Postanowienie I ACa 1233/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny w Krakow

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 1233/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Józef Wąsik Sędziowie: SSA Władysław Pawlak SSA Jerzy Bess Protokolant: st.sekr.sądowy Barbara Piaszczyk po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2010 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa B P przeciwko Gminie S i Skarbowi Państwa Staroście S o zapłatę na skutek apelacji powódki od postanowienia i wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt I C 545/08 1. odrzuca apelację od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt I C 545/08; 2. oddala apelację w pozostałym zakresie; 3. zasądza od powódki na rzecz Gminy S kwotę 1350zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu części kosztów postępowania odwoławczego. \ _V --- STRONA 2 --- 2 Sygn. akt I ACa 1233/09 U z a s a d n i e n i e Pozwem z dnia 20 lutego 2008 r. skierowanym przeciwko Gminie S i Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Wojewodę S, a zatytułowanym jako pozew o zwrot utraconych zysków z tytułu wywłaszczenia nieruchomości z rażącym naruszeniem prawa B P wniosła o wydanie postanowienia nakazującego pozwanemu zwrot utraconych zysków na jej rzecz z tytułu wywłaszczenia z rażącym naruszeniem prawa, jako wartość przedmiotu sprawy wskazując kwotę 758.000 zł. W uzasadnieniu podniosła, że w 1992 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S wszczął postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. W toku postępowania ustalono, iż istnieje niezgodność ksiąg wieczystych K W i KW z rzeczywistym stanem prawnym, w związku z tym w/w Kierownik wydał postanowienie z dnia 21 września 1994 r. zawieszające postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Na tej podstawie powódka i Burmistrz S wnieśli zażalenie do Wojewody T, który decyzją z dnia 10 listopada 1994 r. uchylił postanowienie Kierownika UR i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kierownik UR w S jak organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne. W tym czasie również Wojewoda T wnioskiem z dnia 28 lutego 1995 r. wystąpił do NSA o dokonanie wykładni wyroku z dnia 14 czerwca 1994 r. Postanowieniem z dnia 31 marca 1995 r. Sąd oddalił wniosek o wykładnię. Kierownik UR w S orzekł o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości na rzecz powódki decyzją z dnia 18 maja 1995r. Od decyzji tej odwołali się Burmistrz S i powódka. Organ II instancji ponownie przeprowadził analizę stanu faktycznego prawnego i wydał w dniu 30 listopada 1995 r. decyzję, uchylając w całości decyzję Kierownika UR w S i orzekł o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Na decyzję i Wojewody Burmistrz S i powódka wnieśli skargę do NSA Ośrodka Zamiejscowego w R, który to Sąd wyrokiem z dnia 27 czerwca 1996 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Urząd Wojewódzki w T z uwagi na szczególnie skomplikowany j charakter sprawy pismem z dnia 21 stycznia 1997 r. zwrócił się do Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa o udzielenie opinii w przedmiocie sposobu rozstrzygnięcia zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Ministerstwo pismem z dnia 3 stycznia 1997r. odpowiedziało, że zwrot nieruchomości może być rozważany tylko do części niezabudowanej nieruchomości. Wojewoda T decyzją z dnia 12 lutego 1997 r. przekazał sprawę zwrotu wywłaszczonej nieruchomości do ponownego rozpoznania. Kierownik UR w S zawiadomieniem z dnia 27 --- STRONA 3 --- 3 marca 1997 r. wszczął postępowanie administracyjne z dniem 13 marca 1997r. w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na rzecz byłych właścicieli - obecnie powódki, co wynikało z cesji sporządzonej w kancelarii notarialnej. W dniu 14 czerwca 1994 r. został wydany wyrok NSA w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W chwili obecnej na mocy wyroku NSA powódka stała się właścicielką nieruchomości i dąży do podpisania aktu notarialnego z Gminą w sprawie przeniesienia własności (pozew - K. l-2). Pismem procesowym z dnia 15 września 2008r. precyzującym żądanie pozwu powódka wskazała, że domaga się od pozwanych: Gminy S reprezentowanej przez Burmistrza miasta S i Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę S zapłaty kwoty 758.000 zł (powołane pismo - K.37). Pozwany