Postanowienie I ACa 1510112

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 1510112 %¢‘;'%§§"\‘I* ~ W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ‘ Dnia 4 czerwca 2013 r. Sad Apelacyjnyw Warszawie I Wydziai Cywilny w sk+adzie: ‘ Przewodniczqcy  Sadzia SA Marzanna Géral Sedzia SA Bogdan Swierczakowski (spr.) Sadzia SO (deI.) Anna Szymanska — Grodzka Protokolant st. sekr. sad. Joanna Baranowska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powédztwa A. K. przeciwko Skarbowi Panstwa reprezentowanemu przez Prezesa Sqdu Rejonowego w R.  0 zap%atQ na skutek apeiacji powoda od wyroku Sadu Okragowego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2012 r. V sygn. akt I C 968/O9 oddala apelacjc3. MSIC W3/r.4 Wyrok Sqdu odwolawczego Sygn. akt I ACa 1510112 ńßąäiåfllř ~ W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ` Dnia 4 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjnyw Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: “ Przewodniczący - Sędzia SA Marzanna Góral Sędzia SA Bogdan Świerczakowski (spf.) Sędzia SO (del.) Anna Szymańska - Grodzka Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Baranowska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa A. K. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Rejonowego w R. - 0 zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2012 r. V sygn. akt l C 968/O9 oddala apelację. MSIC Wyr.4 Wyrok Sądu odwoławczego --- STRONA 2 --- 2 Sygn. 81¢ ACa 1510112 Uzasadnienie A. K. pozwal Skarb Pafistwa — Prezesa Sqdu Rejonowego W R. 0 zapiate; zadoééuczynienia W kwocie 100.000 z1. W uzasadnieniu zqdania powéd Wskazal, 12 zastosowanie przez Sad Rejonowy w R. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I1 K 307/99, artykulu 64 § 1 k.k. nie mia10 podstaw prawnych i 0dbyio sic; z naruszeniem prawa kamego materialnego. W ten Asposéb d0sz1o do naruszenia konstytucyjnych gwarancji powoda okreélonych W art. 2, 30, 31 i 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r. Sad oddalil Wniosek powoda 0 ustanowienie pehmmocnika z urzgdu (postanowienie — k. 197). Sad Apelacyjny 0dda1i1 zazalenie powoda na to postanowienie (postanowienie — k. 234). Postanowieniami z dnia 16 stycznia i 2 sierpnia 2012 r. Sad odrzucal ponowne Wnioski powoda 0 ustanowienie pe11i0m0cnika z urzqdu (postanowienia — k. 225 i 297). W piémie z dnia 12 lipca 2012 r. p0W6d podniési, ze jest W1a§cicie1em gospodarstwa Wraz z posesjq W miejscowoéci J., poczta Ch., ktére ulega. bardzo powaznej degradacji i nadal pozostaje bez jakiejkolwiek opieki. W zwiqzku z tym p0Wc'>d zarzucil pozwanemu naruszenie art. 17 § 1 pkt 2 i § 2 k.k.W. Lpismo — k. 2'76 27 8). Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. Sad Okreggowy W Warszawie oddalil powédztwo i zasadzfl 0d powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztéw procesu. Rozstrzygniecie to zapadlo na podstawie nastegpuj qcych ustalefi faktycznych. Wyrokiem Sqdu Rejonowego W K. z dnia 20 czerwca 1997 r. W sprawie II K 196/97, A. K. zostal skazany na podstawie art. 211 W zw. z art. 11 § 1 d.k.k. na kara 1 roku pozbawienia Wolnoéci oraz 500 Z1 grzywny. Jednoczcénie Sad zaliczyi powodowi na. poczet orzeczonych kar pozbawienia Wolnoéci okres tymczasowegd aresztowania od 28 grudnia. 1993 r. 0d 18 lipca 1994 r. (Wyrok‘— k. 155158). _ Wyrokiem Sqdu Rejonowego W R. z dnia 12 kwietnia 2002r. W sprawie II K 307/99 A. K. na podstawie art. 13 § 1 k.k. W zw. z art. 279 § 1 k.k. W zw. z art. 64 § 1 2 sygn. na Aca 1510f12 Uzasadnienie A. K. pozwał Skarb Państwa - Prezesa Sądu Rejonowego W R. o zapłatę zadośćuczynienia W kwocie 100.000 zł. W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż. zastosowanie przez Sąd Rejonowy W R. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt H K 307/99, artykułu 64 § l k.k. nie miało podstaw prawnych i odbyło się z naruszeniern prawa karnego materialnego. W ten sposób doszło do naruszenia konstytucyjnych gwarancji powoda określonych W art. 2, 30, 31 i 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowien-iem z dnia 28 listopada 2011 r. Sąd oddalił wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (postanowienie - k. 197). Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie powoda na to postanowienie (postanowienie - k. 234). Postanowieniamí z dnia 16 stycznia i 2 sierpnia 2012 r. Sąd odrzucał ponowne wnioski powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (postanowienia - k. 225 i 297). W piśmie z dnia 12 lipca 2012 r. powód podniósł, ze jest właścicielem gospodarstwa wraz z posesją W miejscowości J., poczta Ch., które ulega bardzo poważnej degradacji i nadal pozostaje bez jakiejkolwiek opieki. W związku z tym powód zarzucił pozwanemu naruszenie art. 17 § 1 pkt 2 i § 2 k.k.w. (pismo - k. 276- 27 8). Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy W Warszawie oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu. Rozstrzygnięcie to zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych. Wyrokiem Sądu Rejonowego W K. z dnia 20 czerwca 1997 r. W sprawie II K 196/97, A. K. został skazany na podstawie art. 211 w zw. z art. 11 § 1 d.k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 500 zł grzywny. Jednocześnie Sąd zaliczył powodowi na poczet orzeozonych kar pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od 28 grudnia 1993 r. od 18 lipca 1994 r. (wyrok`- k. 155-158). _ Wyrokiem Sądu Rejonowego W R. z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie II K 307/99 A. K. na podstawie art. 13 § 1 k.k. W zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 --- STRONA 3 --- 3 k.k. zostat skazany na. kare; 1 roku i 6 miesiocy pozbawienia Wolnoéci. Sad W Wyroku tym ustalii‘, Ze poW6d zarzucanego mu czynu dopuécfl sie; W okresie 5 lat po odbyciu kary pozbawienia Wolnoéci W Wymiarze co najmniej 6 miesiocy orzeczonej za podobne przestopsfrwo urnyélne (Wyrok — k. 154). Wyrok Z 12 kwietnia 2002 r. zostal utrzymany W mocy wyrokiem Sadu Okrogowego W L. z dnia 10 styczznia 2003 r. W sprawie V Ka 773/02 (Wyrok — k. 423 akt II K 307/99). W uzasadnieniu tego Wyroku Sad Okrogowy W L. potWierdzi1, Ze A. K. odpowiadal W Warunkach powrotu do przestqpstwa okreélonych W art. 64 § 1 k.k. (uzasadnienie Wyroku  k. 426 akt II K 307/99). Powod byi rowniez karany nakazem karnym z 31 maja 1993 r. oraz Wyrokami z 19 stycznia 2000 r., 10 listopada 2004 r., 24 paidziernika 2002 r., 4 sierpnia 2004 r. 15 lutego 2006 r., 28 czerwca 2007 r. i 16 grudnia 2008 r. na kary grzywny Iub pozbawienia Wolnoéci (Wyrok laczny — k. 478480 akt II K 307/99). Postanowieniem Z dnia 18 sierpnia 2010 r. Sad Najwyzszy utrzymal W mocy zarzadzenie z 21 ozerwca 2010 r. Przewodniczacego Wydziaiu W Sadzie Apelacyjnym W L. 0 odmowie przyjocia Wniosku A. K. 0 Wznowienie postqpowania W sprawic I1 K 307/99 (postanovvienie  k. 599 akt II K 307/99). ' " A. K. W sprawie II K 307/99 odpowiadal z Wolnej stopy. Po uprawolnocnieniu sit; Wyroku 2 sprawie II 307/99 Sad Rejonowy W R. przystapil do Wykonania kary Wobec A. K., Wzywajac go do stawienia sir; W zakiadzie karnym na. 11 marca 2003 r. Jednakze zostal poinformowany, Ze W Iistopadzie 2002 r. skazany zostal tymczasowo aresztowany przez Prokurature; Okrogowa W L. do sprawy V1 Ds. 25/02 i przebywa W