Wyrok I ACa 169/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Krak

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 169/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Elżbieta Uznańska Sędziowie: SSA Jerzy Bess SSA Grzegorz Krężołek Protokolant: st.sekr.sądowy Barbara Piaszczyk po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa S J przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w Tarnowie i Dyrektorowi Zakładu Karnego w Tarnowie o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I C 1387/10 1. oddala apelację; 2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa –Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2.970zł ( dwa tysiące dziewięćset siedemdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego; 3. przyznaje od Skarbu Państwa –Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz adwokata M B -Kancelaria Adwokacka w kwotę 3.653,10 ( trzy tysiące sześćset pięćdziesiąt trzy złote i dziesięć groszy), w tym kwotę 683,10zł tytułem podatku VAT, za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. S '\\\\\ 04, 'az 1| I ' -5. Ę J =? ”'\,\N*\š řšăłfiăßş --- STRONA 2 --- sygn. akt I ACa 169/12 uzasadnienie wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r. S J w pozwie skier owanym przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w Tarnowie i Dyrektorowi Zakładu Karnego w Tarnowie domagał się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 80 000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem zadoś ćuczynienia oraz zobowiązania zarówno Prezesa Sądu jak i Dyrektora Zakładu Karnego do zamieszczenia w „Gazecie Zamkowej” wydawanej przez Zakład Karny w Tarnowie i „Gazecie Tarnowskiej” oświadczenia o treści przepraszającej go wraz z wyrazami głębokiego ubo lewania za naruszenie dóbr osobistych poprzez niezapewnienie mu spacerów wyłącznie z osobami niepalącymi papierosów oraz niezapewnienie poparcia jego wniosku o przerwę w karze z uwagi na stan zdrowia. Powód podał, że odbywając karę pozbawienia wolności w Z akładzie Karnym w Tarnowie uczestniczył w spacerach z osobami palącymi papierosy, przez co wdychał dym tytoniowy, a to naruszyło jego dobra osobiste w postaci życia i zdrowia, ponieważ został narażony na utratę zdrowia i odczuwał dyskomfort psychiczny z po wodu kontaktu z dymem tytoniowym. Zdaniem powoda odpowiedzialność Dyrektora Zakładu Karnego w Tarnowie wynika z sprzecznego z prawem uniemożliwienia mu odbywania spacerów bez obecności osób palących, natomiast odpowiedzialność Prezesa Sądu Okręgowego w Tar nowie wynika stąd, że jako organ nadzoru penitencjarnego nie doprowadził do wyeliminowania z regulaminu wewnętrznego Zakładu Karnego w Tarnowie zgody na palenie papierosów podczas spacerów, jak też stąd, że jego wnioski o udzielenie przerwy w odbywaniu kar y pozbawienia wolności spotykały się ze świadomą i złośliwą odmową. Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana powołała się na to, że powód --- STRONA 3 --- nie przedstawił żadnych dowodów na podejmowanie działań pozwanego sprzecznych z prawem, jak też nie wykazał krzywdy i związku przyczynowego pomiędzy działaniami pozwanego, a taką krzywdą. Podniosła, że wskazywane przez powoda działania pozwanego nie noszą znamion bezprawności, były legalne, bowiem odbywały się zgodnie z obowiązującymi regulacjami w tym zakresie. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił powództwo w całości nie obciążając powoda kosztami procesu. Sąd Okręgowy ustalił, że S J odbywał karę pozbawienia wolności w Za kładzie Karnym w Tarnowie od marca 2009 r. do września 2009 r., był osadzony w celi dla niepalących. W Zakładzie Karnym w Tarnowie znajdują się cztery place spacerowe, ogrodzone wysokim murem lub ścianami budynku. Spacer trwał jedną godzinę, jeden raz w ci ągu dnia i uczestniczyły w nim zarówno osoby palące, jak i niepalące. Osadzeni zostali podzieleni na 30 - osobowe grupy, zazwyczaj podczas spaceru część osób paliła papierosy. Powód zgłaszał zastępcy dyrektora Zakładu Karnego zastrzeżenia co do organizacji spacerów, a w odpowiedzi uzyskał informację o braku możliwości technicznych do zorganizowania spacerów odrębnie dla osób palących i niepalących. Ponadto powód napisał dwie skargi w tej sprawie do Dyrektora Zakładu Karnego oraz skargę do Ministra Sprawiedl iwości, lecz nie uzyskał odpowiedzi. W trakcie spacerów powód odczuwał dyskomfort. Przebywając w Zakładzie Karnym powód trzykrotnie wnioskował o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności; dwa kolejne wnioski nie zostały uwzględnione wobec br aku podstaw, dopiero trzeci wniosek powoda został uwzględniony. Podczas pobytu w Zakładzie Karnym w Tarnowie powód wielokrotnie chodził do lekarza z powodu ciśnienia i dolegliwości nerkowych, ponieważ od kilku lat uskarżał się na problemy z nadciśnieniem, jak też miał kamień w prawej nerce. Z powodu silnego bólu nerek wezwano do powoda pogotowie ratunkowe. W oparciu o dowód z opinii biegłego Sąd Okręgowy ustalił, że kontakt z osobami palącymi przez jedną godzinę dziennie w czasie spacerów powodował niewielk ie narażenie na toksyczne działanie dymu tytoniowego. Przyjmuje się, że jedna godzina wśród palaczy osoby niepalącej odpowiada wypaleniu jednego papierosa. Ekspozycja na dym tytoniowy w dawce jeden papieros dziennie jest szkodliwa dla zdrowia, jeżeli ekspo zycja trwa przez wiele lat. Układ oddechowy powoda nie wykazuje żadnych patologii, nie występują u niego schorzenia układu oddechowego, nie doszło zatem u powoda do pogorszenia --- STRONA 4 --- stanu zdrowia w związku z przebywaniem w towarzystwie osób palących papierosy. W świetle powyższych okoliczności Sąd Okręgowy uznał powództwo za bezzasadne i wyjaśnił, że powództwo podlegało ocenie w świetle przepisów art.417 kc w zw. z art.445 kc oraz art.448 kc i art.24 §1 kc. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrow ia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a niezbędnym warunkiem przypisania odpowiedzialności odszkodowawczej jest udowodnienie przez powoda następujących przesłanek: zdarzenia powodującego szkodę, z wiązku przyczynowego między tym zdarzeniem i samej szkody oraz bezprawności zachowania strony pozwanej prowadzącego do powstania szkody. Stosownie do art.6 kc, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, zaś powó d nie przedstawił żadnych dowodów, które by wskazywały na zasadność roszczenia odszkodowawczego, w tym bezprawność działania administracji Zakładu Karnego, szkody wywołanej tymi działaniami, a także związku przyczynowego. Z przeprowadzonego postępowania do wodowego wynika, że powód w czasie pobytu w Zakładzie Karnym w Tarnowie przebywał w towarzystwie osób palących w trakcie spacerów, zaś spacery organizowano zgodnie z regulacjami obowiązującymi w tym zakresie, miały miejsce na wolnym powietrzu, a regulamin nie przewidywał oddzielnych spacerów dla osób palących i niepalących. Z opinii sądowo - lekarskiej wynika, że w związku z przebywaniem w trakcie spacerów w towarzystwie osób palących nie doszło u powoda do żadnego pogorszenia stanu zdrowia. Z powyższych wz ględów Sąd Okręgowy uznał, że powód nie wykazał zasadności powództwa odszkodowawczego opartego na art. 417 k.c. Nie wykazał również zasadności powództwa wywodzonego z naruszenia dóbr osobistych (art. 448 i art. 24 k.c.), a to przede wszystkim wobec stwierd zenia przez Sąd braku bezprawnych działań strony pozwanej. Okolicznością wyłączającą bezprawność naruszenia dóbr osobistych jest bowiem działanie w ramach porządku prawnego. W zakładzie karnym powód, jako osoba niepaląca, przebywał w celi dla niepalących, a przebywanie podczas spacerów z osobami palącymi przez jedną godzinę dziennie nie skutkowało