Postanowienie I AC2 S93E13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Na pndstawie usTawy 2 dnia 8.09.2001 r. 0 dost

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I AC2 S93E13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Na pndstawie usTawy 2 dnia 8.09.2001 r. 0 dostepfe do Enfnrmacji publicznej Dz. U. I12 3302. H98 z priin. zm. ‘ _ _ przekazanu informacie pubiicznq w formie Dnla 10 styczma 2014 1‘. dokumentu lub w formie przBl_WDT20fl8j T" . . . . . .5.>:;.»a.~.<... " w Row Sqd Apelacyjny W Warszawze I Wydzlzfl Cywrlny w sk%adz1e: Q1 irnig i naiiskc ......... P1‘zew0d11iczqcy  Sgdzia SA Hanna Mums (spr.) was wmaskodawcy Sgdzia SA Ewa Kaniok Sqdzia SO (de1.) Zuzanna Adamczyk _ Protokolant st. sekr. sa_d. Joanna Baranowska p0 rozpoznaniu W dniu 10 stycznia 2014 1'. W Warszawie na rozprawie sprawy Z powédztwa J. 0., W. S. iZ. S. (1)  przeciwko Skarbowi P:lfistwa reprezentowanemu przez Ministra Infiastrllktury i Rozwoju 0 2ap%atQ na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sqdu Okrqgowego W Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I C 684.»’12 1. zmienia zaskariony Wyrok W ten sposéb, ie:  w punkcie I (pierwszym) — oddala powédztwo, '2  W punkcie V (pi:.1tym) zasqdza od J. 0., W. S. i Z. S. (1) na rzecz Skarbu Pafistwa — Prokuratorii Gene;alnej Skarbu Pafistwa kwoty p0 2.400 (dwa tysiqce czterysta) zlofych tytulem zwrotu kosztéw zastgpstwa procesowego; 2. zaszgdza od J. 0., W. S. i Z. S. (1) na rzecz Skarbu Pafistwa — P1okuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa kwoty po 1.700 (jeden tysiqc siedemset) Ziotych tytulem zwrotu kosztéw zastgpstwa procesowego w [l0St§p0W:1!1ill apelacyjnym. Sygn. akt 1 ACa 593/13 UZASADNIENIE Pozwem z1o20nym dnia 26 iistopada 2009 r. D. D., W. S. i Z. S. (1) wnieéli 0 zasqdzenie od pozwanego Skarbu Pafistwa — Ministra Infrastruktury na rzecz D. D. kwoty 44 8. 1 63,33 2% oraz na riecz W. S. i Z. S. (1) kwot po 170728.88 zl z ustawowymi odsetkami 0d dnia nastqpuj qcego po dniu Wydania wyroku do dnia zaplaty, a takze 0 zasqdzenie zwrotu kosztéw procesu, W tyrn kosztéw zastqpstwa procesowego wedhlg norm przepisanych. Pozwany W odpuwicdzi na p0zew_ wniés} 0 oddaienie powédztwa w caloéci i zasqdzenie kosztéw zastgpstwa procesowego Wecfiug norm przepisanych oraz p02osta%ych kosztéw postqpowania wedhlg norm przepisanych. Pismem z dnia 28 Wrzeénia 201 l r. powodowie zmodyfikowali Zqdanie pozwu W czcgéci dotyczqcej Wysokoéci 0clszl<0cl0w5.nia W ten sposéb, 2e wnieéli 0 zasqdzenie ed pozwanego Skarbu Pafistwa na rzecz powodéw D. D. kwoty 605.966,66 2%, W. S. kwoty 230844.44 2% i Z. S. (1) kwoty 230.844,44 2%. ' Sygn. akt I ACa 593r'l3 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Na podstawie ustawy z dnia 6.08.2031 r. o dostępie do infnrmacii publiczne] Dz. U. 112 poz. 1198 z púźn. zm. _ _ _ przekazano infcrfßacię publiczną w formie Dnla 10 stycznia 2014 r. dokumentu lub w formie przetworzone; `.= . . . . _ .5.>:'».a.~.'.... " »Q new Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: gi imię i naiisāœ ......... Przewodniczący - Sędzia SA Hanna Muras (spf.) adres wniüskodawcy Sędzia SA Ewa Kaniok Sędzia SO (del.) Zuzanna Adamczyk _ Protokolant st. sekt. sąd. Joanna Baranowska po rozpoznaniu w dniu l0 stycznia 2014 r. w Warszawie na rozprawie sprawy Z powództwa J. O., W. S. iZ. S. (1) - przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra lnfiastruktury i Rozwoju 0 zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I C 684.f'12 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - w punkcie I (pierwszym) ~ oddala powództwo, 'Z - w punkcie V (piątym) - zasądza od J. O., W. S. i Z. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwoty po 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; 2. zasądza od J. 0., W. S. i Z. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwoty po 1.700 (jeden tysiąc siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. sygn. am 1 Acta 593/13 UZASADNIENIE Pozwem złożonym dnia 26 listopada 2009 r. D. D., W. S. i Z. S. (1) wnieśli o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa - Ministra Infrastruktury na rzecz D. D. kwoty 44 8. 1 63,33 zł oraz na rźecz W. S. i Z. S. (1) kwot po 17U.728,8S zł z ustawowymi odsetkami od dnia następującego po dniu wydania wyroku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz pozostałych kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 28 września 201 1 r. powodowie zmodyfikowalí żądanie pozwu w części dotyczącej wysokości odszkodowania W ten sposób, że wnieśli o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa na rzecz powodów D. D. kwoty 60S.966,66 zł, W. S. kwoty 230.844,44 zł i Z. S. (1) kwoty 230.844,44 zł. ' --- STRONA 2 --- Postanowieniem 2 dnia 2 grudnia 201 1 r. Sod Okrogowy zawiesii postcgpowanie W sprawie 2 uwagi na to, 12 W dniu 10 listopada 201 1 r. powodki D. D. zmaria. Spadok po niej na mocy testamentu notarialnego 2 dnia 29 lipca 1998 1". 11aby1a W ca1oéci jej corka J. O.. Wobec powyiszego, postanowicniern 2 dnia 31 lipca 2012 r. podjqto zawieszone postqpowanie 2 udziaham J . O. jako nastopczyni prawnoj zmarhaj D. D.. Wyrokiem 2 dnié 28'1utego 2013 1'. Sqd Okrqgowy W Warszawie zasqdzii od Skarbu P8.flS'£WEi — Ministra Transporru, Budownictwa i Gospodarki Morsldej na rzecz J. O.kWot<; 364.000 21, a na rzecz W. S.i Z. S. (1)kWo’ty po 138.666,67 2%, Wszystkie kwoty 2 ustawowymi odsetkarni od dnia 1 marca 2013 T. do dnia 2ap1aty(pkt I.), oddalajqc powodztwo W pOZOS1fli}/IT! zakresie (pkt 11.) oraz orzek1 0 kosztaoh postqpowania i nieuiszczonyoh kosztach sqdowyoh. Powyisze orzeczenie zapadlo W oparciu 0 nastgpujqcc ustalenia i rozwaiania Sgdu Okrqgowego. Sa_d Okrqgowy us’ca1i1, 2e w1aécicie1em nieruchomoéci (...)0znaczonej nr hip. (...)by1 A. S.. K. S.2mar1a dnia (...)Spadek po niej nabyly 2 mocy ustawy clzieci H. G., Z. S. (2), Z. S. (3), J. D., E. S.i I. C.— po 1f6 czqéci spaclku kazde z nich, zaé ma12o11k0wi zmaflej A. S.przys1ugiwa1o prawo dozyworniego uzytkowania 1/7 czqéci spadku. Z. S.’(2)zma11 W clniu (...)Spadek po nim nab}/li 2 mocy ustawy Zona I. S.oraz synowie W. S.i Z. S. (1) po 1/'3 czeéci spadku kazde 2 nich, 2 tym Ze udziai zmarhago W maj_aJ1q1 wspolnym dziedziczq z mocy ustawy synowie W. S.i Z. S. (l)w czqéciach réwnych. A. S.2mar1 dnia (...)spac1ek po nim 2 mocy ustawy nabyly dzieci H. G., Z. S. (3), .1. D., E. S.i I. C.— po 2112 czcgéci spadku kaide 2 11.1011 oraz wnuki W. S.i Z. S. (1)po 1112 czrgéci spadku kazdy 2 nich. J. D.2mar1a dnia (...)Spadek po niej 2 mocy ustawy nabyli synowie W. D.i A. D.~ po ‘xi czqéci spadku kaidy 2 nioh. E. S.2mar1a dnia (...). Spadek po nioj nabyli 2 mocy ustawy brat Z. S. (3)w 2/ 1 0 czoéciach, siostra H. G.W 2110 czoéciach, siostra I. C.W 2110 czqéciach oraz dzieci rod2e1‘1stwaA. D.w I/10 czegéci, W. D.W 1110 czoéci, W. S.W 1110 ozqéci i Z. S. (1)w I/10 czqéci. A. D.2mar1 dnia (...}spadek po nim nab)/1 w caloéci 2 mocy ustawy brat W. D.. Z. S. (3)zmar1dnia (...)Spadek po nim z mocy ustawy nabyli Zona M. S.— W 12.136 czoéoiach, siostra H. G.w 6/36 czqéciach oraz dzieci rocl2§:1is‘Ewa W. S.W 3.136 czqéciach, Z. S. (1)W 3X36 czqéciach, B. S.W 6136 czqéciach i W. D.w 6.'36 czqéciach. I. C.2mar1a W c1niu(...)Spadek po niej na podstawie ustawy nab}/la corka B. S.W ca1o§ci. M. S.2mar1a w clniu (...)Spadek po niej na podstawie ustawy nab;/1a corka B. M.W cakoéoi. H. G.zmar1a dnia (...).Spadek po niej naby1a W caloéci z mocy ustawy corka D. D.. W. D.2mar1 W dniu (...). Spadek po nim na podstawie ustawy naby1a zona H. D.W cahaéoi. D. D.zmar1a w clniu (...) Spadek po niej na mocy test:imentu notarialnego 2 dnia 29 lipca 1998 r. nabyia W ca1o:§ci jej corka J. 0.. Na mocy poWy2s2ych spadkobrafi ud2ia1 W spadku po A. S., a zatem takze W przeclmiotoWej nieruchornoéci, co do powodow Wystopujqcych W niuiejszej sprawie Wynosi: J. O.(nastopczy11i pravma D. D.) — 21390 czqgéci spadku, W. S.— 8190 czqéci spadku, Z. S. (1)— 8./90 czqéci spadku, przy czym udzialy W spaclku W. S.i Z. S. (1)20sta&y Wyliczone 2 uwzglodnieniem faktu zbycia przez nich M. M.l!"}'2 udziahl W prawach i roszczeniach 2 tytuhl dziedziczenia po A. S.. ' Dalej Sqd usta1i1, 2e przedmiotowa W sprawie niomchomoéé miala powierzchniq 861 m2 i byia. zabudowana: frontowym, murowafifllm budyrikiem mieszkalnym o dwooh kondygnacjach nadzieninych i jednej kondygnacji p0ClZ.1€I1]11E!j o powierzchni zabudowy 352 m2 i kubaturze 3.520 mg; oficyna, lewq, muroWana,, jednokondygnacyjnq, niepodpiwniczonac o powierzchni zabudowy 90 H12 (buclynek zniszczony Wskutek dz.ia1a1i Wojennych); oficynq p0pTZ6CZl'l8,_, muroWa.na_, jednokondygnacyjna, niepodpiwniczonq (komorka i wejécie do sto1éWki) 0 powierzchni zabudowy 10 mg i kubaturze 40 mg; oficynq prawav. murowalla, jednokondygnacyjna, niepoclpivmiozonq (st016Wka (...)) 0 powierzchni zabudowy 42 mg i kubaturze 170 1113. W bucbmkach czynne '0}/1y instalacje sieci miej skiej: wodociag, gaz i elektrycznoéé. Dnia 3 sierpnia 1948 r. A. S.wysta,pi1 do Zarzqdu Miej skiego W W.o przyznanie 2a synibolicgnym czynszom prawa Wtasnoéci czasowej do nieruchomoéci po1o2;nej przy 111. (...)(obecnie (...)) W W., oznaczonej nr hip. Orzeczeniern 2 dnia 21 grudnia 1954 r. Prezydium Rady Narodowej W W.0dmowi1o A. S.praWa w1asno:~§ci ozasowej do gruntu nieruohomoéci po1o2onE_:j przy ul. (...)oznac2onej nr hip. (...). Od powyiszego orzeczenia A. S.wnios1skutec2nie odwolanie. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej nie znalazhi jednak podstaw do zmiany 2askar20nego o1'zecze1'1ia Prezydium Rady Narodowej W W.. W dniu 15 kwietnia 1955 r. objgto W posiadanie budynki znaj duj ape sir; na posesji przy ul. (...)na rzecz Skarbu Paflstwa. Decyzjq 2 dnia 14 mama 1962 r. przedmiotowa nieruchomoéé zostala przekazana Komendzie Milicji Obywatelskiej Wojewodztwa (...)W uzytkowanie pod bLlC1OWQ budynku administracyjnego. Decyzjq zaé z dnia 9 marca 1997 1'. stwierdzono nabycie przez Dzielnicq Gminq P.z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpiatnie wiasnoéci nieruchomoéci poiozonej w W.przy ul. (...). Prezes Urzqdu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzja, z dnia 23 stycznia 2002 1’. Nr (...), utrzymana_ w mocy decyzja, 2 dnia 6 czerwca 2002 r. Nr (...), stwierclzii niewainoéé decyzji Mi.niste1's’£Wa Gospodarki Komunalnej Nr (...)2 dnia 23 marca 1955 r. oraz utrzymanego niq W mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W.z dnia 21 gruclnia 1954 r. Nr (...)0<:lmawiaja,cej dotychczasowym Wtaécicielom przyznania prawa Wlasnoéci czasowej do gruntu iiieruchomoéci (...)po1o2onej przy ul. (.. .), oznaczonej nr hip. (...). Nastopnie Naczelny Sqd Administracyjny W W.0ddali1 skargq Komendanta (...)P0licji na decyzjq Prezesa Urzqgclu Mieszkalnictwa i Ro2Woju Miast 2 dnia 6 czerwca 2002 r. Wobec powy2s2eg0, W roku 2004 powodowie wnieéli o wydanie decyzji administracyjnej o przyznaniu Wieczystego uzytkowania przedmiotowej dzia1ki giuntu, popieraj qc tym samym Wniosek 2 dnia 3 sierpnia 1948 r. 21o2ony przez ich poprzednika prawnego A. S.o przyznanie prawa wiasnoéci czasowej do gruntu nieruchomoéci poiozonej W W.pr2y ul. (...)(daWna ul. (. ..)). W tym stanie rzeczy w Biurze Gospodarki Nicruchomoéciarni, Geodezji i Katastru Urzqdu W.2a 111' (...)by1o prowadzone postqpowanie W sprawie przyznania prawa uzytkowania Wieczystego do gruntu nieruchomoéci po1o2onej przy ul. (...)o powierzchni 861 m2, oznaczonej nr hip. (...)na rzecz powodow i innych nastqpcow prawn)/ch A. S.. Decyzjq 2 dnia S paidziemika 2004 1'. Prezydent W.odm<§Wi1 ustanowienia prawa u2y't1<oWania Wieczystego do gruntu nicruchomoéci poiozonej W W.pr2y ul. (...)2 uwagi na stojqcy budynek,'kto1y przekraoza granice clzialki dekretowej, Wobec czego nie sposob przeprowadzié podzialow geodezyjnych. Nastqpnie decy2ja_ Woj ewody (.. .)2 dnia 16 czerwca 2005 1'. N1 (...)utr2y1i1ano W mocy decyzjg Prezydcnta W.2 dnia 8 paidziernika 2004 r. nr (...)oc1maWiaj qcq ustanowienia prawa uzytkowania Postanowieniern z dnia 2 grudnia 201 1 r. Sąd Okręgowy zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na to, iz w dniu 10 listopada 201 1 r. powódki D. D. zmarła. Spadek po niej na mocy testamentu notarialnego z dnia 29 lipca 1998 r. nabyła w całości jej córka J. O.. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 31 lipca 2012 r. podjęto zawieszone postępowanie z udziałem J. O. jako następczyni prawnej zmarłej D. D.. Wyrokiem z dnia 28`1utego 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie zasądził od Skarbu Państwa - Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz I. O.kwotę 364.000 zł, a na rzecz W. S.i Z. S. (1)kwoty po l38.666,67 zł, wszystkie kwoty z ustawowymi odsetkami od dnia l marca 2013 r. do dnia zapłaty (pkt I.), oddalając powództwo w pozostałym zakresie (pkt 11.) oraz orzekł o kosztach postępowania i nieuiszczonych kosztach sądowych. Powyższe orzeczenie zapadło W oparciu 0 następujące ustalenia i rozważania Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy ustalił, że właścicielem nieruchomości (...)oznaczonej nr hip. (...)był A. S.. K. Szmarła dnia (...)Spadek po niej nabyły z mocy ustawy dzieci I-I. G., Z. S. (2), Z. S. (3), J. D., E. S.í I. C.- po 1f6 części spadku każde z nich, zaś małżonkowi zmarłej A. Sprzysługiwało prawo dożyworniego użytkowania 1/7 części spadku. Z. S.`(2)zmarł w dniu (...)Spadek po nim nabyli z mocy ustawy żona I. S.oraz synowie W. S.i Z. S. (l)- po 1/'3 części spadku każde z nich, z tym że udział zmarłego w majątku wspólnym dziedziczą z mocy ustawy synowie W. S.i Z. S. (l)w częściach równych. A. Szmarł dnia (...)spadek po nim z mocy ustawy nabyły dzieci H. G., Z. S. (3), Š. D., E. S.i I. C.- po 2f'12 części spadku każde z nich oraz wnuki W. S.i Z. S. (l)po 1112 części spadku każdy z nich. I. Dzmarła dnia (...)Spadek po niej z mocy ustawy nabyli synowie W. D.i A. D.~ po 'zi części spadku każdy z nich. E. S.z.marła dnia (...). Spadek po niej nabyli z mocy ustawy brat Z. S. (3)w 2/ 1 0 częściach, siostra H. G.w 2!1 O częściach, siostra I. C.w 2ł10 częściach oraz dzieci rodzeństwa A. D.w I/10 części, W. D.w 1110 części, W. S.w U10 części i Z. S. (l)w I/10 części. A. D.zmarł dnia (...)spadek po nim nabył w całości z mocy ustawy brat W. D.. Z. S. (3)zmarł dnia (...)Spadek po nim z mocy ustawy nabyli żona M. S.- w l2.“'36 częściach, siostra H. G.w 6/36 częściach oraz dzieci rodzeństwa W. S.w 3!36 częściach, Z. S. (1)w 3!36 częściach, B. S.w 6»'36 częściach i W. D.w 6.'36 częściach. I. C.zmarła w dniu (...)Spadek po niej na podstawie ustawy nabyła córka B. S.w całości. M. S.zmarła w dniu (...)Spadek po niej na podstawie ustawy nabyła córka B. M.w całości. H. G.zmarła dnia (...)Spadek po niej nabyła w całości z mocy ustawy córka D. D.. W. Dzmarł w dniu (...). Spadek po nim na podstawie ustawy nabyła żona I-I. D.w całości. D. D.zmarła w dniu (...) Spadek po niej na mocy testamentu notarialnego z dnia 29 lipca 1998 r. nabyła w całości jej córka J. O.. Na mocy powyższych spadkobrań udział w spadku po A. S., a zatem takze w przedmiotowej nieruchomości, co do powodów występujących w niniejszej sprawie wynosi: .T_ O.(następczyni prawna D. D.) - 21390 części spadku, W. S.- 8,190 części spadku, Z. S. (1)- 8f90 części spadku, przy czym udziały w spadku W. S.i Z. S. (1)zostały wyliczone z uwzględnieniem faktu zbycia przez nich M. M.1r"1'2 udziału w prawach i roszczeniach z tytułu dziedziczenia po A. S.. ` Dalej Sąd ustalił, ze przedmiotowa w sprawie nieruchomość miała powierzchnię 861 m2 i była zabudowana: frontowym, murowanym budynkiem mieszkalnym o dwóch kondygnacjach nadzienmych i jednej kondygnacji podziemnej o powierzchni zabudowy 352 m2 i kubaturze 3.520 mg; oficyną lewą, murowana, jednokondygnacyjną, niepodpiwniczoną o powierzchni zabudowy 90 mz (budynek zniszczony wskutek działań wojennych); oficyną poprzeczną, murowana, jednokondygnacyjna, niepodpiwniczoną (komórka i wejście do stołówki) o powierzchni zabudowy 10 mz i kubaturze 40 mg; oficyną prawa, murowana, jednokondygnacyjna, niepodpiwniczoną (stołówka (...)) o powierzchni zabudowy 42 mz i kubaturze 170 1113. W budynkach czynne były instalacje sieci miej skiej: wodociąg, gaz i elektryczność. Dnia 3 sierpnia 1948 r. A. Swystąpił do Zarządu Miej skiego W W.o przyznanie za symbolicznym czynszem prawa własności czasowej do nieruchomości położnej przy ul. (...)(obecnie (...)) w W., oznaczonej nr hip. Orzeczeniern z dnia 21 grudnia 1954 r. Prezydium Rady Narodowej w Wodmówiło A. Sprawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. (...)oznaczonej nr hip. (...). Od powyższego orzeczenia A. Swniósł skutecznie odwołanie. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej nie znalazło jednak podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczeriia Prezydium Rady Narodowej w W.. W dniu 15 kwietnia 1955 r. objęto w posiadanie budynki znajdujące się na posesji przy ul. (...)na rzecz Skarbu Państwa. Decyzją z dnia 14 marca 1962 r. przedmiotowe nieruchomość została przekazana Komendzie Milicji Obywatelskiej Województwa (...)w użytkowanie pod budowę budynku adrninistracyjnego. Decyzją zaś z dnia 9 marca 1997 r. stwierdzono nabycie przez Dzielnice Gminę P.z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w Wprzy ul. (...). Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 23 stycznia 2002 r. Nr (...), utrzymana W mocy decyzją z dnia 6 czerwca 2002 r. Nr (___), stwierdził nieważnośó decyzji Mi.níste1's'twa Gospodarki Komunalnej Nr (...)z dnia 23 marca 1955 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W.z dnia 21 grudnia 1954 r. Nr (...)odmawiającej dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości (...)położonej przy ul. (_. .), oznaczonej nr hip. (...). Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w W.oddalił skargę Komendanta (...)Policji na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 6 czerwca 2002 r. Wobec powyższego, w roku 2004 powodowie wnieśli o Wydanie decyzji administracyjnej o przyznaniu wieczystego użytkowania przedmiotowej działki gruntu, popieraj ąc tym samym wniosek z dnia 3 sierpnia 1948 r. złożony przez ich poprzednika prawnego A. S.o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W.przy ul. (...)(dawna ul. (_ ..)). W tym stanie rzeczy w Biurze Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Katastru Urzędu W.za nr (...)było prowadzone postępowanie w sprawie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej przy ul. (...)o powierzchni 861 mz, oznaczonej nr hip. (...)na rzecz powodów i innych następców prawnych A. S.. Decyzją z dnia 8 października 2004 r. Prezydent W.odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W.przy ul. (...)z uwagi na stojący bndynek,'któ1y przekracza granice działki dekretowej, wobec czego nie sposób przeprowadzic podziałów' geodezyjnych. Następnie decyzją Woj ewody (_. .)z dnia 16 czerwca 2005 1'. Nr (...)utrzy1nano w mocy decyzję Prezydenta W.z dnia 8 października 2004 r. nr (...)odmawiaj ącą ustanowienia prawa użytkowania --- STRONA 3 --- Wieczystego do przedmiotowego gruntu na rzecz powodow i irmych nastqpcow prawnych A. S.. Wyrokiem Wojewodzkiego Sqdu Administracyjnego W W.2 dnia 27 Iutego 2006 r. W sprawie 1 SAfWa 1341r’05 uchylono powyzsze decyzje oraz s1.Wierd2ono, 26 zaskarzona decyzja Woj ewody (...)2 dnia 16 czerwca 2005 r. nie podlega vsylconaniu. Nastqpnie Prezydent W.decy2ja, 2 dnia 21 listopada 2007 r. ponownie odrnowii ustanowienia prawa u2ytkoWania wieczystego do gruntu nieruchomoéci poioionej W W.pr2y 111. (...). Powyzsza decyzja 2osta1a utrzymana W mocy decyzjqwojewody (...)2 dnia 1 1 maja 2009 1'. Wyrokiern Wojewodzkiego Sqdu Adrninislraoyjnego W W.2 dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie I SAfWa 1097109 uchyiono powyzsze decyzje oraz stwierdzono, 2e zaskarfzona decyzja Wojewody (...)2 dnia 11 maja 2009 r. nie podlega Wykonaniu. Wobec odmowy uwzglqdnienia Zqdaiiia poWod6W naprawienia szkody W postaci restytucji naturalnej, powoclowie W dniu 30 Iistopada 2007 r. Wystqpili 2 Wnioskiem do Ministra Inf"rastruktu1'y o odszkodowanie pieniqzne na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. tytu1em naprawienia szkody Wskutek wydania niewaznej decyzji administzracyjnej. Minister Infrastruktury decyzjami 2 dnia 30 lipca 2008 1". Nr (...), Nr (...)i nr (...) odrnowii przyznania odszkodowania Wobec przedawnienia roszczenia. S2431 ustalii nadto, 2e Wartoéé rynkowa prawa nieruchomoéci (prawa uzytkowania Wieczystego gruntu i prawa Wiasnoéci budynkow) wedlug stanu na dziefi 23 marca 1955 r. i can aktualnych na dziefi 30 sierpnia 2011 r. Wynosi1a 2.597.000 21. Z kolei Wartoéé rynkowa prawa u2ytkowania wieczystego gruntu 0 powierzchni 861 mg 2 uwzglegdnieniem obciqzenia lokali przymusowym prawem naj mu wedhlg stanu na clziefi 23 marca 1955 r. i wedlug can aktualnych. ZWa2yWs2y na poczynione W sprawie ustalenia faktyczne, Sqd Okrgigowy uznal, 2e powédztwo co do zasady zaslugiwalo na uwzgigdnienie. ' W pierwszej kolejnoéci Sqd Wskazai, i2 nie znaj dowaio uzasadnienia kwestionowanie przez stronq pozwanq Iogitymacji procesowej poW0doW W niniejszej sprawie. Nastqpstwo prawne D. D. (po2'niej zaé jlej nastqpczyni prawnej J. 0.), W. S. iZ. S. (1) po A. S. Wyn ika bowiem, jak Wskazal Sqd, 2 postanowiefi 0 stwierdzeniu nabycia spadku. Sa_d podkreélii 113C110, 2e 2 treéci 21o2onych do akt sprawy kopii decyzji administracyjnych Wydanych w postqaowaniach jednoznacznie Wynika, 2e poWodoWie byli traktowani przez organy adininistmcji paiistwowej jako nastcgpcy prawni A. S., a WESITIOSCI dowodowej tych decyzji pozwany nie poddawai W Wqtpliwoéé. Sqd stWie.rd2i1te2, 2 powohaniem sing na uchwah; Sqdu Najwyzszego 2 dnia 21 czerwca 2012 r. (sygn. akt III CZP 281’ 12, LEX nr 1241608), 2e osoby nie biorape udziahi w postcgpowaniu zakoficzonym Wydaniem decyzji 2 naruszeniem prawa okreélonym W art. 156 § 1 k.p.a., sq rowniez uprawnione do dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. Dalej Sacd 2Wa2y1, poWo1uj atc sio na stanowisko wyrazone W uchwale Sqdu Naj wyiszego 2 dnia 7 grudnia 2006 r. (sygn. a1<t1II CZP 99106, OSNC 2007r’6f79), 2e Skarb Pafistwa jest biernie legitymowany W sprawie o naprawienie szkody Wynikiej 2 ostatecznej decyzji administracyjnej, o ktorej mowa W art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy 2 dnia 10 maja 1990 r.  Przepisy Wprowaclzaj ape ustaWQ o samor2a_d2iete1'y1orialnyn1 i ustawo o pracownikach sarnorzacdowych (D2. U. 1990 r. Nr 32 p02. 191 2e 2m.) takze Wtedy, gdy stwierdzenie jej nieWa2noéci lub stwierdzenie, 2e 2osta1a wydana 2 naruszeniem prawa, nastqpflo po dniu 26 maja 1990 r. Wobec powyiszego, r6Wnie2 legityniacja procesowa Skarbu Pafistwa W niniejszej sprawie, zdaniem Szidu, nie budziia. Wqtpliwoéci. ' Nastqpnie Said _stWierd2i1, 2e W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje plzepis art. 160 § 1 i2 k.p.a. W 2W. 2 art. 5 ustawy 2 dnia 2004 1'. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektérych ustaw (Dz. U. Nr 162, p02. 