roszczenie. Orzeczenie o kosztach procesu Sąd oparł na przepisie art. 102 k.p.c., mając na względzie sytuację życiową oraz materialną powoda. --- STRONA 6 --- O kosztach zastępstwa procesowego powoda udzielonego przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 15 w zw. z § 6 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku pełnomocnika powoda o zasądzenie kosztów w podwójnej wysokości, uznając, że niezbędny nakład pracy pełnomocnika a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, nie uzasadniały podwyższenia stawki minimalnej. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją powód. Zarzucił: naruszenie przepisów postępowania poprzez oddalenie wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych sądowych oraz naruszenie przepisów prawa materialnego - błędną wykładnię art. 417 kc poprzez przyjęcie braku związku przyczynowego pomiędzy szkodą wyrządzoną powodowi a zaniechaniem funkcjonariuszy Skarbu Państwa przy wykonywaniu władzy publicznej. Zaskarżając wyrok w części odrzucającej pozew zarzucił bezzasadne przyjęcie przez Sąd orzekający tożsamości przedmiotu sporu ze sprawą I C 141/09. Powód zaskarżył także kwotę zasądzonych kosztów adwokackich jako nieustalonych w sposób ekwiwalentny do nakładu pracy pełnomocnika z urzędu, jednakże apelacja w tej części została cofnięta na rozprawie apelacyjnej. Wskazując na powyższe uchybienia Sądu skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienia żądania powoda ewentualnie jego uchylenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Wyrok Sądu Okręgowego jest trafny, a ustalenia faktyczne tego Sądu Sąd Apelacyjny podziela i uznaje za swoje. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez Sąd przepisów postępowania i nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy na skutek oddalenia wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłych sadowych. Ocena naruszenia prawa materialnego może bowiem zostać wówczas dokonana, jeżeli stan faktyczny sprawy jest prawidłowo ustalony. Skarżący podnosi, że opinia biegłego dr K. W. jest niejednoznaczna a w sytuacji, kiedy biegły sądowy nie posiada pełnej dokumentacji medycznej z leczenia powoda, zachodziła bezwzględna konieczność powołania innych biegłych. Zarzut oddalenia wniosku dowodowego w postaci kolejnej opinii biegłych – według powoda – „ o najwyższych kwalifikacjach”, jest chybiony. Nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, iż biegły o najwyższych kwalifikacjach jest w stanie wydać opinię w zakresie objętym wnioskiem bez pełnej dokumentacji medycznej z leczenia powoda oraz, że będzie ona odmienna, niż wydana przez biegłego K. W.. Uszło uwagi skarżącego, że biegły w opinii ustnej jednoznacznie wypowiedział się, że „w mojej ocenie nie było nieprawidłowości w leczeniu powoda w okresie osadzenia go w Areszcie Śledczym w (...)” .... „Uważam, że nie było bezwzględnej potrzeby rehabilitacji powoda natychmiast po osadzeniu go w Areszcie Śledczym w (...), co stwierdziłem --- STRONA 7 --- na podstawie badania przeprowadzonego w Szpitalu (...) w (...), jak również zaświadczenia wystawionego przez dr D., z dnia 27.05.2009 r.” Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie zadbał o przedstawienie jakiejkolwiek dokumentacji medycznej dotyczącej sposobu leczenia powoda od momentu powstania urazu do chwili osadzenia go w listopadzie 2008 r. w Areszcie Śledczym w (...). Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu, że opinia jest niejednoznaczna i niepełna i zachodzi potrzeba sporządzenia opinii przez kolejnego biegłego. Powód nawet nie podnosi, iż taką dokumentację posiada lub też, że nie mógł jej z określonych przyczyn przełożyć; domaga się natomiast przeprowadzenia dowodu z kolejnych biegłych bezzasadnie twierdząc, iż bez dokumentacji mogą sporządzić korzystną dla powoda opinię. Dodatkowo wskazać należy, że powód nie wykazał też żadnymi innymi dowodami, aby bezpośrednio po wykonaniu zabiegu operacyjnego, w dniu 8 lipca 2008 r. zanim został osadzony w Areszcie Śledczym w (...), poddawany był rehabilitacji, jaki był jej zakres oraz czy zachodziła konieczność jej kontynuacji. Wszystkie wyżej wymienione okoliczności miał na uwadze Sąd I instancji przy ferowaniu wyroku, co znalazło potwierdzenie w części zważeniowej uzasadniania wyroku. Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się żadnych uchybień Sądu orzekającego w tej kwestii, rozważania tego Sądu całkowicie podziela, bez potrzeby ponownego ich przytaczania. Zarzuty apelacji w zakresie oddalonego powództwa o odszkodowanie sprowadzają się do poniesionej - zdaniem powoda - szkody w postaci dysfunkcji lewego stawu kolanowego, za którą ponoszą odpowiedzialność funkcjonariusze Aresztu. Wbrew zarzutom skarżącego Sąd Okręgowy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 417 kc. W ocenie powoda odpowiedzialność funkcjonariuszy polega na nieudzieleniu mu specjalistycznej pomocy medycznej w okresie od 5 listopada 2008 r. do 28 kwietnia 2009 r. przez zaniechanie rehabilitacji powoda. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu zauważyć należy, że nie było sporu, iż powód we wskazanym okresie nie był rehabilitowany, jednakże okoliczność ta - według prawidłowych ustaleń Sądu Okręgowego -, nie miała znaczenia i wpływu na stan usprawnienia i dysfunkcji lewego stawu kolanowego oraz asymetrii w obwodzie ud powoda. Chybionym jest również zarzut oddalenia powództwa skierowanego do Skarbu Państwa – Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w (...), którą to jednostkę Skarbu Państwa powód także uznał za odpowiedzialną za swoją szkodę. Sąd Okręgowy słusznie wskazał, w oparciu o wymienioną w uzasadnieniu wyroku podstawą prawną, że jednostką organizacyjną Skarbu Państwa z działalnością której powód bezpośrednio wiąże swoje roszczenie jest wyłącznie Areszt Śledczy w (...). Brak również podstaw do uwzględnienia zarzutu powoda w odniesieniu do orzeczenia w części odrzucającej pozew. Wbrew zarzutom skarżącego istnieje tożsamość przedmiotu sporu w okresie objętym rozstrzygnięciem Sądu w sprawie sygn. akt IC 141/09 Sądu Okręgowego w Katowicach o naruszenie dóbr osobistych oraz niniejszej. sprawy za okres od 5 listopada 2008 r. do 10 września 2010 r. Wbrew twierdzeniom apelacji przedmiotem sporu w sprawie IC 141/09 były nie tylko roszczenia stosowania wobec powoda przemocy przez funkcjonariuszy Aresztu Śledczego w (...) ale także roszczenie dotyczące przeludnienia oraz niewłaściwych warunków socjalno-bytowych. --- STRONA 8 --- Oddalenie przez Sąd Okręgowy powództwa o zadośćuczynienie dotyczyło okresu pobytu powoda od 11 września 2010 r. do 4 lutego 2011 r. Mimo zaskarżenia wyroku w całości apelacja nie zawiera żadnego zarzutu do rozstrzygnięcia Sądu w tej kwestii, co zwalnia Sąd Apelacyjny od odnoszenia się do tej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wszystkie wyżej wymienione okoliczności, apelację należało oddalić na zasadzie art. 385 kpc. Rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, nastąpiło w oparciu o § 6 i § 13 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.). W związku z cofnięciem apelacji w części dotyczącej kosztów zastępstwa procesowego, przez pełnomocnika powoda na rozprawie apelacyjnej, Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie apelacyjne w zakresie kosztów procesu za I instancję, na zasadzie art. 391 § 2 kpc.