Postanowienie I 1 Ca 261/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K.

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt I 1 Ca 261/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 21 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w Koninie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Aleksandra Bolczyk Sędziowie : sędzia Małgorzata Krzyżak sędzia Iwona Złoty ( spr. ) po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2020r. na rozprawie sprawy z powództwa W. B. przeciwko (...) S.A. w Ł., i Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Turku z dnia 16 grudnia 2019 roku, sygn. akt I C 330/17 I. Zmienia zaskarżony wyrok: - w punkcie 1 w ten sposób, że zasądza od pozwanego na rzecz powoda w miejsce kwoty 10.000 zł kwotę 25.000 zł ( dwadzieścia pięć tysięcy złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15.03.2019r. do dnia zapłaty , - w punkcie 3 w ten sposób, że zasądza od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego na rzecz powoda kwotę 7.291,73 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, - w punkcie 5 w ten sposób ,że odstępuje od obciążania powoda kosztami procesu na rzecz pozwanego (...) S.A. , II. oddala apelację w pozostałej części , III .zasądza od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego na rzecz powoda kwotę 1.195,25 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji apelacyjnej wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. I. Z. A. M. K. Sygn.akt I 1 Ca 261/20 UZASADNIENIE W pozwie wniesionym w dniu 27 marca 2017 r. do Sądu Rejonowego w T. ,skierowanym przeciwko (...) S.A. z siedzibą w Ł., powód W. B., domagał się zasądzenia od pozwanego na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 30.000 zł za naruszenie dobra osobistego, w postaci prawa do utrzymania więzi rodzinnych, uczuciowych --- STRONA 2 --- i emocjonalnych spowodowane wypadkiem komunikacyjnym z dnia 11 października 2002 r., w wyniku którego nastąpiła śmierć M. B. (1) (matki powoda) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 3 października 2013 r. do dnia zapłaty. Powód wniósł jednocześnie o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu podniósł, że wskutek śmierć matki została zerwana głęboka więź jaka pomiędzy nimi istniała. Powód jako dziecko odczuwał matczyną miłość i wsparcie, a następnie zaczynając swoje dorosłe życie często rozmawiał z mamą czując, że to ona właśnie najlepiej potrafi mu doradzić i pomóc, czego został w jednej chwili pozbawiony. Powód podniósł, że niewątpliwie mama powoda na dalszym etapie jego rozwoju mogła się z nim podzielić swoim bogatym doświadczeniem życiowym, służąc radą i pomocą w wielu aspektach życia. Pustka wywołana śmiercią osoby najbliższej daje znać w jego życiu do tej pory i nie może zostać zapełniona. Tragiczny wypadek pozbawił go na zawsze poczucia bliskości, miłości i przywiązania. Więź osobista łącząca powoda ze zmarłą była niezwykle intensywna (powód prowadził z mamą wspólne gospodarstwo domowe), a jej nagłe zerwanie trwale zachwiała jego równowagę emocjonalną . W odpowiedzi pozwany (...) S.A. w Ł. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany podał, że w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił powodowi kwotę 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia i w jego ocenie wypłacona kwota zlikwidowała powstałą po stronie powoda szkodę w całości. Pozwany podniósł, że kwota ta jest adekwatna do rozmiaru cierpienia i krzywd związanych ze śmiercią matki i realizuje swoją kompensacyjną funkcję. Tym samym pozwany zakwestionował roszczenie powoda co do zasady i wysokości podając, że jest ono zawyżone i bezzasadne. Niezależnie od powyższego pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia . W piśmie procesowym z dnia 6 czerwca 2017 r. pozwany wyjaśnił, że zarzut przedawnienia roszczenia podniósł z ostrożności procesowe,j mając na uwadze datę zdarzenia (11 październik 2002 r.) powodującego szkodę i brak skazującego wyroku karnego w stosunku do sprawcy zdarzenia . W piśmie procesowym z dnia 16 sierpnia 2017r. powód odnosząc się do zarzutów pozwanego wskazał, że zachowanie kierującego pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...) M. B. (2) wypełnia