Postanowienie I ACa 107/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I ACa 107/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Marta Romańska Sędziowie: SSA Piotr Rusin SSO del. Wiesław Grajdura Protokolant: st.sekr.sądowy Beata Lech po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa R B przeciwko Skarbowi Państwa (Aresztowi Śledczemu w Krakowie i Zakładowi Karnemu w Pińczowie) o zapłatę, odszkodowanie i zadośćuczynienie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt I C 2953/08 I. oddala apelację; II. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kielcach – na rzecz adwokat B S – G z Kancelarii Adwokackiej w Kielcach przy ul. ……. kwotę 3.294 zł (trzy tysiące dwieście dziewięćdziesiąt cztery złote), w tym 594 zł podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu apelacyjnym. \\ ¬S '\\\\\ 04, Šlłl '.-;„^-Wššf ' '\,\N\§ řšăłłăßş --- STRONA 2 --- Sygn. akt l ACa 107/10 UZASADNIENIE wyroku z dnia 4 marca 2010 r Powód R B wniósł pozew przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w Pińczowie oraz Aresztowi Śledczemu w Krakowie o zasądzenie kwoty 250 000 zł tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za rozstrój zdrowia oraz naruszenie dóbr osobistych poprzez odbywanie kary pozbawienia wolności w warunkach przeludnionej celi. W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa - Zakład Karny w Pińczowie oraz Areszt Śledczy w Krakowie wnieśli o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przypisanych. Podnieśli, iż powód nie wykazał przesłanek do uznania jego odpowiedzialności a mianowicie zdarzenia, z którym poszkodowany wiąże swoje roszczenie, szkody oraz związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem a szkodą, jak również winy lub niedochowania przez niego norm, z którymi przepisy prawa łączą odpowiedzialność. Brak jest przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu naruszenia dóbr osobistych powoda w szczególności nie sposób przypisać mu bezprawności działania bądź zaniechania. Wyrokiem z dnia 29 października 2009r. Sad Okręgowy w Kielcach oddalił powództwo powoda oraz zasądził od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Kielcach na rzecz adwokata kwotę 8 800 zł tytułem kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu i nie obciążył pozwanego kosztami procesu. Podstawą niniejszego wyroku był następujący stan faktyczny i wywody prawne. Powód R B od 5 października 2002 r. odbywał karę pozbawienia wolności. W Areszcie Śledczym przebywał w okresie od 5 października 2002 r. do 22 maja 2003 r. oraz od 15 października 2004 r. do 28 grudnia 2004 r. natomiast w pozostałym okresie tj. od 22 maja 2003 r. do dnia 15 października 2004 r. oraz od 28 grudnia 2004 r. do chwili obecnej w Zakładzie Karnym w Pińczowie. Przebywając we wskazanych jednostkach penitencjarnych powód był zakwaterowany w wieloosobowych celach mieszkalnych, w których urządzenia sanitarne były oddzielone od reszty pomieszczenia, co zapewniało poczucie intymności. Powód R B miał zapewnione łóżko oraz inny sprzęt potrzebny do zakwaterowania penitencjarnego. W związku z utrzymywaniem się przez dłuższy czas przeludnieniem w Zakładzie Karnym w Pińczowie raz w Areszcie Śledczym w Krakowie jego dyrektorzy informowali Przewodniczących Wydziałów Penitencjarnych Sądu Okręgowego w Kielcach oraz Sadu Okręgowego w Krakowie o tym, iż skazani przebywają tam w warunkach, w których powierzenia celi na jedną --- STRONA 3 --- osobę wynosi mniej niż 3 m kw., co był zgodnie z przepisem art. 48 k.k.w. i wydanym na jego podstawie Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 sierpnia 2003r. Przed osadzeniem w zakładzie karnym powód leczył się u psychiatry. Będąc dzieckiem został tam zaprowadzony przez rodziców i co jakiś czas tam chodził. Przed rozpoczęciem odbywania kary pozbawienia wolności korzystał również z pomocy psychologa, który wskazał, iż wizyty nie są potrzebne. Powód zawsze był człowiekiem nerwowym. W czasie pobytu w Areszcie Śledczym w Krakowie oraz Zakładzie Karnym w Pińczowie powód korzystał z przysługujących mu praw, uczestniczył w zajęciach sportowych korzystał ze świetlicy i spacerów. Przez okres jednego roku powód pracował w Zakładzie Karnym w Pińczowie jako łazienny. Po