Wyrok I A Ca 689/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny we Wrocł

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I A Ca 689/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Małgorzata Lamparska (spr.) Sędziowie: SSA Iwona Biedroń SSA Adam Jewgraf Protokolant: Katarzyna Stalewska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa G. Ś. przeciwko Skarbowi Państwa - (…) w W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt I C 632/09 1. oddala apelację i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz adwokata radcy prawnego T. P. kwotę 3.294 zł (w tym 594 zł podatku od towarów i usług) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. (I C 632/09) Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił powództwo G. Ś. przeciwko Skarbowi Państwa – (…) w W. o zapłatę kwoty 300.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku. Ponadto Sąd zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa – (…) kwotę 7.200 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, brakującą opłatą sądową, od której powód został zwolniony, Sąd obciążył Skarb Państwa – Sąd Okręgowy we --- STRONA 2 --- Wrocławiu, a także przyznał od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz radcy prawnego T. P. kwotę 7.200 zł powiększoną o podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy przyjął następujące ustalenia faktyczne: W okresie od 20.08.2008 r. do 26.06.2009 r. powód G. Ś. przebywał w pozwanym (…) W.. W czasie odbywania kary przez powoda cele w (…) w W. były przeludnione. O przeludnieniu administracja (…) w W. informowała na bieżąco Sąd Penitencjarny. Stan zaludnienia w celach był zmienny z uwagi na rotację osadzonych spowodowaną przyjęciami, zwolnieniami i przeniesieniami do innych (…). Cela, w której podczas pobytu w (…) w W. przebywał powód - (...) Oddziału (...), miała powierzchnię poniżej 3 m 2 na jedną osobę. Cela była wyposażone w drożną wentylację grawitacyjną, poddawaną dwa razy do roku kontroli przez uprawnionego mistrza kominiarskiego. Standardowo cele wyposażone są w sprzęt kwaterunkowy (łóżka i szafki, stół, taboret, wieszak, lustro, miednicę plastikową, wiadro, szczotkę i zmiotkę), umywalkę, telewizor i kącik sanitarny (oddzielony drzwiami od reszty pomieszczenia). Przy przyjęciu do jednostki skazani, a w tym powód otrzymują odzież, obuwie, środki higieny (mydło, papier toaletowy, nożyk do golenia, proszek do prania, pastę do zębów, krem do golenia) i sprzęt stołowy. Bielizna osobista wymieniana jest raz w tygodniu, bielizna pościelowa raz na dwa tygodnie. Środki higieny uzupełniane są w cyklach miesięcznych. Skazani otrzymują także od (…) niezbędny sprzęt oraz środki chemiczne (pastę do podłogi, proszek do szorowania, płyn do WC, worki na śmieci) do utrzymania czystości w celach. Braki sprzętowe, sprzęt zniszczony podlega wymianie lub naprawie na bieżąco na zgłoszenie skazanych dokonywane oddziałowemu lub wychowawcy. Obecnie powód przebywa na wolności, nie podał swojego obecnego adresu zamieszkania. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał powództwo za nieuzasadnione. Sąd uznał, że przeludnienie w (…) w W. jest faktem notoryjnym, a umieszczenie powoda w przeludnionej celi nie było podyktowane żadnymi innymi szczególnie uzasadnionymi okolicznościami. W tej pomimo powiadomienia sędziego penitencjarnego o umieszczeniu powoda w celi niespełniającej normy 3 m2 działanie pozwanego należało uznać za bezprawne. W ocenie Sądu Okręgowego umieszczenie powoda w zbyt ciasnej celi naruszało jego dobra osobiste – godność i prawo do prywatności i intymności. Pozostałych zarzutów, dotyczących umieszczenia