znamiona przestępstwa z art. 177§2 k.k. poprzez naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. zasad bezpiecznej prędkości, prawidłowej taktyki i techniki jazdy, zasady ograniczonego zaufania oraz możliwości zastosowania manewrów obronnych. Powód zakwestionował w całości wnioski i orzeczenia zapadłe w postępowaniu karnym. Niezależnie od powyższego powód z ostrożności procesowej wskazał, iż podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia nie powinien być uwzględniony albowiem stanowi on nadużycie prawa podmiotowego, co jest sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa i zasadami współżycia społecznego ). W piśmie procesowym z dnia 21 grudnia 2018 r. powód wniósł o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanego dodatkowo Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny z siedzibą w W. oraz wniósł o zasądzenie in solidum od pozwanych: (...) S.A. z siedzibą w Ł. oraz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z siedzibą w W. na rzecz powoda kwoty 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznana krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia niniejszego pisma pozwanemu wraz z załącznikami do dnia zapłaty oraz zasądzenia solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 34 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa . Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2019 r. Sąd Rejonowy w Turku na mocy art. 194 § 3 k.p.c. wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny z siedzibą w W. . W odpowiedzi na pozew pozwany Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości i oddalenie wniosku powoda o zasądzenie kosztów procesu oraz wniósł o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych lub na podstawie spisu kosztów w przypadku jego przedstawienia. W obszernym uzasadnieniu odpowiedzi na pozew, pozwany podniósł w pierwszej kolejności zarzut braku legitymacji procesowej, brak odpowiedzialności pozwanego co do zasady wskazując, że w niniejsze sprawie odpowiedzialność ponosi (...) S.A. w Ł.. --- STRONA 3 --- Niezależnie od powyższego, w sytuacji uznania, że Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w W. ponosi odpowiedzialność co do zasady, pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia podając, że powód nie udowodnił winy kierującego nieznanym pojazdem ani nie wykazał popełnienia przestępstwa co uzasadniałoby przyjęcie wydłużonego 20-letniego terminu przedawnienia. Tym samym pozwany podniósł, że powód nie wykazał aby działanie nieznanego sprawcy było zawinione. W dalszej kolejności pozwany podniósł liczne zarzuty, w tym zarzut braku udowodnienia jakie skonkretyzowane dobro osobista powoda zostało naruszone, zarzut nieudowodnienia roszczenia, zarzut spełnienia świadczenia na rzecz powoda przez (...) S.A. w Ł., zarzut wygórowania roszczenia i w tym brak udowodnienia przez powoda negatywnego wpływu wypadku na stan jego zdrowia psychicznego, wpływ innych zdarzeń na stan zdrowia psychicznego powoda oraz znaczny upływ czasu od zdarzenia i wpływ powyższego na przeżycia związane ze śmiercią osoby najbliżej, a tym samym na wysokość zadośćuczynienia. W sposób szczegółowy pozwany odniósł się także do kwestii żądanych przez powoda odsetek. Pozwany w odpowiedzi na pozew w sposób bardzo obszerny przedstawił uzasadnienie podniesionych zarzutów powołując także wybrane przez siebie orzeczenia Sądu Najwyższego oraz orzeczenia sądów powszechnych – w jego ocenie potwierdzających jego stanowisko (odpowiedź na pozew wraz z uzasadnieniem – k. 260-272v akt). W toku procesu strony konsekwentnie podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2019r. wydanym w sprawie sygn.akt I C 330/17 Sąd Rejonowy w Turku zasądził od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. na rzecz powoda kwotę 10 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15.03.2019 r. do dnia zapłaty ( pkt 1 ) , oddalił powództwo w pozostałym zakresie ( pkt 2 ) , zasądził od powoda na rzecz pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. kwotę 318,62 zł tytułem zwrotu kosztów procesu ( pkt 3 ), oddalił powództwo wobec pozwanego (...) S.A. w Ł., ( pkt 4 ) , zasądził od powoda