1692). Said przywoial stanowisko Sqdu NajWy2s2ego zaprezentowane W uchwale 2 dnia 31 marca 2011 r. (sygn. aktI1I CZP 112./10, LEX nr 751460), zgodnie 2 k1Z(§I“yTI1 do roszczeri o naprawienie szkody Wyrzzgdzonej ostatecznq decyzjq administracyjnq Wydana_ przed dniern 1 Wrzeénia 2004 r., Ictérej niewaznoéé lub vqldanie 2 naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzono zarowno przed, jak i po tym dniu, ma zastosowanie art. 160 § 1, 2, 3 i'6 1<.p.a. 3e2e1i ostateczna wadliwa decyzja administracyjna zostala Wydana przed dniem Wejécia W Zycie Konstytucji, odszkodowanie przyshlguj ape na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. nie obejmuje kofzyéci u_traconych Wskutek jej wydania, ohoéby ich utrata nast2pi1a po Wejéciu w zycie Konslytucji. W konsekwencji Sqd u2na1, 2e W myél cytowanej uc11Wa1y W omawianych przypadkach nie zachodzi koniecznoéé wyczefpania administracyjnego trybu dochodzenia odszkodowania pr2eWid2ianego W art. 160 § 4 k.p.a. Dalej Sqd zwazyi, Ze wobec stwierdzenia niewainoéci decyzji Ministerstwa GospodarkiK0n1una1nej 2 dnia 23 marca 1955 r.,  utrzymuj qcej W mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W.2 dnia 21 grudnia 1954 r., nastqpcom prawnym A. S.przys1uguje roszozenie odszkodowawcze w oparciu 0 przepis art. 160 § 1 i2 k.p.a. Zgodnie 2 treéciq art. 160 § 2 1<.p.a., do odszkodowania stosuje siq przepisy kodeksu cywilnego, zatem rzeczq powodéw by1o Wykazanie szkody, jej wysokoéci i bezpoéreclniego, nonnalnego zwiqzku przyczynowego pomiodzy powstaia, szkodz; a wyclana. decyzjq administracyjnq dotkniqtq niewaznoéciq. Fakt, 12 organ stwierdzik niewaznoéé decyzji administracyjnej, jak wskazai Sa_d, przesqdza 0 bezprawnoéci i winie funkcj onariusza paiistwowego przy Wykonywaniu powierzonej mu czynnoéci. W przekonaniu Sa_du, nie moie nadto budzié Wqtplixvoéci, 2e powodowie na skutek Wadliwej decyzji Ministfa Gospodarki Komunalnej, utrzyrnuj qcej W mocy orzeczenie adrninistracyjne Prezydium Rady Narodowcj W W., ktorym odmowiono A. S.prawa wlasnoéci czasowej, ponieéli rzeczywista, szkodsg. Odpowiada ona uszczerbkowi majqtkowemu, jaki powstai na skutek niezaspokojenia uprawnienia do przyznania prawa uzytkowania Wieczystego ich poprzednikowi prawnemu, a ktérej wysokoéé vq/znacza Wartoéé tego prawa. Sqd podlcrcélii przy tym, 2e nie istnieje ju2 mozliwoéé ustanowienia na rzecz powodow prawa uiytkowania Wieczystego do przedniiotowej niemchomoéci. Dalej Said 2Wa2y1, 26 istnieje adekwatny zwiqzek przyczynowy pomiqdzy tak rozumianq szkoclq a zdarzeniem jq powoduj apym  tj. decyzjq Millistra Gospodarki Komunalnej 2 dnia 23 marca 1955 r., utrzymuj ape, W mocy orzeczenie administracyjne Pre2ydium.Rady Narodowej W W.2 dnia 21 grudnia 1954 r. Szkoda nie nastqpiiaby bowiem, gdyby zapadla decyzja zgodna 2 prawem  przyznaj apa prawo W1asno§ci czasowej gruntu. w'ieczystego do przedmiotowego gruntu na rzecz powodów i innych następców prawnych A. S.. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.z dnia 27 lutego 2006 r. w sprawie I SAfWa l34lf'05 uchylono powyższe decyzje oraz stwierdzono, że zaskarżona decyzja Wojewody (...)z dnia 16 czerwca 2005 r. nie podlega wykonaniu. Następnie Prezydent Wdecyzją z dnia 21 iistopada 2007 r. ponownie odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W.przy ni. (...). Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody (...)z dnia 1 l maja 2009 1'. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.z dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie I SA/'Wa 1097109 uchylono powyższe decyzje oraz stwierdzono, że zaskarżoną decyzja Wojewody (...)z dnia 11 maja 2009 r. nie podlega wykonaniu. Wobec odmowy uwzględnienia żądania powodów naprawienia szkody w postaci restytucji naturalnej, powodowie w dniu 30 listopada 2007 r. wystąpili z wnioskiem do Ministra Ini"rastrul‹rtury o odszkodowanie pieniężne na podstawie art. 160 § l k.p.a. tytułem naprawienia szkody wskutek wydania nieważnej decyzji administracyjnej. Minister Infrastruktury decyzjami z dnia 30 lipca 2008 r. Nr (...), Nr (...)i nr (...) odmówił przyznania odszkodowania wobec przedawnienia roszczenia. Sąd ustalił nadto, że wartość rynkowa prawa nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynków) według stanu na dzień 23 marca 1955 r. i cen aktuałnych na dzień 30 sierpnia 2011 r. wynosiła 2.597.000 zł. Z kolei wartość rynkowa prawa użytkowania wieczystego gruntu o powierzchni 861 rng z uwzględnieniem obciążenia lokali przymusowym prawem naj mu według stanu na dzień 23 marca 1955 r. i według cen aktuałnych. Zważywszy na poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, Sąd Okręgowy uznał, że powództwo co do zasady zaslugiwalo na uwzgiędnien ie. ' W pierwszej kolejności Sąd wskazał, iż nie znajdowało uzasadnienia kwestionowanie przez stronę pozwaną legitymacji procesowej powodów w niniejszej sprawie. Następstwo prawne D. D. (później zaś jej następczyni prawnej J. 0.), W. S. iZ. S. (1) po A. S. wynika bowiem, jak wskazał Sąd, z postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku. Sąd podkreślił nadto, że z treści złożonych do akt sprawy kopii decyzji administracyjnych wydanych w postępowaniachjednoznacznie wynika, że powodowie byli traktowani przez organy administracji państwowej jako następcy prawni A. S., a wartości dowodowej tych decyzji pozwany nie poddawał w wątpiiwość. Sąd stwierdził też, z powołaniem się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2012 r. (sygn. akt III CZP 28.* 12, LEX nr 1241608), ze osoby nie biorące udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 k.p.a., są również uprawnione do dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. Dalej Sąd zważył, powołując- się na stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Naj wyższego z dnia 7 grudnia 2006 r. (sygn. akt III CZP 99s'06, OSNC 2007f6f79), że Skarb Państwa jest biernie legitymowany w sprawie o naprawienie szkody wynikłej z ostatecznej decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. 1990 r. Nr 32 poz. 191 ze zm.) także wtedy, gdy stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem prawa, nastąpiło po dniu 26 maja 1990 r. Wobec powyższego, również iegityrnacja procesowa Skarbu Państwa w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie budziła wątpliwości. ' Następnie Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 160 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692). Sąd przywołał stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w uchwale z dnia 31 marca 2011 r. (sygn. akt IH CZP 112! I 0, LEX nr 751460), zgodnie z którym do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej ostateczną decyzją administracyjną wydaną przed dniem 1 września 2004 r., której nieważność lub wydanie z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzono zarówno przed, jak i po tym dniu, ma zastosowanie art. 160 § 1, 2, 3 i`6 k.p.a. šeżeli ostateczna wadliwa decyzja administracyjna zostala wydana przed dniem wejścia w życie Konstytucji, odszkodowanie przysługujące na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. nie obejmuje korzyści utraconych wskutek jej wydania, choćby ich utrata nastąpiła po wejściu w życie Konstytucji. W konsekwencji Sąd uznał, że w myśl cytowanej uchwały w omawianych przypadkach nie zachodzi konieczność wyczerpania adminisnacyjnego trybu dochodzenia odszkodowania przewidzianego w art. 160 § 4 k.p.a. Dalej Sąd zważył, że wobec stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 23 marca 1955 r., - utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W.z dnia 21 grudnia 1954 r., następcorn prawnym A. Sprzysługuje roszczenie odszkodowawcze w oparciu 0 przepis art. 160 § 1 i2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 160 § 2 k.p.a., do odszkodowania stosuje się przepisy kodeksu cywilnego, zatem rzeczą powodów było wykazanie szkody, jej wysokości i bezpośredniego, nonnalnego związku przyczynowego pomiędzy powstałą szkodą a wydaną decyzją administracyjną dotkniętą nieważnością. Fakt, iż organ stwierdził niewazność decyzji administracyjnej, jak wskazał Sąd, przesądza 0 bezprawności i winie funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. W przekonaniu Sądu, nie może nadto budzić wątpliwości, że powodowie na skutek wadliwej decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej, utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W., którym odmówiono A. S.prawa własności czasowej, ponieśli rzeczywistą szkodę. Odpowiada ona uszczerbkowi maj ątkowemu, jaki powstał na skutek níezaspokojenia uprawnienia do przyznania prawa użytkowania wieczystego ich poprzednikowi prawnemu, a której wysokość wyznacza wartość tego prawa. Sąd podkreślił przy tym, że nie istnieje już możliwość ustanowienia na rzecz powodów prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Dalej Sąd zwazył, ze istnieje adekwatny związek przyczynowy pomiędzy tak rozumianą szkodą a zdarzeniem ją powoduj ącym - tj. decyzją Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 23 marca l955 r., utrzymuj ącą w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium.Rady Narodowej w W.z dnia 21 grudnia 1954 r. Szkoda nie nastąpiłaby bowiem, gdyby zapadła decyzja zgodna z prawem - przyznaj ąca prawo własności czasowej gruntu. --- STRONA 4 --- Sad u2r1a1, 2e rniarodajna dla ustalenia Wysokoéci odszkodowania bedzie W8l'|IOS0 utraconego przez poWod6W (ich poprzednika) prawa uzytkowania Wieczystego gruntu 0 powierzchni 861 mg 2 uwzglodnieniem obciaienia lokali przymusowym prawem najrnu Weadhig ich stanu na dzieii Wydania tych decyzji, ktdre spowodoWa1y szkode, a can aktualnych, zgodnie 2 treécia art. 363 § 2 1<.c. W tym zakresie Sad podzielii jednoczesinie utrWalonaju21inie orzecznictwa, i2 zachodzi W takirn przypadku koniecznoéé brania pod uwage Wszystkioh ograniczefi prawnyeh, ktorym p0dlega1aby przedmiotowa nieruchomoéé, gdyby nie dos21o do jej bezprawnego przej ecia przez Pafistwo. Kwota okreélona przez biegla 2osta1a podzielona pomiadzy poWod6W, 2godnie 2 ich udziaiem W spadku po A. S.. W pozostatym zaé zakresie, 2 uwagi na powyzsze rozwazania, Sad poWéd2tWo odda1i1. Odnoszac sie do podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia powodéw, Sad stwierdzii, 2e nie zasiuguje on na uwzgladnienie. Sad Ws1<aza1. 2 p0Wo1anie1"n sie na uchwaiy Sadu NajWy2s2ego 2 dnia 31 marca 201 1 1". (sygn. akt I11 CZP 112110, OSNC 2011, nr 78, poz. 75) oraz 2 dnia 26 stycznia 1939 r. (sygn. akt 111 CZP 58188, OSNC 1989, nr 9, poz. 129), 2e Wymagalnoéé i przedawnienie roszczenia odszkodowawczego wobec Skarbu Paristwa przewidzianego W art. 160 l<.p.a. zostaly aregulowane W szczegélny sposob. Chociaz chodzi tu 0 odpowiedzialnoéé 2a czyn niedozwoiony, nie znajduja zastosowania ogélne przepisy o czynach niedozwolonych i przedawnieniu roszczefl, lecz regulacja szczegéina zawarta W art. 160 § 6 1<.p.a. Roszczenie o naprawienie szkody Wynikajace 2. decyzyjnego (administracyjnego) stwierdzenia niewaznoéci decyzji wydanej 2 naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. przedawnia siq zatem 2 uplywem trzech lat 0d dnia, W ktorym staia sie ostateczna decyzja W przedmiocie takiego stwierdzenia (art. 160 § 6 k.p.a.), bez wzgledu na to, kiecly szkoda powsta1a (lub sie ujawniia). Jak Wdkazal Sad Okregowy, powoiuj as sie na stanowisko Sadu Najvt§,'2s2ego wyrazone w wyroku Sadu Najwyzszego 2 dnia 19 stycznia 2000 r. (sygn. akt I CKN 1038198, Lox or 50827), nie ma podstaw do korygowania wynikow wykladni gramatycznej art. 160 § 1 k.p.a. i przyj ocia, 2e W razie stwierdzenia niewaznoéci decyzji \vy1ac20na jest mo21iwo§.