roku został z niej zwolniony ze względów dyscyplinarnych. W trakcie pobytu w Zakładzie Karnym w Pińczowie powód dwukrotnie uczestniczył w organizowanych przez zakład karny kursach zawodowych, odbywających się poza celą - komputerowym oraz malarskim. Powód w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności nie uskarżał się na panujące w celach warunki oraz mające wynikać z tego dolegliwości zdrowotne takie jak nerwica, depresja czy skrzywienie kręgosłupa. W trakcie pozbawienie wolności nie korzystał z porad psychologa. Podczas pobytu w Pińczowie powód kilka razy był u psychiatry skarżąc się na problemy ze snem. Stał sie bardziej nerwowy. Powód nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo przejawia natomiast nieprawidłowe cechy osobowości. Na nieprawidłowe cechy osobowości nałożyły się zaburzenia emocjonalne związane z długotrwałym pobytem z zakładzie karnym. Stan ten nie powstał i nie pogłębił się w związku z przebywaniem w przeludnionych celach w okresie odbywania kary pozbawienia wolności. Powyższy tan faktyczny Sąd ustalił na podstawie książki zdrowia powoda, opinii sadowej psychologicznej biegłego S. M, opinii sądowy psychiatrycznej biegłego R Ć zeznań D K, P R, J C, D C, J Z, M R, częściowo zeznań powoda oraz niekwestionowanych pism Dyrektora Zakładu Karnego w Pińczowie do Przewodniczącego Wydziału IV Penitencjarnego SO w Kielcach, pisma Dyrektora Aresztu Śledczego w Krakowie do Przewodniczącego Wydziału V Penitencjarnego SO w Krakowie. W ocenie Sądu Okręgowego powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód nie uczynił zadość obowiązkowi jakie nakłada na niego ustawodawca w przepisie art. 6 k.c. i nie wykazał aby zaistniały przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa -wskazanych statio fisci przewidziane przepisem art. 444 k.c i art. 445 k.c. art. 23 k.c. i art. 448 k.c. Dla zaistnienia odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa powód miał obowiązek udowodnić istnienie szkodny przybierającej postać rozstroju zdrowia oraz naruszenia dób osobistych. Dodatkowo obowiązany był udowodnić zaistnienie zdarzenia stanowiącego źródło szkody oraz udowodnić, że pomiędzy zdarzeniem sprawczym a zaistniałą szkodą wystąpił adekwatny związek przyczynowy. W niniejszej sprawie w przypadku powoda nie można mówić o jakiejkolwiek szkodzie, która rodziłaby po stronie pozwanego obowiązek odszkodowawczy w postaci zapłaty na jego rzecz zadośćuczynienia --- STRONA 4 --- w wysokości 250 000 zł Nie ma podstaw do przyjęcia, że pobyt w pozwanych jednostkach penitencjarnych spowodował u powoda pogorszenie jego stanu zdrowia. Przeprowadzone w sprawie opinie biegłych, które Sąd Okręgowy podzielił wskazały, iż stan zdrowia powoda nie pozostaje w związku przyczynowym z faktem przebywania w przeludnionych celach. Fakt ten mógł jedynie wpłynąć na subiektywne poczucie powoda na zwiększone poczucie krzywdy. Samo przebywanie w zamkniętym zakładzie karnym w istocie stanowi dolegliwości dla osadzonego jednakże odczuwane z tej przyczyny niedogodności nie mogą obciążać pozwanego, który nie uchybił przepisom prawnym regulującym sposób wykonywana izolacyjnych kar orzeczonych przez Sady. Podkreślić należy, ze niekonstytucyjność przepisu art. 248 § 1 k.k.w. została stwierdzona wyrokiem TK z dnia 26 maja 2008r., SK 25/07 a przepis utracił moc z dni 6 grudnia 2009r. Pozwany nie kwestionował, że osadzeni - w tym powód, przebywali w celach mieszkalnych, w których powierzchnia na jedną osobę była mniejsza niż 3m.kw. , to jednak prawo do takich decyzji dawał mu obowiązujący wówczas przepis art. 248 k.k.w. Zgodnie z tym przepisem w szczególnie uzasadnionych wypadkach dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić osadzonych, na czas określony, w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m.kw. O takim umieszczeniu należy bezzwłocznie powiadomić sędziego penitencjarnego. Obowiązkowi powiadomienia sędziego penitencjarnego zadośćuczynili dyrektorzy obu jednostek penitencjarnych. Z tego względu nie można przypisać pozwanemu bezprawności działania, co dawałoby powodowi skuteczną możliwość domagania się zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Powód nie wykazał też, a nawet nie wskazał