Wyrok C 1290/18 W Y R O K W I M I E N I U R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J Dnia 17 września

--- STRONA 1 --- Sygn. akt C 1290/18 W Y R O K W I M I E N I U R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J Dnia 17 września 2019 r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wydział Cywilny w składzie : Przewodniczący: sędzia Krzysztof Pospiech Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2019 na rozprawie sprawy z powództwa W. D. przeciwko Skarbowi Państwa- Zakładowi Karnemu (…) w S. o zapłatę I. powództwo oddala; II. zasądza od powoda W.D. na rzecz Skarbu Państwa – Zakładu Karnego (…) w S. zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na oryginale właściwy podpis --- STRONA 2 --- Sygn. akt IC 1290/18 UZASADNIENIE Powód W.D. w pozwie z dnia 26.06.2018r. skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu (…) w S . wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda w okresie od września 2014r. do 7 marca 201 7r. W swym pozwie powód zarzucał, iż w trakcie osadzenia go w pozwanej jednostce penitencjarnej dochodziło do licznych nieprawidłowości, co w ocenie powoda miało doprowadzić do naruszenia jego dóbr osobistych oraz wywołać u niego pogorszenie zdrowia, cierpienia fizyczne i psychiczne. Powód wywodzi swoje roszczenie w szczególności z osadzenia go w warunkach przeludnienia oraz nie zapewnienia mu minimalnych warunków bytowych, sanitarnych, żywieniowych, niewłaściwej opiece medycznej, tworzeniu kr eatywnej i wirtualnej księgowości, niewłaściwym traktowaniu osadzonych przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, naruszanie i utrudnianie przez funkcjonariuszy prowadzenia przez osadzonych korespondencji urzędowej oraz blokowanie dostępu do informacji pub licznej określonych w Konstytucji RP, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka (dalej: Konwencja Europejska) oraz Kodeksie Karnym Wykonawczym, szczegółowo uzasadniając i argumentując swoje stanowisko na (k. 4 - 13). W odpowiedzi na pozew pozwany wni ósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, iż roszczenia powoda w znacznej części są przedawnione. Stosownie b owiem do przepisu art. 442 1 § 1 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Zdarzenia, z którymi powód wiąże powstanie szkody miały miejsce w okresie od września 2014r. do 7 marca 2017r. Zarzut przedawnienia obejmuje zatem okres od września 2014r. do 25 czerwca 2015r. Niezależnie od powyższe pozwany zaprzeczył twierdzeniom i wnioskom pozwu kwestionując roszczenie, co do zasady jak i co do wysokości wskazując, iż powołana przez powoda argumentacja nie została poparta żadnymi dowodami. --- STRONA 3 --- Powód powinien udowodnić zaistnienie u niego szkody, bądź krzywdy oraz normalnego związku przyczynowego pomiędzy wywodzoną szkodą, a zachowaniem się pozwanego, a także naruszenie dóbr osobistych. Tym samym na stronie powodowej ciąży obowiązek przytoczenia i udowodnienia okoliczności wskazujących na powstanie szkody oraz uzasadniających dochodzenie z tego tytułu zadośćuczynienia w podanej wysokości. W ocenie pozwanego powód w żaden sposób nie wykazał, by w istocie po jego stronie doszło do powstania szkody i jakiejkolwiek krzywdy, bowiem nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na zaistnienie zdarzeń opisanych jako pogorszenie warunków bytowych, poza własnymi twierdzeniami. Pozwany działał w ramach obowiązującego porządku prawnego i zgodnie z obowiązującymi przepisami, wykonując karę w sposób praworządny i humanitarny, jak również stosował względem powoda jedynie ograniczenia wynikające z istoty wykonywanej kary pozbawienia wolności, brak jest zatem podstaw do twierdzenia by dopuścił działania bezprawnego, którym to z kolei działaniem mógł spowodować powstanie szkody u powoda lub też naruszyć jego dobra osobiste. Okoliczności takie nie zostały przez powoda wykazane. Odnosząc się