é wyboru sposobu odszkodowania przez Zadanie restytucji naturalnej. Iezeii bowiem poszkodowany Wybrai restytucje naturalna, a nastepnie zrnienia Zadanie na éwiadczenie pienie2ne, to pierwsza czyn.no§é przerywa bieg przedawnienia W rozumieniu alt. 123 § 1 pkt 1 1<.c. Domaganie sie restytucji naturalnej jest bowiem tym samym 0ds2k0doWaniem, dochodzonym jedynie w innej formic. W éwietie pow}/Zszego Sad dos2ed1 do przekonania, i2 roszczenie poWod6W nie ulegio przedawnieniu. Sad Wskazai przy tym, 2e powrfiywanjz przez pozwanego Wyrok Sadu Naj W}/Zszego 2 dnia 26 sierpnia 2009 r. (sygn. akt 1 CSK 26109, LEX nr 527139) 2apad1na gruncie odrniennego stanu faktycznego, ktdry dot}/02311 Wyboru porniedzy odszkodowaniem a dziaika zamienna. Ponadto oba Zadania (0 restytucje; naturalna i odszkodowanie) skierowana 2osta1y do organéw administracyjnych reprezentujacych ten Sam podmiot jakim jest Skarb Pafistwa. Zdaniem Sadu nieuzasadnioriy jest réwnioz zarzut przedawnienia W czqéci dotycza,cej rozszerzonego poW6d2tWa. W po2Wie powodowie jednoznacznie bowiem Wskazali, 2e przedmiotem Zadania jest odszkodowanie 2a udacona nieruchomoaé. Zaznaezyli przy tym, 2e ostateczne sprecyzowanie iadania mozliwe bedzie dopiero po zapoznaniu sie 2 opinia biegtego. ZWa2yWs2y, 2e Sad orzeka o Wysokoéci odszkodowania Wg can aktualnych na date orzekania strona ma praWo okreélié swoje Zadanie na poziomie odpowiadaj aoym tym cenom. . Za chybiony Sad uznal takie zarzut pozwanego Skarbu Pafistwa 0 przedwczesnoéci powédztwa. Zdaniern Sadu treéé art. 7 ust. 4 dekretu nie daje podstawy do przyznania dotychczasowemu Wlaécicielowi roszczenia 0 ustanowienie W1asnoér:i c2asoWej. To gmina ,,2aofiaruje uprawnionernu  W miare posiadania zapasu gruntow  na tych samych Warunkach d2ier2aWa Wieczysta gruntu rownej Wartoéci uzytkowej". Iest poza sporem, 2e takie ,,2aofiaroWanie" ze strony W.W sprawie nie nastapflo. Jeéli Wiec po stronie dotychczasowego Wiaécicieia nieruchomoéci nie powstawalo roszczenie 0 ustanowienie W1asno§ci czasowej nieruchomoéci zamiennej, zaé po stronie grainy istnia1a uznaniowoéé W zaofiarowaniu nieruchomoéci zamiennej, to, zdaniem Sadu, nie sposob podzielié stanowiska, i2 wyczerpanie trybu administracyjnego W przedrniocie ustanowienia Wlasnoéci czasowej gruntu . zamiennego WEi1'LlI1l<0Wfii'O Wystapienie 2 roszczeniem odszkodowawczym. Ponadto art. 7 ust. 4 dekretu ma zastosowanie Wylacznie W sytuacjach odmowy 1.lWZg1Q(1T116l'11& Wniosku 2 przyczyn okrefilonych W art. 7 ust. 2. Trudno boWieIn uznaé, 2e ustawodawca tal<2e dia deoyzji odmawiaj acej uW2g1adnienia Wniosku dekretowego 2 irmyclgprzyczyii nii Wskazane W art. 7 ust. 2 dekretu, traktowanych jako dotknietych Wada wskazana W art. 156 § l k.p.a. ze Wzgledu na sprzecznoéé 2 tymza przepisem, przewidywai taka samaprocedure rekornpensowania skutkow nieuwzglodnienia Wniosku. Wobec powyzszego uznaé na1e2y, 2e Warurildem przyznania gruntu zamiennego na podstawie art. 7 ust. 4 dekretu jest Wydanie przez organ administracji ostatecznej decyzji odrnawiaj a_cej przyznania prawa uzytkowania wieczystego z przyczyn okreélonych W ust. 2 tego artylcuhl. O kosztach procesu pomiadzy powodami ipozwanyrn Skarbem Pafistwa Sad or2ek1na podstawie art. 100 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.r:., przyjmujac, 2e powodztwo co do zasady by1o uzasadnione, jednakie zostato uwzglednione W 60% W stosunku do pierwotnego Zadania. Apelacjg od powyzszego Wyroku 21023/1 pozwany, zaskarzajac to orzeczenie w pkt. I i w pkt. V wyroku, zarzucaj ac mu: 1. naruszenie prawa niaterialnego: h  art. 160 § 1, 2 i 6 k.p.a. W 2W. 2 art. 5 ustawy 2 dnia 17 czerwca 2004 r. 0 zmianie ustawy kodeks oywilny oraz niektorych ustaw poprzez jego niewtaéciwe zastosowanie polegaj ace na uznaniu, 26 roszczenie powodow nie ulegio przedawnieniu,  art. 160 § 1, 2 i 6 k.p.a. W 2W. 2 art. 5 tlstawy 2 dnia 17 czerwca 2004 r. o zrnianie ustawy kodeks cywilny oraz niektorych ustaw W 2W. 2 art. 123 § 1 pkt 1 k.c. poprzez ‘o1Qdna Wykiadnie przez przyjqcie, 2e Wniosek o Wydanie deoyzji o przyznanie Wieczystego u2ytkoWania d2ia1ki gruntu '2 2004 1'. jako ,,Wy‘oor restytucji naturalnej przez poszkodowanego" jest czynnoécia skutkuj aca przerwaniem biegu przedawnienia oraz IJOIJTZEZ ich nieW1a§ciWie zastosowanie przez przyjacie, i2 W tej sprawie nastapi1o_ przerwanie biegu przedawnienia roszczenia, art. 160 § 1, 2 k.p.a. W 2W. 2 art. 5 ustawy 2 dnia 17 CZ6I'WCEi 2004 1'. o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz niektérych ustaw W 2W. art. 363 § 1 i §2 l<.c. i 361 § 1 i § 2 k.c. W 2W. art. 7 ust 4 dekretu 2 dnia 26 Sąd uznał, że miarodajną dla ustalenia wysokości odszkodowania będzie wartość utraconego przez powodów (ich poprzednika) prawa użytkowania wieczystego gruntu o powierzchni 861 mg z uwzględnieniem obciążenia lokali przymusowym prawem najmu według ich stanu na dzien wydania tych decyzji, które spowodowały szkodę, a cen aktualnych, zgodnie z treścią art. 363 § 2 k.c. W tym zakresie Sąd podzielił jednocześnie utrwalonąjuż iínię orzecznictwa, iż zachodzi w takim przypadku konieczność brania pod uwagę wszystkich ograniczeń prawnych, którym podlegałaby przedmiotowe nieruchomość, gdyby nie doszło do jej bezprawnego przejęcia przez Państwo. Kwota określona przez biegłą została podzielona pomiędzy powodów, zgodnie z ich udziałem w spadku po A. S.. W pozostałym zaś zakresie, z uwagi na powyższe rozważania, Sąd powództwo oddalił. Odnosząc się do podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia powodów, Sąd stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd wskazał. z powołaniem się na uchwały Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 201 l r. (sygn. akt III CZP 112i/10, OSNC 2011, nr 7-8, poz. 75) oraz z dnia 26 stycznia 1989 r. (sygn. akt 111 CZP SSÍ88, OSNC 1989, nr 9, poz. 129), że wymagalność i przedawnienie roszczenia odszkodowawczego wobec Skarbu Panstwa przewidzianego w art. 160 k.p.a. zostały uregulowane w szczególny sposób. Chociaz chodzi tu o odpowiedzialność za czyn niedozwolony, nie znajdują zastosowania ogólne przepisy o czynach niedozwolonych i przedawnieniu roszczeń, lecz regulacja szczególna zawarta w art. 160 § 6 k.p.a. Roszczenie 0 naprawienia szkody wynikające z decyzyjnego (administracyjnego) stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. przedawnia się zatem z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja w przedmiocie takiego stwierdzenia (art. 160 § 6 k.p.a.), bez względu na to, kiedy szkoda powstała (lub się ujawniła). Jak wskazał Sąd Okręgowy, powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2000 r. (sygn. akt I CKN 1038."98, Lex nr 50827), nie ma podstaw do korygowania wyników wykładni gramatycznej art. 160 § 1 k.p.a. i przyjęcia, że w razie stwierdzenia nieważności decyzji wyłączona jest możliwość wyboru sposobu odszkodowania przez żądanie restytucji naturalnej. Jeżeli bowiem poszkodowany wybrał restytucję naturalną, a następnie zmienia żądanie na świadczenie pieniężne, to pierwsza czynność przerywa bieg przedawnienia w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 1 k.c. Domaganie się restytucji naturalnej jest bowiem tym samym odszkodowaniem, dochodzonym jedynie W innej formie. W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, iz roszczenie powodów nie uległo przedawnienia. Sąd wskazał przy tym, że powoływaný przez pozwanego wyrok Sądu Naj wyższego z dnia 26 sierpnia 2009 r. (sygn. akt I CSK 26109, LEX nr 527139) zapadł na gruncie odmiennego stanu faktycznego, który dotyczył wyboru pomiędzy odszkodowaniem a clziałką zamienną. Ponadto oba żądania (o restytucję naturalną i odszkodowanie) skierowane zostały do organów administracyjnych reprezentujących ten sam podmiot jakim jest Skarb Państwa. Zdaniem Sądu nieuzasadniony jest również zarzut przedawnienia w części dotyczącej rozszerzonego powództwa. W pozwie powodowie jednoznacznie bowiem wskazali, ze przedmiotem żądania jest odszkodowanie za utraconą nieruchomość. Zaznaczyli przy tym, że ostateczne sprecyzowanie żądania możliwe będzie dopiero po zapoznaniu się z opinią biegłego. Zważywszy, że Sąd orzeka o wysokości odszkodowania wg cen aktualnych na datę orzekania strona ma prawo określić swoje żądanie na poziomie odpowiadającym tym cenom. _ Za chybiony Sąd uznał takze zarzut pozwanego Skarbu Państwa o przedwczesności powództwa. Zdaniem Sądu treść art. 7 ust. 4 dekretu nie daje podstawy do przyznania dotychczasowemu właścicielowi roszczenia o ustanowienie własności czasowej. To gmina „zaofiaruje uprawnionemu - w miarę posiadania zapasu gruntów - na tych samych warunkach dzierżawą wieczystą gruntu równej wartości użytkowej ". Iest poza sporem, ze takie ,,zaofiarowanie" ze strony W.w sprawie nie nastąpiło. Jeśli więc po stronie dotychczasowego właściciela nieruchomości nie powstawało roszczenie o ustanowienie własności czasowej nieruchomości zamiennej, zaś po stronie gminy istniała uznaniowość w zaofiarowaniu nieruchomości zamiennej, to, zdaniem Sądu, nie sposób podzielić stanowiska, iż wyczerpanie trybu administracyjnego w przedmiocie ustanowienia własności czasowej _gruntu . zamiennego warunkowało wystąpienie z roszczeníem odszkodowawczym. Ponadto art. 7 ust. 4 dekretu ma zastosowanie wyłącznie w sytuacjach odmowy uwzględnienia wniosku z przyczyn określonych w art. 7 ust. 2. Trudno bowiem uznać, że ustawodawca także dla decyzji odmawiaj ącej uwzględnienia wniosku dekretowego z iunycl¿i_,przyczyn niż wskazane w art. 7 ust. 2 dekretu, traktowanych jako dotkniętych wadą wskazaną w art. 156 § l k.p.a. ze względu na sprzeczność z tymże przepisem, przewidywał taką samą procedurę rekompensowania skutków nieuwzględnienia wniosku. Wobec powyższego uznać należy, że warunkiem przyznania gruntu zamiennego na podstawie art. 7 ust. 4 dekretu jest wydanie przez organ administracji ostatecznej decyzji odmawiaj ącej przyznania prawa użytkowania wieczystego z przyczyn określonych w ust. 2 tego artykułu. O kosztach procesu pomiędzy powodami ipozwanyrn Skarbem Państwa Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c., przyjmując, ze powództwo co do zasady było uzasadnione, jednakże zostało uwzględnione w 60% w stosunku do pierwotnego żądania. Apelację od powyższego wyroku złożył pozwany, zaskarżając to orzeczenie w pkt. I i W pkt. V wyroku, zarzucaj ąc mu: 1. naruszenie prawa materialnego: Ł - art. 160 § l, 2 i 6 k.p.a. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz niektórych ustaw poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że roszczenie powodów nie uległo przedawnienia, - art. 160 § 1, 2 i 6 k.p.a. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz niektórych ustaw w zw. z art. 123 § 1 pkt l k.c. poprzez błędną wykładnię przez przyjęcie, że wniosek o wydanie decyzji o przyznanie wieczystego użytkowania działki gruntu 'z 2004 r. jako „wybór restytucji naturalnej przez poszkodowanego" jest czynnością skutkuj ącą przerwaniem biegu przedawnienia oraz poprzez ich niewłaściwie zastosowanie przez przyjęcie, iz w tej sprawie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia roszczenia, art. 160 § 1, 2 k.p.a. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz niektórych ustaw w zw. art. 363 § 1 i §2 k.c. i 361 § 1 i § 2 k.c. w zw. art. 7 ust 4 dekretu z dnia 26 --- STRONA 5 --- paidziernika 1945 1'. o Wiasnoéci i uiytkowaniu gruntow na obszarze W.p1'zez jego niezastosowanie i przyj QC1€ \\3/stqpienia przeslanki szkody i zwiqzku przyczynowego pomimo nierozpoznania wniosku dekretowego oraz nie: wyczerpania tiybu uzyskania nieruchomoéci zarniennej; 2. naruszcnie prawa procesowego:  art. 233 k.p.c. poprzez naruszenie zasady swobodnej occmy materiahz dowodowego W zakresie Wskazanyrn W uzasadnieniu apelacji; — art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niezawarcie W uzasadnieniu zaskarionego Wyroku ustalefi co do nzgdania restyrucji I1atura1nej“ jako maj ape wpiyw na Wynik sprawy W zakresie rozstrzygnizgcia 0 zarzucie przedawnienia roszczenia. W konkluzji pozwany wniési 0 zmianq zaskarzonego wyroku w pkt. I i pkt. V poprzez oddalenie powéclztwa W caioéci i orzeczenie o kosztach postgpowania, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskartonej caioéci i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sqdowi Okrqgowemu w W.. Jednoczeénie skarzapy domagai sig zasqdzenia od poWod<'>W na rzecz Skarbu Pafistwa  Prokuratorii Generalnej Skarbu Pzuistwa kosztéw zastqpstwa procesowego W postegpowaniu apelacyjnym i na rzecz Skarbu., Pafistwa  Ministra Transportu, Buclownictwa i Gospodarki Morskiej pozostalych kosztéw postqpowania, Wedlug norm przepisanych. 2 W odpowiedzi na apelacjg powodowie Wnieéli 0 oddaienie apelacji i zasqdzenie na ich rzecz od pozwanego kosztow postqpowania apelacyjnego, W tym kosztow zastopstwa procesowego Wediug norm przepisanych. ' Sgd Apelacyj ny zwaiyl, co nastgpujez apeiacja okazaia sis; zasadna. _  W pierwszej kolejnoéci odnieéé sit; naleiaio do postawionych W apelacji zarzutéw naruszenia prawa procesowogo. Zarzuty to nie by1y trafne.  