Skarb Państwa - Starosta S wnosił o oddalenie powództwa w całości. Gmina S wnosiła o odrzucenie pozwu, ewentualnie o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na rzecz Gminy kosztów procesu wg norm przepisanych. Argumentowała, że sprawa o zapłatę odszkodowania z tytułu niezwrócenia wywłaszczonej nieruchomości położonej w S przy ul. już toczyła się między tymi samymi stronami i. została prawomocnie zakończona wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt I C 306/07 oraz wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. I Aca 337/07. W powyższej sprawie B P domagała się, jak przyjął to Sąd Apelacyjny, odszkodowania za niezgodne z prawem w jej ocenie działanie władzy publicznej i roszczenie jej zostało oddalone. Powódka wyliczyła żądane odszkodowanie za okres od wydania wyroku przez NSA O/Z w Lublinie z dnia 14 czerwca 1994 r. sygn. SA/LU 1343/93 i ostatecznie sprecyzowała powództwo na kwotę 724.510 zł. W niniejszej sprawie w pozwie z lutego 2008 r. powódka domaga się odszkodowania z tego samego tytułu za okres liczony od tej samej daty i podaje identyczne uzasadnienie roszczenia. Dochodzona kwota 758.000 zł jest nieznacznie wyższa, lecz powódka nie przedstawiła sposobu wyliczenia tej kwoty. Roszczenie powódki może być oparte tylko na tej samej podstawie prawnej, co w poprzednim procesie, lecz nie spełnia wymogów formalnych. Ponieważ sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami korzysta z powagi rzeczy osądzonej, pozew winien być odrzucony. Powódka stała się współwłaścicielką 1/3 nieruchomości położonej w S przy ul. po prawomocnym zakończeniu postępowania administracyjnego o zwrot wywłaszczonej nieruchomości wyrokiem NSA z dnia 13 marca 2007 r. sygn. I OSK 311/06. --- STRONA 4 --- 4 Z ostrożności procesowej pozwana Gmina podniosła, że podjęła niezbędne czynności w celu przekazania współwłaścicielom zwracanej nieruchomość współwłaściciele do chwili obecnej odmawiają przyjęcia nieruchomo posiadanie. Wobec tego, że współwłaściciele nie przejęli nieruchomości w dniu 5 lipca 2007 r. Burmistrz S pismem z dnia 6 lipca 2007 r. powiadomił powódkę i pozostałych współwłaścicieli, że Urząd Miejski w S opróżnił zajmowane dotychczas pomieszczenia i stawia nieruchomość < dyspozycji. Powódka odmówiła przyjęcia nieruchomości, gdyż uważa, że nieruchomość miała większą powierzchnię niż to oznaczono w decyzji o zwrocie, a ponadto domaga się usunięcia najemcy lokalu z budynku. Gmina S nie od dnia 13 marca 2007 r. właścicielem nie jest uprawniona do żądania eksmisji najemcy z tego lokalu. Pozwana jeszcze wielokrotnie zwracała się do powódki o przejęcie nieruchomości i ustalenie zasad użytkowania wspólnej klatki schodowej, porozumienia nie doszło i nieruchomość nie została przejęta. Zdaniem pozwanej, w tym stanie rzeczy pozew winien być odrzucone ewentualnie powództwo winno być oddalone. Na ostatniej rozprawie w dniu 27 marca 2009 r. powódka stwierdziła, że domaga się jednak zapłaty od daty prawomocnego wyroku NSA w Lublinie z dnia 14 czerwca 1994 r. do daty złożenia pozwu do Sądu Okręgowego w Kielcach w dniu 26 lutego 2008r. w niniejszej sprawie, a ponieważ od lutego 2008r. minął już rok, domaga się zapłaty odszkodowania do momentu prawidłowego, fizycznego przekazania wywłaszczonej nieruchomości na jej rzecz (protokół z rozprawy z dnia 27 marca 2009 r.). Sąd Okręgowy m.in. poczynił następujące ustalenia faktyczne: Powódka w dniu 23 grudnia 1996 r. wystąpiła do Sądu Wojewódzkiego w Tarnobrzegu z pozwem przeciwko ówczesnemu Urzędowi Rejonowemu w. S i Urzędowi Miejskiemu w S, domagając się zapłaty kwoty 144.000 zł tytułem utraconych korzyści, których nie uzyskała, gdyż pozwani wbrew prawu nie zwrócili wywłaszczonej spornej nieruchomości. W toku wieloletniego procesu powódka ostatecznie pismem procesowym datowanym na 21 kwietnia 2007 r. rozszerzyła żądanie do kwoty 724.510 zł, a jako pozwani zostali wskazani Skarb Państwa - Starosta Powiatowy w S i Gmina S. Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2007 r. wyjaśniła, że domaga się odszkodowania za okres od wywłaszczenia w 1974 r do chwili obecnej, a kwotę odszkodowania wyliczała według wartości czynszu możliwego do uzyskania za przedmiotową nieruchomość według cen miejscowych. Wyrokiem z dnia 25 maja 2007 r. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu sygn. I C 306/07 oddalił wniesione powództwo --- STRONA 5 --- 5 uznając, że roszczenie po stronie powódki powstało dopiero od chwili, gdy stała się ona współwłaścicielką nieruchomości, lecz może ono być dochodzone dopiero za okres, gdy posiadacz nieruchomości zobowiązany do jej wydania ma realną możliwość wydania bez zbędnej zwłoki, a ponieważ od dnia wydania wyroku NSA kończącego drogę administracyjną w sprawie minęły zaledwie dwa miesiące, jest to zbyt krótki odstęp czasu, aby wykonać konieczne czynności do fizycznego przygotowania (wydzielenia) nieruchomości, toteż powództwo jako przynajmniej przedwczesne w stosunku do Gminy S należało oddalić. Z kolei co do pozwanego Skarbu Państwa powództwo podlegało oddaleniu z tej przyczyny, że roszczenie o odszkodowanie przysługuje dopiero od chwili prawomocnego rozstrzygnięcia o zwrocie nieruchomości, a Skarb Państwa nie był już w tym czasie właścicielem zobowiązanym do zwrotu (akta w/w sprawy I C 306/07, a w szczególności pismo powódki datowane na 21 kwietnia 2007 r. - K.226, protokół rozprawy z dnia 2 kwietnia 2007 r. - K.218, wyrok i uzasadnienie Sądu I instancji - K.240,243-245). Na powyższy wyrok powódka wniosła apelację, jednakże apelacja ta wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. I ACa 333/07 została oddalona. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny stwierdził, iż błędnie Sąd I instancji przyjął, że żądanie powódki to roszczenie niewłaściciela skierowane przeciwko właścicielowi nieruchomości o zwrot utraconych pożytków z nieruchomości, gdyż z treści żądania pozwu i dalszych pism procesowych składanych przez powódkę w trakcie procesu wynika niezbicie, iż w istocie domaga się ona odszkodowania za niezgodne z prawem, w jej ocenie, działanie organów władzy publicznej, co przenosi spór na płaszczyznę odpowiedzialności władzy publicznej za szkody wyrządzone działaniem jej funkcjonariuszy (wyrok i uzasadnienie Sądu Apelacyjnego - K.287,291-294 w/w akt sprawy I C 306/07). B P od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 29 listopada 2007 r. wniosła skargę kasacyjną, jednakże Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 18 września 2008r. sygn. akt I CSK 168/08 odmówił przyjęcia tejże skargi do rozpoznania (odpis postanowienia Sądu Najwyższego -K.350-351 w/w akt sprawy I C 306/07). Poczyniwszy powyższe ustalenia Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 199 § l pkt 2 k.p.c. Sąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie należy uznać, iż jeśli chodzi o roszczenie za okres do końca kwietnia 2007 r., to było ono przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie I C --- STRONA 6 --- 6 306/07 Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu. Uzasadnienie obydwu pism jest również analogiczne, a mianowicie powódka powołuje się na utratę korzyści (straty) związaną z uniemożliwieniem korzystania ze spornej nieruchomości od daty prawomocnego wyroku NSA O/Lublin z 1994r., a odwołuje się do wysokości czynszu możliwego do uzyskania za wynajem lokali użytkowych na terenie S Należy w tym miejscu nadmienić, iż wprawdzie Sąd I instancji w sprawie l C 306/07 Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu w uzasadnieniu swego wyroku stwierdził, że powództwo jako przynajmniej przedwczesne należało oddalić, jednakże rozpoznający apelację powódki Sąd Apelacyjny w Rzeszowie nie podzielił poglądu Sądu Okręgowego, iż jest to roszczenie niewłaściciela skierowane przeciwko właścicielowi nieruchomości o zwrot utraconych pożytków z nieruchomości uznając słusznie, że powódka w istocie domaga się odszkodowania za niezgodne z prawem, w jej ocenie, działanie organów władzy publicznej, toteż kwestia przedwczesności podniesiona przez Sąd I instancji w tym aspekcie nie ma znaczenia. Dlatego też Sąd Okręgowy w Kielcach postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt I C 545/08 odrzucił pozew co do żądania zapłaty za okres do końca kwietnia 2007r. Zgodnie z przepisem art. 417 § l k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publiczni ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnej; lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przepis ten powołanym brzmieniu obowiązuje od dnia l września 2004r., kiedy to weszła życie ustawa z dnia 17 czerwca 2004r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, póz. 1692), a więc ma zastosowanie do nieosądzonego jeszcze żądania zapłaty