Postanowienie I AC2 1720/10 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2010r. Sqd Apelacyjny W Gdafisku WydziaI I Cywilny w sldad

--- STRONA 1 --- ,....,.._. ggpaaé postanowiwkl Sygn. akt I AC2 1720/10 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2010r. Sqd Apelacyjny W Gdafisku WydziaI I Cywilny w sldadzie nastqpujqcymz Przewodniczqcy: SSA MichaI Kopeé SSA Monika Koba SSA Katarzyna Przybylska (spr.) p0 rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2OI0r. w Gdafisku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi pozwanych J K , B K i E K 0 wznowienie postegpowania w sprawie z powédztwa S M Uj BG I Spélki Akcyjnej w G zakoficzonej wyrokiem Sqdu Okrqgowego w G Z dnia 26 marca 2009r., sygn. akt IX GC na skutek zazalenia pozwanych na postanowienie Sqdu Okrqgowego w G z dnia 15 wrzeénia 2010r., sygn. akt IX GC p 0 s t a n a w i a : uchylié Zaskarione postanowienie i skargq 0 wznowienie postqpowania przekazaé do ponownego rozpoznania Sqdowi Okrqgowemu w G Na oryginale wIaéciwe podpisy. ._....„..... Qąpag pœfanowiwłcz Sygn. akt I ACz 1720/10 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2010r. Sąd Apelacyjny W Gdańsku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Michał Kopeć SSA Monika Koba SSA Katarzyna Przybylska (spr.) po rozpoznaniu W dniu 9 grudnia 2010r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi pozwanych J K , B K i E K o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa S M Uj BG I Spółki Akcyjnej w G zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 26 marca 2009r., sygn. akt IX GC na skutek zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w G z dnia 15 września 2010r., sygn. akt IX GC p o st a n a w i a : uchylić zaskarzone postanowienie i skargę o wznowienie postępowania przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Olcręgowemu w G Na oryginale właściwe podpisy. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I AC2 1720/10 UZASADNIENIE Pozwani J K 1, B K _ i E K . W dniu 17 marca 2010r. wnieéli skargq 0 wznowienie postqpowania zakofmzonego wyrokiem Sadu Okrqgowego w G z dnia 26 marca 2009r. W uzasadnieniu wskazali, Ze Sad I instancji prowadzil w Iatach 2001  2008 postqpowanie z udziaIem powoda BG L Spélki Akcyjnej w G pomimo, Ze w tym czasie nie posiadai on zdolnoéci sadowej na skutek ogioszenia upadkoéci. Skarzapy podali, i2 podstawq Zadania wznowienia postqpowania w tyrn zakresie stanowi przepis art. 401 ust. 2 k.p.c. W zw. Z art. 1'74 § 1 ust. 4 k.p.c., W zw. Z art. 174 § 2 k.p.c. w zw. z art. 182 § 1 k.p.c. Jednoczeénie pozwani podnieéli, 2e pozbawieni zostali moiliwoéci dzialania poprzez niedorqczanie ich pelnomocnikom zawiadomienia 0 terminie rozprawy i innych pism mimo, iz wygaslo jedynie pelnomocnictwo gléwne, nie zaé pelnomocnictwo substytucyjne udzielone adwokatowi P. L . Podstawq Zqdania wznowienia postqpowania w tym zakresie stanowi w ich ocenie art. 401 ust. 2 k.p.c. w zw. 2 art. 91 k.p.c_ Nadto skarzacy stwierdzili, Ze pozbawieni zostali mozliwoéci dzialania, ktéra wyrazala siq w pozostawianju przez Sad pism sadowych, w tym postanowienia 0 podjqciu postqpowania oraz zawiadomienia 0 terminie rozprawy W aktach ze skutkiem dorgczenia pomimo, Ze aktualny adres skarzacych byl Sadowi znany. Zarzut ten skarzacy oparli na przepisie art. 401 ust. 2 k.p.c. w