Areszcie Sledczym W L. I Powod W lutym 2003 r. by} Wlaécicielem gospodarstwa rolnego 0 powierzchni 2,5 ha, W ktérym pracowal. Byl W tym czasie bezdzietnym kawalerem. Sad Okrqgowy ocenii, Ze twierdzenie powoda 0 tym, iz doszlo do naruszenia jego dobr osobistych Z uwagi na nieshlszne skazanie go W Wyroku z 12 kwietnia 2002r. przez Sad Rejonowy W R. przy przyjociu powrotu do przestopstwa, jest bezzasadne. Jak potwierdzil to Sad Okrogowy W L. W Wyroku z .10 stycznia 2003 r., istniaiy podstawy do zastosowania Wobec powoda art. 64 § 1 k.k. Takie samo stanowisko zajal ustanowiony 3 k.k. został skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd W wyroku tym ustalił, że powód zarzucanego mu czynu dopuścił się W okresie 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności W wymiarze co najmniej 6 miesięcy orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne (Wyrok - k. 154). Wyrok z 12 kwietnia 2002 r. został utrzymany W mocy wyrokiem Sądu Okręgowego W Ł. z dnia 10 stycznia 2003 r. w sprawie V Ka 773/02 (wyrok - k. 423 akt II K 307/99). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Okręgowy W Ł. potwierdził, że A. K. odpowiadał W warunkach powrotu do przestępstwa określonych W art. 64 § 1 k.k. (uzasadnienie wyroku - k. 426 akt Il K 307/99). Powód był równiez karany nakazem karnym z 31 maja 1993 r. oraz wyrokami z 19 stycznia 2000 r., 10 listopada 2004 r., 24 października 2002 r., 4 sierpnia 2004 r. 15 lutego 2006 r., 28 czerwca 2007 r. i 16 grudnia 2008 r. na kary grzywny lub pozbawienia wolności (wyrok łączny - k. 478-480 akt II K 307/99). Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. Sąd Najwyższy utrzymał W mocy zarządzenie z 21 czerwca 2010 r. Przewodniczącego Wydziału w Sądzie Apelacyjnym W Ł. o odmowie przyjęcia wniosku A. K. o Wznowienie postępowania w sprawie II K 307/99 (postanowienie - k. 599 akt II K 307/99). ` -' A. K. W sprawie II K 307/99 odpowiadał z Wolnej stopy. Po uprawoinoc-nieniu się wyroku z sprawie Il 307/99 Sąd Rejonowy W R. przystąpił do wykonania kary wobec A. K., wzywając go" do stawienia się W zakładzie karnym na 11 marca 2003' r. Jednakże został poinformowany, że W listopadzie 2002 r. skazany został tymczasowo aresztowany przez Prokuraturę Okręgowa W Ł. do sprawy V1 Ds. 25/02 i przebywa W Areszcie Śledczym W Ł. I Powód W lutym 2003 r. był Właścicielem gospodarstwa rolnego 0 powierzchni 2,5 ha, W którym pracował. Był W tym czasie bezdzietnym kawalerem. Sąd Okręgowy ocenił, że twierdzenie powoda 0 tym, iz doszło do naruszenia jego dóbr osobistych z uwagi na niesluszne skazanie go W wyroku z 12 kwietnia 2002r. przez Sąd Rejonowy W R. przy przyjęciu powrotu do przestępstwa, jest bezzasadne. Jak potwierdził to Sąd Okręgowy w Ł. W wyroku z 10 stycznia 2003 r., istniały podstawy do zastosowania wobec powoda art. 64 § 1 k.k. Takie samo stanowisko zajął ustanowiony --- STRONA 4 --- 4 dla powoda obrofica W oéwiadczeniu W przedmiooio Wniosku o Wznowienie postopowania.  Wobec takiego stanowiska sadow karnych Sad uznal, Ze nie ma Zadnych podstaw do dokonania odmiennych ustalefi W tym przedmiocie. Wrqcz byioby to niedopuszczalne, gdyz kwestia prawidlowoéci orzeozefi karnych Winna podlegaé kontroli przewidzianej W Kodeksie postqpowania karnego i sad cywilny nie jest uprawniony do prowadzenia Wlasnych ustalefi. W konsekwencji przyjaé naleiaio, Ze dzialanie Sadu W R. przy Wydawaniu wyroku z 12 kwietnia 2002 r. byio zgodne z prawem, a zatem z uwagi na brak przes1a11ki bezprawnoéci powodztwo o zadoééuczynienie nie mogio zostaé uwzglqdnione. ' W ocenie Sadu I instancji podstawy uwzglodnienia powodztwa