za okres od maja 2007r., tak samo ja przepis art. 4171 § 3 k.c., który został dodany cytowaną ustawą z dnia 17 czerwca 2004r. Ten ostatni przepis stanowi , że jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie orzeczenia lub decyzji, gdy obowiązek ich wydania przewiduje przepis prawa, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem niewydania orzeczenia lub decyzji, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Jak jednak zauważył Sąd Apelacyjny w Rzeszowie wydając wyrok w dniu 29 listopada 2007 r. sygn. I ACa 333/07 w rozpatrzeniu apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 25 maja 2007 r. sygn. I C 306/07, a który to pogląd tut. Sąd podziela - już w 2000 r. (a więc na długo przed wejściem w życie omawianych przepisów) decyzją St arosty S z dnia 31 maja 2000 r. znak … orzeczono zwrot --- STRONA 7 --- 7 przedmiotowej nieruchomości, podtrzymany następnie przez decyzję Wojewody Ś z dnia 28 września 2000 r. znak … , która to decyzja stała się ostateczna po wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2005 r. sygn. II SA/Kr 732/05 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007 r. sygn. I OSK 311/06. Ewidentnie fakt, że postępowanie przed sądami administracyjnymi związane z tą decyzją trwało przez okres 7 lat, nie mo że obciążać ani Gminy S, ani Starosty S. Dlatego też Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt I C 545/08 oddalił powództwo co do żądania zapłaty za pozostały okres, to jest od maja 2007 r. do dnia 31marca 2009 r. oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanej Gminy S kwotą l .800 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Orzeczenie o kosztach oparto o przepisy art. 108 § l, art. 98 § l i 3, art. 99 i art. 102 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 wrześn ia 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 163, póz. 1349 ze zm.). Z uwagi na sytuację materialną powódki skutkującą jej częściowym zwolnieniem od kosztów sądowych (postanowienie w tej kwestii - K.30 w zw. z oświadczeniem o stanie ro dzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania powódki - K.27 - 28) Sąd uznał za celowe obciążenie jej kosztami zastępstwa procesowego na rzecz Gminy S tylko w 1/4 części, a więc kwotą l .800 zł. W piśmie z dnia 10 czerwca 2009 r. powódka oświadczyła, że wnosi apelacje od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 9 kwietnia 2009 r., któremu zarzuca: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania poprzez przyjęcie, iż działania organów władzy publicznej nie doprowadziły do powsta nia szkody po stronie powódki; 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 417 § l k.c. poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawienie zachodzą podstawy do przypisania pozwanemu odpowiedzialności za działanie przy wykonywaniu władzy publicznej; 3. obr azę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 227, art. 233 § l oraz art. 328 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, poprzez oparcie orzeczenia na niepełnym materiale dowodowym, a w szczególności poprzez niepoczynienie żadny ch ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Na tej podstawie powódka wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie i uwzględnienie powództwa. --- STRONA 8 --- 8 Pozwana Gmina S wniosła o : 1. odrzucenie apelacji powódki w części zaskarżającej postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 09.04.2009 r. w przedmiocie odrzucenia pozwu oraz oddalenie apelacji w pozostałym zakresie; 2. przypadku nieuwzględnienia pierwszego wniosku, wniosła o oddalenie apelacji powódki w całości. 3. zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej Gminy S kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu11marca 2010 r. pełnomocnik Gminy S z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał że roszczenie powódki jest uzasadnione jako roszczenie o bezumowne korzystanie z nieruchomości, wniósł również o jego oddalenie z tego powodu, że od dnia l lipca 2007 r. Gmina nie jest posiadaczem przedmiotowej nieruchomości. Nieruchomości tej nikt nie posiada, gdyż powódka bez odma wia przyjęcia kluczy, na dowód czego przedłożył ksero pism kierowanych do powódki z dnia 4.11.2009 r. i 18.12.2009 r. dodając, że klucze do nieruchomości złożone są do depozytu przedkładając ksero postanowienia Sądu Rejonowego w Sand omierzu