pogorszeniem jego stanu zdrowia, Sama możliwość przebywania podczas spacerów łącznie przez osoby palące i niepalące wynikała z regulaminu Zakładu Karnego w Tarnow ie, a co do zasady żadne przepisy prawa nie zakazują takiej możliwości organizowania spacerów. Sąd Okręgowy wskazał również, że --- STRONA 5 --- powód reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie sprecyzował w żaden sposób swoich twierdzeń i żądań związ anych z niepopieraniem przez pozwanego wniosku o przerwę w karze. Od powyższego wyroku powód złożył apelację, zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że nie zosta ły spełnione przesłanki z art.24 kc; 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art.217 §1 kpc i art.227 kpc, poprzez oddalenie wniosku dowodowego powoda z ustnej opinii uzupełniającej. Podnosząc te zarzuty apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w c zęści oddalającej powództwo i uwzględnienie powództwa w całości. Apelujący wywodził, że skoro Sąd Okręgowy przyjął, iż kontakt powoda z osobami palącymi przez jedną godzinę dziennie w czasie spacerów powodował niewielkie narażenie na toksyczne działanie dy mu tytoniowego, to tym samy potwierdził ziszczenie się jednej z dwóch przesłanek z art.24 kc, tj. istnienia rzeczywistego stanu zagrożenia dla zdrowia powoda. Wskazał, że orzecznictwo dostarcza licznych przykładów rozstrzygnięć, w których przebywanie skaza nego niepalącego w celi z osobami używającymi wyrobów tytoniowych zostało uznane za naruszenie dobra osobistego, jakim jest zdrowie. Takie stanowisko prezentowane w orzecznictwie należy per analogiam odnieść do przedmiotowej sprawy, gdyż pomimo tego, że or zecznictwo to wprost odnosi się do przebywania w celi mieszkalnej, to jednak specyficzny układ Zakładu Karnego w Tarnowie i miejsca odbywania spacerów powoduje, że miejsca te mają charakter zbliżony do pomieszczeń zamkniętych. Ponadto apelujący wywodził, ż e do katalogu dóbr osobistych podlegających prawnej ochronie zaliczyć należy odbywanie kary pozbawienia wolności w godnych warunkach, tj. w taki sposób, aby sposób i metoda wykonywania kary pozbawienia wolności nie poddawały dane osoby cierpieniom i trudno ściom o intensywności wykraczającej poza nieuchronny poziom cierpienia wpisanego w izolację więzienną. Apelujący zarzucił też, że Sąd Okręgowy niezasadnie uznał, iż zachowanie strony pozwanej nie było zachowaniem bezprawnym i przytoczył przykłady przepisów zawierających regulacje co do ochrony człowieka przed narażeniem na oddziaływanie dymu tytoniowego. Wskazał, że bezpodstawne było oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej, jako że zgłoszony przez powoda wniosek dow odowy zmierzał do ustalenia w sposób obiektywny wpływu biernego palenia na zdrowie --- STRONA 6 --- powoda. Strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Brak podstaw do uwzględnia apelacji, zarzuty w niej podniesione nie s ą bowiem uzasadnione. Sąd Okręgowy trafnie, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ustalił wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i Sąd Apelacyjny podzielając te ustalenia przyjmuje je za własne. Należy przy tym zwrócić uwagę, że fakty te w zasadzie nie były sporne pomiędzy stronami. Odnosząc się do kwestii oddalenia wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego pulmonologa, zauważyć należy, że samo tylko złożenie przez stronę wniosku o dopuszczenie takiego dowodu nie obliguje sądu do jego uwzględnienia. W szczególności nie jest wystarczające twierdzenie strony, że nie zgadza się ona z uprzednio wydaną opinią. Podstawą do dopuszczenia dowodu z np. op inii uzupełniającej byłoby powstanie na tle dotychczasowej opinii zasadniczych i niedających się usunąć wątpliwości, obarczenie opinii błędami i wadami, czy też niedostateczne wyjaśnienie okoliczności, co do których sąd zwrócił