do warunków sanitarno- bytowych pozwany wskazał, iż zapewnił powodowi godziwe warunki bytowe i pełną realizacje uprawnień przewidzianych w kodeksie karnym wykonawczym, jak i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych, szczegółowo uzasadniając i argumentując swoje stanowisko na (k. 126-134) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód odbywa karę pozbawienia wolności w pozwanej jednostce penitencjarnej. Koniec kary pozbawienia wolności odbywanej przez powoda przypada na dzień 28 listopada 2020 r. Powód odbywa karę pozbawienia wolności od dnia 8 maja 1985 r., która wynika z dwóch wydanych w jego sprawie wyroków Sądów Karnych (wyrok Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 7 sierpnia 1986 r. (…) (25 lat) oraz wyrok S ądu Okręgowego w K . z dnia 30 kwietnia 2004 :. (…) (9 lat). Powód nie był wcześniej karany i nie odbywał kary pozbawienia wolności na podstawie innych skazań. Z uwagi na brak zainteresowania ze strony powoda nie jest on aktualnie zatr udniony. Jeżeli taka chęć ze strony powoda by powstała to strona pozwana rozpocznie procedurę skierowania do zatrudnienia polegającą na --- STRONA 4 --- uzyskaniu pozytywnej opinii przez poszczególne działy opiniujące wniosek o zatrudnienie skazanego oraz uzyskania orzeczenia lekarskiego od lekarza medycyny pracy o braku przeciwskazań do podjęcia zatrudnienia. Z uwagi na treść art. 21 § 1 k.k.w. możliwość podjęcia przez Dyrektora jednostki penitencjarnej decyzji o skierowaniu do zatrudnienia odpłatnego jest fakultatywna. W .D. ma zapewnione warunki dotyczące powierzchni celi mieszkalnej przypadającej na jednego skazanego, o których mowa w art. 110 § 2 k.k.w. W przypadku umieszczenia osadzonego w celi mieszkalnej, której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m2, nie mniej jednak niż 2 m2, konieczne jest wydanie stosownej decyzji przez dyrektora danej jednostki. Takie decyzje w stosunku do powoda nie były nigdy wydawane. Pojemność cel mieszkalnych w ZK (…) w S . została ustalona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami, które stanowią, że: „do powierzchni pomieszczenia mieszkalnego nie wlicza się wnęki okiennej i grzejnikowej, a także powierzchni znajdującej się poza kratami wewnętrznymi oraz zajmowanej przez urządzenia grzewcze i wydzielone kącik i sanitarne". K ażda z cel mieszkalnych w których był zakwaterowany, posiada sprawną wentylację grawitacyjną, wyposażona jest w uchylne okno, dzięki czemu dopływ świeżego powietrza uzależniony jest jedynie od preferencji osób osadzonych w danej celi. Powłok i malarskie ścian i sufitów oraz stan podłóg pozostają w stanie dobrym, a wszystkie wydawane należności były w stanie w pełni nadającym się do użytkowania. Pow ód ma zapewniony dostęp do w pełni odgrodzonego od pozostałej części celi kącika sanitarnego, dz ięki czemu mógł w sposób nieskrępowany załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne. Pozwany nie miał obowiązku zapewnia wody bezpośrednio do cel. Powód otrzymywał również przysługujące mu środki czystości. Powód w chwili przyjęcia do jednostki w dniu 27 maj a 2001 r. ważył ok. 64 kg. W chwili obecnej waga wynosi 60,3 kg. Z analizy danych z dokumentacji lekarskiej wynika, że powód ważył podczas osadzenia w różnych jednostkach penitencjarnych od 58 kg. 60,8 kg i nie stwierdzono i niego zaburzeń łaknienia. Z uwa gi na przebytą chorobę układu krążenia powód otrzymywał dietę lekkostrawną. W tej sytuacji jest również niewskazane przyjmowanie preparatów zawierających sole metali dwuwartościowych. Dieta powoda jest w pełni zbilansowana, a przede wszystkim zgodna pod wz ględem wartości energetycznej z obowiązującym w tym przedmiocie rozporządzeniem. --- STRONA 5 --- Powód może prowadzić korespondencję z różnymi osobami i urzędami. Wszelkie wnioski, zażalenia kierowane czy to do wychowawcy, czy dyrektora ZK posiadają zawsze potwierdzenie wpływu i adnotację o sposobie załatwienia sprawy. Wiele pism sporządzonych przez powoda, a dołączonych do pozwu w ogóle nie zostały do administracji przekazane. W/w kwestię w odniesieniu do korespondencji wyjaśnia w sposób należyty notatka służbowa z dnia 30 sierpnia 2018 r. sporządzona przez szer. M .K . Kierowane przez powoda skargi do administracji więziennej, sądów nie zostały w żadnym zakresie uwzględnione. Dowód: dokumenty k. 14 - 106, 138 - 172, 190 - 198 zeznania świadka K.K. k . 