Wyrok I A Ca 1166/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny we

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I A Ca 1166/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Sławomir Jurkowicz Sędziowie: SSA Edwarda Siemiginowska SSA Franciszek Marcinowski (spr.) Protokolant: Justyna Łupkowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa A. P. przeciwko Skarbowi Państwa - (...) w W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2010 r. sygn. akt I C 212/09 1. oddala apelację i zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa (…) kwotę 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz adw. S. T. kwotę 6.588 zł (w tym 1.188 zł podatku od towarów i usług) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Powód A. P. domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa – (...) w W. kwoty 900.000 euro z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu i kosztami procesu. Uzasadniając żądanie podał, że służba więzienna z osadzonymi J. K. i D. M. okradli go z rzeczy powyższej wartości, obejmujących: 1) dwie torby turystyczne i worek wojskowy ze znajdującymi się w nich dokumentami; 2) testament sporządzony przez K. W., w którym spadkodawczyni ustanowiła powoda jedynym spadkobiercą; 3) zegarek (...) wielofunkcyjny z minikomputerem, seria limitowana, rok prod. 1996; 4) dokumentację dotyczącą stanu zdrowia --- STRONA 2 --- powoda; 5) kserokopie pism procesowych w sprawach zawisłych przeciwko (...) w W.. Podał również, że w przeliczeniu na złotówki dochodzi kwoty 4.269.870 zł. Wyrokiem z dnia 2 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił powództwo, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia następujące istotne ustalenia: W trakcie odbywania kary pozbawienia wolności w (...) w W., powód wielokrotnie był przewożony do Szpitala przy (...) (...) we W.. Sytuacja taka miała miejsce również w dniu 9.12.2008 r. Powód zazwyczaj zabierał ze sobą torbę z dokumentami i rzeczami osobistymi, jednak tego dnia w transporcie nie było miejsca na rzeczy osobiste powoda. Oddziałowy A. O. zarządził komisyjne zabranie rzeczy powoda z celi do magazynu. W skład komisji wchodzili osadzeni W. M. i R. C. oraz oddziałowy A. O.. Powód miał zegarek (...) w portfeliku, zegarek nie miał paska. Wśród spisywanych dokumentów nie było dokumentów lekarskich ani żadnego testamentu osoby o niemieckim nazwisku, były tylko pisma procesowe, które powód składał do sądu. Zabrano też z celi więzienny ubiór powoda i prześcieradło więzienne. Oddano do magazynu 2 torby i 1 worek wojskowy, wszystkie te rzeczy powód otrzymał z powrotem gdy wrócił ze szpitala. Worek wojskowy powoda uległ rozdarciu i wszystkie rzeczy powoda zostały umieszczone w jednej torbie. Dokumenty były zalane jakimś płynem. Powód zrobił z tego powodu awanturę, miał też pretensje, że znajdujący się w jego rzeczach zegarek nie jest jego zegarkiem. Nic nie wspominał powód, że wśród jego rzeczy zabrakło testamentu. Przy przyjmowaniu rzeczy do magazynu magazynier sprawdzał to co było na liście. Kierownik magazynu oświadczył, że dokumenty powoda, które otrzymał, już były zalane. Zanim rzeczy powoda oddano do magazynu, oczekiwały w dyżurce w magazynku na narzędzia, ponieważ porządkowi czekali do wieczora na powoda. Rano przekazano je do magazynu. W dniu 9.12.2008 r. w celi (...) razem z powodem przebywali osadzeni R. C. i W. M.. D. M. był porządkowym przy roznoszeniu posiłków na oddziale szpitalnym i nie miał żadnego kontaktu z rzeczami powoda w dniu 9.12.2008 r. Dowódcą zmiany w tym dniu w godz. 7.30 - 19.30 był R. K.. Nie pamiętał on, aby był jakiś problem z rzeczami powoda. Osadzony J. K. był porządkowym na oddziale powoda i jego obowiązkiem było uczestniczenie przy zabieraniu rzeczy powoda, gdy zabierano go z celi. Był obecny przy spisywaniu rzeczy powoda. Oddziałowy nie spisywał każdego dokumentu oddzielnie, bo trwałoby to bardzo długo, tylko pisał np. torba z dokumentami. J. K. nie zauważył żadnego testamentu, widział czarny zegarek elektroniczny, którego marki nie pamiętał, oraz torby i worek wojskowy. Nie zaglądano do środka dokumentów, więc nie wie czy były z zaciekami. Powód zrobił awanturę, bo twierdził, że zniszczono mu dokumenty, twierdził, że zgubiono jego zegarek, a ten co jest to nie jego. Rzeczy osadzonego przynoszono do magazynu wraz z protokołem zapakowania. Przynosił je oddziałowy bądź funkcjonariusz służby więziennej, nadzorujący pakowanie. Magazynier A. Z. sprawdzał czy zdawane rzeczy na magazyn są zgodne z zapisami w protokole, przyjmował te rzeczy i je zabezpieczał. Nie sporządzał oddzielnego protokołu przyjęcia rzeczy, sprawdzał tylko czy zdawane rzeczy są wpisane do protokołu i podpisywał protokół. Jeżeli w protokole był opisany zegarek ze wskazaniem konkretnej marki, to magazynier sprawdzał, czy ten zegarek jest tej marki. Gdy otrzymał informację, że powód, będący osobą leżącą, wrócił ze szpitala, przyniósł mu jego rzeczy z magazynu wraz z protokołem, domagając się by przy nim --- STRONA 3 --- sprawdził te rzeczy. Nie ma możliwości, aby w magazynie uległ rozdarciu worek wojskowy. Worki z rzeczami wiszą w magazynie na wieszakach, nie dotykają podłogi, dokumenty powoda nie mogły zatem ulec zalaniu podczas pobytu w magazynie. Powód nie oddał swoich rzeczy do depozytu więziennego, bo uważa, że częściej giną rzeczy w depozycie niż zostawione w celi. Przy takich ustaleniach Sąd Okręgowy uznał, że powód nie wykazał, aby zginęło mu cokolwiek z rzeczy oddanych do magazynu oraz by podmieniono mu zegarek, a w szczególności aby oddziałowy, magazynier, dowódca zmiany lub inne osoby zabrały mu cokolwiek w dniu 9.12.2008 r. Sąd oparł się na zeznaniach magazyniera A. Z., znajdujących potwierdzenie w treści protokołu zapakowania oraz w zeznaniach A. O., a także samego powoda, który zeznał, iż magazynier oddając rzeczy dał mu protokół zapakowania domagając się, aby sprawdził, czy otrzymał wszystko, co jest spisane. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka W. M., według których powód, gdy mu przyniesiono jego rzeczy, nie sprawdził ich od razu, llecz schował pod łóżko i dopiero wieczorem zaczął je przeglądać. Sąd Okręgowy uznał też, że nie jest prawdą, aby porządkowi J. K. i D. M. ukradli powodowi testament, zegarek i zniszczyli mu worek wojskowy czy dokumenty, polewając je jakąś cieczą. W konsekwencji Sąd Okręgowy oddalił powództwo jako bezzasadne. Powód zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jako zarzuty apelacji wskazał naruszenie art. 217 § 1 k.p.c. w zw. z art. 233 k.p.c. i art. 248 § 1 k.p.c. przez uznanie, że zawnioskowany przez powoda dowód z zeznań świadka A. S. był spóźniony i miał na celu jedynie przewlekanie postępowania, a także przez uznanie, że wniosek o przyjęcie w poczet dowodów kserokopii wskazanego w pozwie testamentu oraz odpisu z niemieckiej księgi wieczystej był spóźniony, a kserokopia tego testamentu nie stanowi dowodu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Ustalenia faktyczne Sądu I instancji nie budzą zastrzeżeń. Sąd Apelacyjny, uznając je za prawidłowe, przyjął je za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Także dokonana przez Sąd I instancji ocena stanu faktycznego i wyprowadzone z niej wnioski są prawidłowe i zasługują na aprobatę. Zauważyć należy, że o ile powód wśród zarzutów apelacji wymienił naruszenie art. 233 k.p.c. (w zw. z art. 217 § 1 k.p.c.), to nie wyjaśnił, na czym naruszenie tego przepisu miałoby polegać i zarzutu w tym zakresie w żaden sposób nie uzasadnił. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 217 § 1 k.p.c. Oddalenie kolejnych wniosków dowodowych powoda, zgłaszanych przed zamknięciem rozprawy Sąd I instancji właściwie uzasadnił wystarczającym wyjaśnieniem istotnych okoliczności i koniecznością przeciwdziałania przedłużania procesu przez powoda. Powód miał wystarczająco dużo czasu aby złożyć do akt dokumenty, na które się powoływał, a w szczególności kserokopię testamentu mającego dla niego tak duże znaczenie. Zgłoszenie na rozprawie w dniu 2.07.20010 r. wniosku o przyjęcie w poczet dowodów kserokopii tego testamentu oraz oryginał wyciągu z księgi wieczystej bez jednoczesnego złożenia tych dokumentów do akt nie mogło być potraktowane inaczej niż jako gra na zwłokę. Dodać trzeba, że dowód w postaci --- STRONA 4 --- oryginału wyciągu-odpisu z niemieckiej księgi wieczystej służyć miał – zgodnie z tezą dowodową zawartą we wniosku z dnia 30.06.2010 r. (k.373) – jedynie wykazaniu, że powód był w posiadaniu oryginału testamentu , a w tym przedmiocie istotniejsze znaczenie należałoby przyznać kserokopii tego dokumentu, uznając jednocześnie, że odpis z księgi wieczystej dla wykazania tej okoliczności nie może mieć istotnego znaczenia. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 217 § 1 k.p.c. w zw. z art. 233 k.p.c. przez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. S.. Dowód ten został przez powoda powołany na okoliczność przebiegu i prawidłowości spisania rzeczy powoda w protokole. Okoliczność ta została już dostatecznie wyjaśniona przy pomocy dowodu z przesłuchania świadka A. O., którego zeznań powód nie kwestionował, a także przy pomocy dowodu z protokołu zapakowania rzeczy własnych powoda (k.270 -271), podpisanego m.in. przez wnioskowanego jako świadka A. S.. W tych warunkach Sąd I instancji zasadnie przyjął, że zgłoszony przez powoda przed zamknięciem rozprawy wskazany wyżej dowód powołany został jedynie w celu dalszej zwłoki. Z powyższych względów, podzielając ocenę Sądu I instancji co do braku podstaw do przypisania pozwanemu odpowiedzialności za jakąkolwiek szkodę poniesioną przez powoda, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu za drugą instancję, obejmujących zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 6 pkt 6 i § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z p.zm.), znajduje oparcie w przepisie art. 98 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu orzeczono stosownie do § 19 w zw. z § 6 pkt. 7) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.