w celi z osobami palącymi, nienależytego wyposażenia celi, nienależytego oświetlenia i wentylacji celi powód zdaniem Sądu nie udowodnił, strona pozwana skutecznie zaś wykazała, że cela, w której przebywał powód, była wyposażona zgodnie z obowiązującymi przepisami, a przydział powoda do celi był zgodny z jego deklaracją co do korzystania z wyrobów tytoniowych. Zdaniem Sądu naruszenie dóbr osobistych powoda nie zostało jednak zawinione, przeludnienie to bowiem efekt trwałego niedoinwestowania (…). Dyrektorzy (…) nie mogą odmawiać przyjęcia nowych osób oraz czynią wysiłki, by poprawić warunki odbywania kary. Ponadto zdaniem Sądu nie można pominąć faktu, że powód znalazł się w (…) w związku z popełnieniem przestępstwa. We wniesionej apelacji powód zaskarżył wyrok Sądu I instancji w części – co do kwoty 110.000 zł. --- STRONA 3 --- Domagając się zmiany wyroku i zasądzenia na swoją rzecz kwoty 110.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22.04.2010 r. tytułem umieszczenia w przeludnionej celi oraz nieobciążania go jakimikolwiek kosztami postępowania, powód zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art. 23, 24 i 448 k.c. przez przyjęcie, iż w okolicznościach sprawy pozwany nie odpowiada za bezprawne naruszenie dóbr osobistych powoda albowiem naruszenie to nie było wykazane i zawinione, a w konsekwencji powodowi nie przysługuje jakiekolwiek zadośćuczynienie. W uzasadnieniu powód wskazał, że w jego ocenie już samo ustalenie naruszenia godności powoda i prawa do intymności dawało podstawę do przyznania mu zadośćuczynienia. Dodał, że Sąd sam uznał, że umieszczenie powoda w przeludnionej celi nie było podyktowane szczególnie uzasadnionymi okolicznościami. W odpowiedzi na apelację pozwany domagał się jej oddalenia w całości oraz zasądzenia na jego rzecz od powoda kosztów postępowania według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, korespondujące z przeprowadzonymi w toku postępowania dowodami. Ustalenia te Sąd Apelacyjny przyjął za swoje, czyniąc je podstawą orzekania w postępowaniu apelacyjnym. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż umieszczając powoda w przeludnionej celi strona pozwana dopuściła się bezprawnego naruszenia jego dóbr osobistych - godności i prawa do prywatności. Niewątpliwie norma 3 m2, ustalona jako minimalna i jedna z najniższych w Europie, miała zapewnić osobie skazanej na karę pozbawienia wolności odbywanie jej w warunkach zapewniających zachowanie godności. Każde odstępstwo in minus bezspornie stanowi dodatkową dolegliwość, a tym samym powiększa uczucie dyskomfortu związanego z odbywanie kary izolacyjnej, która immanentnie wiąże się z ograniczeniem przestrzeni życiowej każdego z osadzonych, a tym samym ograniczeniem i tak już uszczuplonego prawa do intymności, a w rezultacie jest naruszeniem prawa do godnego, zgodnego ze standardami i poszanowaniem godności ludzkiej odbywania kary pozbawienia wolności. Osadzenie zatem powoda w przeludnionej celi jest wystarczające do przyjęcia, iż doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. Okoliczność, iż powód odbywał karę pozbawienia wolności w warunkach niespełniających norm metrażowych wynikających z art. 110 § 2 k.k.w., nie ulegała w niniejszej sprawie wątpliwości. Ustawowa norma przypadającej na jednego skazanego powierzchni celi mieszkalnej wynosi 3 m2. Sąd I instancji nie dokonał szczegółowych ustaleń co do tego w jakim okresie powód przebywał w przeludnionej celi oraz jak bardzo minimalna norma była przekroczona, z twierdzeń powoda wynika jednak, że w celi o powierzchni 19 m2 wraz z powodem przebywało do sześciu innych mężczyzn. Wielkość