nie m6g1 stanowié rowniez art. 17 § 1 pkt 2 i § 2 k.k.W. Zgodnie 2 tymi przepisami sad, kierujac do Wykonania orzeozenie o pozbawieniu Wolnoéci, zawiadamia W1a§ciWy organ, jezeli zachodzi potrzeba przedsiowziocia niezbodnych czynnoéci do ochrony mienia lub mieszkania skazanego. O poozynionych Wystapieniach i Wydanych zarzadzeniach zawiadarnia sic; skazanego. Jednak jak Wynika z akt sprawy II K 307/99 Sad W R. podejmujac czynnoéci zmierzajace do Wykonania prawomocnego Wyroku uzyskai informaojo z Posterunku Policji W Ch., Ze powod zostal tymczasowo aresztowany przez Prokuraturt; Okrogowa, W L. do sprawy VI Ds. 25/02 i przebywa W Areszcie Sledczym W L. Wobec tego Policja zWr6ci1a temu Sadowi nakaz doprowadzenia A. K. do Zak1adu Kamego W G. W trakcie postgpowania W sprawie II K 307/99 powod nie by1 aresztowany do tej sprawy. Zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, Ze ozynnoéci podejmowane przez Sad W zwiazku ze sprawa II K 307/99 mia1'y jakikolwiek zwiazek Z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego prowadzonego przez powoda. Ponadto powod nie Wskaza1, jaka, szkode; mialby ponieéé W zwiazku z niepodjqciem czynnoéci zmierzajacych do ochrony jego mienia. W piémie 2 12 lipca 2012 r. ograniczyl sio do stwierdzenia przytoczonego na Wstopie niniejszego uzasadnienia, ktore pozostaje W sprzecznoéci z oéwiadczeniem majatkowym zlozonym na poczatku niniejszego postqpowania (k. 23v), 2e nie ma Zadnej nieruohomoéci rolnej lub innej nieruchomofici albo mieszkania. Nie bez znaozenia dla Wiarygodnoéci 4 dla powoda obrońca W oświadczeniu W przedmiocie wniosku o Wznowienie postępowania. - Wobec takiego stanowiska sądów karnych Sąd uznał, że nie ma żadnych podstaw do dokonania odmiennych ustaleń W tym przedmiocie. Wręcz byłoby to niedopuszczalne, gdyż kwestia prawidłowości orzeczeń karnych Winna podlegać kontroli przewidzianej W Kodeksie postępowania karnego i sąd cywilny nie jest uprawniony do prowadzenia własnych ustaleń. W konsekwencji przyjąć należało, ze działanie Sądu W R. przy wydawaniu wyroku z 12 kwietnia 2002 r. było zgodne z prawem, a zatem z uwagi na brak przesłanki bezprawnośc-i powództwo o zadośćuczynienie nie mogło zostać uwzględnione. ' W ocenie Sądu I instancji podstawy uwzględnienia powództwa nie mógł stanowić również art. 17 § 1 pkt 2 i § 2 k.k.w. Zgodnie z tymi przepisami sąd, kierując do wykonania orzeczenie o pozbawieniu Wolności, zawiadamia Właściwy organ, jeżeli zachodzi potrzeba przedsięwzięcia niezbędnych czynności do ochrony mienia lub mieszkania skazanego. O poczynionych Wystąpieniach i wydanych zarządzeniach zawiadamia. się skazanego. Jednak jak wynika z akt sprawy II K 307/99 Sąd w R. podejmując czynności zmierzające do wykonania prawomocnego wyroku uzyskał informację z Posterunku Policji W Ch., że powód został tymczasowo aresztowany przez Prokuraturę Okręgową w Ł. do sprawy VI Ds. 25/02 i przebywa W Areszcie Śledczym W Ł. Wobec tego Policja zwróciła temu Sądowi nakaz doprowadzenia A. K. do Zakładu Karnego W G. W trakcie postępowania W sprawie II K 307/99 powód nie był aresztowany do tej sprawy. Zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, ze czynności podejmowane przez Sąd W związku ze sprawą II K 307/99 miały jakikolwiek związek z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego prowadzonego przez powoda. Ponadto powód nie wskazał, jaką szkodę miałby ponieść W związku z niepodjęciem czynności zmierzających do ochrony jego mienia. W piśmie z 12 lipca 2012 r. ograniczył się do stwierdzenia przytoczonego na wstępie niniejszego uzasadnienia, które pozostaje W sprzeczności z