202 zeznania świadka K . T . k. 202 - 203 informacja o pobytach i orzeczeniach k. 223 - 226 notatka k. 227 Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Jako podstawą roszczeń powoda powód wskazał art. 24 k.c. i art. 448 k.c. Wymóg zapewnienia przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa, znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym wprost art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę międzynarodowego paktu praw osobistych i publicznych z dnia 19.12.1966r. ( Dz.U. z 1977r. Nr 38 , poz. 167 i 169 ), głoszący, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem godności człowieka. Także art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności stanowiący, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności , nie naruszających godności ludzkiej. Odpowiednikami powyższych norm prawa międzynarodowego są art. 40,41 ust.4 i 47 Konstytucji RP wprowadzające wskazane zasady na grunt prawa polskiego (wyrok SN z dnia 28.02.2007r. V CSK 431/06 , OSNC 2008 nr 1, poz. 13). --- STRONA 6 --- Art. 448 k.c. stanowi, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czuje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Natomiast art. 24 k.c. stanowi podstawę roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Przesłanką odpowiedzialności za naruszenie cudzego dobra osobistego jest bezprawność działania , przez którą rozumie się działanie sprzeczne z porządkiem prawnym i zasadami współżycia społecznego. Przepis ten przewiduje domniemanie bezprawności działania naruszającego dobra osobiste, zatem na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, iż jego działanie było zgodne z prawem. Powód natomiast winien wykazać, że doszło do naruszenia dobra osobistego. Bezprawność działania wyłącza: 1) działanie w ramach porządku prawnego, 2) wykonywanie prawa podmiotowego, 3) zgodę pokrzywdzonego, 4) działanie w obronie uzasadnionego interesu. Mając powyższe przepisy na uwadze stwierdzić należy, iż aby można było przyznać zadośćuczynienie za naruszenie dobra osobistego musi wystąpić bezprawność działania po stronie pozwanego. Odnosząc się zatem do roszczenia powoda w ocenie Sądu powód w żaden sposób nie wykazał zgodnie z regułą wynikającą z art. 6 kc w z 232 kpc, by w trakcie pobytu w pozwanej jednostce penitencjarnej doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, a ciężar dowodu w tym zakresie obciążał powoda, tak jak pozwanego obciążał obowiązek wykazania, iż jego działanie nie było bezprawne. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu przedawnienia zgłoszonego przez pozwanego powołującego się na przepis art. 442 1 kc., który to zarzut w ocenie Sądu w części zasługiwał na uwzględnienie. Skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalania, czy zachodzą wszystkie inne przesłanki prawnomaterialne uzasadniające jego uwzględnienie, w związku z czym, w razie podniesienia takiego zarzutu, badanie tych przesłanek staje się, w zasadzie, zbędne (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05, OSNC 2006/7-8/114). Zdarzenia, z którymi powód wiąże powstanie szkody miały miejsce w okresie od września 2014r. do 7 marca 2017r. Zarzut przedawnienia obejmuje zatem okres --- STRONA 7 --- od września 2014r. do 25 czerwca 2015r. Pozew do tut. Sądu wpłynął bowiem w 26.06.2018r. Zgodnie z treścią art. 442 1 kc roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany i dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.