na rzecz pozwanego (...) S.A. w Ł. kwotę 3 617,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ( pkt 5 ) , nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Turku od powoda kwotę 38,10 zł a od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. kwotę 18,77 zł tytułem części nie uiszczonych kosztów sądowych ( pkt 6 ) oraz nakazał zwrócić ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Turku na rzecz pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. kwotę 446,68 zł tytułem nadpłaconej zaliczki na poczet opinii biegłego psychologa ( pkt 7 ). Od powyższego wyroku apelację wniósł powód zaskarżając wyrok w punkcie 2 oddalającym powództwo ponad kwotę 10.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15.03.2019 roku do dnia zapłaty, co do dalszej kwoty 20.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15.03.2019 roku do dnia zapłaty przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w punkcie 2 w części oddalającej żądanie zwrotu kosztów procesu od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego na rzecz powoda oraz w punkcie 3 zasądzającym zwrot kosztów od powoda na rzecz pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego a także w punkcie, 5 co do zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego (...) S.A. kwoty 3.617 zł zaskarżył apelacją powód zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucając: 1.Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię pojęcia sumy odpowiedniej z art. 448 k.c., polegającą błędnym uznaniu, iż sumą odpowiednią należną powodowi tytułem zadośćuczynienia po śmierci matki jest łączna kwota 30.000 zł, tym samym rażące zaniżenie przyznanego zadośćuczynienia i niezrealizowanie kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia, 2.Naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez niedokonanie swobodnej oceny dowodu w postaci opinii biegłej sądowej psycholog i w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, a w konsekwencji nieustalenie wpływu śmierci matki na stan zdrowia psychicznego powoda i załamanie jego linii życiowej, nieuwzględnienie przedłużonego czasu trwania żałoby i wyłączenia z życia zawodowego, co skutkowało rażącym zaniżeniem zadośćuczynienia, 3. Naruszenie prawa procesowego, tj. art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia oczywistych przesłanek do odstąpienie od obciążania powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz strony pozwanej (...) S.A. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w dalszej części, tj. zasądzenie od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego na rzecz powoda kwoty 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15.03.2019 r. do dnia zapłaty, zasądzenie od pozwanego --- STRONA 4 --- Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych za obie instancje, odstąpienie od obciążania powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz strony pozwanej (...) S.A. W odpowiedzi na apelację pozwany ad 1 (...) S.A. z siedzibą w Ł. wniósł o oddalenie w całości apelacji powoda oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego ad 1 kosztów postępowania apelacyjnego. W odpowiedzi na apelację pozwany ad 2 Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wniósł o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postepowania apelacyjnego według norm przypisanych. Sąd Okręgowy zważył , co następuje : Apelacja powoda okazała się uzasadniona w znacznej części, co w konsekwencji prowadzić musiało do wydania orzeczenia o charakterze reformatoryjnym i korekty zaskarżonego orzeczenia. Jako trafny Sąd Okręgowy uznał podniesiony w apelacji zarzut naruszenia przez Sąd orzekający przepisu art. 448 k.c. w związku z art. 24§1 k.c. Wstępnie podkreślenia jednak wymaga, że Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poczynił prawidłowe ustalenia istotne dla rozstrzygnięcia oraz dokonał wnikliwej oceny prawnej roszczenia. Stąd te ustalenia, jak i poczynione przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wywody prawne, Sąd odwoławczy w pełni podziela i przyjmuje za podstawę własnego rozstrzygnięcia. Pomimo jednak dokonania przez Sąd Rejonowy prawidłowych – bo znajdujących oparcie w osobowym oraz