Wyrok I A Ca 566/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny we Wrocł

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I A Ca 566/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Jan Surma Sędziowie: SSA Małgorzata Lamparska (spr.) SSA Anna Guzińska Protokolant: Katarzyna Stalewska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2009 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa A. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w W. o zapłatę i ustalenie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. akt I C 884/07 oddala apelację i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 2.700 zł kosztów postępowania apelacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7.04.2009 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił powództwo A. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w W. o zapłatę kwoty 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia za zachowanie pracowników pozwanego polegające na poniżaniu powoda, niewłaściwym leczeniu i żywieniu go oraz tolerowaniu bicia go przez innych więźniów i niszczenia mu mienia, a także o ustalenie na przyszłość odpowiedzialności pozwanego za wszelkie konsekwencje znęcania się nad nim fizycznie i psychicznie w Zakładzie Karnym w W.. W punkcie II wyroku Sąd odstąpił od obciążenia powoda kosztami procesu. Rozstrzygnięcie swe Sąd oparł na następujących ustaleniach faktycznych: Powód A. P. przebywa w Zakładzie Karnym w W. od ponad roku. Jest osadzony w celi szpitalnej o powierzchni 22,76 m 2 , z trzema innymi osobami. Ma zapewnioną całodobową opiekę lekarza i pielęgniarki, którzy przychodzą na każde wezwanie w nagłych wypadkach, a jego pościel jest codziennie zmieniana. Jest pacjentem trudnym, roszczeniowym, agresywnym i nieobliczalnym. --- STRONA 2 --- Stara się dominować i wymuszać u innych korzystne dla siebie zachowania. Wyolbrzymia swoje dolegliwości i symuluje niesprawność. Składa liczne skargi na niewłaściwe traktowanie, żadna z nich nie została jednak uwzględniona, albowiem zarzuty powoda były nieprawdziwe. Podczas posiłków powód wylewał wodę, pluł i obrażał obsługujących go funkcjonariuszy, a także rzucał w nich butelkami i sztućcami, dla zwiększenia bezpieczeństwa pracowników pozwanego posiłki zaczęto więc wydawać powodowi przez tzw. karmnik. Powód symulował, że głoduje, w rzeczywistości zaś spożywał jedzenie otrzymane od innych osadzonych. Powód nie lubi porządkowego J. K., jest wobec niego agresywny i złożył przeciwko niemu doniesienie o popełnieniu przestępstwa. Faktyczną przyczyną konfliktu jest fakt, iż J. K. zauważył, że powód chodzi samodzielnie po celi i powiedział mu, żeby się nie wygłupiał. J. K. nie zaatakował ani nie uderzył powoda w dniu 25.09.2007 r. Powód nie jest akceptowany przez innych osadzonych, ponieważ obraża ich, próbuje nimi manipulować oraz grozi im i ich rodzinom. Jest skonfliktowany z osadzonym J. G., który nie chciał mu oddawać papierosów. W okresie od września do października 2007 r. powód składał przeciwko jednostkom penitencjarnym pozwy, w których domagał się zasądzenia zadośćuczynienia lub odszkodowania za niewłaściwe jego zdaniem traktowanie. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd l instancji uznał powództwo za pozbawione wszelkich podstaw faktycznych i prawnych. Zdaniem Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy pozwala uznać ponad wszelką wątpliwość, że powód nie był nękany, poniżany ani w jakikolwiek inny sposób źle traktowany w Zakładzie Karnym w W.. Z przesłuchania dyrektora Zakładu Karnego w W., zeznań pracowników Zakładu, a także zeznań współosadzonych z powodem więźniów wynika jednoznacznie, że A. P. jest osobą roszczeniową, bardzo konfliktową i agresywną, a także skłonną do kłamstw i manipulacji. Wyolbrzymia on swoje dolegliwości, symuluje niesprawność oraz nieustannie pomawia współosadzonych i pracowników Zakładu w ramach zemsty za zdemaskowanie przez nich jego kłamstw. Sąd stwierdził, że powód jest prawidłowo leczony, żywiony i traktowany zarówno przez współwięźniów, jak i personel medyczny oraz innych pracowników Zakładu. Ponadto przebywa na oddziale terapeutycznym, gdzie panują podwyższone standardy opieki i komfortu przebywania chorych więźniów. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł powód. Domagając się zmiany wyroku i uwzględnienia powództwa w całości, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu: – obrazę majestatu prawa w Polsce, gdyż jego oprawcy J. G. i J. K. pozostają bezkarni; – obrazę prawa przez wyrażenie zdania o całodobowej opiece lekarskiej; – brak przeprowadzenia dowodów na okoliczność wymiany pościeli i wezwania lekarzy pogotowia; – niedopuszczenie dowodu z biegłych sądowych i czynienie pomimo tego powodowi zarzutu agrawacji; – stronniczość sądu. W odpowiedzi na apelację powoda strona pozwana domagała się oddalenia apelacji w całości oraz obciążenia apelującego kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja powoda podlegała oddaleniu w całości. Sąd l instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, korespondujące z przeprowadzonymi w toku postępowania dowodami. Ustalenia te Sąd Apelacyjny przyjął za swoje, czyniąc je podstawą orzekania w postępowaniu apelacyjnym. --- STRONA 3 --- Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu l instancji powód zarzucił, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo odmówił przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych lekarzy na okoliczność jego stanu zdrowia, a tym samym trafności zarzutu agrawacji, a także nie przeprowadził dowodów na okoliczność wymiany pościeli i wezwania lekarzy pogotowia. Apelujący podniósł ponadto, że zgromadzony materiał dowodowy Sąd ocenił stronniczo, dopuszczając się przy tym obrazy prawa. W ocenie Sądu Apelacyjnego w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy żaden z podniesionych przez powoda zarzutów nie zasługiwał jednak na uwzględnienie. Zgromadzony w toku niniejszego postępowania materiał dowodowy pozwala bowiem zdaniem Sądu ustalić ponad wszelką wątpliwość, że twierdzenia, na jakich powód oparł żądanie pozwu, nie znajdowały żadnego oparcia w stanie faktycznym sprawy. Twierdzeniom powoda zaprzeczyli wszyscy powołani w sprawie świadkowie - zarówno pracownicy pozwanego Zakładu, jak i osadzeni w nim wówczas więźniowie - a złożone przez nich, wzajemnie uzupełniające się zeznania Sąd l instancji trafnie ocenił jako spójne i logiczne, a przez to w pełni wiarygodne. Na podstawie zgromadzonych dowodów, w szczególności zaś zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, Sąd l instancji prawidłowo ustalił, iż powód A. P. jest osobą bardzo konfliktową, nieobliczalną i agresywną zarówno wobec współosadzonych jak i wobec funkcjonariuszy i pracowników Zakładu, wykazuje postawę roszczeniową, a ponadto dla uzyskania własnych korzyści bardzo często posługuje się kłamstwem, manipulacją i groźbą. Wymaga stałej opieki psychologicznej i psychiatrycznej. Podniesione przez powoda w apelacji zarzuty „obrazy prawa przez wyrażenie zdania o całodobowej opiece lekarskiej" oraz niesłusznego zarzucenia powodowi agrawacji pomimo niedopuszczenia dowodu z opinii biegłych lekarzy Sąd Apelacyjny uznał w świetle zgromadzonego materiału dowodowego za całkowicie nieuzasadnione. Nie ulega wątpliwości, że przebywający na oddziale terapeutycznym powód korzysta z całodobowej, profesjonalnej opieki lekarskiej, a ponadto warunki odbywania przez niego kary pozbawienia wolności są znacznie bardziej komfortowe od warunków osadzonych przebywających na zwykłych oddziałach. Jego stan zdrowia nie jest dobry, jednakże część schorzeń powód symuluje, w szczególności zaś udaje, że nie może się poruszać, był jednakże widziany przez więźniów i opiekuna, a ponadto w czasie badań swobodnie się okręca i samodzielnie załatwia swe potrzeby fizjologiczne w toalecie. Powód z własnej woli nie przyjmował leków, handlując nimi na terenie Zakładu, a także wymuszał obecność pielęgniarki przy czynności zakrapiania oczu, co było całkowicie nieuzasadnione. W świetle tych okoliczności uznać należało, iż Sąd l instancji prawidłowo nie uwzględnił wniosku powoda o przeprowadzenie przez biegłych lekarzy kompleksowych badań na okoliczność złego leczenia w Zakładzie Karnym w W. i pogorszenia stanu zdrowia powoda podczas pobytu w Zakładzie pozwanego. W ocenie Sądu Apelacyjnego biorąc pod uwagę argumentację powoda, a także stanowiska wyrażone w toku postępowania przez lekarzy oraz pracowników Zakładu i współwięźniów, uznać należało, iż wnioskowany przez powoda dowód z opinii biegłych zmierzał wyłącznie do przedłużenia postępowania. Wbrew twierdzeniom powoda, Sąd l instancji przeprowadził dowód na okoliczność częstości wymiany pościeli, na podstawie wiarygodnych zeznań przesłuchanego w charakterze strony pozwanej R. K. ustalił bowiem, że pościel powoda jest zmieniana codziennie. Zarzut „braku przeprowadzenia dowodu na okoliczność wezwania lekarzy pogotowia" był zaś zdaniem Sądu chybiony, skoro na oddziale terapeutycznym powód posiada stałą, profesjonalną opiekę lekarską. Sąd Apelacyjny nie podzielił również zarzutu „obrazy majestatu prawa", wynikającej zdaniem powoda z faktu, iż jego „oprawcy" J. G. i J. K. „pozostają bezkarni". Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że powód jest skonfliktowany z porządkowym J. K., nie jest bowiem zadowolony z faktu, iż J. K. widział, jak powód samodzielnie porusza się po celi i powiedział mu, żeby się nie wygłupiał. Od tego zdarzenia powód jest wobec J. K. agresywny i składa na niego liczne skargi. Z osadzonym J. G. powód również pozostaje w konflikcie - jego agresję wywołuje okoliczność, iż J. G. nie chce oddawać mu swoich papierosów. Za całkowicie niezasadny Sąd uznał również podniesiony przez powoda zarzut, iż wydany przez Sąd l instancji wyrok jest stronniczy. O nieprawidłowej, stronniczej ocenie dowodów można zdaniem Sądu Apelacyjnego mówić w sytuacji, --- STRONA 4 --- gdy na podstawie zgromadzonego materiału sąd wywodzi wnioski nieracjonalne, sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, a równocześnie niesłusznie korzystne dla jedne ze stron. Zarówno zaś poczynione przez Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne, jak i wnioski, jakie Sąd ten wywiódł z materiału dowodowego niniejszej sprawy, niezbicie świadczą o tym, iż ocenił on zgromadzony materiał dowodowy kompleksowo, racjonalnie i logicznie, a w konsekwencji prawidłowo ustalił stan faktyczny i oddalił roszczenie odszkodowawcze powoda jako bezzasadne. Podniesiony przez apelującego zarzut stronniczości Sądu uznać zatem należało za chybiony. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację powoda w całości jako bezzasadną. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.