§ 3: W razie wyrządzenia szkody n a osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Zatem za zasadny w części należało uznać zarzut przedawnienia. Stosunk owo krótki, trzyletni termin przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, przewidziany obecnie w art. 442 1 § 1 i § 3 kc, ma znaczenie dyscyplinujące poszkodowanego, aby nie zwlekał ze skorzystaniem z przysługującego mu ro szczenia. Instytucja przedawnienia roszczeń chroni przede wszystkim interes dłużnika, a nie wierzyciela (poszkodowanego) ( vide : uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05, OSNC 2006/7 - 8/114). Zważywszy na duży termin opóźnienia w zgło szeniu roszczenia, mając na uwadze główny cel instytucji przedawnienia, którym jest pewność obrotu prawnego, a także na to, że pozwany swym działaniem lub zaniechaniem nie miał żadnego wpływu na fakt i termin zgłoszenia roszczenia przez powoda, ostateczni e z powodu upływu 3 letniego t erminu przedawnienia roszczenia , powód może dochodzić roszczenia tylko za okres po czerwcu 2015r. Odnosząc się zatem do pozostałego roszczenia powoda zauważyć należy, iż treść pozwu zawiera same ogólniki, jest napisana niemal że według szablonu jaki większość osadzonych stosuje występując do Sądu z podobnymi roszczeniami, bez odniesienia się do jakichkolwiek konkretów. Powód pisze o cierpieniach, pisze o niehumanitarnym traktowaniu, złych warunkach sanitarnych i bytowych, nie zapewnieniu mu możliwości utrzymania higieny, niewłaściwe wyżywienie, złe oświetlenie, zawilgocenie celi, brak możliwości prowadzenia korespondencji, poniżające traktowanie przez funkcjonariuszy, nie zapewnienie właściwej opieki medycznej itp, jednakże nie podał na czym polegały owe cierpienia i doznana przez niego krzywda, nie wskazał także żadnych konkretnych zdarzeń czy sytuacji które --- STRONA 8 --- wskazywałyby rzeczywiście , iż doszło do naruszenia jakiegokolwiek dobra osobistego powoda. Powód oprócz własnych zeznań, które Sąd uznał za niewiarygodne i sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym przedłożonym przez stronę pozwaną, nie przedstawił na poparcie swoich twierdzeń żadnego wiarygodnego dowodu. Podkreślić należy, iż wszystkie skargi kierowane do administracji więziennej, nie zostały uwzględnione. Nadzorujący w/w jednostkę penitencjarną sędziowie penitencjarni również nie dostrzegli żadnych uchybień w trakcie odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności. Słuchany w niniejszej sprawie świadek nie posiadał żadnych informacji dotyczących złego, czy też nieludzkiego traktowania powoda przez funkcjonariuszy, jak również odnośnie tego że powodowi utrudniano prowadzenie korespondencji. Natomiast jego dalsze zeznania Sąd uznał za subiektywne, niewiarygodne i sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Sąd oddalił także wniosek powoda o przesłuchanie świadków W.S. i K.T., a także świadka E.C., D.J. i R.S., a także dowód z opinii biegłego uznając, iż w/w dowody są zbędne do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a ich przeprowadzenie spowoduje jedynie przedłużenie postępowania i nie wpłyną one na wydane rozstrzygnięcie. Analizując ustalenia dokonane w przedmiotowej sprawie, należy stwierdzić że powód nie udowodnił po swojej stronie szkody, jak również w żaden sposób nie wykazał związku przyczynowo skutkowego pomiędzy działaniem pozwanego, a hipotetyczną poniesioną przez niego szkodą, a co za tym idzie nie wykazał również wysokości ewentualnej szkody. Nie jest bowi em wystarczające samo tylko twierdzenie, że w okresie w którym przebywał w jednostkach organizacyjnych pozwanego nie zapewniono mu odpowiednich warunków bytowych. Wyprowadzanie z powszechnie znanego faktu przeludnienia panującego w jednostkach penitencjarn ych wniosku, iż każdy osadzony był dotknięty tym zjawiskiem, lub też warunki