okoliczności, które wskazywałyby na naruszenie jego dóbr osobistych w inny sposób. Wręcz przeciwnie, postępowanie dowodowe wykazało, że funkcjonariusze pozwanych jednostek w kontaktach z nim kierowali się zasadami humanitaryzmu, z poszanowaniem jego godności osobistej, zachowując przy tym dystans i rozwagę. Nie można by też mówić, że sam fakt przebywania skazanych w przeludnionych celach stanowi niehumanitarne traktowanie i narusza godność osobistą skazanego. Okoliczność tę trzeba by bowiem odnosić do całokształtu sytuacji społeczno - ekonomicznej kraju, jego zamożności, warunków i poziomu życia ludzi na wielu płaszczyznach. Nietrafny jest pogląd powoda R B, jakoby stwierdzenie niekonstytucyjności cytowanego przepisu dawało mu podstawy do żądania zadośćuczynienia. Powyższy wyrok stwierdza niezgodność art. 248§1 k.k.w. z Konstytucją RP, jednak w punkcie II sentencji stwierdza wyraźnie, że wymieniony przepis traci moc z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, zatem w dniu 6 grudnia 2009r. Do tego czasu przepis ten obowiązywał w obecnym kształcie i bezskuteczne jest powoływanie się na jego niekonstytucyjność. O kosztach w punkcie 2 wyroku Sąd orzekł w oparciu o art. 108 k.p.c. w zw. z § 6 pkt. 7 i § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz --- STRONA 5 --- panoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy pranej udzielonej z urzędu. Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu. Powyższy wyrok zaskarżył powód zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, a to art. 23 § 1 k..c, art. 24 k.c. i art. 448 k.c. w zw. z art. 110 § 2 k.k. zw. z art. 248 § 1 k.k.w. a także art. 77 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów i przyjęcie, iż notoryczne przebywanie powoda bez szczególnych okoliczności w warunkach przepełnionej celi, a w konsekwencji nie zapewnienie mu właściwych warunków bytowych i sanitarnych nie narusza dóbr osobistych powoda w postaci humanitarnego traktowania z postanowieniem godności ludzkiej podczas, gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów winna prowadzić do wniosku, iż w sytuacji szczególnie uzasadnionych dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić pozwanych w warunkach, w których powierzchnia celi wynosi mniej niż 3m powierzchni na osobę jednakże jedynie na czas określony zaś w przypadku powoda nigdy nie zostało wskazywane przez jaki okres powód miałby przebywać w przeludnionej celi, co było działaniem bezprawnym ze strony pozwanych, naruszenie prawa procesowego a to art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż pobyt powoda w warunkach przepełnionej celi nie wpłynął w sposób negatywny na zdrowie psychiczne i fizyczne oraz samopoczucie powoda naruszając jego godność i dobra osobiste, podczas gdy powód na skutek pobytu w celi, w której na osobę przypadało mniej niż 3m.kw. powierzchni a także nieinformowanie go przez jak długi okres będzie on przebywał w takiej celi powodowało u niego cierpienia psychiczne, a także łączyło się z tym szereg czynników stresowych przejawiających się z przeżywaniem dyskomfortu fizycznego i psychicznego, poczuciem bezradności oraz licznymi dolegliwościami fizycznymi co podnosi także biegły z zakresu psychologii S. M, sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegają na przyjęciu, iż fakt stałego umieszczania pozwanego w przeludnionych celach nie stanowi niehumanitarnego traktowania i nie narusza godności osobistej powoda podczas gdy „nieokreślone w czasie" umieszczenie powoda w zbyt małej celi wraz innymi współoskarżonymi oraz nie zapewnienie powodowi godnych warunków bytowych w tym sanitarnych oraz bezpieczeństwa, godzi w dobra osobiste powoda i stanowi niehumanitarne traktowanie powodujące cierpienie psychiczne i fizyczne, sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, iż powód nie poniósł jakiejkolwiek szkody na skutek działania pozwanych i nie doszło do pogorszenia stanu jego zdrowia jak również nie doszło do naruszenia dóbr osobistych na skutek działania pozwanych podczas, gdy pomiędzy bezprawnym działaniem a naruszeniem dóbr osobistych i --- STRONA 6 --- rozstrojem zdrowia powoda istnieje związek przyczynowy polegający na nadmiernym zagęszczeniu sprzętów i ludzi w jednej celi przez zbyt długi czas a w konsekwencji nie zapewnienie właściwych warunków bytowych co odbijało się na samopoczuciu psychicznym i fizycznym oraz zdrowiu powoda. Powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie powództwa poprzez: zasądzenie od strony pozwanej Skarb Państwa - Zakład Karny w Pińczowie na rzecz powoda kwoty 125.000 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od chwili wniesienia pozwu do dnia zapłaty, zasądzenie od strony pozwanej Skarb Państwa Areszt Śledczy w Krakowie na rzecz powoda kwoty 125.