pomieszczenia dla siedmiu osadzonych winna wynosić minimum 21 m2, tymczasem w celi zajmowanej przez powoda na jednego osadzonego przypadało ok. 2,7 m2 powierzchni. Pozwany przyznał okoliczność przeludnienia (…) w W., wskazując jednocześnie, iż o istniejącej sytuacji regularnie informowany jest Sąd Penitencjarny we W.. --- STRONA 4 --- W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał umieszczenie powoda w przeludnionej celi za bezprawne. Przepis art. 248 k.k.w. i akty wydane na jego podstawie tworzą lex specialis wobec art. 110 k.k.w i normują sytuację szczególną, która powinna mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy trzeba odstąpić od reguły, i ze szczególnych powodów umieścić osadzonego na czas określony w celi, której powierzchnia na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m2. Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że umieszczenie powoda w celi wraz z sześcioma innymi osadzonymi, nie miało z uwagi na znaczne przeludnienie (…) w W. charakteru przejściowego – (…) nie może odmówić przyjęcia skazanego, liczba osadzonych w (…) w W. przekracza zaś jego pojemność w znacznym stopniu. Oznacza to, że stosowanie przepisu art. 248 k.k.w. wobec osadzonych stało się normą i na trwałe nie mają oni zapewnionej minimalnej normy powierzchniowej wynikającej z ustawy. Ponadto należy podkreślić, że zagadnienie bezprawności należy do sfery ocen danego zachowania z punktu widzenia porządku prawnego rozumianego szeroko, w tym konwencji międzynarodowych i orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, w świetle których niezapewnienie więźniom odpowiedniej powierzchni mieszkalnej jednoznacznie stanowi pogwałcenie standardów międzynarodowych. Przy ocenie przesłanki bezprawności nie można również pominąć okoliczności, że nie tyle sama treść, co właśnie praktyczna interpretacja art. 248 k.k.w. i stosowanie jego dyspozycji jako panaceum na braki lokalowe więziennictwa stało się przyczyną uznania paragrafu 1 tego artykułu za niezgodny z Konstytucją (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26.05.2008 r., sygn. akt SK 25/07; przepis ten utracił moc obowiązującą z dniem 6.12.2009 r.). W uzasadnieniu powołanego orzeczenia TK nie wykluczył stosowania art. 248 k.k.w. w rzeczywiście wyjątkowych sytuacjach. Wskazał jednak na istnienie bardzo wielu negatywnych aspektów stałego odbywania kary izolacyjnej w celi o powierzchni mniejszej niż 3 m2 na osobę i podkreślił, że skutkują one naruszeniem zasad odpowiedniego traktowania osadzonych. Podkreślił również, że choć orzeczenie o niekonstytucyjności obejmuje jedynie art. 248 § 1 k.k.w., dla dobra spójności systemu prawnego nowelizacji podlegać powinny jednocześnie przepisy wydanego na podstawie art. 248 § 2 k.k.w. rozporządzenia w sprawie przeludnienia. Cel normy prawnej zawartej w obu aktach prawnych (art. 248 § 1 k.k.w. i § 2 ust. 4 rozporządzenia z 2006 r. w sprawie przeludnienia) jest bowiem tożsamy. Niewątpliwie zatem niezapewnienie przez Państwo osadzonym w jednostkach penitencjarnych minimalnych norm powierzchniowych nie może w obowiązującym porządku prawnym zostać uznane za działanie w warunkach wyłączających bezprawność. Wbrew stanowisku apelującego, przesłanką odpowiedzialności materialnej przewidzianej w art. 448 k.c. jest nie tylko bezprawne, ale i zawinione działanie sprawcy naruszenia dobra osobistego. O ile bowiem ochrona dóbr osobistych wskazanymi w treści art. 24 k.c. środkami niematerialnymi jest niezależna od winy naruszyciela, a podstawą roszczeń z art. 24 § 1 k.c. jest sama tylko bezprawność działania sprawcy, to z uwagi na odesłanie w art. 24 