Wyrok I A Ca 964/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2010 r. Sąd Apelacyjny we

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I A Ca 964/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2010 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Aleksandra Marszałek (spr.) Sędziowie: SSA Anna Guzińska SSA Adam Jewgraf Protokolant: Katarzyna Stalewska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2010 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa K. C. przeciwko Skarbowi Państwa - (…) w W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I C 661/09 1. oddala apelację i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 2700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz adwokata A. L. kwotę 3294 zł (w tym 594 zł podatku od towarów i usług) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił powództwo K. C. o zasądzenia od strony pozwanej Skarbu Państwo – (…) w W. kwoty 80 000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdy wywołane naruszeniem dóbr osobistych w postaci prawa do równego traktowania i prawa do zatrudnienia oraz odszkodowania za utracony zarobek. Sąd ten ustalił, że powód kilkakrotnie już karany, odbywa aktualnie karę pozbawienia wolności. W okresie od 8 sierpnia 2007 r. do 7 lipca 2009 r. przebywał w pozwanym (…). W --- STRONA 2 --- (…) tym od października 2007 r. do lutego 2008 r. był zatrudniony odpłatnie przy roznoszeniu posiłków i sprzątaniu. Po podjęciu nauki w szkole zawodowej zrezygnował z pracy, ponieważ kolidowała ona z godzinami zajęć szkolnych. Wnosił o ponowne zatrudnienie, ale bezskutecznie. Ukończył w (…) szkołę i ma obecnie wykształcenie zawodowe – mechanik urządzeń przemysłowych. Powód ma 13-letnią córkę, z którą nie utrzymuje kontaktów. W ocenie Sądu z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że zachowanie pozwanej względem powoda nie nosiło cech bezprawności. Pozwana z obowiązku zapewnienia skazanym pracy wywiązywała się w rzetelnie i w miarę istniejących możliwości, a na tle realnych stosunków panujących w (…) w W. jej działanie nie nosiło cech dyskryminacji. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 233 § 1 k.p.c. polegające na przyjęciu, że powód nie był dyskryminowany oraz iż nie wykazał doznanej krzywdy i art. 322 k.p.c. przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i wniósł o zmianę wyroku i zasądzenie na rzecz powoda 80 000 zł z odsetkami od dnia wniesienia pozwu ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny zważył: Apelacja jest bezzasadna. Wbrew zarzutom apelacji uznać trzeba, że Sąd pierwszej instancji zgromadzony materiał prawidłowo i zgodnie z wymogami art. 233 k.p.c. ocenił, a poczynione ustalenia w pełni zasługują na akceptację. Zgodnie z art. 121 § 1 k.k.w., na który wielokrotnie powoływał się powód skazanemu zapewnia się w miarę możliwości świadczenie pracy. Dalsze paragrafy powołanego przepisu obwarowują zatrudnienie szeregiem innych, poza możliwościami (…), warunkami. W myśl § 2 art. 122 k.k.w. pracę zapewnia się przede wszystkim skazanym zobowiązanym do świadczeń alimentacyjnych, a także mającym szczególnie trudną sytuację materialną, osobistą lub rodzinną. Wskazując w szczególności na to drugie unormowanie, skarżący wywodzi bezprawność działań pozwanej, która zatrudnienia mu mimo, że jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym, nie zapewniła. Analiza przepisów kodeksu karnego wykonawczego prowadzi jednak do wniosku, że obowiązek pozwanej nie jest bezwzględny. Przede wszystkim uzależniony jest od możliwości, jakie w tym zakresie istnieją, to znaczy od realnie dostępnych miejsc pracy na terenie (…) czy też poza nim i od warunków dopuszczających zatrudnienie powoda, gdy miejsce takie się pojawi. Z materiału sprawy wynika dalej, że strona pozwana dokładała należytej staranności, by zapewnić zatrudnienie, jak największej liczbie skazanych, a odsetek zatrudnionych (35%) oceniany był wysoko przez sędziów wizytatorów. Wbrew zarzutom apelacji w działaniu strony pozwanej nie można też dopatrzyć się dyskryminacji powoda. Trafnie stwierdza Sąd pierwszej instancji, że powód był zatrudniony --- STRONA 3 --- przez kilka miesięcy i że sam z pracy zrezygnował. Zauważyć przy tym trzeba, że praca ta zajmowała powodowi 2,5 godziny dziennie i że, jak zaznali inni więźniowie, istniała możliwość pogodzenia pracy z nauką. Uczęszczanie do szkoły było bowiem przyczynę rezygnacji powoda z zatrudnienia. Godzi się przy tym zauważyć, że naukę zapewnił powodowi pozwany (…) i że ukończył on szkołę uzyskując zawód – mechanik urządzeń przemysłowych. Rezygnacja z zatrudnienia była więc wynikiem decyzji samego powoda, który kierował się sobie znanymi priorytetami, prawdopodobnie związanymi za zdobyciem zawodu. W żadnym razie na dyskryminację powoda nie wskazuje też fakt zatrudniania w (…) innych więźniów, w tym nie obarczonych alimentami. Przede wszystkim powód nie wykazał, by dostępne były miejsca pracy odpowiadające jego kwalifikacjom i innym przewidzianym przepisami kodeksu karnego wykonawczego przesłankom. Trudno też oczekiwać, by pozwana zobowiązana była zwolnić dotąd zatrudnianego skazanego na odpowiednim dla powoda stanowisku, by mógł on ponownie podjąć zatrudnienie. Wszystko to prowadzi do wniosku, że działanie funkcjonariuszy strony pozwanej nie nosiło cech bezprawności, co czyni bezzasadnym zarówno roszczenie odszkodowawcze, jak i związane z wyrównaniem krzywd wywołanych naruszeniem dóbr osobistych. Zarzut dyskryminacji nie znalazł jakiegokolwiek potwierdzenia, a prawo do zatrudnienia, przysługujące powodowi w ograniczonym zakresie, wynikającym z odbywania kary pozbawienia wolności, nie zostało naruszone. W tej sytuacji bezprzedmiotowym stało się ustosunkowywanie się do zarzutów apelacji dotyczących wysokości poniesionej szkody, brak bowiem bezprawnego działania (zaniechania) pozwanej, które za taką ewentualną szkodę czyniłoby ją odpowiedzialną. Z tych względów na mocy art. 385 i art. 98 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.