rzeczowym materiale dowodowym ustaleń faktycznych - Sąd ten błędnie wywiódł – z uwagi na niedostateczną ocenę rozmiaru krzywdy doznanej przez W. B. – że stosownym zadośćuczynieniem, jakie powinien otrzymać powód będzie (łącznie z wypłaconym w postępowaniu likwidacyjnym świadczeniem w wysokości 20.000 zł ) kwota 30.000 złotych. Za uzasadnione uznać tym samym należy uznać twierdzenia apelującego, że zasądzona na rzecz powoda kwota jest zaniżona. W orzecznictwie wskazano, że określenie „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia przyznawanego na podstawie art. 448 k.c. wymaga rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w tym rodzaju naruszonego dobra, rozmiaru doznanej krzywdy oraz intensywności naruszenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2002 r., sygn. V CKN 1110/00, OSNC 2003 Nr 4, poz. 56). W pojęciu „odpowiednia suma” zawarte jest uprawnienie dokonania swobodnej oceny przez sąd, motywowanej dodatkowo niematerialnym - a zatem z natury rzeczy, trudnej do precyzyjnego oszacowania wartości doznanej krzywdy, stanowiącej naruszenie dóbr osobistych poszkodowanego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt IV CK 384/05; z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt I CKN 837/00). Określając wysokość należnego tytułem zadośćuczynienia świadczenia pieniężnego sąd musi kierować się całokształtem okoliczności każdego rozpatrywanego przypadku. Długotrwałość procesu żałoby, czy realne wsparcie w członkach najbliższej rodziny, są jedynie niektórymi z okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie wysokości tej sumy. Nie ulega wątpliwości, że wskutek wypadku i śmierci matki powoda w następstwie zdarzenia komunikacyjnego, doszło do zerwania więzi rodzinnej między powodem, a jego matką. Przed wypadkiem powód mieszkał wspólnie z rodzicami i rodzeństwem w domu rodzinnym. Trudno nie zauważyć, że śmierć matki była dla powoda ogromną stratą. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że powoda W. B. i M. B. (1) łączyła bliska i serdeczna więź, która wyrażała się w tym, że zawsze mógł się jej zwierzyć, miał w niej wsparcie i zawsze mógł na nią liczyć. Matka powoda była osobą łagodną i spokojną w przeciwieństwie do ojca powoda, który był nerwowy i to z tego powodu powodowi zawsze lepiej rozmawiało się z matką. To matka powoda była ogniwem spajającym całą rodzinę. Zaznaczyć należy, że dodatkowym ciężarem dla powoda były oskarżenia ojca, iż to z jego winy zginęła matka. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że powód w pierwszym etapie żałoby chcąc zapomnieć o wypadku zaczął spożywać większe ilości alkoholu. Na okres czterech lat zrezygnował z pracy zawodowej. --- STRONA 5 --- Wskazać należy, że prawidłowe były ustalenia i ocena Sądu Rejonowego, które Sąd Okręgowy podziela, że poczucie krzywdy powoda zostało złagodzone dzięki więzom rodzinnym. Powód po okresie żałoby, trwającej 4 lata z przedłużoną fazą szoku wynikającą z okoliczności, że był on świadkiem nagłej i tragicznej śmierci matki, poznał przyszłą żonę. Jego sytuacja osobista powoli zaczęła się stabilizować. Obecnie powód pozostaje w związku małżeńskim, z którego ma troje dzieci. Jego rodzina funkcjonuje prawidłowo, małżeństwo jest zgodne i udane. Jednak w ocenie Sądu Okręgowego, poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia, jakkolwiek prawidłowe i niesporne, uzasadniają odmienną ocenę w zakresie wysokości należnego powodowi zadośćuczynienia. W okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu Okręgowego , uzasadniona jest kwota w wymiarze 45.000 zł. Należy podkreślić, że strata rodzica nawet dla osoby dorosłej, w nagłym, niespodziewanym zdarzeniu, jest stratą dojmującą, traumatyczną, powodującą ogromny ból . Krzywda ta powinna być zrekompensowana w sposób adekwatny do stopnia krzywdy, która w przedmiotowej sprawie była znaczna. W ocenie Sądu Okręgowego, nawet pomimo upływu ponad 18 lat od zdarzenia i niewątpliwego zatarcia części negatywnych doznań wskutek upływu czasu, doznaną krzywdę należy zrekompensować w sposób adekwatny do stopnia jej natężenia w chwili zdarzenia, a ta była w niniejszej sprawie z uwagi na okoliczności znacząca. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386§1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok podwyższając należne powodowie zadośćuczynienie i zasądzając na jego rzecz w miejsce zasądzonej przez Sąd Rejonowy kwoty 10.000 zł, kwotę 25.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15.03.2019r. do dnia zapłaty. Zmiana zaskarżonego orzeczenia w zakresie wysokości kwoty zasądzonego zadośćuczynienia pociągała ze sobą konieczność zmiany orzeczenia o kosztach w postępowaniu przed Sądem w I instancji. Ostatecznie bowiem to pozwany Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny okazał się stroną przegrywającą w znacznej części sprawę, dlatego też w oparciu o przepis art. 100 k.p.c. obciążono pozwanego całością kosztów procesu poniesionych przez powoda, uznając, że powód z jednej strony uległ co do nieznacznej części swego żądania a nadto określenie należnej mu sumy zależało od oceny sądu. Zmianie podlegało także rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w punkcie 5 wyroku poprzez odstąpienie od obciążenia powoda kosztami procesu na rzecz pozwanego ad. 1 (...) S.A. za postępowanie przed Sądem I instancji. Generalna reguła w zakresie kosztów sądowych obowiązująca w postępowaniu cywilnym wynika z treści art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie, z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Wyjątek od tej reguły przewidziany jest w przepisie art. 102 k.p.c. stanowiącym wyłom w wyżej wymienionej zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu. Przepis ten stanowiąc, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych, sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej kosztami w ogóle, daje sądowi swobodę przy rozstrzyganiu o zwrocie kosztów procesu. Reguła zawarta w art. 102 k.p.c. podlega dyskrecjonalnej ocenie sędziowskiej. O nieobciążeniu strony przegrywającej kosztami procesu sąd orzeka na podstawie okoliczności konkretnej sprawy zasługujących na miano wyjątkowych. Przepis ten nie konkretyzuje pojęcia „wypadków szczególnie uzasadnionych”, dlatego ustalenie, czy w sprawie zachodzi taki wypadek zależy od oceny sądu, ocena ta musi jednak uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie (vide: orz. SN z dnia 11.08.2010 r. I CZ 51/2010, LexPolonica nr 3873691). Do okoliczności takich należą zarówno fakty związane z przebiegiem procesu, jak i niezwiązane z samym procesem, lecz z sytuacją życiową i materialną strony przegrywającej (patrz też: T. Ereciński i inni, Komentarz do kpc, t. I, str. 245, Wyd. Prawnicze, W-wa 2001). W realiach niniejszej sprawy uznanie, że istnieją w niej podstawy do zastosowania przepisu art. 102 k.p.c. jest uzasadnione względami słusznościowymi, gdyż okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają nieobciążanie powoda kosztami przegranej przez niego sprawy wytoczonej przeciwko pozwanemu ad 1 (...) S.A. Powód w sytuacji, kiedy pozwany we wszystkich pozostałych przypadkach (powód był piątą osobą w rodzinie, która wniosła pozew z związku z wypadkiem komunikacyjnym z dnia 11 października 2002 roku) uznał swoją odpowiedzialność, co do zasady --- STRONA 6 --- a postępowania sądowe zostały zakończone prawomocnymi wyrokami bądź ugodami, miał podstawy sądzić, iż winien wnieść powództwo właśnie przeciwko temu pozwanemu. Zaznaczyć również należy, że pozwany już wcześniej uznał, co do zasady swoją odpowiedzialność i wypłacił powodowi dobrowolnie kwotę 20.000 zł. Trudno byłoby więc wymagać od powoda, nawet jeżeli jest reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, aby miał świadomość iż powództwo winno być wytoczone przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu. Do konkluzji takiej doprowadziły dopiero ustalenia biegłego sądowego w zakresie rekonstrukcji wypadków, z których wynikało, iż to nieznany kierujący nieznanym pojazdem był sprawcą wypadku a więc pozwanym winien być Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. W pozostałym zakresie, zgodnie z art. 385 k.p.c., Sąd Okręgowy apelację powoda oddalił, jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., rozliczając wzajemnie między stronami poniesione koszty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. I. Z. A. M. K.