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od chwili wniesienia pozwu do dnia zapłat oraz zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Z ostrożności procesowej powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. W odpowiedzi na apelacje strona pozwana wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Storna pozwana Skarb Państwa - Areszt Śledczy w Krakowie podniosła zarzut przedawnienia. Sąd Apelacyjny zważył co następuje : Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne i wywody prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i przyjmuje je za swoje. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż Sąd Okręgowy przy wydaniu wyroku naruszył treść art. 233 § 1 k.p.c. Do naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby powód wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów. Tego powód w swej apelacji nie wykazał. Sąd Okręgowy oparł ustalenie braku związku przyczynowego pomiędzy osadzeniem w przeludnionej celi a stanem zdrowia powoda w oparciu o dwie opinie : biegłego psychiatry i biegłego psychologa. Opinie te Sąd Okręgowy uznał, za pełnowartościowy dowód w sprawie bowiem zostały one sporządzone przez specjalistów posiadających szeroką wiedzę i doświadczenie w zakresie psychologii i psychiatrii, w sposób jasny i wyczerpujący a nadto korespondowały ze sobą. Biegli ci jednoznacznie stwierdzili, że obecny stan zdrowia powoda nie pozostaje w związku przyczynowym z faktem przebywania w przeludnionych celach. Wnioski z tych opinii korespondują z innymi dowodami przeprowadzonym w sprawie. Sam powód słuchany na rozprawie stwierdził, iż nie zauważył aby u niego pojawiły się problemy zdrowotne w związku z przebywaniem w przeludnionych celach. Z książki zdrowia osadzonego --- STRONA 7 --- wynika, iż w okresie pobytu w jednostkach penitencjarnych powód tylko dwukrotnie korzystał z Poradni Zdrowia Psychicznego, gdzie uskarżał się na problemy ze spaniem. Należy jednak wskazać, iż powód wedle opinii najbliższych mu osób (siostry) zawsze był osobą nerwową. W okresie poprzedzającym pobyt w Zakładzie Karnym i Areszcie Śledczym korzystał z przerwami z Poradni Zdrowia Psychicznego. W tych okolicznościach należy uznać, iż powód nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy osadzeniem w przeludnieniem w celi, a jego stanem zdrowia, ani szkody jaką poniósł w związku z przebywaniem w przeludnionych celach. Nie udowodnienie tych okoliczności powoduje, iż niemożliwym jest przypisanie odpowiedzialności Skarbowi Państwa w oparciu o treść art. 417 k,c, zarówno w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 września 2004r. jak i w brzmieniu obecnym. Nie można również przypisać odpowiedzialności Skarbowi Państwa na zasadzie słuszności. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 77 konstytucji RP, zgodnie z którym, każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Odnosząc się natomiast do odpowiedzialności Skarbu Państwa za naruszenie dóbr osobistych powoda poprzez umieszczenie go w celi o powierzchni mniejszej niż 3 m kw. należy wskazać, iż warunkiem odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych jest stwierdzenie, że zidentyfikowane przez żądającego ochrony działanie lub zaniechanie zagrażało lub naruszało jego dobra osobiste w rozumieniu art. 23 k.c, oraz że było ono bezprawne i nie zachodziły okoliczności wyłączające bezprawność, z tym, że przy istniejącym domniemaniu bezprawności dokonanego naruszenia, ciężar wykazania okoliczności zwalniających od odpowiedzialności spoczywa na pozwanym. Osadzenie w zakładzie karnym w celu odbycia kary pozbawienia wolności w celi z taką ilością osób, iż nie jest zachowana norma 3m.kw. powierzchni