zw. 2 art. 136 § 2 k.p.c. Zaskarzonym postanowieniern Sad Okrqgowy w G odrzucil skargq. W uzasadnieniu Sad Okrqgowy powoiujac sit; na orzecznictwo Sadu Najwyzszego w pierwszej k0lcjn0s'ci stwierdzii, i2 skarga 0 wznowienie postqpowania podlega odrzuceniu, jeieli wskazana przc:2 skarzacego podstawa nie wystqpuje. Zdaniem Sadu I instancji reguIa ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, gdyZ wprawdzie skarzacy formalnie powoiali ustawowa podstawcg Wznowienia, to jednak w rzeczywistoéci podstawa ta nie wystqpuje. Nieuzasadniony jest bowiem zarzut dotyczqcy prowadzenia postqpowania w latach 2001 2008 pomimo utraty zdolnoéci sadowej przez powoda. Z akt sprawy wynika bowiem, Ze w powyzszyrn okresie postqpowanie byI0 zawieszone. Z uwagi na fakt, iZ art. I82 § 1 k.p.c. nie przewiduje umorzenia postqpowania zawieszonego na podstawie art. 174 § I ust. 4 k.p.c., nietrafne sa réwniez twierdzenia odnoénie naruszenia przez Sad I instancji takiego obowiazku. Sad OkrQgowy uznal jednoczeénie, Ze nie zaistnialy sygnalizowane przez skarZqcych uchybienia w zawiadamianiu ich peinomocnikéw 0 tenninach rozprawy oraz doregczaniu innych pism. Ustosunkowujac siq do tej kwestii Sad wyjaénil, i2 wygaéniepcie pdnomocnictwa gléwnego udzielonego przez skarzacych rozciagaI0 sic; takze na 1 Sygn. akt I ACz 1720/10 UZASADNIENIE Pozwani J K 1, B K _ i E K . W dniu 17 marca 2010r. wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego W G z dnia 26 marca 2009r. W uzasadnieniu Wskazali, że Sąd I instancji prowadził W latach 2001 - 2008 postępowanie z udziałem powoda BG L Spółki Akcyjnej W G pomimo, że W tym czasie nie posiadał on zdolności sądowej na skutek ogłoszenia upadłości. Skarżący podali, iż podstawę żądania wznowienia postępowania W tym zakresie stanowi przepis art. 401 ust. 2 k.p.c. W zw. z art. 174 § 1 ust. 4 k.p.c., W zw. z art. 174 § 2 k.p.c. W zw. z art. 182 § 1 k.p.c. Jednocześnie pozwani podnieśli, że pozbawieni zostali możliwości działania poprzez niedoręczanie ich pełnomocnikom zawiadomienia o terminie rozprawy i innych pism mimo, iz wygasło jedynie pełnomocnictwo główne, nie zaś pełnomocnictwo substytucyjne udzielone adwokatowi P. L . Podstawę żądania wznowienia postępowania w tym zakresie stanowi W ich ocenie art. 401 ust. 2 k.p.c. W zw. z art. 91 k.p.c. Nadto skarżący stwierdzili, że pozbawieni zostali możliwości działania, która wyrażała się w pozostawianiu przez Sąd pism sądowych, W tym postanowienia 0 podjęciu postępowania oraz zawiadomienia o terminie rozprawy W aktach ze skutkiem doręczenia pomimo, że aktualny adres skarżących był Sądowi znany. Zarzut ten skarżący oparli na przepisie art. 401 ust. 2 k.p.c. W zw. z art. 136 § 2 k.p.c. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy W G odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego w pierwszej kolejności stwierdził, iż skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, jeżeli wskazana przez skarżącego podstawa nie występuje. Zdaniem Sądu I instancji reguła ta znajduje zastosowanie W rozpoznawanej sprawie, gdyż Wprawdzie skarżący formalnie powołali ustawową podstawę wznowienia, to jednak W rzeczywistości podstawa ta nie występuje. Nieuzasadniony jest bowiem zarzut dotyczący prowadzenia postępowania w latach 2001 -2008 pomimo utraty zdolności sądowej przez powoda. Z akt