k.c. do „zasad przewidzianych w kodeksie” bezprawność nie jest jednak wystarczającą przesłanką do zasądzenia odpowiedniego zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. Przepis art. 448 k.c. nie może być interpretowany w oderwaniu od zasad rządzących odpowiedzialnością cywilną oraz systemem ochrony dóbr osobistych. Wskazuje na to usytuowanie art. 448 k.c. w tytule VI księgi trzeciej k.c. "Czyny niedozwolone" i okoliczność, że generalną zasadą odpowiedzialności przyjętą w kodeksie cywilnym w odniesieniu do czynów niedozwolonych, jest odpowiedzialność na zasadzie winy. Odnosząc się do kwestii winy wskazać należy, że tę przesłankę odpowiedzialności za niezapewienie osadzonym warunków metrażowych zgodnych z art. 110 § 2 k.k.w. upatrywać --- STRONA 5 --- należy zasadniczo poza jednostką organizacyjną, która bezpośrednio odpowiadała za warunki w jakich powód odbywał karę, skoro (…) w W., pomimo przepełnienia, nie mógł odmówić przyjęcia skazanego, a gospodarkę finansową prowadzi w oparciu o prawo budżetowe. Reasumując – działania (…) w W., polegające na osadzeniu powoda w celi niespełniającej ustawowych norm powierzchniowych, nie można uznać za zawinione, skoro jednostka ta nie mogła odmówić przyjęcia osadzonego, nie miała możliwości dokonania adaptacji dodatkowych pomieszczeń na cele mieszkalne, a ze swej strony dokładała starań w celu zrekompensowanie osadzonym niedogodności wynikających z przebywania w przeludnionej celi. Jednakże wobec faktu, iż stroną pozwaną jest w niniejszej sprawie Skarb Państwa (jedynie działający poprzez jedną ze swych jednostek organizacyjnych – (…) (...) w W.), przesłankę ewentualnego zawinienia należało rozpatrywać również w kontekście działań Ustawodawcy, do którego obowiązków należy zapewnienie osadzonym godnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, i w tym świetle uznać ja za spełnioną. Odnosząc się do winy Skarbu Państwa trzeba zauważyć, że nie ulegająca wątpliwości okoliczność znacznego niedofinansowania więziennictwa, nie może zostać uznana za przejaw złej woli Ustawodawcy, ani przejaw niehumanitarnej polityki penalnej Państwa. Przyczyną przeludnienia nie jest bowiem świadome działanie w celu stworzenia takich warunków odbywania kary, które same w sobie stanowiłyby dodatkową dolegliwość i represję dla osób skazanych. Należy podkreślić, że niedofinansowanie więziennictwa, tak jak wielu innych aspektów publicznej działalności Państwa, w tym przede wszystkim działań podejmowanych na rzecz osób nie naruszających porządku prawnego (służba zdrowia, szkolnictwo, opieka społeczna) jest efektem wieloletnich zaszłości determinowanych poprzednimi warunkami ustrojowymi i odczuwalnymi jeszcze skutkami transformacji sytemu społeczno – ekonomicznego. Niemożność zapewnienia osadzonym przez Państwo minimalnych norm powierzchniowych wynika nie tylko z niedoinwestowania samego systemu penitencjarnego, ale także odejścia przez ustawodawcę od stosunkowo liberalnego modelu polityki karnej, którego przejawem były obowiązujące od 1997 r. nowe kodyfikacje karne. Wyeliminowanie przeludnienia w (…) wiąże się więc z koniecznością poczynienia znacznych inwestycji i podjęcia wielu działań natury organizacyjnej, pożądana wydaje się również zmiana polityki karnej w kierunku szerszego wykorzystywania nieizolacyjnych środków karnych. Sąd Apelacyjny nie podziela wyrażonego przez Sąd I instancji stanowiska, że stronie pozwanej – Skarbowi Państwa – nie sposób przypisać żadnej winy. Jednakże przy uwzględnieniu okoliczności, że warunki, w jakich odbywał karę powód G. Ś., odpowiadały możliwościom finansowym Państwa i nie różniły się od warunków