dla jednego skazanego może prowadzić do naruszenia dobra osobistego jakim jest zdrowie czy godność skazanego. Powód nie wykazał jednak, iż to pobyt w Zakładzie Karnym i Areszcie Śledczym w celach przeludnionych spowodował u niego pogorszenie stanu zdrowia. Oceniając natomiast opisane działanie strony pozwanej z punktu widzenia zgodności z prawem, wskazać trzeba, że Dyrektor Zakładu Karnego oraz Aresztu Śledczego stosownie do przepisu art. 248 § 1 k.k.w. wydał decyzję o umieszczeniu osadzonych w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m. kw. i o sytuacji tej powiadomił sędziego penitencjarnego. Działanie pozwanego polegające na umieszczeniu powoda w celi z większą ilością skazanych niżby to wynikało z normy 3m.kw. dla jednego osadzonego w tym czasie, gdy zostało podjęte, było zgodne z prawem, a konkretnie z art. 248 § 1 k.k.w., § 2 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 26 sierpnia 2003 r., Dz. U. Nr 152, poz. 1497 i § 14 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia --- STRONA 8 --- wolności, Dz. U. Nr 152, poz. 1493 (por. wyrok Sądu Najwyższego z 2 października 2007 r., II CSK 269/07 wydany w niemal identycznym stanie faktycznym i prawnym). Ma rację powód, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 26 maja 2008 r., SK 25/07, Dz. U. 2008, nr 96, poz. 620, stwierdził, że art. 248 § 1 k.k.w. jest niezgodny z art. 40, art. 41 ust. 4 i art. 2 Konstytucji, ale jednocześnie przyjął, że traci on moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku, a zatem 6 grudnia 2009 r. Stosowanie tego przepisu przed datą utarty mocy obowiązującej musi być uznane za legalne. Należy wskazać także, iż żadne przepisy nie zobowiązują do informowania osadzonego w Zakładzie Karnym na jaki okres czasu został umieszczony w celi nie spełniającej wymogów 3 m kw. na jednego współosadzonego. Umieszczenie w takich warunkach ma mięć tylko charakter czasowy, co wynikało z treści art. 248 k.k.w. Charakter taki umieszczenie powoda miało skoro za każdym razem kiedy dochodziło do przekroczenia normy 3 m.kw. na jednego współwięźnia Dyrektor jednostki organizacyjnej strony pozwanej zawiadamiał Sędziego Penitencjarnego o takim przekroczeniu. Zatem przyjmując nawet, iż odbywanie kary pozbawienia wolności w warunkach opisanych wyżej mogło prowadzić do naruszenia godności osobistej powoda to zachowanie strony pozwanej nie było bezprawne. Nie jest więc możliwym przypisanie stronie pozwanej odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych. Należy wskazać, iż słuszny jest zarzut Skarbu Państwa - Areszt Śledczego w Krakowie o przedawnieniu roszczenia powoda z tytułu przebywania w tym Areszcie w celi przeludnionej. W świetle art. 442 (1) k.c. roszczenie o naprawienie szkody czynem niedozwolonym uległo przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. W przypadku roszczeń powoda termin ten liczyć należy od dnia następującego po dniu, w którym opuścił on Areszt Śledczy w Krakowie czyli od dnia 29 grudnia 2004r. Podkreślić należy jednak, iż zarzut ten strona powodowa winna powołać w postępowaniu przed Sądem I instancji. Miała ona bowiem taką możliwość. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc postanowił jak w sentencji. Wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu zostało przyznane na podstawie art. 29 Prawa o Adwokaturze w związku z § 13 ust. 1 pkt. 2 w zw. z § 2 Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W ocenie Sądu Apelacyjnego w Krakowie nakład pracy pełnomocnika powoda w postępowaniu apelacyjnym nie uzasadnia przyznania mu wynagrodzenia w stawce minimalnej wynikającej z powołanego rozporządzenia. Określenie tej stawki zależy bowiem od wartości przedmiotu sporu. Ta zaś w niniejszej sprawie została określona przez powoda w oderwaniu od okoliczności faktycznych będących podstawą sporu. Nie może więc determinować wynagrodzenia pełnomocnika w przypadku, gdy nakład pracy pełnomocnika, charakter --- STRONA 9 --- sprawy oraz wkład pełnomocnika w wyjaśnienie sprawy nie uzasadnia takiego wynagrodzenia. Przyznane wynagrodzenie nie przekracza sześciokrotności stawki minimalne ani nie przekracza wartości przedmiotu sprawy i w tym zakresie jest zgodne z § 2 ust. 2 wskazanego rozporządzenia.