Postanowienie C 565/15 WYROK W I M I E N I U R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J Dnia 2 czerwca 2016 r.

--- STRONA 1 --- Sygn. akt C 565/15 WYROK W I M I E N I U R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J Dnia 2 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wydział Cywilny w składzie : Przewodniczący: SSO Krzysztof Pospiech Protokolant: sekr. sądowy Paulina Zaremba po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 na rozprawie sprawy z powództwa W. E. przeciwko Skarbowi Państwa - Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w O. o zapłatę I. powództwo oddala, II. zasądza od powoda W. E. na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wyrok uprawomocnił się Dnia 6 lipca 2016 SSO Bogusław Kamiński Na oryginale właściwy podpis Za zgodność: (...) (...) • (...) • (...) (...) (...) (...) Sygn. akt IC 565/15 --- STRONA 2 --- UZASADNIENIE Powód, W. E., w pozwie przeciwko Skarbowi Państwa – Komendantowi Komendy Wojewódzkiej w O., wniósł o zasądzenie od pozwanego 120 000zł zadośćuczynienia, wskazując, że policjant z Komisariatu w D. – M. K., sporządził fałszywe zeznania i notatkę, które znajdują się w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w (...) o sygn. (...) Powód wskazał również, że policjant nakłaniał innych do fałszowania zeznań. W wyniku takiego postępowania, powód twierdził, że wpadł w chorobę psychiczną – depresję. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc że roszczenie powoda uległo przedawnieniu, gdyż zdarzenie stanowiące podstawę roszczenia, miało miejsce w 2006r. Pozwany podkreślił również, że zachowanie funkcjonariusza nie było bezprawne, ani nie naruszyło dóbr osobistych powoda. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem Sądu Rejonowego w (...)z dnia (...) sygn.. akt (...)powód został skazany za kierowanie rowerem w stanie nietrzeźwości w dniach 28.04.2006r. i 19.09.2006r. oraz o to, że w dniu 23.09.2006r. doprowadził małoletniego poniżej 15 lat do innej czynności seksualnej. Wyrok jest prawomocny. Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia (...) ((...)) oddalił apelację oskarżonego (powoda). Dochodzenie w tej sprawie prowadzili funkcjonariusze z komendy w D., w tym M. K., który w 2006r sporządził notatkę służbową i zaprotokołował zeznania świadków, które następnie zostały zaliczone w poczet materiału dowodowego do sprawy (...)Powód złożył skargę na jego postępowanie: • w dniu 18.12.2008r. i 7.01.2009r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zarzucając, że M. K. pobił jego brata, sporządził fałszywe zeznania, składał fałszywe zeznania przeciwko jego rodzicom i nakłonił ojca małoletniego do fałszywych zeznań, • w dniu 20.05.2009r. do Komendy Głównej Policji w W., zarzucając że M. K. sporządził fałszywe zeznania w domu małoletniego. Powód oskarżył również funkcjonariusza o to, że pobił jego brata Skargi zostały rozpatrzone łącznie. W toku postepowania wyjaśniającego ustalono, że M. K. nie dopuścił się zarzuconych mu czynów, a także że zarzuty podnoszone przez powoda w skargach były już przedmiotem postepowań karnych kilkanaście lat temu i w 2008r., w wyniku których ustalano, że funkcjonariusz nie pobił brata powoda. Ustalono również, że M. K. wielokrotnie zeznawał w sądach i prokuraturach w sprawach dotyczących rodziny powoda, ale zawsze zeznawał prawdę, a tworzenie przez niego fałszywych dowodów w sprawie małoletniego, nie miało miejsca. Policjant nie namawiał również innych do składania fałszywych zeznań przeciwko powodowi. Skargi te były kolejnymi wniesionymi przez powoda. Nieprawidłowości związane ze sporządzeniem przesłuchania świadka – małoletniego były przedmiotem czynności sprawdzających w sprawie (...) w której postanowieniem z dnia 2.01.2009r. odmówiono wszczęcia śledztwa. Powód ponawiał skargi na funkcjonariusza M. K., podnosząc w nich te same argumenty. Przeprowadzone postępowania wyjaśniające nie wykazały uchybień zarzucanych przez powoda. dowód: wyrok SR w(...) z (...)wraz z uzasadnieniem – k. 66-81, wyrok SO w (...) z(...)– k. 82, skarga do (...)(20.05.2009r.) – k. 135-138, skarga do MSWiA z 11.12.2008r. (18.12.2008r.) – k. 139-143, sprawozdanie z czynności wyjaśniających – k. 145-148 (154-157), skarga do MSWiA z 7.01.2009r. – k. 149-152, pismo Prokuratora Rejonowego z 12.01.2009r. – k. 153, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 12.06.2009r. – k. 158-159, skarga powoda z 23.06.2009r. (1.07.2009r.) – k. 163-165 Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia Sąd, na podstawie art. 442 1 kc, uznał, że roszczenie powoda przedawniło się. --- STRONA 3 --- Zgodnie z treścią tego przepisu, roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Okoliczności, na które powołuje się powód, nastąpiły w 2006r, o czym powód dowiedział się najpóźniej 18.12.2008r., na co wskazuje treść złożonych przez niego skarg, zatem wynikający z powołanego przepisu trzyletni okres przedawnienia, upłynął najpóźniej w dniu 18.12.2011r., tj. na ponad trzy lata przed wniesieniem pozwu. W sporządzonych przez siebie skargach z których najdawniejsza datuje się na dzień 18.12.2008r., powód wskazał imiennie funkcjonariusza, z którego postępowaniem łączy swoją krzywdę, dlatego już wtedy wiedział kto odpowiada za dokonane, w jego ocenie naruszenie jego dóbr osobistych. Niemniej jednak, niezależnie od słusznie podniesionego zarzutu przedawnienia, roszczenie powoda nie nadawało się do uwzględnienia. Podstawę do jego rozpatrzenia stanowiły art. 23 i 24 kc oraz art. 417 §1kc określające odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej i ewentualne naruszenie dóbr osobistych powoda. Niezbędną przy tym przesłanką jest normalny związek przyczynowy pomiędzy zaistniałą szkodą, a bezprawnym działaniem Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej osoby prawnej wykonującej tę władzę z mocy prawa. W ocenie Sądu działanie wskazanego funkcjonariusza nie było bezprawne, co potwierdziły liczne postępowania wyjaśniające wywołane skargami złożonymi przez powoda. Powód już wówczas podnosił zarzuty, które uczynił podstawą niniejszego powództwa, są one identyczne w treści i dotyczą fałszowania dokumentacji i nakłaniania do fałszywych zeznań, na których miał się oprzeć Sąd Rejonowy w (...) w sprawie (...). Powód nie przedstawił żadnego dowodu, który podważyłyby ustalenia dokonane w toku postępowań wyjaśniających, a także karnych, z których jednoznacznie wynika, że M. K. nie tworzył fałszywych dowodów w sprawach karnych, ani nie nakłaniał nikogo do fałszywych zeznań, zaś jego postępowanie mieściło się granicach wyznaczonych przez procedurę karną. Nie było zatem do postępowanie bezprawne, a zatem nie mogło dojść do naruszenia dóbr osobistych powoda. Dolegliwości dla powoda wynikały stąd, że był on oskarżony w sprawie, a zasadność oskarżeń, przynajmniej w części potwierdził prawomocny wyrok karny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji. Rozstrzygniecie o kosztach uzasadnia art. 98 kpc, z uwzględnieniem że powód był zwolniony od kosztów sądowych, co nie zwalniało go jednak z obowiązku poniesienia kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej (art. 100 i 108 ustawy z 28.07.2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).