Chybiony byi zarzut naruszenia art. 328 § 2 1<.p.c. Przypomnieé wypada, Ze zarzut tego rodzaju mote byé uznany za . uspraWied1iWiony tylko W tyoh Wyj ajrkowych okolicznoéciach, W ktérych treéé uzasadnienia orzeczenia sqdu pierwszej instancji uniemoiliwia caikowicie dokonanie oceny toku Wywodu, ktory doprowadzii do Wyclania orzeczenia lub W przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostateoznie jasno ustalonego stanu faktycznego {tak Sqd Apelacyjny W Warszawie W Wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt III APa 63f12, LEX 111 1254543, podobnie W Wyroku z dnia 20 listopada 2012 r., LEX nr 1238241). Nie sposob uzznaé, Ze uzasadnienie wyroku Sqdu Okrogowego 2 dnia 28 lutego 2013 r. obarczone jest tego rodzaju brakami, Ze nie jest moiliwe dokonanie kontroli instanoyjnej tego orzeczenia. \Vb1‘eW stanowisku skariqcego, z uzasadnienia tego orzeczeniaWynika Wprost, Ze zclaniem Sqdu Okrogowego Wniosek ziozony przez poWodoW W 2004 r. o Wyclanie deoyzji administracyjnej o przyznaniu prawa uzytkowania wicczystego przeclmiotowej W sprawie dziaiki gruntu z jeclnej strony stanowfl poparcie Wniosku zlozonego przez poprzednika prawnego powoclow W dniu 3 sierpnia 1948 r., z drugiej zaé strony Wniosek ten byi rownoznaczny ze zgioszeniem Zqdania naprawienia szkody W postaci restytucji naturalnej (por. W szczegolnoéci s. 9 uzasadnienia). l Pozwany podniosi tei zarzut naruszenia art. 233 k.p.c., przy czyrn, zwazywszy na treéé tego zarzutu, na1eZy przypuszczaé, Z6 autor apelacji miai na Wzglgdzie paragraf pierwszy WW. artykuhl. Odnoszap siq do tego zarmltu, przede Wszystkim wypacla zaznaczyo, Ze Wp0Stl§]30W&Tl11l oywilnyrn skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Wymaga po pierwsze Wskazania, ktoro z doWodoW przeprowadzonych W postzgpowaniu pierwszoinstancyjnym zdaniem skariqcego zostaly przez sqd ocenione Wadliwie, po drugie zaé nalety Wykazaé, 16 sag! pierwszej instancji na podstawic zebranego W sprawie materiahl dowodowego Wyprowadzii Wnioski, ktore sq sprzeczne z zasadami logioznego rozumowania albo ze Wskazaniami doéwiadczenia Zyciowego. (vide Sqd Najwyzszy min. W Wyroku z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II PK 26 U08, LEX nr 702877, a takze W. Wyroku z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 314/05, LEX nr 172176). W niniej szej sprawie pozwany W ramach zarzum naruszenia prawa procesowego wskazai na uchybienie przez Sad Okrqgowy przepisowi art. 233 k.p.c., ktore zdaniem skarzqcego polegaé miaio na naruszeniu zasady swobodnej oceny materialu dowodowego ,,w zakresie Wskazanym W uzasaclnieniu apelacji”. Uzasadnienie apelacji W istocie nie zawierajeclnak treéci, ktore w sposob bezpoéredni precyzowakyby powyzszy zarzut. Mozna jedynie przypuszozaé, ze uchybienia art. 233 § I k.p.c. skarzqcy upatrywai W tym, ze Sqd I instancji nieprawicliowo stwierdzik, iz powodowie ponieéli szkodeg pozostaj apq W adekwatnym zwiqzku przyczynowym z wydaniem dccyzji dekretowej, a nadto nieprawidiowo ustalii Wielkoéé tej szkody. Kwestia istnienia szkody zostala omowiona ponizcj w ramach oceny zarzutow naruszenia prawa materialnego, natomiast ustalcnia dotyczqce wysokoéci szkody ostatecznie nie miaiy W sprawie znaczenia. W konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione W ninicjszej sprawie przez Sqd I instanoji, w zakresie, ktory okazai sing istotny dla rozpoznania roszozonia poWodoW, byiy praWid10We. Chodzi 111 0 ustaienia dotyczqce uprawniefi poprzednika praWnego powodow do przedmiotowej W sprawie nieruchomoéci, nastqgpstwa prawnego powodow oraz przebiegu postqpowafi admhiistiacyjnyoh dotyczqcych przedmiotowej nieruchomoéci. W tym zakresie Sad Apelacyjny aprobuje ustalenia faktyczne Sqclu Ol<rQgoWego i przyj muje je za W1€:1S1'lf:. _ O uwzgloglnieniu apeiacji zgdecydowaiy natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego — W szczegolnoéci przepisow art. 160 § 6 k.p.a., art. 123 § 1 pkt 1 1<.c. oraz art. 363 § 1 k.c. Przede wszystkim skariqoy ma racjq co do ‘E6gO, Ze_Sqd pierwszej instancji października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W.przez jego niezastosowanie i przyjęcie wystąpienia przesłanki szkody i związku przyczynowego pomimo nierozpoznania wniosku dekretowego oraz nie wyczerpania trybu uzyskania nieruchomości zamiennej; 2. naruszenie prawa procesowego: - art. 233 k.p.c. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu apelacji; - art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niezawarcie W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń co do „żądania restytucji naturalnej" jako mające wpływ na wynik sprawy w zakresie rozstrzygnięcia o zarzucie przedawnienia roszczenia. W konkluzji pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. I i pkt. V poprzez oddalenie powództwa w całości i orzeczenie o kosztach postepowania, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu W W.. Jednocześnie skarżący domagał się zasądzenia od powodów na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym i na rzecz Skarbu-, Państwa - Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pozostalych kosztów postępowania, według norm przepisanych. 2 W odpowiedzi na apelację powodowie wnieśli o oddalenie apelacji i zasądzenie na ich rzecz od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ` Sąd Apelacyjny zważyl, co następuje: apeiacja okazała się zasadna. _ - W pierwszej kolejności odnieść się należało do postawionych w apelacji zarzutów naruszenia prawa procesowego. Zarzuty te nie były trafne. - Chybiony był zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. Przypomnieć wypada, że zarzut tego rodzaju może być uznany za . usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt III APa 63;” 12, LEX nr 1254543, podobnie w wyroku z dnia 20 listopada 2012 r., LEX nr 123 824 1). Nie sposób uznać, że uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego z- dnia 28 lutego 2013 r. obarczone jest tego rodzaju brakami, ze nie jest możliwe dokonanie kontroli instancyjnej tego orzeczenia. Vvrbrew stanowisku skarżącego, z uzasadnienia tego orzeczenia-wynika wprost, że zdaniem Sądu Okręgowego wniosek złożony przez powodów w 2004 r. o wydanie decyzji administracyjnej o przyznaniu prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej w sprawie działki gruntu z jednej strony stanowił poparcie wniosku złożonego przez poprzednika prawnego powodów w dniu 3 sierpnia 1948 r., z drugiej zaś strony wniosek ten był równoznaczny ze zgłoszeniem żądania naprawienia szkody w postaci restytucji naturalnej (por. w szczególności s. 9 uzasadnienia). I Pozwany podniósł też zarzut naruszenia art. 233 k.p.c., przy czym, zważywszy na treść tego zarzutu, naiezy przypuszczać, że autor apelacji miał na względzie paragraf pierwszy ww. artykułu. Odnosząc się do tego zarzutu, przede wszystkim wypada zaznaczyc, ze w postępowaniu cywilnym skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga po pierwsze wskazania, które z dowodów przeprowadzonych W postępowaniu pierwszoinstancyjnym zdaniem skarżącego zostały przez sąd ocenione wadliwie, po drugie zaś należy wykazać, że sąd pierwszej instancji na podstawie zebranego W sprawie materiału dowodowego wyprowadził wnioski, które są sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania albo ze wskazaniami doświadczenia życiowego. (vide Sąd Najwyższy rn.in. W wyroku z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II PK 26 U08, LEX nr 702877, a także w. wyroku z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 314/05, LEX nr 172176). W niniejszej sprawie pozwany W ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazał na uchybienie przez Sąd Okręgowy przepisowi art. 233 k.p.c., które zdaniem skarżącego polegać miało na naruszeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego „w zakresie wskazanym w uzasadnieniu apelacji”. Uzasadnienie apelacji W istocie nie zawierajednak treści, które W sposób bezpośredni precyzowałyby powyższy zarzut. Można jedynie przypuszczać, ze uchybienia art. 233 § 1 k.p.c. skarżący upatrywał W tym, że Sąd I instancji nieprawidłowo stwierdził, iż powodowie ponieśli szkodę pozostaj ącą w adekwatnym związku przyczynowym z wydaniem decyzji dekretowej, a nadto nieprawidłowo ustalił wielkość tej szkody. Kwestia istnienia szkody została omówiona poniżej W ramach oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, natomiast ustalenia dotyczące wysokości szkody ostatecznie -nie miały w sprawie znaczenia. W konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, w zakresie, który okazał się istotny dla rozpoznania roszczenia powodów, były prawidłowe. Chodzi tu o ustaienia dotyczące uprawnień poprzednika prawnego powodów do przedmiotowej w sprawie nieruchomości, następstwa prawnego powodów oraz przebiegu postępowań administracyjnych dotyczących przedmiotowej nieruchomości. W tym zakresie Sąd Apelacyjny aprobuje ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne. _ O uwzględnieniu apelacji zadecydowały natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego - w szczególności przepisów art. 160 § 6 k.p.a., art. 123 § 1 pkt l k.c. oraz art. 363 § 1 k.c. Przede wszystkim skarżący ma rację co do tego, ze_Sąd pierwszej instancji --- STRONA 6 --- biodnio stwierdzii, ii dochodzone W sprawie roszczenic nie uiegio przedawnieniu, uznaj ac zarzut przeclawnienia podniesiony przez strong pozwana za niezasadny. " Powodowic opierali sWoje roszczonie na przepisie art. 160 k.p.a.  aktualnio juz nieobowiatzujaoym, ale maj aoym zastosowanie do stanow prawnych i zdarzefi powstaiych najpoiniej W dniu 31 sierpnia 2004 r. (art. 5 ustaW3»' z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy  kodoks cywilny oraz niektoryoh innych ustaw, Dz. U. N1" 162, poz. 1992 r.; dalej: ustawa nowelizujaca). Prawidiowo uznai Sad Okrogowy, Ze kwestig przedawnienia roszczenia dochodzonego przez powodow nalezy rozpatrywaé W éwictie Wskazafi art. 160 § 6 k.p.a. (tak tez Sad Naj Wyzszy W szczegolnoéci W uohwale pehiego sktadu Izby Cywilnej Sadu Najwyzszego 2 dnia 31 marca 2011 r., III CZP 1 12f10, OSNC 20111‘?8/75). Powoiany przepis stanowir Roszczem'e 0 odszkodowanie przedmvnia sfsg z upiywem Irzech lat 0d dnia, w krdrjyn2 slala s/‘Q ostaleczna decyzja snvierdzajqca niewaznofié decyzji wydanej z naruszeniem przepisu arr. J56 § I albo decyzja, w /clcirej organ slwierdzil, w myél art. J58 § 2, z'e zaskarzona decyzja zosrafa wydanaz namszeniem przepisu art. J 56 § 1. W okolicznoéoiach rozpatrywanej sprawy niowaznoéé deoyzji dekretowej Wydanej W stosunku do poprzednika prawnego powodéw, A. S., zostaia stwierdzona przez Prezesa Urzgdu Mieszkalnictwa 1 Rozwoju Miast decyzja z dnia 23 stycznia 2002 r., utrzyrnanq w mocy decyzja_ z dnia 6 czerwca 2002 r. Od dnia 6 czerwca 2002 1‘. nalezato zatem liczyé 3 letni tannin przedawnienia Wskazany W art. 160 § 6 1<.p.a. (vide np. vwrok Sadu Najwyzszego z dnia 5 grudnia 2007 r., I CSK 301107, LEX nr 371425; rowniei P. Przybysz W Komentarzu do Kodeksu postopowania aclministracyjnego, LexisNexiS, Warszawa 2012, str. 81 — komentator stoi na stanowisku, Ze decyzja wydana przez organ drugiej instancji staje sio ostateczila z chWi1a_jej Wydania; za: Wyrok Sqdu Apeiacyjnego W Warszawic z dnia 23 lipca 2012 r., I AC2: 1272/1 1, niepub1.). W éwietie powyiszego termin przedawnienia roszozefi powodow up1yWa1 2 dniem 6 czerwca 2005 r. Sad Okreggowy stanaijedilak na biegdnym stanowisku, 2e W okolicznoéciach niniejszej sprawy doszio do przerwania biogu torminu przedawnienia na skutek zioienia przez powodow W 20041‘. wniosku, okreélonego jako Wniosek o Wydanie docyzji administracyjnoj o przyznaniu Wieczystego uzytkowania przedmiotowej W sprawie dzialki gruntu. Nie mozna zgoclzié sis; Z Sadom I instancji co do tego, Ze Wniosek ten z jednej strony stanowii poparcie przez powodow Wniosku 2 dnia 3 dierpnia 1948 r. ziozonego przez A. S., a 2 clrugiej strony byio to zgioszenic roszczenia odszkodowawczogo W formic restytucji naturalnej. Wprawdzie Sad I instancji co do zasady ma racjq Wskazujqc, ze w przypadku dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 160 k.p.a. nie jest Wyiaczona moziiwoéo Wyboru sposobu naprawienia szkody poprzez Zqdanie przywrocenia stanu poprzedniego (vide np. powoiywany przez Sad Okrqgowy Wyrok Sadu Najwyiszego z dnia 19 stycznia 2000 r., 1 CKN 103 8198, Lox nr 50827}, jodnak brak podstaW, aby