sprawy wynika bowiem, że W powyższym okresie postępowanie było zawieszone. Z uwagi na fakt, iż art. 182 § 1 k.p.c. nie przewiduje umorzenia postępowania zawieszonego na podstawie art. 174 § 1 ust. 4 k.p.c., nietrafne są również twierdzenia odnośnie naruszenia przez Sąd I instancji takiego obowiązku. Sąd Okręgowy uznał jednocześnie, że nie zaistniały sygnalizowane przez skarżących uchybienia W zawiadamianiu ich pełnomocników o terminach rozprawy oraz doręczaniu innych pism. Ustosunkowując się do tej kwestii Sąd wyjaśnił, iż wygaśnięcie pełnomocnictwa głównego udzielonego przez skarżących rozciągało się także na 1 --- STRONA 3 --- pelnomocnictwa substytucyjne. Podobnie Sad occnfl zarzut pozbawienia skarzacych mozliwoéci dziaIania, Z uwagi na pozostawianie przez Sad I instancji pism sadowych W aktach sprawy, ze skutkiern dorqczenia, pomimo tego, Ze ich nowy adres by} Sadowi znany. PowoIuja_c siq na treéé art. 136 § 1 k.p.c. Sad Okreggowy wskazal, i2 pozwani nie powiadomili 0 zmianie adresu, zaé sad 2 urzqdu nie ma obowiazku czynienia w tym zakresie jakichkolwiek ustalefi. Zazalenie 0d postanowienie wywiedli pozwani domagajac sir; uchylenia orzeczenia i wznowienia postqpowania zakoficzonego prawomocnym wyrokiem Sadu Okrqgowego w G z dnia 26 marca 2009r., sygn. akt IX GC wzglqdnie przekazanie skargi do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji. Skarzacy podnieéli zarzuty: 1. namszenia przepiséw postqpowaniaz art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 401 ust. 2 k.p.c. w zw. Z art. 174 § 1 ust. I k.p.c. W zw. z art. 174 § 2 k.p.c. w zw. z art. 182 § 1 k.p.c. polegajacego na odrzuceniu skargi 0 wznowienia postQp0wania pomimo tego, ie postqpowanie prowadzone przez Sad I instancji W latach 2001  2008 toczylo siq z udziaIem podmiotu nieposiadajacego zdolnoéci sadowej oraz faktu, Ze Sad ten zaniechaI umorzenia postqpowania wobec uptywu 3 lat od daty ogloszenja upadloéci powoda przy pierwszej czyrmoéci podjqtej po powziaciu wiedzy 0 upadloéci; 2. naruszenia przepiséw postapowania: art. 410 § 1 k.p.c. w zw. Z art. 401 ust. 2 k.p.c. w zw. Z art. 136 § 2 k.p.c. poprzez odrzucenie skargi 0 wznowienia postqpowania pomimo, Ze Sad I instancji pozostawial pisma sadowe do pozwanych w aktach ze skutkiem dorqczenia majac jednoczeénie z urzqdu wiedzq co do aktualnego adresu pozwanych. W odpowiedzi powéd wniésI 0 oddalenie zazalenia oraz zasadzenia na jego rzecz od pozwanych zwrotu kosztéw postqpowania zazaleniowego. Sad Apelacyj ny zwazyl, co nastqpujez Zazalcnie zasruguje na uwzglqdnienie. W pierwszej kolejnoéci wyj aénié trzeba, Ze na wstqpnym etapie, przewidzianym w art. 410 k.p.c., Sad bada jedynie to, czy zachowane zostaty warunki umozliwiajace rozpoznanie SKARGI, dokonujac oceny wskazanych przez skariacego podstaw wznowienia pod katem ich ustawowej dopuszczalnoéci. Przy czym jak prawidlowo wskazal Sad I instancji samo sformulowanie podstawy wznowienia W sposéb odpowiadajacy przepisom art. 401404 k.p.c. 2 pełnomocnictwa substytucyjne. Podobnie Sąd ocenił zarzut pozbawienia skarżących możliwości działania, z uwagi na pozostawianie przez Sąd I instancji pism sądowych W aktach sprawy, ze skutkiem doręczenia, pomimo tego, że ich nowy adres był Sądowi znany. Powołując się na treść art. 136 § l k.p.c. Sąd Okręgowy wskazał, iż pozwani nie powiadomili o zmianie adresu, zaś sąd z urzędu nie ma obowiązku czynienia W tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Zażalenie od postanowienie wywiedli pozwani domagając się uchylenia orzeczenia i wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego W G z dnia 26 marca 2009r., sygn. akt IX GC względnie przekazanie skargi do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący podnieśli zarzuty: 1. namszenia przepisów postępowania: art. 410 § 1 k.p.c. W zw. z art. 401 ust. 2 k.p.c. W zw. z art. 174 § 1 ust. 1 k.p.c. W zw. z art. 174 § 2 k.p.c. W zw. z art. 182 § 1 k.p.c. polegającego na odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania pomimo tego, że postępowanie prowadzone przez Sąd I instancji W latach 2001 - 2008 toczyło się z udziałem podmiotu nieposiadającego zdolności sądowej oraz faktu, że Sąd ten zaniechał umorzenia postępowania wobec upływu 3 lat od daty ogłoszenia upadłości powoda przy pierwszej czynności podjętej po powzięciu wiedzy 0 upadłości; 2. naruszenia przepisów postępowania: art. 410 § 1 k.p.c. W zw. z art. 401 ust. 2 k.p.c. W zw. z art. 136 § 2 k.p.c. poprzez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania pomimo, że Sąd I instancji pozostawiał pisma sądowe do pozwanych W aktach ze skutkiem doręczenia mając jednocześnie z urzędu wiedzę co do aktualnego adresu pozwanych. W odpowiedzi powód wniósł o oddalenie zażalenia oraz zasądzenia na jego rzecz od pozwanych zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyj aśnić trzeba, że na wstępnym etapie, przewidzianym W art. 410 k.p.c., Sąd bada jedynie to, czy zachowane zostały wartmki umożliwiające rozpoznanie SKARGI, dokonując oceny wskazanych przez skarżącego podstaw wznowienia pod kątem ich ustawowej dopuszczalności. Przy czym jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji samo sformułowanie podstawy wznowienia W sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. 2 --- STRONA 4 --- nie oznacza, Ze skarga opiera siq na ustawowej podstawie wznowienia, jezeli z jej uzasadnienia Wynika, iz podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlcga — zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. — odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2003r., III CZ 130/03, LEX nr 560580). W ocenie Sadu Apelacyjnego opisana poWy2ej sytuacja zachodzi jedynie W przypadku podniesionego przez skariacych zarzutu prowadzenia przez Sad I instancji postqpowania mimo utraty przez powoda zdolnoéci sadowej na skutek ogloszenia upadioéci. Zgodnie z treécia Wskazanego jako podstawa wznowienia art. 401 pkt 2 k.p.c. mozna Zadaé wznowienia postqpowania z powodu niewaznoéci, jezeli strona nie miala zdolnoéci sadowej lub procesowej albo nie byta nalezycie reprezentowana. Dokonujac analizy przytoczonej norrny prawnej Sad Apelacyjny doszedl do przekonania, i2 pozwani W sposob rrieprawidlowy zinterpretowali W/W uregulowanie. Celem tego przepisu jest bowiem Wznowienie postqpowania wylacznie dla zapewnienia ochrony praw strony, ktéra nie byla nalezycie reprezentowana, co jednoczeénie czyni niedopuszczalnyrn powolanje tej podstawy wznowienia postqpowania przez skarzacych. Przy czym zasadnoéé powyiszej konstatacji potwierdza treéé art. 407 k.p.c. nakazuj acego W ornawianym przypadku liczyé trzymiesiqczny tennin do Wniosienia skargi od dnia, W