innych więźniów, działania pozwanego wobec powoda nie miały charakteru jakiejkolwiek indywidualnej dyskryminacji, a pozwany w żaden sposób nie zmierzał umyślnie do przysporzenia powodowi dolegliwości większych od zwykle związanych z odbywaniem kary pozbawienia wolności, to zdaniem Sądu Apelacyjnego stopień winy pozwanego Skarbu Państwa za naruszenie dóbr osobistych powoda poprzez umieszczenie go na okres odbywania kary pozbawienia wolności w przeludnionej celi należało uznać za niski. Pomimo uznania, że strona pozwana bezprawnie naruszyła dobra osobiste powoda, i nie sposób uznać, że nie ponosi za ten stan rzeczy żadnej winy, Sąd Apelacyjny w pełni podzielił stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw przyznania powodowi z tego tytułu zadośćuczynienia pieniężnego z uwagi na znikomy rozmiar doznanej przez powoda krzywdy. Z literalnego brzmienia art. 448 k.c. wynika, że przyznanie przez sąd zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych ma charakter fakultatywny. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w którym pogląd, że sąd nie ma obowiązku zasądzania --- STRONA 6 --- zadośćuczynienia w każdym przypadku naruszenia dób osobistych, uznaje się za ugruntowany (por. wyrok SN z dnia 19.04.2006 r. II PK 245/05 OSNP 2007/7-8/101). Orzecznictwo Sądu Najwyższego doprecyzowuje również przesłanki, które mają wpływ na ocenę zasadności powództwa o zadośćuczynienie oraz wskazuje sytuacje, w których mimo naruszenia dóbr osobistych, żądanie to podlegać winno oddaleniu. Jako podstawowe kryteria decydujące o możliwości zasądzenia zadośćuczynienia wskazuje się m.in. stopień winy naruszyciela, rodzaj naruszonego dobra i rozmiar tych naruszeń oraz poczucie pokrzywdzenia poszkodowanego. Podstawą odmowy zastosowania środka przewidzianego w art. 448 k.c. może być zaś np. nieznaczny rozmiar krzywdy, przebaczenie sprawcy czy niewłaściwe zachowanie poszkodowanego. Decyzja o zasądzeniu zadośćuczynienia winna być również poprzedzona zbadaniem nasilenia złej woli naruszyciela i celowości zastosowania środka w postaci przyznania tytułem zadośćuczynienia kwoty pieniężnej (wyrok z dnia 12 grudnia 2002 r. V CKN 1581/00 OSNC 2004/4/53). Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasadności żądania powoda wymaga więc zbadania stopnia dolegliwości powoda wynikającej z przebywania w przeludnionej celi i uwzględnienia wpływu wszystkich czynników istotnych dla oceny warunków, w jakich powód odbywa karę. Ponieważ zadośćuczynienie ma służyć zrekompensowania szkody niemajątkowej, rzeczą sądu jest również dokonanie oceny czy określone działanie lub zaniechanie naruszyciela spowodowało ingerencję w sferę psychiczną osoby żądającej przyznania ochrony. Dokonując oceny stopnia pokrzywdzenia, którego doznał powód w związku z naruszeniem ustawowej normy minimalnej powierzchni celi na jednego osadzonego, Sąd Apelacyjny uznał, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy brak podstaw do przyjęcia, by przebywanie w przeludnionej celi, pomimo niewątpliwie większego dyskomfortu, wiązało się dla powoda z tak negatywnymi odczuciami psychicznymi, by uzasadniały one przyznanie mu zadośćuczynienia finansowego. Przebywanie w zamkniętym pomieszczeniu z kilkoma innymi osobami samo w sobie wiąże się z dużą niedogodnością, i tę powód niewątpliwie odczuwał. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika jednak, by zmniejszenie powierzchni minimalnej na jednego osadzonego o kilkadziesiąt centymetrów miało w czasie odbywania kary przez powoda istotny, negatywny wpływ na jego kondycję psychiczną. W czasie odbywania kary powód nie skarżył się na przeludnienie i nie domagał przeniesienia. W toku postępowania powód podnosił argumenty o charakterze ogólnym, nie powoływał się na żadne okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, iż na skutek zmniejszenia minimalnej powierzchni celi doznał krzywdy wymagającej pieniężnej rekompensaty. Należy ponadto podkreślić, że przekroczenie minimalnej normy powierzchniowej w celi powoda było tak nieznaczne, że nawet teoretycznie trudno przyjąć, by wiązało się ono z istotnym pogorszeniem jego sytuacji. Ponadto Sąd Apelacyjny z urzędu posiada wiedzę, że choć (…) w W. nie ma aktualnie możliwości rozgęszczenia więźniów poprzez dokonanie adaptacji innych pomieszczeń na cele mieszkalne, oferuje osadzonym liczne możliwości spędzania czasu poza celą, zmniejszając tym samym ich dolegliwość wynikającą z przebywania w warunkach, w których norma powierzchni przypadającej na jedną osobę nie osiąga wymaganego minimum. Osadzeni mogą przebywać na spacerach, korzystać z biblioteki, spędzać czas na siłowni, boiskach, w sali gimnastycznej oraz w kaplicy, a raz w tygodniu – w łaźni. Wielu skazanych pracuje lub uczy się, wiele godzin dnia spędzając poza celą, przez co komfort osób, które spędzają ten sam czas w celi, staje się większy. Ponadto prowadzone są remonty mające na celu podniesienie komfortu przebywania w (…). Osadzeni mają dostęp do telewizji, a także mogą posiadać własne telewizory, sprzęt wideo i DVD oraz sprzęt grający ze słuchawkami, a na każdym oddziale i piętrze udostępniony jest im telefon. Żądania zadośćuczynienia z uwagi na --- STRONA 7 --- niewłaściwe wyposażenie celi i umieszczenia z osobami palącymi powód w apelacji nie podtrzymał, z wiedzy Sądu wynika zaś, że wszystkie cele w (…) w W. posiadają wymagane wyposażenie i są utrzymywane w czystości. W ocenie Sądu Apelacyjnego, w świetle powyższego uznać należało, że powód w żaden sposób nie wykazał, aby jego dolegliwości wynikające z przebywania w przeludnionej celi uzasadniały twierdzenie, że przebywał w niegodziwych, niehumanitarnych lub nieludzkich warunkach. Za przyznaniem powodowi kwoty pieniężnej tytułem rekompensaty za naruszenie dóbr osobistych nie przemawia ani stopień nasilenia dolegliwości odczuwanych przez powoda w związku z przebywaniem w zatłoczonej celi, ani bardzo niski stopień winy pozwanego, dokładającego starań w celu zmniejszenia odczuwanego przez pozwanego dyskomfortu i borykającego się z problemem braku środków na radykalną poprawę stanu (…) i zwiększenie przypadającej na jednego osadzonego powierzchni mieszkalnej. Wbrew twierdzeniom apelacji, wyrok Sądu I instancji należało zatem uznać za prawidłowy. Na marginesie należy zaś dodać, że zasądzenie na rzecz odbywającego karę izolacyjną powoda zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych, które nie wynikało z celowego i nacechowanego złą wola dziania jakiegokolwiek podmiotu odpowiedzialnego za warunki odbywania kary, leżałoby w sprzeczności z powszechnym poczuciem sprawiedliwości, o czym przy ocenie zasadności przyznania zadośćuczynienia również nie można zapominać. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. apelację powoda, jako bezzasadną, oddalił. O kosztach postępowania Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz w zw. z 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Ponadto w punkcie III wyroku na podstawie art. 223 ustawy o radcach prawnych w zw. z § 2 ust. 3 i § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) Sąd Apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz radcy prawnego T. P. kwotę 3.294 zł (w tym 594 zł podatku od towarów i usług) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.