się do biegłego z poleceniem wydania opinii. Takie okoliczności nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Ponadto należy zwrócić uwagę na to, że wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej zawarty w piśmie z dnia 1 grudnia 2011 r. w istocie miał na celu skłonienie biegłego do przeprowadzenia ogólnych i czysto abstrakcyjnych rozważań, które dodatkowo nie miałyby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Intencją pełnomocnika powoda było bowiem zobowiązanie biegłego do odniesienia się do statystycznych danych zawartych w raporcie Ge neralnego Chirurga USA z 2006 r. oraz do wyników badań powadzonych przez Światową Organizację Zdrowia, co nie miało jednak żadnego znaczenia dla wyjaśnienia niniejszej sprawy, jak też wykraczało poza procesową rolę biegłego, jaką jest odniesienie się do ok oliczności faktycznych sprawy z wykorzystaniem posiadanych przez biegłego wiadomości specjalnych (art.278 §1 kpc). Z treści apelacji wynika, już w sposób niebudzący wątpliwości, iż powód swoje roszczenia wywodzi z art. 24 k.c. i art. 448 k.c. Analizując po wództwo zatem w świetle tych przepisów Sąd Apelacyjny uznał, że zaskarżony wyrok Sądu --- STRONA 7 --- Okręgowego jest trafny. Przepis art.24 §1 kc różnicuje (co również zauważa apelacja) roszczenia w zależności od tego, czy dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działani em - można wówczas żądać zaniechania tego działania, czy też już dokonano naruszenia - wówczas można także żądać dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności złożenia oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie oraz zadośćuczynienia pieniężnego z art. 448 k.c. Powód żądając zatem złożenia przez pozwanych określonego w pozwie oświadczenia zawierającego przeproszenie i wyrazy ubolewania oraz zasądzenia kwoty 80 000 zł miał obowiązek wykazać, zgodnie z regułą z art. 6 k.c., że doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, samo zagrożenie nie jest bowiem w takiej sytuacji wystarczające. Żądane oświadczenie zarówno pod względem treści, jak i formy musi być odpowiednie z punktu widzenia usunięcia skutków tego naruszenia. T ych wszystkich przesłanek powód nie udowodnił. Wskazywane przez niego dobro osobiste w postaci zdrowia nie zostało naruszone, wynika to jednoznacznie z przeprowadzonego w sprawie dowodu z opinii biegłego lekarza pulmonologa, który zbadał powoda, zapoznał s ię z całą przedłożoną przez powoda dokumentacją lekarską, wynikami jego badań i stwierdził, że u powoda nie występuje żadne schorzenie układu oddechowego i nie doszło do żadnego pogorszenia stanu zdrowia powoda w związku z przebywaniem w towarzystwie osób palących papierosy w trakcie pobytu w zakładzie karnym. Opinia ta, w uwzględnieniu wniosku powoda, została przez biegłego uzupełniona na piśmie. Przyjmując nawet, że do naruszenia dobra osobistego w postaci zdrowia może dojść, przez samo narażenie na jego utratę poprzez przebywanie w towarzystwie osób palących, oraz rozważając, czy doszło do naruszenia wskazywanego również przez powoda w apelacji dobra osobistego w postaci godności, Sąd Apelacyjny stwierdził, że w ustalonych okolicznościach faktycznych, do naruszenia takich dóbr wskutek działania pozwanych nie doszło. Nie kwestionując, że bierne palenie może być szkodliwe dla zdrowia, to należy mieć na uwadze, co zostało również uwzględnione przez biegłego w opinii, że kontakt powoda z osobami palącymi miał miejsce nie w zamkniętych pomieszczeniach, lecz na placach spacerowych, pod „gołym niebem”, a zatem z cyrkulacją powietrza, nawet w przypadku ograniczających je murów, place spacerowe, co zeznał sam powód, były o wymiarach 15 x 15 m, grupy skazanych liczył y ok. 30 osób, z których około połowa paliła papierosy, a spacery trwały tylko --- STRONA 8 --- godzinę dziennie. Te okoliczności wskazują, że