osadzenia jakie mu zaoferowano były złe, jest wnioskiem zbyt daleko idącym i nie znajdującym potwierdzenia w przedmiotowej sprawie. Odnosz ąc się do kwestii warunków bytowych zape wnianych powodowi przez pozwanego niesłuszne jest jego twierdzenie, iż był przetrzymywany w warunkach przeludnienia. W żadnym wypadku metraż przypadający na jedną osobę nie jest --- STRONA 9 --- mniejszy niż zagwarantowane 3 m 2. Stąd W.D. miał zapewnione warunki dotycząc e powierzchni celi mieszkalnej przypadającej na jednego skazanego, o których mowa w art. 110 § 2 k.k.w. W przypadku umieszczenia osadzonego w celi mieszkalnej, której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m2, nie mniej jednak niż 2 m2, ko nieczne jest wydanie stosownej decyzji przez dyrektora danej jednostki. Takie decyzje w stosunku do powoda nie były nigdy wydawane. Godny pokreślenia jest przy tym fakt, że pojemność cel mieszkalnych w ZK (…) w S . została ustalona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami, które stanowią, że: „do powierzchni pomieszczenia mieszkalnego nie wlicza się wnęki okiennej i grzejnikowej, a także powierzchni znajdującej się poza kratami wewnętrznymi oraz zajmowanej przez urządzenia grzewcze i wydzielone kąciki sanitarne". Ponadto same cele jak wynika z dokumentów przedłożonych przez stronę pozwaną, wbrew twierdzeniom powoda były odpowiednio zabezpieczone, oświetlone, jak również wyposażone standardowo zgodnie z przepisami w tym zakresie. Każda z cel mieszkalnych w których był zakwaterowany, posiada sprawną wentylację grawitacyjną, wyposażona jest w uchylne okno, dzięki czemu dopływ świeżego powietrza uzależniony jest jedynie od preferencji osób osadzonych w danej celi. Powłoki malarskie ścian i sufitów oraz stan podłóg pozostają w stanie dobrym, a wszystkie wydawane należności były w stanie w pełni nadającym się do użytkowania. Powodowi wydano także niezbędny sprzęt kwaterunkowy, odzież i koc zgodnie normami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Powód otrzymywał posiłki kaloryczne z właściwą gramaturą tłuszczu i zawartości białka. Korzystał także zgodnie z przepisami z ciepłej kąpieli, miał zapewnione również środki czystości i możliwość wykonywania codziennej toalety w sposób nie niekrępujący i zapewniający intymność. Kącik sanitarny w celi której przebywał powód nie odbiegał od wielkością i konstrukcją od kącików sanitarnych w innych celach mieszkalnych. Kąciki są tak skonstruowane, aby nie ograniczać swobody ruchów oraz aby osadzeni mogli w sposób nieskrępowany załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne. W tym miejscu podkreślić należy, iż zdaniem Sądu osadzeni w zakładzie karnym nie mogą oczekiwać zakwaterowania ich w budynkach o standardzie wyższym, niż przeciętne. Dodatkowo w pozwanej jednostce penitencjarnej dokonywane są przez personel medyczny służby zdrowia kontrole --- STRONA 10 --- sanitarno - epidemiologiczne wszystkich pomieszczeń. W ich trakcie nie stwierdzono występowania pleśni na ścianach, ani też jakichkolwiek insektów. Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych przez powoda w poniżającego lub niehumanitarnego traktowania go przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, należy je uz nać za całkowicie bezzasadne. Przede wszystkim trzeba wskazać, iż powód nie wskazuje jakichkolwiek okoliczności wymienianych zarzutów, wysuwając jedynie bezpodstawne oskarżenia wobec funkcjonariuszy wykonujących swoje obowiązki w sposób praworządny i human itarny. W sprawie zarzutu dotyczącego braku opieki medycznej, należy uznać, iż jest on pozbawiony jakichkolwiek podstaw. Powód w chwili przyjęcia do jednostki w dniu 27 maja 2001 r. ważył ok. 64 kg. W chwili obecnej waga wynosi 60,3 kg. Z analizy danych z dokumentacji lekarskiej wynika, że powód ważył podczas osadzenia w różnych jednostkach penitencjarnych od 58 kg. 60,8 kg i nie stwierdzono u niego