z dnia 24 lutego 2010 r., żeby nie narażać się na dalsze powódki z innych tytułów. W toku tej rozprawy pełnomocnik powódki oświadczył że precyzuje apelację, w ten sposób, że obejmuje nią zarówno wyrok jak i postanowienie z dnia 9 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności odnosząc się do apelacji skierowanej do postanowienie z dnia 9 kwietnia 2009 r. należy stwierdzić, że podlega ona odrzuceniu, albowiem środkiem zaskarżenia postanowienie jest zażalenie, a nawet gdyby przyjąć, że niewłaściwe nazwania środka zaskarżenia nie zmienia istoty tego środka, które w tej części stanowi zażalenie, to i tak podlega ono odrzuceniu z uwagi na fakt, że zostało ono złożone po terminie. Zgodnie bowiem z art. 394 § 2 k.p.c. termi n do wniesienia zażalenia jest tygodniowy i liczy się od doręczenia postanowienia. W przedmiotowej sprawie odpis postanowienie z dnia 9 kwietnia 2009 r. z uzasadnieniem doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi powódki w dniu 28 maja 2009 r. (k.195), zaś śr odek zaskarżenia nazwany apelacją powódka wniosła osobiście dopiero w dniu 12 czerwca 2009 r. (k. 203 - stempel pocztowy nadania przesyłki w urzędzie pocztowym),a więc po terminie. --- STRONA 9 --- 9 W tej sytuacji apelacja w tej części podlega odrzuceniu na mocy art. 373 k. p.c. i dlatego też Sąd Apelacyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji. Natomiast dalej idąca apelacja podlega oddaleniu nie tylko z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz również mając na uwadze normę art. 365 § 1 k.p.c., zgodnie z któr ym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W tym kontekście należy wskazać, że niniejs ze roszczenie przy tym stanie faktycznym było już przedmiotem oceny Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie zakończonej wyrokiem z dniu 29 listopada 2007 r. sygn. I ACa 333/07. Za dominujące w nauce polskiej uznać należy stanowisko, że związanie stron (oraz wyjątk owo innych osób), o którym mowa w art. 365 k.p.c. polega na związaniu tych osób dyspozycją zawartej w sentencji wyroku skonkretyzowanej, zindywidualizowanej i trwałej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych i abstrakcyjnych zawartych w prze pisach prawnych. Inne sądy, organy państwowe oraz organy administracji publicznej rozstrzygające w sprawach innych niż karne (§ 2) są związane prejudycjalnie, czyli nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia niż zawarta w prejudykacie, ale także n ie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych. Tak więc, jakkolwiek powódka w toku obecnego postępowania dochodzi roszczenia również o dalej idący okres, to jest po kwietniu 2007 r., to jednak Sąd Apelacyjny w Krakowie w niniejszej sprawie jest związany oceną prawną roszczenia powódki, które co należy podkreślić jest roszczeniem o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał apelację powódki w tym zakresie za bezzasadną i dlatego orzekł jak w pkt 2 sentencji na mocy art. 385 k.p.c. W tym miejscu, odnosząc się do stanowiska pozwanej Gminy S, wyrażonego na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. należy wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania nie było roszczenie powódki o bezumowne korzystani e z przedmiotowej nieruchomości. Jedynie na marginesie, odnosząc się do twierdzeń stron należy zauważyć, że zgodnie z art. 229 § 1 k.c. roszczenia właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości, jak również roszczenia o naprawienie szkody z powodu pogorszenia rzeczy przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy oraz, że Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt I ACa 896/09 nakazał poz wanej Gminy S wydanie powódce B --- STRONA 10 --- 10 P nieruchomości opisanej w sentencji tego wyroku, jak również że w toku obecnie prowadzonego postępowania przedmiotem oceny Sądu Apelacyjnego nie była ocena czy i w jakim zakresie pozwana Gmina S zwolniła się z obowiązku w ydania przez złożenie kluczy do depozytu sądowego. Orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego jak w pkt 3 sentencji, Sąd Apelacyjny przyjął zasadę orzeczenia o kosztach jak Sąd I instancji, to jest art. 98 §1 k.p.c. i 102 k.p.c.. Dlatego też pomimo odr zucenia i oddalenia apelacji obciążył powódkę jedynie częścią kosztów postępowania apelacyjnego, z uwagi na motywy, jakimi w tym zakresie kierował się Sąd I instancji.