uznao, Ze miaio to miej see W sprawie niniejszej. Po pierwszo nalezy zauwazyé, Ze na skutek stwierdzenia niewaznoéci dccyzji dekretowanej, odmawiajaoej dawnemu Wlaécicielowi nieruchomoéoi (...)przyznania praWa Wlasnoéci czasowej (Wieczystej dzieriawy), niej ako odzywa Wniosek zioiony W tym przedmiocie przez dawnego Wiaéciciola i W efekois podlega on ponownemu rozpoznaniu. W okoiicznoéciaoh rozpatrywanej sprawy byi to Wniosek zioiony przez A. S.W dniu 3 sierpnia 1948 r. Na skutek stwierdzenia niewaznoéci odmownej deoyzji Ministerstwa Gospodarki Komunahiej z dnia 23 marca 1955 r. oraz utrzyrnanego nia W mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowoj W W1 dnia 21 grudnia 1954 r., co nastapiio na mocy decyzji Prezesa Urzodu Mieszkainiotwa i Rozwoju Miast deoyzja z dnia 23 stycznia 2002 r., utrzymanoj W Inocy clecyzjq z dnia 6 czerwoa 2002 r., organy administracji byty zobowiazane ponownie rozpoznaé Wniosek A. S.. Podkreélié nalezy, ze obowiqzek Wydania W tym przedmiocie decyzji administracyjnej nie byi uzaieiniony od poparcia Wniosku przez nastopcow prawnych dawnego Wiaécicieia, np. W formie ziozenia przez nich Wniosku o ustanowienie uzytkowania wieczystego. Zatem W okolicznoéoiaoh rozpatrywanej sprawy takze W razie zachowania W tym zakresie biemoéci przez powodow, Wniosek ziozony przez ich poprzednika prawnego musiaiby byé rozpatrzony przez organy administracji ~ a éoiélej przez Prezydenta W.. Jedynie W Wypadku, gd}‘by poWodoWie oéwiadozyli, 2e cofaja przodmiotowy Wniosek, nie doszloby do jego merytorycmego rozpoznania, a postopowanie administracyjne podlegaioby umorzsnm. Ziozenie, przez poWodoW W 2004 r. Wniosku o przyznanie im uiytkowania Wieczystego nie miaio zatem W istocie znaczenia z punktu Widzenia przebiegu postfgpowania administracyjnego zainicjowanego jeszcze W 1948 r. przez A. S.. Rozpoznanie Wniosku dekretowego stanowiio bowiem konieczne nastqpstwo viydania ostatecznej decyzji stwierdzaj ace} niewainoéé Wczeéniejszego rozstrzygniqcia W tym przedmiocie. Wniosek z 2004 1'. nie stanowit nowego Wniosku. Wypada uznaé, 2e powodowie W ten sposob skierowaii do organow administracji swojego rodzaju ponaglenie co do rozpoznania Wniosku ich poprzednika prawnego. Wbrew stanowisku powodow, ktore niezasadnie podzielii Sad I instancji, ziozenie W 2004 r. Wskazanego Wniosku nie maze byé zatem uznano za czynnoéo przedsirgwzicgta_ bezpoérednio W celu dochodzenia roszczenia odszkodowawczego W rozumieniu art. 123 § 1 pkt 1 k.o. Jak trafnie zauwazyi Sad Najwyzszy W uzasadnieniu Wyroku z dnia 16 lipca 2009 r. (1 CSK 499./08, LEX nr 528228), postegpowanie administracyjne zainicjowane Wnioskiem dekretowym, wspoiczeénie ukierunkowane na uzyskanie prawa uzytkowania Wieozystego nieruchomoéci przez nastqpcow prawhych clawnego wtaécicicla nieruchomoéci (...), stanowi odrqbne i proceduralnie samoistne postqpowanie administracyjne, ktorego przedmiotem w iadnym razie nie jest przyznanie nastqpcom pravmym dawnego Wlaécicieia odszkodowania, W tym ewentualnie W postaci restytucji naturalnej. Czynnoéci podojmowane W ramach tego postopowania przez davmego Wtaécicielaorazjego nastopcow prawnych nie moga zatem stanowié czynnoéoi podjtgtyoh W celu dochodzonia roszczenia o naprawienie szkody Wynikiej z nieprzyznania prawa Wieczystej dzieriawy (Wieczystego uiytkowania). W okolicznoéoiach rozpatrywanej sprawy powodowie nie mogli Wiqc doprowadzié do przerwania biegu torminu przoclaWnienia poprzez czynnoéci podejmowane W ramach postqpowania adminisrracyjnego W. przedmiocie ustanowienia uzytkowania Wieczystego. Poglqd Wyrazony przez Sad Okrqgowy, Weclle ktorego zioienie przez powodow wniosku z 2004 r. stanowiio zgioszenie Zadania naprawieriia szkody W formic restytucji naturalnej, nie by} trafiiy takze z tego powoclu, Zo WI'li0$61( ton zostai zioiony W błędnie stwierdził, iż dochodzone w sprawie roszczenie nie uległo przedawnienia, uznając za1'zut przedawnienia podniesiony przez stronę pozwaną za niezasadny. ' Powodowie opierali swoje roszczenie na przepisie art. 160 k.p.a. - aktualnie już nieobowiązującyrn, ale mającym zastosowanie do stanów prawnych i zdarzeń powstałych najpóźniej w dniu 31 Sierpnia 2004 r. (art. 5 ustawy z dnia 1? czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 162, poz. 1992 r.; dalej: ustawa nowelizująca). Prawidłowo uznał Sąd Okręgowy, że kwestię przedawnienia roszczenia dochodzonego przez powodów należy rozpatrywać w świetle wskazań art. 160 § 6 k.p.a. (tak też Sąd Naj wyższy w szczególności W uchwale pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2011 r., III CZP 1 l2fl0, OSNC 201 U7-8/75). Powołany przepis stanowi: Roszczem'e o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w ktorym-z stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo decyzja, w ktorej organ stwierdził, w myśl art. 158 § 2, że zaskarżona decyzja została nydanaz naruszeniem przepisał art. 156 § 1. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy niewazność decyzji dekretowej wydanej w stosunku do poprzednika prawnego powodów, A. S., została stwierdzona przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 23 stycznia 2002 r., utrzyrnaną w mocy decyzją z dnia 6 czerwca 2002 r. Od dnia 6 czerwca 2002 1*. należało zatem liczyć 3- letni termin przedawnienia wskazany W art. 160 § 6 k.p.a. (vide np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2007 r., I CSK 301f07, LEX ru' 371425; również P. Przybysz w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2012, str. 81 - komentator stoi na stanowisku, że decyzja wydana przez organ drugiej instancji staje się ostateczna z chwiląjej wydania; za: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2012 r., I ACa 1272/1 1, niepubl.). W świetle powyższego termin przedawnienia roszczeń powodów upływał z dniem 6 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy stanąłjednak na błędnym stanowisku, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek złożenia przez powodów w 2004 1'. wniosku, określonego jako wniosek o wydanie decyzji administracyjnej o przyznaniu wieczystego użytkowania przedmiotowej w sprawie działki gruntu. Nie można zgodzić się z Sądem I instancji co do tego, że wniosek ten z jednej strony stanowił poparcie przez powodów wniosku z dnia 3 sierpnia 1948 r. złożonego przez A. S., a z- drugiej strony było to zgłoszenie roszczenia odszkodowawczego w formie restytucji naturalnej. Wprawdzie Sąd I instancji co do zasady ma rację wskazując, ze w przypadku dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 160 k.p.a. nie jest wyłączona możliwość wyboru sposobu naprawienia szkody poprzez żądanie przywrócenia stanu poprzedniego (yide np. powoływany przez Sąd Okręgowy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2000 r., 1 CKN 1038198, Lex nr 50827), jednak brak podstaw, aby uznać, że miało to miejsce w sprawie niniejszej. Po pierwsze należy zauważyć, że na skutek stwierdzenia nieważności decyzji dekretowanej, odmawiającej dawnemu właścicielowi nieruchomości (...)przyznania prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy), niejako odzywa wniosek złożony w tym przedmiocie przez dawnego właściciela i w efekcie podlega on ponownemu rozpoznaniu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy był to wniosek złożony przez A. S.w dniu 3 sierpnia 1948 r. Na skutek stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 23 marca 1955 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W.z dnia 21 grudnia 1954 r., co nastąpiło na rnocy decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 23 stycznia 2002 r., utrzymanej w mocy decyzją z dnia 6 czerwca 2002 r., organy administracji były zobowiązane ponownie rozpoznać wniosek A. S.. Podkreślić należy, że obowiązek wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej nie był uzależniony od poparcia wniosku przez następców prawnych dawnego właściciela, np. w formie złożenia przez nich wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego. Zatem w okolicznościach rozpatrywanej sprawy także w razie zachowania w tym zakresie bierności przez powodów, wniosek złożony przez ich poprzednika prawnego musiałby być rozpatrzony przez organy administracji ~ a ściślej przez Prezydenta W.. Jedynie w wypadku, gdyby powodowie oświadczyli, że cofają przedmiotowy wniosek, nie doszłoby do jego merytotycmego rozpoznania, a postępowanie administracyjne podlegałoby umorzeniu. Złożenie przez powodów w 2004 r. wniosku o przyznanie im użytkowania wieczystego nie miało zatern w istocie znaczenia z punktu widzenia przebiegu postępowania administracyjnego zainicjowanego jeszcze w 1948 r. przez A. S.. Rozpoznanie wniosku dekretowego stanowiło bowiem konieczne następstwo wydania ostatecznej decyzji stwierdzaj ącej nieważność wcześniejszego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Wniosek z 2004 1'. nie stanowił nowego wniosku. Wypada uznać, że powodowie w ten sposób skierowali do organów administracji swojego rodzaju ponaglenie co do rozpoznania wniosku ich poprzednika prawnego. Wbrew stanowisku powodów, które niezasadnie podzielił Sąd I instancji, złożenie w 2004 r. wskazanego wniosku nie może być zatem uznane za czynność przedsięwziętą bezpośrednio W celu dochodzenia roszczenia odszkodowawczego w rozumieniu art. ł23 § 1 pkt 1 k.c. Jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 lipca 2009 r. (1 CSK 499.f08, LEX nr 528228), postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem dekretowym, współcześnie ukierunkowane na uzyskanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przez następców prawnych dawnego właściciela nieruchomości (...), stanowi odrębne i proceduralnie samoistne postępowanie administracyjne, którego przedmiotem W żadnym razie nie jest przyznanie następcom prawnym dawnego właściciela odszkodowania, w tym ewentualnie w postaci restytucji naturalnej. Czynności podejmowane w ramach tego postępowania przez dawnego właściciela orazjego następców prawnych nie mogą zatem stanowić czynności podjętych w celu dochodzenia roszczenia o naprawienie szkody wynikłej z nieprzyznania prawa wieczystej dzierżawy (wieczystego użytkowania). W okolicznościach rozpatrywanej sprawy powodowie nie mogli więc doprowadzić do przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez czynności podejmowane w ramach postępowania administracyjnego w. przedmiocie ustanowienia użytkowania wieczystego. Pogląd wyrażony przez Sąd Okręgowy, wedle którego złożenie przez powodów wniosku z 2004 r. stanowiło zgłoszenie żądania naprawienia szkody w formie restytucji naturalnej, nie był trafiiy także z tego powodu, że wniosek ten został złożony w --- STRONA 7 --- postgpowaniu administracyjnym, a nie przod sadom powszechnym. W orzecznictwie ugruntowane jest obecnio stanowisko, Wedle ktorego od dnia 1 W1‘Z6§1'l1Ei 2004 1'. W1aéciWe do dochodzenia odszkodowania za szkodo Wyrzqdzona, Wadliwa, dooyzja admiiiistracyjnq podjqta przed tym dniem jest — bez Wzg1Qdu na dziefi wyclania ostatecznej deoyzji nadzorczej —ty1ko postopowanie przed sadami powszechnymi (tak W szozegolnoéci powolana wyiej uchWa1a pehiego sktadu Izby Cywilnej Sqdu Najwyzszego z dnia 31 mmca 2011 r., III CZP 1 12110). W tej sytuacji zioienie Wniosku o odszkodowanie do organu adrninistracyjnogo, zamiast wytoozenia powodztwa przed sa_dem powszechnym, nie moze skutkowaé prze1'Waniem biegu przedawnicnia. Z 11eéci art. 123 § 1 pkt 1 k.c. Wynika Wyrainie, Ze przerwanie biegu terrninu przedawnienia moze nastapié jodynie na skutek czynnoéci podj Qtej przed organem powoianym do rozpoznawania spraw danego rodzaju (talc tei Sad Apeiacyjny W Warszawie W Wyroku z dnia 23 1ipc_a 2012 r., I ACa 127211 1, niepub1.). Pierwsza czynnoéciq dokonana przez poWod6W przed s2idem by1o zasl z1ozenic pozwu W niniejszej sprawie, co nastqpilo w listopadzie 2009 r., a zatem na dtugo po upiywie tenninu przedawnienia. Niczaleznie od powyiszego, przedmiotowy Wniosek powodow Z 2004 1'. nie mogi byé potraktowany jako Za_danie odszkodowania W formic