oświadczeniem majątkowym złożonym na początku niniejszego postępowania (k. 23v), że nie ma zadnej nieruchomości rolnej lub innej nieruchomości albo mieszkania. Nie bez znaczenia dla wiarygodności --- STRONA 5 --- 5 twierdzefi powoda jest rowniez to, Ze powod przez pierwsze blisko trzy Iata niniejszego postopowania nie zgiaszai Zadnych oczekiwafi W stosunku do organow Pafistwa W zwiazku z koniecznoécia, zabezpieczenia jego mienia. Nie ma r6WnieZ Zadnych doWodoW na to, Z6 W 2002 lub 2003 r. zglaszai potrzebe; ochrony jego mienia, W tym przypadku gospodarstwa rolnego. Powod Wni6s1 apelacja, skarzac Wyrok W caioéci. Zarzucil naruszenie art. 117 § 1 1<.p.c. W zw. z 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Cz1oWieka, art. 210 § 1 k.p.c., art. 214 § 1 k.p.o., art. 232 k.p.c., art. 386 § 2 i 4 k.p.c., a skutkujacym niewaznoécia postopowania (art. 379 pkt. 5 k.p.c.). Wni6s1 0 zmiane; zaskrzonego Wyroku poprzez uwzgiodnienie powodztwa W caioéci ewentualnie o uchylenie Wyroku W calosci, zniesienie postopowania dotknitgtego niewaznoscia i przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania. '  Sad Apelacyjny zwaiyi, co nastgpujez Apelacja jest bezzasadna. Zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c. niewainosé postapowania z powodu pozbawienia strony moznosci obrony jej praW ma miejsce jedynie Wtedy, gdy strona, na skutek naruszenia przez sad Iub stronc; przeciwna przepisow postopowania, nie mogla brad udzialtu W postopowaniu sadowym lub jego istotncj czqéci. Zarzut niewaznosci postopowania sformu1oWany W apelacji odwoiuje sit; przede WSZ}/SIKII11 do odmovqr ustanowienia dla powoda peInomoonika z urzodu. Sad Apelaoyjny podziela stanowisko Wyrazane Wielokrotnie przez Sad Najwyzszy, 2e sama odmowa ustanowienia przez sad peinomocnika z urzodu nie stanowi czynnika pozbawiajacego strone; moznoéci obrony jej praW (pot. Wyroki: 2 dnia 16 grudnia 1997r., sygn. akt II UKN 404/97, OSNP 1998/21/641, z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt II UKN 418/98, OSNP 2000/9/359, z dnia 5 lipca 2000 r., sygn. akt I CKN 787/00, LEX nr 146174 i z dnia 12 Wrzeénia 2007 r., I CSK 199/07, LEX nr 461625). Jak zauWaZy1 Sad Najwyzszy W Wyroku z dnia 7 kwietnia 2010 r., I UK 343/09 (LEX nr 602210): ,,sytuacja opisana W art. 379 pkt‘5 k.p.c. ma miejsce Wowczas, gdy doohodzi do caikowitego pozbawienia mozliwosci obrony praw a nie tylko do jej utrudnienia Wynikajacego na przyklad z ‘dziaiania przez strong bez pomocy fachowego 5 twierdzeń powoda jest również to, że powód przez pierwsze blisko trzy lata niniejszego postępowania nie zgłaszał żadnych oczekiwań w stosunku do organów Państwa W związku z koniecznością zabezpieczenia jego mienia. Nie ma równiez zadnych dowodów na to, że W 2002 lub 2003 r. zgłaszał potrzebę ochrony jego mienia, w tym przypadku gospodarstwa rolnego. Powód wniósł apelację, skarżąc wyrok W całości. Zarzucił naruszenie art. 117 § 1 k.p.c. w zw. z 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 210 § 1 k.p.c., art. 214 § 1 k.p.c., art. 232 k.p.c., art. 386 § 2 i 4 k.p.c., a skutkującym nieważnością postępowania (art. 379 pkt. 5 k.p.c.). Wniósł 0 zmianę zaskrzonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa W całości ewentualnie 0 uchylenie wyroku w całości, zniesienie- postępowania dotkniętego nieważnościa i przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania. ' - Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c. nieważność postępowania z powodu pozbawienia strony mozności obrony jej praw ma miejsce jedynie wtedy, gdy strona, na skutek naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną przepisów postępowania, nie mogła brać udziału w postępowaniu sądowym lub jego istotnej części. Zarzut nieważności postępowania sformułowany w apelacji odwołuje się przede wszystkim do odmowy .ustanowienia dla powoda pełnomocnika z urzędu. Sad Apelacyjny podziela stanowisko wyrażane wielokrotnie przez Sad Najwyższy, że sama odmowa ustanowienia przez sąd pełnomocnika z urzędu nie stanowi czynnika pozbawiającego stronę możności obrony jej praw (por. wyroki: z dnia 16 grudnia 1997r., sygn. akt II UKN 404/97, OSNP 1998/21/641, z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt II UKN 418/98, OSNP 2000/9/3 59, z dnia 5 lipca 2000 r., sygn. akt I CKN 787/00, LEX nr 146174 i z dnia 12 września 2007 r., I CSK 199/07, LEX nr 461625). Jak zauważył Sąd Najwyższy W wyroku z dnia 7 kwietnia 2010 r., I UK 343/09 (LEX nr 602210): „sytuacja opisana w art. 379 pkt`5 k.p.c. ma miejsce wówczas, gdy dochodzi do całkowitego pozbawienia mozliwości obrony praw a nie tylko do jej utrudnienia wynikającego na przykład z działania przez stronę bez pomocy fachowego --- STRONA 6 --- 6 peInomoonika.” Odnotowujao takie poglad Sadu Najwyiszego Wyrazony W Wyroku z dnia 19 lutego 2010 r., IV CSK 318/09 (LEX I11’ 678016), utozsamiajaoy W pewnych sytuacjach zaniechanie ustanowienia p6h'10II1OCI11Kfl z pozbawieniem moznosci ochrony praW strony, nalezy stwierdzié, i2 W tym przypadku nie chodziio o strone nieporadna. Powod obszernie odniosl sie do stanowiska pozwanego zawartego W odpowiedzi na pozew (k.7582) i W dalszym toku procesu, Wielokrotnie, starannym jezykiem prawniozym, odwoianiem do licznych judykatow, prezentowai sWe racje. Mozna jeszcze zauwazyé, Ze odmowa ustanowienia pelnomocnika dla powoda, dokonana zostala przez sady obu instancji, po gruntownym rozwaieniu jego sytuacji procesowej. Rownie niezasadnie skarzaoy zarzuca naruszenie prawa do obrony W kontekscie jego nieobecnosci na rozprawie. Jak Wyjasnii Sad Najwyzszy W uzasadnieniu Wyroku z dnia 10 maja 2012r., IV CSK 473/11 (Lex nr 1211994) ,,W przypadku osob obywajaoych kare pozbawienia Wolnosci ich niemoznosé uczestniczenia W rozprawie jest przeszkoda Wywoiana przez nie same, ktorej Wprawdzie nie da sie przezwyciezyé bez udziahl Sadu, jednak nie zobowiazuje to Sadu do zarzadzania doprowadzania ich na kazda rozprawe sadowa. Taki obowiazek oznaczaiby takze konieoznosié ponoszenia przez Skarb Pafistwa kosztow stawiennictwa tej strony na kazdej rozprawie, podczas, gdy druga strona, nie pozbawiona Wolnosci, zobowiazana jest sama ponosié koszty kazdorazowego stawiennictwa na rozprawie, chyba Ze Sad zarzadzi jej stawiennictwo obowiazkowe. ProWadzi1oby to do nierownego traktowania stron prooesu cywilnego z uprzywilejowaniem "strony pozbawionej Wolnoéci, do czego nie ma podstaw. Z tych Wzgledow Sad obowiazany jest zarzadzié doprowadzenie na rozprawe strony pozbawionej Wolnosci tylko Wtedy, gdy uzna, Ze jej obecnoéé jest niezbedna ze Wzgledow procesowych lub gdy nieobecnoéé ta mog1aby pozbawié strone mozliwosci obrony jej praw.” ‘ Za doprowadzeniem powoda na rozprawe nie przemaWia1y Wzgledy procesowe. O Wyriiku sprawy zadecydowala negatywna ocena roszczenia po dokonaniu ustaleii opartyoh jedynie na twierdzeniach powoda i znanych mu, niekwestionowanyoh, dokurnentach. Reasumujac, zarzut niewaznosoi postepowania nie ma uzasadnionych podstaw i nie mog1 doprowadzié do Wydania orzeczenia kasatoryjnego; 6 pełnomocnika." Odnctowując także pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 19 lutego 2010 r., IV CSK 318/09 (LEX nr 1678016), utożsamiający w pewnych sytuacjach zaniechanie ustanowienia pełnomocnika z pozbawieniem mozności ochrony praw strony, należy stwierdzić, iż w tym przypadku nie chodziło o stronę nieporadną. Powód obszernie odniósł się do stanowiska pozwanego zawartego w odpowiedzi na pozew (k.75-82) i w dalszym toku procesu, wielokrotnie, starannym językiem prawniczym, odwołaniem do licznych judykatów, prezentował swe racje. Można jeszcze zauważyć, że odmowa ustanowienia pełnomocnika dla powoda, dokonana została przez sądy obu instancji, po gruntownym rozważeniu jego sytuacji procesowej. Równie niezasadnie skarżący zarzuca naruszenie prawa do obrony w kontekście jego nieobecności na rozprawie. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2012r., IV CSK 473/ll (Lex nr 1211994) „W przypadku osób obywających karę pozbawienia wolności ich niemożność uczestniczenia w rozprawie jest przeszkodą wywołaną przez nie same, której wprawdzie nie da się przezwyciężyć bez udziału Sądu, jednak nie zobowiązuje to Sądu do zarządzania doprowadzania ich na każdą rozprawę sądowa. Taki obowiązek oznaczałby także konieczność ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów stawiennictwa tej strony na każdej rozprawie, podczas, gdy druga strona, nie pozbawiona wolności, zobowiązana jest sama ponosić koszty każdorazowego stawiennictwa na rozprawie, chyba że Sąd zarządzi jej stawiennictwo obowiązkowe. Prowadziłoby to do nierównego traktowania stron procesu cywilnego z uprzywilejowaniem strony pozbawionej wolności, do czego nie ma podstaw. Z tych względów Sąd obowiązany jest zarządzić doprowadzenie na rozprawę strony pozbawionej wolności tylko wtedy, gdy uzna, że jej obecność jest niezbędna ze względów procesowych lub gdy nieobecność ta mogłaby pozbawić stronę możliwości obrony jej praw." “ Za doprowadzeniem powoda na rozprawę nie przemawiały względy procesowe. O wyniku sprawy zadecydowała negatywna ocena roszczenia po _dokonaniu ustaleń opartych jedynie na twierdzeniach powoda i znanych mu, niekwestionowanych, dokurnentach. Reasumując, zarzut nieważności postępowania nie ma uzasadnionych podstaw i nie mógł doprowadzić do wydania orzeczenia kasatoryjnego; --- STRONA 7 --- * 7 W uzasadnieniu apelacji poW6d nawiazal takze do kwestii merytoryoznych, zwiazanych z postulowana przez niego odpowiedzialnoscia pozwanego za treéf: Wyroku Sadu Rejonowego W R., Wydanego W sprawie kamej, sygn. akt II K 307/99, a uwzgledniaj acego (zdaniem skariacego nies1usznie)regu1acje zawarta W art. 64 § 1 k.k. (powrot do przestepstwa). Nalezy W pelni zaakceptowaé motywy zaskarzonego Wyroku Wraz z konkluzja, ze Wyrok ten, skazujacy powoda, nie by1bezpraWny. Zostal poddany kontroli instancyjnej, a nastepnie nie uwzgledniono Wniosku skazanego 0 Wznowienie postepowania (Sad Najwyiszy utrzymai W mocy zarzadzenie Przewodniczacego Wydziahl W Sadzie Apelacyjnym W L. odmawiaj ace przyjecia Wniosku o Wznowienie). Jakkolwiek Wiec W przypadku orzeczefi karnych brak jest regulacji analogicznej do istniejacej W procedurze cywilnej, ktora przewidywaiaby tryb stwierdzenia ich niezgodnoéci z prawem (art. 4241 i n. k.p.o.), to W tej sprawie nie moze byé Watpliwosci, 12': nie Wystepuje niezbedna do powstania odpowiedzialnoéoi, przes1a11ka bezprawnosoi o jakiej mowa W art. 24 k.c., co zarazem przesadza o odmowie zasadzenia zadoséuozynienia na zasadzie Wynikajacej z art. 448 k.c. W jednym Z pism procesowych. zlozonych W postepowaniu pierwszoinstancyjnym powod stwierdzil, Ze jego gospodarstwo rolne pozostaje bez jakiejkolwiek opieki (k.276), co Sad potraktoWa1jako rozszerzenie podstawy faktycznej roszezenia i czesé mot}/Wow poswiecil tej Wiasnie kwestii. Sad Apelacyjny je