ktorym o wyroku dowiedziala sis; strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Logicznie zatem przepis ten z powoiana podstawa skargi Wiaze niewiedzq o wyroku Wystqpujaca jedynie u strony nienalezycie reprezentowanej (por. postanowienie SA W Krakowie z dnia 10 lutego 2004r., sygn. akt I ACa 1272/03, OSA rok 2004, Nr 12, poz. 45). W éwiotle przedstawionej przez skariacych argumentacji, W tym przedIoZonych do skargi kserokopii postanowienia z dnia 31 lipca 2006r. oraz wezwania z dnia 10 Iipca 2006r., nie mozna natomiast uznaé, iz podstawy wznowienia postopowania nie stanowi Wskazywany przez nich brak moznoéci obrony praw (an. 401 pkt 2 k.p.c.), spowodowany tym, Ze Sad I instancji pozostawial pisrna sadowe do pozwanych W aktach ze skutkiem doroczenia, majac jednoczeénie Z urzqdu wiedzq co do ich aktualnego adresu. Zgodnie bowiem Z treécia art. 136 § 2 k.p.c. W razie zaniedbania przez strony obowiazku zawiadamiania sadu 0 kazdej zmianie swojego adresu pismo sadowe pozostawia sir; w aktach sprawy ze skutkiern dorqczenia, chyba Ze nowy adres jest sadowi znany. Powyzsze zdaniem Sadu Apelacyjnego przemawia za uznanicm, Ze skarga o wznowienia postqpowania we wskazanym zakresie spelnia wymogi formalne okreélone W art. 409 k.p.c. W zwiazku Z tym  stosownie do treéci art. 386 § 4 k.p.c. W zw. z art. 397 § 2 3 nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega - zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. - odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2003r., III CZ 130/03, LEX nr 560580). W ocenie Sądu Apelacyjnego opisana powyżej sytuacja zachodzi jedynie W przypadku podniesionego przez skarżących zarzutu prowadzenia przez Sąd I instancji postępowania mimo utraty przez powoda zdolności sądowej na skutek ogłoszenia upadłości. Zgodnie z treścią wskazanego jako podstawa wznowienia art. 401 pkt 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana. Dokonując analizy przytoczonej norrny prawnej Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, iż pozwani W sposób nieprawidłowy zinterpretowali W/W uregulowanie. Celem tego przepisu jest bowiem Wznowienie postępowania wyłącznie dla zapewnienia ochrony praw strony, która nie była należycie reprezentowana, co jednocześnie czyni niedopuszczalnym powołanie tej podstawy wznowienia postępowania przez skarżących. Przy czym zasadność powyższej konstatacji potwierdza treść art. 407 k.p.c. nakazuj ącego W omawianym przypadku liczyć trzymiesięczny tennin do wniesienia skargi od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Logicznie zatem przepis ten z powołaną podstawą skargi wiąże niewiedzę o wyroku występującą jedynie u strony nienależycie reprezentowanej (por. postanowienie SA W Krakowie z dnia 10 lutego 2004r., sygn. akt I ACa 1272/03, OSA rok 2004, Nr 12, poz. 45). W świetle przedstawionej przez skarżących argumentacji, W tym przedłożonych do skargi kserokopii postanowienia z dnia 31 lipca 2006r. oraz wezwania z dnia 10 lipca 2006r., nie można natomiast uznać, iż podstawy wznowienia postępowania nie stanowi wskazywany przez nich brak możności obrony praw (art. 401 pkt 2 k.p.c.), spowodowany tym, że Sąd I instancji pozostawiał pisma sądowe do pozwanych w aktach ze skutkiem doręczenia, mając jednocześnie z urzędu wiedzę co do ich aktualnego adresu. Zgodnie bowiem z treścią art. 136 § 2 k.p.c. W razie zaniedbania przez strony obowiązku zawiadamiania sądu o każdej zmianie swojego adresu pismo sądowe pozostawia się W aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. Powyższe zdaniem Sądu Apelacyjnego przemawia za uznaniem, że skarga o wznowienie postępowania We wskazanym zakresie spełnia wymogi formalne określone w art. 409 k.p.c. W związku z tym - stosownie do treści art. 386 § 4 k.p.c. W zw. z art. 397 § 2 3 --- STRONA 5 --- k.p.c. zaskarzone postanowienie podlegaIo uchyleniu. zas skarga przekazaniu Sadowi I instancji do merytorycznego rozpoznania. Sad Apelacyjny wskazuje, by Sad I Instancji ocenil, czy posiada Wiedze W przedmiocie aktualnego adresu pozwanych. W éwietle an. I36 § I k.p.c. strony i ich przedstawiciele maja obowiazek zawiadamiaé 0 kazdej zmianie swego miej sca zamieszkania. Zgodnie zas Z trescia art. 136 § 2 k.p.c. stanowiacym podstawe uregulowania tzw. fikcji doreczenia i pozostawiania pism dla stron W aktach sprawy ze skutkiem doreczenia, zastosowanie tej kompetencji przez sad jest mozliwe W razie zaniedbania obowiazku wynikajacego z § 1 W/W przepisu, chyba Ze nowy adres jest sadowi znany. W zwiazku z tym, Ze skarzacy podniosl, ii ta sama sedzia prowadzi dwa postepowania z udzialem tych samych stron, a ponadto, Ze z notatki sporzadzonej przed zastosowaniem fikcji doreczenia Wynika, Ze akta sprawy, W ktorych pojawil sie nowy adres pozwanych zostaIy przez Sad dolaczone do akt rozpoznawanej sprawy, zachodzi przypuszczenie, 2e Sad I Instancji zna nowy adres pozwanych. W swietle pow)/Zszych okolicznosci Wytyczne Sadu Apelacyjnego sq uzasadnione. ‘____..._...‘__>) ,/’ ta. f' .1 l . . . <1,NaQi¥§§&I2 podprsy » / . _. \\~ .\ .. 1' .=;_,.22; z§,~.'3:ér'\:.v5.;: ~ ‘:1 »' \"'.j7'l.‘ .' G 2 r*i”a» I : . ~ .3 _\“ fl ‘Vi _\.._.: _ U ‘A. i. \ “\ ,3 \ 17;‘. ' ‘:'*’_";: \_x ._a __\ .; . "<_.;:.;>~'»" 4 k.p.c.- zaskarzone postanowienie podlegało uchyleniu, zaś skarga przekazaniu Sądowi I instancji do merytorycznego rozpoznania. Sąd Apelacyjny wskazuje, by Sąd I Instancji ocenił, czy posiada wiedzę W przedmiocie aktualnego adresu pozwanych. W świetle art. 136 § 1 k.p.c. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać o każdej zmianie swego miejsca zamieszkania. Zgodnie zaś z treścią art. 136 § 2 k.p.c. stanowiącym podstawę uregulowania tzw. fikcji doręczenia i pozostawiania pism dla stron w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, zastosowanie tej kompetencji przez sąd jest możliwe W razie zaniedbania obowiązku wynikającego z § 1 W/W przepisu, chyba że nowy adres jest sądowi znany. W związku z tym, że skarżący podniósł, iż ta sama sędzia prowadzi dwa postępowania z udziałem tych samych stron, a ponadto, że z notatki sporządzonej przed zastosowaniem fikcji doręczenia wynika, że akta sprawy, W których pojawił się nowy adres pozwanych zostały przez Sąd dołączone do akt rozpoznawanej sprawy, zachodzi przypuszczenie, że Sąd I Instancji zna nowy adres pozwanych. W świetle powyższych okoliczności wytyczne Sądu Apelacyjnego są uzasadnione. ‹___,..›¬-....¬__›, ,/' ta. .f-` .› . . . . <1,-‹aNa11ië¿5tʧ&t2 podpzsy » « . __ \.~ .\ .. Ĺ' „='f._,-¿Z-¿_; zz_;'„')':ār\.=„›-s¬;: « ':¦ ›' ¬"`.i7Ź.' .' ` 1 'fif”az- « f . ' ,VI _\" ,il .j`1.„_.:_Êz Ä; Í. \ “¬„ „„ \ (75. ` `:'*'_"¿: \._› .¬ ._` .¿ „ '~¬«;.;:.;„~"'" 4