restytucji naturalnej, rowniez 2 tego Wzglqdu, 2e dopiero ponowne rozpoznanie popieranego przez powodow wniosku A. S. mog1o cloprowadzié do powstania szkody, ktorej naprawienia clomagaja sio obecnie powodowie. Podkreélié nalery, Ze 0 istnieniu po stronie dawnego whéciciela nieruchomoézci (...) lub jego nastqpcy prawnego szkody Wynikajqcej z niezaspokoj enia uprawnienia do przyznania prawa wieczystej dzierzawy lub prawa zabudowy (W1asn0éci czasowej, utytkowania Wieczystego) gruntu obj Qtego dziataniem dekretu z dnia 26 paidziernika 1945 r., W Wypadku gdy dawna decyzja dekretowa okaza1a siq niewazna, mozna mowio dopiero Wowczas, gdy na skutek ponownego rozpoznania Wniosku o przyznanie Wiasnoéci czasowej (ustanowienie prawa uzytkowania wieczystego) wydana zostanie decyzja odmowna o charakterze ostatecznym. Jak Ws1<aza1 Sad Naj Wyzszy W uzasadnieniu uchwaiy Z dnia 21 marca 2003 r. (III CZP 6103, OSNC 2004/1/4; stanowisko nastqpnie powtorzone min. W uzasadnieniu Wyroku Sadu Najwyzszego z dnia 23 Wrze§nia 2009 r., I CSK 96/09, LEX nr 584193), stwierdzenie ze skutkiem ex time niowaznoéoi dawnego orzeczenia administracyjnego otwiera drogo do ponownego rozpoznania Wniosku o ustanowienie prawa Wioozystoj dzierzawy (prawa zabudowy) lub Wlasnoéci czasowej, a obecnie prawa uzytkowania Wieczystego gruntu, ktore rnoze doprowadzié do ustanowienia na rzecz spaclkobicrcow bylych Wiaécicieli uzytkowania Wieczystego gruntu. W takim zaé wypadku moina rnowio tylko o nienalezytyrn wykonaniu przez gminq iub pafzstwo swego obowiaczku, Wywoluj apym co naj Wyiej straty W postaci zmniejszenia W8l'10§C11I6gO, co byly \'Vi3§CiCi€1 lub jego nastgpca prawny ostatecznie otrzyrnai. Podkreéla sirg, ie przed ponownym rozpoznaniem pierwotnego Wniosku bylych Wiaécicieli szkoda poniesiona przez nioh badi przez ich nastqpoéw prawnych istnieje jedynie pot;zncj alnie. Skoro zatem W chwili skladania Wniosku przez powodow W 2004 r. po ich stronie nie istnia1a jeszcze rzeozywista szkoda, ktora mogfa powstaé dopiero na skutek odmowy ustanowienia na ich rzecz uzytkowania Wieczystego, to W konsekwencji ich Wniosek o ustanowienie wieczystego uzytkowania takze z tej przyozyny nie moi: byo traktowany jako Zztdanie odszkodowania i nie mog1 doprowadzié do przerwania biegu terminu przedavmienia. Powyzszych okolicznoéci nie uwzglodnil Sad I instancji i W efekcie doszedt do btqdnego przekonania, ze roszczenie powoclow nie ulegio przedawnieniu. W apelacji pozwany trafnie zauwazyt, Ze wyrok Sqdu Najwyzszego z dnia 19 stycznia 2000 r. (sygn. akt I CKN 103 8198, Lox nr 50827), na ktory poWo1ywa1 sio Sad I instancji, uzasadniajap swoje stanowisko W powyzszym zakresie, z.apad1na gruncie stanu faktycznego istornie rozniacego siq od stanu faktycznego W sprawie niniejszej. 01:62 powod W sprawie I CKN 1038f98 Wystapit z Zadaniem o W}’dfiI‘l16 na jego rzecz ruchomoéci, ktore 2osta1y przejote Ila Wtasnoéé Skarbu Pafistwa na skutek deoyzji nacj onalizaoyjnej, uznanej nastopnie za niewainq. Podkreélié naiezy, Ze na skutok stwierdzenia niewainoéci tej decyzji, powod odZyska1 W1a5no§fi Wszystkich rzeczy obj Qtych decyzjqnacj onalizacyjna. Powod dochodzit naprawienia szkody W3/nik1ej z Wydania Wadliwej deoyzji administracyjncj najpierw poprzez iqdanic Wydania przedmiotowych ruohomoéci, a nastqpnie poprzez zadanie zapiaty ich Wartoéci. Tyrnczasem w sprawie niniejszej na skutek stwierdzenia niewaznoéci decyzji dekretowej po stronie powodow nie powstato Zadne prawo rzeczowe, w szczegotnoéoi PIEVNB W185I‘10§C1,_3.1'l11I6Z prawo uzytkowania Wieczystego  a co naj Wyzej ekspektatywajego uzyskania. Co Wiegcej, W sprawie I CKN 1038198 powod skisrowat zadanie o Wyclanie rzeczy do organu, ktory byt uprawniony do orzekania W przedmiocie naleznego powodowi odszkodowania za utracone przedmioty. Tymczasern W niniej szej sprawie powodowie, jak Wskazano Wyzej, Wniosok z 2004 r. skierowali do organow administracji, podczas gdy jedynie sad powszechny by1W1a$ciWy do orzekania W przedmiocie naleinego im odszkodowania. ' W éwietle powyzszego uznaé na1e2a1o, Z6 powoclztwo W niniejszej sprawie, ztotone W dniu 26 listopada 2009 r., zostato Wniesione po up1ywie trzyletniego terminu przedawnienia wskazanego w art. 160 § 6 k.p.a., ktorego bieg zakoficzyi sig z dnism 6 ozerwca 2005 r. Skoro zaé strona pozwana podniosla zarzut przedawnienia, powodztwo juz z tej tylko przyczyny nalezato oddalié. Wypada W tym miejscu zaznaczyé, 2e W okolicznoéciach rozpaaywanej sprawy W ocenie Sqdu Apelacyjnego brak byio podstaw, aby uznaé zarzut przedawnienia za bezskuteczny na podstawie art. 5 k.o. Jak wskaza1 Sad Najwyzszy W Wyroku 2 dnia 10 kwietnia 2013 r. (IV CSK 6111112, LEX nr 1365718), stosujac art. 5 1<..c. trzeba mieé na wzg1Qdzie szczegohiy cliarakter tego przepisu, Wyn11<ajacy z uzycia W nim klauzui generainych. Przy ocenie, czy zarzut przedawnienia stanowi naduzycie prawa, rozstrzygajqce znaczenie maja okoiicznoéci konkretnego Wypadku, zachodzace po srronie poszkodowanego oraz osoby zobowiazanej do naprawienia szkody. W szczegolnoéci ma znaczenie charakter uszczerbku, jakiego dozna1posz1<odoWany, przyczyna opoinienia W doohodzeniu roszczenia i czas jego trwania. W niniejszej sprawie powodowie Wystapili Z powodztwom o naprawienio szkody po upiywie 4,5 roku od zakoliczenia biegu terminu przedawnienia ich roszczenia. Okolicznoéé, 2e rownoieglo toczyiy sio postopowania administracyjne co do ustanowienia na rzecz powodow prawa uiytkowania Wieczystego na przedmiotowej W sprawie dziatce gruntu, nie mia1a Wp1"yWu na biog temiinu przedawnienia i nie mote tez stanowié usprawiedliwienia d1a przekroczenia tego terminu. Mimo, Ze W dniu, W ktorym uptywat tormin przedawnienia (6 ozerwca 2005 r.) nada1 pozostawai nierozpoznany Wniosek o ustanowienie uzytkowania Wieczystego, nic nie sta1o na przcszkodzie, aby powodowie, nalezycie dbaj acy o sWoje interesy i zachowujac termin przewidziany Wart. 160 § 6 k.p.a.', Wystapili z powodztwem postępowaniu administracyjnym, a nie przed sądem powszechnym. W orzecznictwie ugruntowane jest obecnie stanowisko, wedle którego od dnia 1 września 2004 r. właściwe do dochodzenia odszkodowania za szkodę wyrządzoną wadliwą decyzją administracyjną podjętą przed tym dniem jest - bez względu na dzień wydania ostatecznej decyzji nadzorczej -tylko postępowanie przed sądami powszechnymi (tak w szczególności powołana wyzej uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 31 mmca 2011 r., III CZP ł 12!10). W tej sytuacji złożenie wniosku o odszkodowanie do organu administracyjnego, zamiast wytoczenia powództwa przed sądem powszechnym, nie może skutkować przerwaniem biegu przedawnienia. Z treści art. 123 § 1 pkt l k.c. wynika wyraźnie, że przerwanie biegu terminu przedawnienia może nastąpić jedynie na skutek czynności podjętej przed organem powołanym do rozpoznawania spraw danego rodzaju (tak też Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 lipca 2012 r., I ACa 1272/1 1, niepubl). Pierwszą czynnością dokonaną przez powodów przed sądem było zaś złożenie pozwu w niniejszej sprawie, co nastąpiło w listopadzie 2009 r., a zatem na długo po upływie terminu przedawnienia. Niezależnie od powyższego, przedmiotowy wniosek powodów Z 2004 r. nie mógł być potraktowany jako żądanie odszkodowania w formie restytucji naturalnej, równiez 2 tego względu, że dopiero ponowne rozpoznanie popieranego przez powodów wniosku A. S. mogło doprowadzić do powstania szkody, której naprawienia domagają się obecnie powodowie. Podkreślić należy, ze o istnieniu po stronie dawnego właściciela nieruchomości (__.) lub jego następcy prawnego szkody wynikającej z niezaspokoj enia uprawnienia do przyznania prawa wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy (własności czasowej, użytkowania wieczystego) gruntu objętego działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r., w wypadku gdy dawna decyzja dekretowa okazała się niewazna, można mówić dopiero wówczas, gdy na skutek ponownego rozpoznania wniosku 0 przyznanie własności czasowej (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego) wydana zostanie decyzja odmowna o charakterze ostatecznym. Jak wskazał Sąd Naj wyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 21 marca 2003 r. (III CZP 6103, OSNC 2004/1/4; stanowisko następnie powtórzone m.in. w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2009 r., I CSK 96/09, LEX nr 584193), stwierdzenie ze skutkiem ex time nieważności dawnego orzeczenia administracyjnego otwiera drogę do ponownego rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa wieczystej dzierżawy (prawa zabudowy) lub własności czasowej, a obecnie prawa użytkowania wieczystego gruntu, które może doprowadzić do ustanowienia na rzecz spadkobierców byłych właścicieli użytkowania wieczystego gruntu. W takim zaś wypadku można mówić tylko o nienależytyrn wykonaniu przez gminę lub państwo swego obowiązku, wywołuj ącym co naj wyżej straty w postaci zmniejszenia wartości tego, co były właściciel lub jego następca prawny ostatecznie otrzymał. Podkreśla się, że przed ponownym rozpoznaniem pierwotnego wniosku byłych właścicieli szkoda poniesiona przez nich bądź przez ich następców prawnych istnieje jedynie potencj alnie_. Skoro zatem w chwili składania wniosku przez powodów w 2004 r. po ich stronie nie istniała jeszcze rzeczywista szkoda, która mogła powstać dopiero na skutek odmowy ustanowienia na ich rzecz użytkowania wieczystego, to w konsekwencji ich wniosek o ustanowienie wieczystego użytkowania takze z tej przyczyny nie może być traktowany jako żądanie odszkodowania i nie mógł doprowadzić do przerwania biegu terminu przedawnienia. Powyższych okoliczności nie uwzględnił Sąd I instancji iw efekcie doszedł do błędnego przekonania, ze roszczenie powodów nie uległo przedawnienia. W apelacji pozwany trafnie zauważył, że wyrok Sądu Najwyższego z dnia l9 stycznia 2000 r. (sygn. akt I CKN 103 8198, Lex nr 50827), na który powoływał się Sąd I instancji, uzasadniając swoje stanowisko w powyższym zakresie, zapadł na gruncie stanu faktycznego istotnie rózniącego się od stanu faktycznego w sprawie niniejszej. Otóż powód w sprawie I CKN 103 8!98 wystąpił z żądaniem o wydanie na jego rzecz ruchomości, które zostały przejęte na własność Skarbu Państwa na skutek decyzji nacj onalizacyjnej, uznanej następnie za nieważną. Podkreślić należy, że na skutek stwierdzenia nieważności tej decyzji, powód odzyskał własność- wszystkich rzeczy objętych decyzją nacj onalizacyjną. Powód dochodził naprawienia szkody wynikłej z wydania wadliwej decyzji administracyjnej najpierw poprzez żądanie wydania przedmiotowych ruchomości, a następnie poprzez żądanie zapłaty ich wartości. Tymczasem W sprawie niniejszej na skutek stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej po stronie powodów nie powstało zadne prawo rzeczowe, w szczególności prawp własności, ani też prawo użytkowania wieczystego - a co naj wyżej ekspektatywajego uzyskania. Co więcej, w sprawie I CKN 103 S!98 powód skierował żądanie o wydanie rzeczy do organu, który był uprawniony do orzekania w przedmiocie należnego powodowi odszkodowania za utracone przedmioty. Tymczasem w niniejszej sprawie powodowie, jak wskazano wyzej, wniosek z 2004 r. skierowali do organów administracji, podczas gdy jedynie sąd powszechny był właściwy do orzekania w przedmiocie należnego im odszkodowania. ' W świetle powyższego uznać należało, że powództwo w niniejszej sprawie, złożone w dniu 26 listopada 2009 r., zostało wniesione po upływie trzyletniego terminu przedawnienia wskazanego w art. 160 § 6 k.p.a., którego bieg zakończył się z dniem 6 czerwca 2005 r. Skoro zaś strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia, powództwo już z tej tylko przyczyny' należało oddalić. Wypada w tym miejscu zaznaczyć, że w okolicznościach rozpanywanej sprawy W ocenie Sądu Apelacyjnego brak było podstaw, aby uznać zarzut przedawnienia za bezskuteczny na podstawie art. 5 k.c. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r. (IV CSK 61 1;' 12, LEX nr 1365718), stosując art. 5 l‹..c. trzeba mieć na względzie szczególny charakter tego przepisu, wynikający z użycia w nim klauzul generalnych. Przy ocenie, czy zarzut przedawnienia stanowi nadużycie prawa, rozstrzygające znaczenie mają okoliczności konkretnego wypadku, zachodzące po stronie poszkoclowanego oraz osoby zobowiązanej do naprawienia szkody. W szczególności ma znaczenie charakter uszczerbku, jakiego doznał poszkodowany, przyczyna opóźnienia w dochodzenia roszczenia i czas jego trwania. W niniejszej sprawie powodowie wystąpili z powództwem o naprawienie szkody po upływie 4,5 roku od zakończenia biegu terminu przedawnienia ich roszczenia. Okoliczność, że równolegle toczyły się postępowania administracyjne co do ustanowienia na rzecz powodów prawa użytkowania wieczystego na przedmiotowej w sprawie działce gruntu, nie miała wpływu na bieg temiinu przedawnienia i nie może też stanowić usprawiedliwienia dla przekroczenia tego terminu. Mimo, że w dniu, w którym upływał termin przedawnienia (6 czerwca 2005 r.) nadal pozostawał nierozpoznany wniosek o ustanowienie użytkowania wieczystego, nic nie stało na przeszkodzie, aby powodowie, należycie dbaj ący o swoje interesy i zachowując termin przewidziany wart. 160 § 6 k.p.a., wystąpili z powództwem --- STRONA 8 --- o odszkodowanie. Jednoczesnie powodowio rnogli Wowczas Wnosié o zawieszenie tego postqpowania na podstawie art. 17? § 1 pkt 3 k.p.c. do czasu zakoticzenia Postqpowania administracyjncgo W przedrniocio Wniosku o ustanowienio uiytkowania Wieczystego, Wskazujac, Ze dopiero na skutek Wydania ostatecznej decyzji administracyjnej W tym przedmiooie bgdzie mozliwc stwiordzenie zaistnienia szkody (por. postanowienie Sada Apelacyjnego W Warszawie 2 dnia 29 marca 2012 r., 1 AC2 441112). Zastosowania art. 5 k.c. W niniejszej sprawie nie moze tez uzasadniaé okolicznoéé, Ze W orzecznictwie sadow powszechnych oraz sa_d6W administraoyjnych W 2005 1'. nie by1o jedno1itego stanowiska co do tego, czy odszkodowanie na podstawie art. 160 k.p.a. powinno byé dochodzone W pOS_1Qp0W8.1'l11I administracyjnym, czy teZ przed sadem powszechnym. Ostatecznie kwestia ta zostata W}'_ifl§I'110T18. powotywana juz uchwala, pehiego s1<1adu Izby Cywilnej Sadu Najwyfzszego z dnia 31 marca 2011 1'. Naloiy jodnak Wskazaé, Zo W niniojszej sprawie powodowie przed uptywem terminu przedawnienia, a zatem przed dniem 6 ozerwoa 2005 r., nie Wnosili o odszkodowanie takze do organéw administracji. Jak wynika Z ustalefi Sadu I instanoji, Wniosek taki z1o2y1i do Ministra Infrastruktury dopicro W dniu 30 listopada 2007 1'. Opoinienie i W tym wypaclku jest znaczno — 2,5 roku, a przy tym nie znajdujo zdaniem Sadu Apelacyjnego usprawiedliwienia W okolicznosciach sprawy. Z tych Wzglegdow Sad Apelacyjny stanaj na stanowisku, Ze nie bylo podstaw do nieuwzglqdnienia zg10szoneg0 przez pozwanego zarzutu przedawnienia. Roszczenie powodow jako przedawnione na1e2a1o zas oddalié. 1 Niezaleinie natomiast od powyiszego Wypada zauwaiyé, ze skarzacy trafiiie podnios1, Ze niniejsze powodztwo nie zas1ugi’Wa1o na uwzglodnienie takie z uwagi na nieziszczenie sit; Wszystkich przes1anek odpowiedzialnosci odszkodowawczej pozwanego. Jak Wskazano Wyzej, szkoda polegaj aca na niezaspokoj eniu uprawnicnia do przyznania prawa w1asnoéci czasowej (Wieczystej dzieriawy, uiytkowania Wieczystego) W Wypadku stwierdzenia niewaznosci dawnej deoyzji dekretowej powstaje dopiero 11a skutek ponownego rozpoznania W1'1iosl<u dekretowego i Wydania ostateczncj decyzji administracyjnej odmawiajacoj ustanowienia prawa uzytkowania Wieczystego. Jak W§=T1i1<E1 2 ustalefi faktycznych Sada Okrqgowego, na C1'1W11Q W3/dania Wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. Wniosek o ustanowienie na rzecz powodow prawa uzytkowania Wieczystego na przedmiotowej W sprawie dziahze gruntu pozostawai nierozpoznany (WojeWodzki Sad Administracyjny W W.wyrokiem z dnia 4 Iistopada 2009 r., Wydanym W sprawie 1 SAIWa 1097109, uchylil decyzjo Prezydenta W.z dnia 21 listopada 2007 r., ktora Prezydent ponownie odmo'Wi1 ustanowienia uiytkowariia Wioozystego na rzecz powodow, oraz utrzymuj acaja W tnocy decyzjo Wojewocly (...)2 dnia 1 1 maja 2009 1.). Podlcresienia Wymaga, Ze W postcgpowaniu sadowym, ktorego przedmiotem sa roszczenia odszkodowawcze zwiazane z Wydaniom Wadliwych decyzji administracyjnych na podstawie przepisow dekrctu, nie jest dopuszozalne swoiste antycypowanie rozstrzygniqo organow admiriistracyjnych W zakresie 1ozpoznawania powyzszego WI‘l10S1(ll (tak np. vtyrok Sadu Najwyiszego 2 dnia 15 paidziernika 2008 1"., 1 CSK 2351'08,11iopubl.; Wyrok Sqdu Najwyzszego 2 dnia 19 rnarca 2000 r., 111 CKN 926500, niepub1.; Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CSK 22106, niepubl.; Wyrok Sada Najwyzszego z dnia 28 stycznia 2010 r., I CSK 251109, LEX nr 570119): W tym ostatnim orzeczeniu Sad Najwyzszy podkreéli1, Z6 oceno, czy istnieja prawns podstawy i mo21iWosoi pozytywnego rozstrzygniacia Wniosku poprzednikow praW11yc11 powodow  Wnioskodawcow naloiy po2ostaWié suwerennej decyzji organow administracyjnyoh. Sad 1 instancji W niniej szej sprawie W sposob nieuprawniony stwierdzit zatom, Zo nie istnieje j112 moZ1iWo§é llstanowienia na rzecz poWod6W praWa uzytkowania Wieozystego do przodmiotowej W sp1'aWie niemohomoéci. W konsekwencji Sad ten uznal, 2e po stronie poWodoW poWsta1a szkoda W sytuaoji, gdy brak by1o Wystarczaj acyoh podstaw do poozynienia. takiego ustalenja. Z uwagi na powyzsze naleiato uznaé, 2e powodowie nie wykazali podstawowej przeslanki odpowiedziahiosci odszkodowawcziej — szkody. Uwzglodnienie poWodztWa stanoWi1o zatorn takze naruszenie art. 160 § 1 k.p.a. oraz art. 361 § 1 k.c. Wzw. z art. 160 §2 k.p.a. ZWaZyWszy na powyisze, konieczna okazala sis; zrniana zaskarzonego Wyroku poprzez oddalenie poW6dZtWo W oalfosci. W konsekwenoji modyfikacji podlegato takze rozstrzygniooie o kosztach postegpowania pielwszoinstancyjnego. W tym zakresie naleiato orzeo W oparciu 0 art. 98 § 1 i 3 k.p.c. W zw. Z art. 99 k.p.c. oraz§ 6 pkt 7 rozporzadzcnia Ministra Sprawiediiwosci 2 dnia 28 Wrzesnia 2002 1". W spraWi3 op1at za czynnoéci radcow prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa kosztow pomooy prawooj udzielonoj przez radon; prawnego ustanowionego z l.lI'ZQd11(t.j. ~ Dz. U. z 2013 r. poz.490; dalej: rozporzadzenie). Z tych Wzgladow na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. Sad Apelacyjny orzeki jak W punkcie pierwszym. O kosztach postegpowania apelacyjnego 11aleZa1o orzec na podstawie art. 98 § 1 i 3 1<.p.c. W zw. z art. 99 1<.p.c. oraz § 6 pkt '? k.p.c. W zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporzadzenia — pkt 2. sentencji wyroku. o odszkodowanie. Jednocześnie powodowie mogli wówczas wnosić o zawieszenie tego postępowania na podstawie art. 17? § 1 pkt 3 k.p.c. do czasu zakończenia Postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego, wskazując, że dopiero na skutek wydania ostatecznej decyzji administracyjnej wtym przedmiocie będzie mozliwe stwierdzenie zaistnienia szkody (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2012 r., I ACz 44 li12). Zastosowania art. 5 k.c. w niniejszej sprawie nie może też uzasadniać okoliczność, ze w orzecznictwie sądów powszechnych oraz sądów administracyjnych w 2005 r. nie było jednolitego stanowiska co do tego, czy odszkodowanie na podstawie art. 160 k.p.a. powinno być dochodzone w postępowaniu administracyjnym, czy też przed sądem powszechnym. Ostatecznie kwestia ta została wyj aśniona powoływaną już uchwałą pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2011 r. Należy jednak wskazać, że w niniejszej sprawie powodowie przed upływem terminu przedawnienia, a zatem przed dniem 6 czerwca 2005 r., nie wnosili o odszkodowanie także do organów administracji. Jak wynika Z ustaleń Sądu I instancji, wniosek taki złożyli do Ministra Infrastruktury dopiero w dniu 30 listopada 2007 r. Opóźnienie i w tym wypadku jest znaczne - 2,5 roku, a przy tym nie znajduje zdaniem Sądu Apelacyjnego usprawiedliwienia w okolicznościach sprawy. Z tych względów Sąd Apelacyjny stanął na stanowisku, że nie było podstaw do nieuwzględnienia zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia. Roszczenie powodów jako przedawnione należało zaś oddalić. „ Niezależnie natomiast od powyższego wypada zauważyć, że skarżący trafiiie podniósł, że niniejsze powództwo nie zasiugiwało na uwzględnienie także z uwagi na nieziszczenie się wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego. Jak wskazano wyżej, szkoda polegająca na niezaspokoj eniu uprawnienia do przyznania prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy, użytkowania wieczystego) w wypadku stwierdzenia nieważności dawnej decyzji dekretowej powstaje dopiero na skutek ponownego rozpoznania wniosku dekretowego i wydania ostatecznej decyzji administracyjnej odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Jak wynika z ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego, na chwilę wydania wyroku z dnia 23 lutego 2013 r. wniosek o ustanowienie na rzecz powodów prawa użytkowania wieczystego na przedmiotowej w sprawie działce gruntu pozostawał nierozpoznany (Wojewódzki Sąd Administracyjny W W.wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., wydanym w sprawie l SAIWa 1092709, uchylił decyzję Prezydenta W.z dnia 21 listopada 2007 r., którą Prezydent ponownie odmówił ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz powodów, oraz utrzymuj ącąją w mocy decyzję Wojewody (...)z dnia l l maja 2009 r.). Podkreśienia wymaga, że w postępowaniu sądowym, którego przedmiotem są roszczenia odszkodowawcze związane z wydaniem wadliwych decyzji administracyjnych na podstawie przepisów dekretu, nie jest dopuszczalne swoiste antycypowanie rozstrzygnięć organów administracyjnych w zakresie rozpoznawania powyższego wniosku (tak np. wyrok Sądu Najwyższego z- dnia 15 pażdziernika 2008 r., I CSK 235r'0S, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2000 r., III CKN 926f00, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27' kwietnia 2006 r., I CSK 22i'06, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2010 r., I CSK 2Sli'09, LEX nr 570119): W tym ostatnim orzeczeniu Sąd Najwyższy podkreślił, że ocenę, czy istnieją prawne podstawy i możiiwości pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku poprzedników prawnych powodów - wnioskodawców należy pozostawić suwerennej decyzji organów administracyjnych. Sąd I instancji w niniejszej sprawie w sposób nieuprawniony stwierdził zatem, że nie istnieje już mozliwość ustanowienia na rzecz powodów prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej w sprawie nieruchomości. W konsekwencji Sąd ten uznał, że po stronie powodów powstała szkoda w sytuacji, gdy brak było wystarczających podstaw do poczynienia takiego ustalenia. Z uwagi na powyższe należało uznać, że powodowie nie wykazali podstawowej przesłanki odpowiedzialności odsżkodowawczej - szkody. Uwzględnienie powództwa stanowiło zatem także naruszenie art. 160 § 1 k.p.a. oraz art. 361 § 1 k.c. wzw. z art. 160 §2 k.p.a. Zważywszy na powyższe, konieczna okazała się zmiana zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwo w całości. W konsekwencji modyfikacji podlegało także rozstrzygnięcie o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego. W tym zakresie należało orzec w oparciu 0 art. 98 § 1 i 3 k.p.c. W zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 6 pkt 'If' rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów' pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. ~ Dz. U. z 2013 r. poz.490; dalej: rozporządzenie). Z tych względów na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł jak W punkcie pierwszym. O kosztach postępowania apeiacyjnego należało orzec na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 6 pkt T k.p.c. W zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia - pkt 2. sentencji wyroku.