obiektywnie nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, nie narażało bowiem go w sposób realny na uszczerbek zdrowia, ani nie mogło być tak dolegliwe dla osób niepalących przebywających na placu spacerowym. Dla przyjęcia, iż doszło do naruszenia dóbr osobistych nie jest wystarczające odczucie osoby podnoszącej taki zarzut. Nie można brać pod rozwagę jedynie sfery indywidualnych przeżyć zainteresowanego. Zwrócił już na to uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 33/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz.93, wyjaśniając, że ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, jakim jest stan uczuć, godność osobista i nietyka lność cielesna, nie może być dokonywana według miary indywidualnej wrażliwości zainteresowanego, ta bowiem może być szczególnie duża ze względu na cechy osobnicze, uwarunkowania chorobowe itp. Z tej przyczyny kryteria oceny muszą być poddane obiektywizacji . Stanowisko takie przyjmowane jest również w nauce prawa. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wskutek kontaktu z dymem tytoniowym w czasie przebywania w Zakładzie Karnym w Tarnowie nie doszło u skarżącego do powstania trwałego uszczerbku na zdrowiu ani rozstroju zdrowia w postaci schorzeń fizycznych - wynika to jednoznacznie z opinii sądowo - lekarskiej wydanej przez lekarza pulmonologa. Natomiast samo uskarżanie się przez powoda na dyskomfort psychiczny wynikający z konieczności kontaktu z dymem tytoniowym nie może zostać uznane za podstawę do stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych. Nie każda dolegliwość w postaci doznania przykrości stanowi o naruszeniu dóbr osobistych, ale tylko taka, która wedle przeciętnych ocen przyjmowanych w społe czeństwie przekracza próg dozwolonych zachowań i nie jest małej wagi. Dyskomfort psychiczny związany z ekspozycją danego człowieka na dym tytoniowy może mieć różne nasilenie, w zależności od osobistych uwarunkowań. Wedle przekonania apelującego narażenie g o na kontakt z dymem tytoniowym wiązało się z osadzeniem go w zakładzie karnym. Trzeba jednak zwrócić uwagę na to, że także poza Zakładem Karnym jest rzeczą niemożliwą, lub też bardzo trudną, całkowite uniknięcie kontaktu z dymem tytoniowym. Oczywiście gdy by apelujący nie był poddany rygorom związanym z pobytem w Zakładzie Karnym, mógłby wedle swej woli opuścić miejsce, w którym styka się z dymem tytoniowym, jednak w tej konkretnej sytuacji zmuszony był znosić uciążliwość z tym związaną. Istotne jednak znac zenie ma to, że obiektywnie rzecz biorąc uciążliwości --- STRONA 9 --- te nie przybrały istotnych rozmiarów, albowiem kontakt apelującego z dymem tytoniowym był ograniczony do kontaktu w czasie odbywanych codziennie spacerów, a więc był to kontakt poza zamkniętym pomieszcz eniem. Uzasadnione jest przyjęcie, że tego rodzaju kontakt porównywalny jest z kontaktem, jaki człowiek może mieć z dymem tytoniowym np. idąc ulicą. W tym kontekście nieuzasadnione jest powoływanie się przez apelującego na orzeczenia, w których stwierdzano naruszenie dóbr osobistych wskutek kontaktu z dymem tytoniowym, ponieważ orzeczenia te dotyczyły takich sytuacji (stanów faktycznych), w których poszkodowani, jako osoby niepalące, zostali umieszczeni w celach mieszkalnych wspólnie z osobami palącymi. Był y to zatem sytuacje jakościowo zasadniczo odmienne od sytuacji, w jakiej znalazł się apelujący. Całkowicie bezzasadne jest utożsamianie przez apelującego warunków panujących w celi mieszkalnej z warunkami panującymi w miejscach, gdzie apelujący odbywał spa cery w czasie osadzenia w ZK w Tarnowie, a w szczególności niczym nie jest uzasadnione twierdzenie apelacji, jakoby w miejscach tych nie była możliwa swobodna cyrkulacja powietrza. Nie sposób także przyjąć, że żądane przez powoda złożenie przez Prezesa Sąd u Okręgowego i Dyrektora Zakładu Karnego na łamach prasy, w tym w gazetce wydawanej w Zakładzie Karnym, w którym w dodatku powód już nie przebywa od dłuższego czasu, oświadczenia zawierającego przeproszenie i wyrazy ubolewania, było czynnością potrzebną do usunięcia skutków wskazywanego przez powoda naruszenia. Sąd Okręgowy, dokonując oceny roszczenia zgłoszonego przez powoda, prawidłowo też uznał, że zachowanie strony pozwanej nie stanowiło zachowania bezprawnego. Rację ma apelujący, że w świetle art. 24 k .c. nie powód ma wykazać bezprawność działania pozwanego, lecz pozwany brak bezprawności, co jednak w niniejszej sprawie nastąpiło. Strona pozwana już w odpowiedzi na pozew zarzuciła, że wskazywane przez powoda działania pozwanego nie były bezprawne. Wyłąc zenie bezprawności nastąpiło z uwagi na to, że działanie pozwanego, z którym powód łączył naruszenie jego dóbr osobistych, było działaniem w ramach obowiązującego porządku prawnego. Na podkreślenie zasługuje, że złamaniem obowiązującego porządku prawnego b yłoby oczywiście osadzenie apelującego w celi, w której przebywają osoby palące, a taka sytuacja nie miała miejsca. W celi, w której co do --- STRONA 10 --- zasady przez cały czas przebywał apelujący, nie miał on niepożądanego przez siebie kontaktu z dymem tytoniowym. Wbrew stanowisku apelacji, sposób organizowania spacerów w Zakładzie Karnym w Tarnowie nie pozostawał w sprzeczności z powołanymi w apelacji aktami prawnymi. Wskazany przepis k.k.w. nakazuje zapewnienie osadzonym w zakładzie karnym odpowiednich, ze względu na z achowanie zdrowia, warunków bytowych, co nie można rozumieć jako obowiązek zorganizowania placów spacerowych oddzielnie dla palących i niepalących. Również wskazane przepisy ustawy z dnia 9 listopada 1995 r o ochronie zdrowia przed następstwami używania ty toniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz.55) w brzmieniu obowiązującym w czasie przebywania powoda w zakładzie karnym w Tarnowie oraz wydane na podstawie jej art. 5 ust.3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 listopada 1996 r. w sprawie określenia zasad dopuszczalności używania wyrobów tytoniowych w obiektach zamkniętych podległych Ministrowi Sprawiedliwości (Dz.U. z 1996 r., Nr 140, poz.658 ze zm.) takiego nakazu nie zawierają. Przepis §2 ust.3 tego rozporządzenia dopuszczał bow iem możliwość używania wyrobów tytoniowych poza celami mieszkalnymi, w miejscu i czasie wyznaczonym przez dyrektora zakładu karnego. Dla osadzonych używających wyrobów tytoniowych był obowiązek wyznaczenia jedynie cel mieszkalnych. Sąd Okręgowy trafnie też przyjął, że nie doszło do naruszenia dóbr osobistych apelującego w związku z jego staraniem się o udzielenie przerwy w odbywaniu kary i nieuwzględnianiem składanych przez niego wniosków. Działania podejmowane w tym zakresie przez stronę pozwaną odbywały s ię na podstawie obowiązujących przepisów i polegały na rozważeniu, czy zaistniały przesłanki potrzebne do udzielenia przerwy. Apelujący nie wykazał natomiast w toku postępowania, aby strona pozwana odmawiając udzielenia przerwy miała kierować się jakimikol wiek innymi względami, niż określonymi ustawowo przesłankami. Również apelacja nie zawiera w tym zakresie żadnych twierdzeń i zarzutów. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny nie stwierdził żadnych podstaw do uwzględnienia apelacji i orzekł jak w sentencj i na podstawie art.385 kpc. O kosztach procesu Sąd Apelacyjny rozstrzygnął na zasadzie art.98 §1 kpc i art.99 kpc w zw. z §6 pkt6, §11 ust.1 pkt2 i §13 ust.1 pkt2 rozporządzenia Ministra --- STRONA 11 --- Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz.1348 ze zm.). O wynagrodzeniu za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym rozstrzygnięt o na podstawie §2 ust.3, §6 pkt6, §11 ust.1 pkt2 i §13 ust.1 pkt2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.