W pe1ni podziela. Sad Wyozerpujaco i trafnie Wyjaénil, dlaczego czynnoéci zwiazane Ze sprawa II K 307/99 nie mialy Zadnego zwiazku z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego powoda (str. 4 uzasadnienia). Naleiy zaznaczyé, Ze naruszenie art. 17 § 1 pkt 2 k.k.W. poprzez zanieohanie podjecia czynnosci zmierzajacych do ochrony mienia lub mieszkania skazanego, mogioby ewentualnie, co do zasady, rodzié odpowiedzialnosé odszkodowawcza, co Wymagaloby jednak przedstawienia twierdzefi i doWod6W na temat szkody i jej Wysokosoi, a podstawa faktyczna roszczenia nie obejmuje takiej materii. W ogole natomiast nie moze powdd na podstawie Wspomnianego twierdzenia poszukiwaé odpowiedzialnosci za naruszenie dobr osobistych, gdyz Zadne jego dobro osobiste nie zostalo naruszone. Z8 zgodnoéé 2 oryginafem E3T. 1b _ ‘La . > Damzfa 51.111':'r':&:‘:f ń 7 W uzasadnieniu apelacji powód nawiązał także do kwestii merytorycznych, związanych z postulowaną przez niego odpowiedzialnością pozwanego za treść wyroku Sądu Rejonowego w R., wydanego W sprawie karnej, sygn. akt II K 307/99, a uwzględniaj ącego (zdaniem skarżącego niesłusznie) regulację zawartą w art. 64 § 1 k.k. (powrót do przestępstwa). Nalezy w pełni zaakceptować motywy zaskarżonego wyroku wraz z konkluzją, że wyrok ten, skazujący powoda, nie był bezprawny. Został poddany kontroli instancyjnej, a następnie nie uwzględniono wniosku skazanego o wznowienie postępowania (Sąd Najwyższy utrzymał W mocy zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w Sądzie Apelacyjnym w Ł. odmawiaj ące przyjęcia wniosku o wznowienie). Jakkolwiek więc w przypadku orzeczeń karnych brak jest regulacji, analogicznej do istniejącej- w procedurze cywilnej, która przewidywałaby tryb stwierdzenia ich niezgodności z prawem (art. 4241 i n. k.p.c.), to W tej sprawie nie może być wątpliwości, iż nie występuje niezbędna do powstania odpowiedzialności, przesłanka bezprawności o jakiej mowa w art. 24 k.c., co zarazem przesądza o odmowie zasądzenia zadośćuczynienia na zasadzie wynikającej z art. 448 k.c. W jednym z pism procesowych. złożonych" w postępowaniu pierwszoinstancyjnyrn powód stwierdził, że jego gospodarstwo rolne pozostaje bez jakiejkolwiek opieki (k.276), co Sąd potraktował jako rozszerzenie podstawy faktycznej roszczenia i część motywów poświęcił tej właśnie kwestii. Sąd Apelacyjny je w pełni podziela. Sąd wyczerpujące i trafnie wyjaśnił, dlaczego czynności związane ze sprawą Il K 307/99 nie miały zadnego związku z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego powoda (str. 4 uzasadnienia). Należy zaznaczyć, że naruszenie art. 17 § 1 pkt 2 k.k.w. poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do ochrony mienia lub mieszkania skazanego, mogłoby ewentualnie, co do zasady, rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą, co wymagałoby jednak przedstawienia twierdzeń i dowodów na temat szkody i jej wysokości, a podstawa faktyczna roszczenia nie obejmuje takiej materii. W ogóle natomiast nie może powód na podstawie wspomnianego twierdzenia poszukiwać odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych, gdyż żadne jego dobro osobiste nie zostało naruszone. Za zgodność z oryginałem ST. lb _ \.«` 1.. › Danuta Ślfti-'žńdä --- STRONA 8 --- 8  Z przedstawionych Wzgledow, przyjmujac za sWoje przytoczone ustalenia faktyczne Sadu Okregowego, Sad Apelacyjny oddalil apelacje na podstawie art. 385 k.p.c. 8 - Z przedstawionych względów, przyjmując za swoje przytoczone ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, Sąd Apelacyjny oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c.