zaburzeń łaknienia. Z uwagi na przebytą chorobę układu krążenia powód otrzymywał dietę lekkostrawną. W tej sytuacji jest również niewskazane przyjmowanie preparatów zawierających sole metali dwuwartościowych. Dieta powoda jest w pełni zbilansowana, a przede wszystkim zgodna pod względem wartości energetycznej z obowiązującym w tym przedmiocie rozporządzeniem. A zatem mając na uwadze powyższe wbrew twierdzeniom powoda uznać należy, iż miał on także zapewnioną właściwą opiekę medyczną. Powód może również prowadzić korespondencję z różnymi osobami i urzędami. Wszelkie wnioski, zażalenia kierowane czy to do wych owawcy, czy dyrektora ZK posiadają zawsze potwierdzenie wpływu i adnotację o sposobie załatwienia sprawy. Wiele pism sporządzonych przez powoda, a dołączonych do pozwu w ogóle nie zostały do administracji przekazane. W/w kwestię w odniesieniu do koresponde ncji wyjaśnia w sposób należyty notatka służbowa z dnia 30 sierpnia 2018 r. sporządzona przez szer. M .K . Kierowane przez powoda skargi do administracji więziennej i sądów nie zostały w żadnym zakresie uwzględnione. Powód nie wykazał również na czym miała jego zdaniem polegać wirtualna i kreatywna księgowość w pozwanej jednostce penitencjarnej. Oprócz swoich twierdzeń w tym zakresie nie przedstawił Sądo wi żadnych wiarygodnych dowodów , w tym dowodów z dokumentów. W ocenie Sądu ograniczenia, jakich doznawał powód podczas pobytu w pozwanej jednostce penitencjarnej nie naruszały więc nawet w sensie subiektywnym --- STRONA 11 --- jego godności. Panujący w zakładach karnych i aresztach śledczych dyskomfort jest elementem odbywania kary pozbawienia wolności, w związku z czym powód rażąco naruszając porządek prawny, winien liczyć się z karą pozbawienia wolności i wszystkimi ograniczeniami i dolegliwościami z tej kary płynącymi. Zwrócić należy także uwagę, iż niedogodności które spotkały powoda w związku z odbywaniem kary w takim samym stopniu dotyczyły także innych osadzonych. Warunki te zaś były takie jakie w danej sytuacji mogła optymalnie zapewnić administracja zakładu. Jak już wyżej podkreślono, odbywanie kary pozbawienia wolności z natury rzeczy wiąże się z różnego rodzaju dolegliwościami. Tylko dopiero jednak, gdy przybierają one formy poniżania, dokuczania, znęcania itp., czy też pozbawiania osadzonych podstawowych warunków godziwej egzystencji, można by je uznać za bezprawne naruszenie dóbr osobistych w rozumieniu przepisów art. 23 k.c. oraz art. 24 k.c. O takim przypadku nie może być jednak mowy w rozpoznawanej sprawie. Zwrócić też należy uwagę na charakter czynów karalnych popełnionych przez powoda (powód dwukrotnie dopuścił się popełnienia ciężkich czynów przestępczych), które skutkowały ostatecznie wydaniem kilku wyroków skazujących i osadzeniem Go w pozwanej jednostce penitencjarnej na okres 25 lat uzasadnia twierdzenie, że jest osobą mało wrażliwą na krzywdę i cierpienie. Żądanie powoda zasądzenia zadośćuczynienia, w tym kontekście ocenić należy jako sprzeczne z powszechnym poczuciem sprawiedliwości. W tym kontekście wynikły konflikt wartości w postaci naruszenia dóbr osobistych skazanego i z drugiej strony konieczności wykonywania kary trzeba rozstrzygnąć zdaniem Sądu na rzecz tego drugiego dobra. Konieczność wykonywania kary pozbawienia wolności jest wartością nadrzędną mającą na celu uchronienie społeczeństwa przez osobami, które wchodzą w konflikt z prawem takimi jak powód. Stąd też interes społeczny wyrażający się w poczuciu bezpieczeństwa indywidualnego i zbiorowego przemawia za oddaleniem powództwa, nawet gdyby przyjąć, iż naruszono dobra osobiste powoda umieszczając go na jakiś czas w przeludnionej celi. I ten interes przeważa nad potrzebą udzielenia ochrony dobrom osobistym powoda. Mając na uwadze powyższe powództwo oddalono. Na podstawie art. 98 k.p.c. obciążono powoda kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej.