Postanowienie aturze VIII K 149/05 wydał wyrok łączny. A. K. był skazany prawomocnymi wyrokami

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2007 r. II AKa 330/07 TEZA aktualna Wymierzając nową karę łączną w wyroku łącznym, którym podlegają łączeniu wyroki, w których orzeczono zarówno kary za poszczególne przestępstwa jak również kary łączne, a szczególnie ustalając górną granicę kary łącznej, należy mieć na względzie nie tylko granice wymiaru kary łącznej określone w art. 86 § 1 k.k., ale również całą regulację prawną dotyczącą sytuacji skazanego wynikającą z zasad procesu karnego. I - - II III IV - - V VI - UZASADNIENIE Uzasadnienie faktyczne Na wniosek skazanego A. K. Sąd Okręgowy w W. w dniu 31 stycznia 2006 r. w sprawie o sygnaturze VIII K 149/05 wydał wyrok łączny. A. K. był skazany prawomocnymi wyrokami: Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 listopada 2003 r., sygn. akt VIII K 193/02 za przestępstwa popełnione: w dniu z 6 na 7 listopada 1998 roku z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 158 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 10 lat pozbawienia wolności, w dniu z 6 na 7 listopada 1998 roku z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, za które orzeczono karę łączną 12 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 28 maja 2000 roku do dnia 6 grudnia 2001 roku; Sądu Okręgowego w W. z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt VIII K 249/99 za czyn z art. 190 § 1 k.k. popełniony z 6 na 7 listopada 1998 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 28 maja 1999 roku do dnia 28 maja 2000 roku; Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 listopada 2000 roku, sygn. akt VIII K 455/93 za przestępstwo popełnione 26 lipca 1993 roku z art. 280 § 2 k.k. na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych w wysokości 15 złotych każda stawka; Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 marca 2001 roku, sygn. akt XVIII K 90/99 za przestępstwa popełnione: w dniu 7 listopada 1998 roku z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 lat pozbawienia wolności, w dniu 18 maja 1998 roku z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, za które orzeczono karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 7 listopada 1998 roku do dnia 21 kwietnia 1999 roku; Sądu Rejonowego dla W. z dnia 15 lipca 1994 roku, sygn. akt IV K 458/93 za czyn z art. 203 § 1 k.k. z 1969 roku popełniony w dniu 31 lipca 1992 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę 5.000.000 - starych złotych grzywny z zamianą w razie jej nieuiszczenia na 50 dni zastępczej kary pozbawienia wolności; Sądu Rejonowego dla W. z dnia 8 kwietnia 2004 roku, sygn. akt II K 1324/00 za przestępstwa popełnione: w dniu 14 sierpnia 1995 roku z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 2 lat i 3 miesięcy II AKa 330/07 - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie --- STRONA 2 --- - VII - - - - - VIII 1 a b 2 3 4 5 - - - pozbawienia wolności, w dniu 10 czerwca 1995 roku z art. 286 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, za które orzeczono karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 14 sierpnia 1995 roku do dnia 22 sierpnia 1996 roku; Sądu Rejonowego dla W. z dnia 24 czerwca 2005 roku, sygn. akt III K 1049/05 za przestępstwa popełnione: w dniu 29 września 1993 roku z art. 280 § 1 k.k. na karę 2 lat pobawienia wolności, w dniach 3-10 września 1993 roku z art. 278 § 1 k.k. na karę 1 roku pobawienia wolności, w dniu 7 lutego 1994 roku z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1., k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 2 lat pobawienia wolności, w dniu 23 marca 1994 roku z art. 208 k.k. z 1969 roku w zw. z art. 58 d.k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, w dniu 23 marca 1994 roku z art. 212 d.k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, za które orzeczono karą łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 29 września 1993 roku do dnia 20 stycznia 1994 roku i od dnia 23 marca 1994 roku do dnia 10 października 1994 roku; wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 stycznia 2005 roku, sygn. akt VIII K 468/04, łączącego wyroki opisane w punktach I, II, III oraz IV, na karę łączną 15 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem łącznym z dnia 31 stycznia 2006 roku, sygn. akt VIII K 149/05 Sąd Okręgowy w W.: na podstawie art. 569 § 1 i 2 k.p.k., art. 575 k.p.k. oraz art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. rozwiązał wyrok łączny opisany w punkcie VIII oraz rozwiązał kary łączne orzeczone wyrokami opisanymi w punktach I, IV, VI i VII oraz połączył: wyroki opisane w punktach I, II, IV oraz VI i wymierzył A. K. karę łączną 15 lat pozbawienia wolności, wyroki opisane w punktach III, V oraz VII i wymierzył A. K. karę łączną 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na poczet kary łącznej orzeczonej w pkt. 1a.) zaliczył okresy pozbawienia wolności od 14 sierpnia 1995 roku do dnia 22 sierpnia 1996 roku, od dnia 7 listopada 1998 roku do dnia 21 kwietnia 1999 roku, od dnia 28 maja 1999 roku do dnia 19 grudnia 2002 roku, a także ustalił, jako początek odbywania przez skazanego tej kary łącznej dzień 13 stycznia 2003 roku, zaś na poczet kary łącznej orzeczonej w pkt. 1b.) zaliczył okresy pozbawienia wolności skazanego od 29 września 1993 roku do dnia 20 stycznia 1994 roku oraz od dnia 23 marca 1994 roku do dnia 10 października 1994 roku; ustalił, iż w pozostałym zakresie ww. połączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu; zasądził na rzecz adw. S. L. kwotę 120 zł oraz VAT z tytułu nieopłaconych kosztów obrony z urzędu; na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Postanowieniami z dnia 13 marca 2006 roku i 15 maja 2006 roku wydał w trybie art. 420 § 2 k.p.k. decyzje dotyczące zaliczenia okresów tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności. Wyrok w części zaskarżył obrońca skazanego A. K., tj. w zakresie punktu 1 podpunkt b), gdzie wyroki opisane w pkt. III, V i VII połączono i wymierzono karę łączną 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokowi temu zarzucił na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na wadliwym ustaleniu, iż przy wymiarze kary łącznej w skarżonym zakresie nie może w kontekście osoby sprawcy zastosowanie mieć zasada pełnej absorpcji, a nadto pominięcie w ramach ustaleń faktycznych: aktualnego stanu zdrowia skazanego, tj. przebytej operacji mózgu, braku kości czaszki, wreszcie konieczności wykonania kolejnej operacji - co winno być co najmniej przedmiotem rozważań w kontekście oceny prognozy na przyszłośći świadomości konsekwencji łamania porządku prawnego (vide: k. 5 motywów wyroku), faktu, iż proces resocjalizacyjny przynosi pożądane efekty, czego wyrazem jest fakt, iż co najmniej od roku 2000 wobec skazanego administracja penitencjarna nie ma praktycznie żądnych zastrzeżeń. --- STRONA 3 --- Podnosząc te zarzuty obrońca na zasadzie art. 427 § 1 i art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku (w zakresie pkt 1 pod pkt b) i zastosowanie przy wymiarze łącznej kary pozbawienia wolności po myśli art. 85 i 86 k.k. zasady pełnej absorpcji. Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Wniesienie apelacji przez obrońcę skazanego A. K. skutkowało zmianą zaskarżonego przez niego wyroku łącznego. Doszło jednak do tego nie z uwagi na podzielenie zarzutów stawianych przez obrońcę wyrokowi I instancji, a w trybie art. 440 k.p.k., bowiem utrzymanie tego orzeczenia w mocy w zaskarżonej części byłoby rażąco niesprawiedliwe z uwagi na to, iż Sąd Okręgowy w W. wydając tej treści orzeczenie, postąpił wbrew regułom wyrokowania łącznego. Wbrew wywodom apelacji, w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy przekonywująco wykazał, iż skazany A. K. nie zasługuje na dobrodziejstwo pełnej absorpcji poszczególnych kar pozbawienia wolności podlegających połączeniu w ramach wyroku łącznego, w zakresie w jakim został zaskarżony (pkt. 1 podpunkt b). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy przy orzekaniu tej kary łącznej wziął nie tylko pod uwagę ogólne dyrektywy wymiaru kary, a w szczególności cele wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ale również związek przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi czynami oraz małą zwartość czasową między nimi. Analizując zachowanie skazanego, gdy przebywał on na wolności zauważył, iż A. K. łamał porządek prawny i co należy podkreślić, był już wielokrotnie karany, na przestrzeni 5 lat popełnił 14 przestępstw. Słusznie podkreślił również Sąd I instancji, iż skazany jest osobą zdemoralizowaną, a jego demoralizacja ulegała coraz większemu pogłębieniu o czym mogą świadczyć popełniane przez niego coraz poważniejsze przestępstwa, ostatecznie popełnił on przestępstwo zabójstwa. Sąd orzekający dostrzegł również okoliczności, które powstały po wydaniu wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego, a które wskazują na prawidłowy przebieg i postępy procesu resocjalizacji skazanego. Faktycznie, ma rację obrońca, iż w uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd Okręgowy wskazuje, iż skazany jest uczestnikiem nieformalnych struktur podkultury przestępczej, jednakże trudno z tego powodu robić mu zarzut, skoro jest to okoliczność faktyczna stwierdzona w oparciu o treść opinii Dyrektora Aresztu Śledczego w Warszawie Białołęce z 13 maja 2005 roku (k. 33-35). W swojej apelacji obrońca nie zauważa jednak, iż Sąd Okręgowy wskazując na tą okoliczność podkreślił równocześnie, iż skazany na tym tle nie wykazuje aktywności i był on wielokrotnie nagradzany, zaś wobec przełożonych zachowuje się regulaminowo i całe zachowanie A. K. w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności zostało ocenione jako poprawne. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Orzekający w sposób wnikliwy przeanalizował treść opinii o skazanym i wyciągnął z niej prawidłowe wnioski. Podkreślić należy, iż Dyrektor Zakładu Karnego w S. w swojej opinii z 13 listopada 2007 roku (k. 218-219), o którą zwrócił się Sąd Apelacyjny na wniosek obrońcy, również wskazuje, iż skazany jest uczestnikiem struktur nieformalnych, jednakże konfliktów na tym tle nie odnotowano. Z opinii aktualnej wynika, iż ta okoliczność w dalszym ciągu nie jest przeszkodą do uznania za poprawne zachowania się skazanego w trakcie pobytu w jednostkach penitencjarnych. W odróżnieniu od uzasadnienia apelacji ogólnikowego i lakonicznego, które nie powołuje się w zasadzie na żadne nowe okoliczności, motywacja stanowiska Sądu orzekającego jest stosunkowo obszerna i przekonująca i nie może być kwestionowana. Ma rację obrońca skazanego, iż stan zdrowia A. K. nie był przedmiotem rozważań Sądu Okręgowego, jednakże należy podkreślić, iż okoliczność ta nie była podnoszona, jako istotna dla wymiaru kary łącznej, w trakcie prowadzonego postępowania o wydanie wyroku łącznego, chociaż z pewnością była znana Sądowi, gdyż skazany wnosząc o przyśpieszenie wydania wyroku łącznego, wskazywał na konieczność poddania się zabiegowi operacyjnemu (k. 67). Zdaniem Sądu Apelacyjnego stan zdrowia skazanego nie jest jednak okolicznością, którą winien brać pod uwagęSąd Orzekający przy wymiarze kary łącznej w wyroku łącznym. W przypadku natomiast starania się skazanego o przerwę w karze z pewnością stan jego zdrowia wynikający z doznanego urazu będzie miał decydujące znaczenie. Należy również zauważyć, iż konieczność odbycia przez skazanego kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności orzeczonej również tym wyrokiem, co do której nie został wniesiony środek odwoławczy, a na co powołuje się obrońca w swojej apelacji, nie może miećdecydującego znaczenia dla wymiaru orzeczonej tymże wyrokiem kary łącznej, co do której rozpoznawana jest przedmiotowa apelacja. Zdaniem Sądu Apelacyjnego okoliczności powyższe nie wskazują więc na istnienie lub przewagę okoliczności łagodzących, które uzasadniałyby orzeczenie kary łącznej zgodnie z zasadą pełnej absorpcji, a więc w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności, o co wnosiłw swojej apelacji obrońca skazanego A. K. Sąd Okręgowy słusznie zastosował wobec skazanego zasadę częściowej absorpcji. --- STRONA 4 --- - - - - Sąd Apelacyjny uznał jednak, iż wyrok Sądu Okręgowego musi ulec zmianie w zaskarżonej części. Z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, iż Sąd I instancji w pełni akceptuje wynikającą z orzecznictwa Sądu Najwyższego zasadę niepogarszania przez orzeczenie wyroku łącznego dotychczasowej sytuacji skazanego, równocześnie postępuje wbrew tym zasadom, stając się tym samym niekonsekwentnym. Przypomnieć należy, iż do chwili wydania przedmiotowego wyroku łącznego skazany miał do odbycia łącznie 22 lata pozbawienia wolności. Wynikało to z sumy kar: kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w W. z 3 stycznia 2005 roku w sprawie VIII K 468/04, kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z 15 lipca 1994 w sprawie IV K 458/93, kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z 8 kwietnia 2004 roku w sprawie II K 1324/00, oraz kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z 24 czerwca 2005 roku w sprawie III K 1049/05. Sąd Okręgowy natomiast obecnie w zaskarżonym wyroku łącznym orzekając wobec skazanego dwie kary łączne w wysokości 15 lat pozbawienia wolności oraz 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, tak ukształtował obowiązek odbycia przez niego kar, iż miałby skazany do odbycia 23 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Orzekający zauważając, iż suma obu kar łącznych orzeczonych przedmiotowym wyrokiem jest wyższa niż suma kar podlegających odbyciu przez skazanego na podstawie wyroków podlegających wykonaniu przed ewentualnym uprawomocnieniem niniejszego wyroku, stwierdza, iż jego zdaniem nie została złamana zasada niepogarszania dotychczasowej sytuacji skazanego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie można zgodzić się z tym stwierdzeniem i nie do zaakceptowania jest uzasadnienie stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie, iż wymiaru tych kar w ogóle nie można porównywać, gdyż ukształtowane one zostały w odmienny sposób. Wskazuje to jednoznacznie, iż w zasadzie Sąd Okręgowy prezentuje odosobniony pogląd w orzecznictwie sądowym, który jednak znajduje aprobatę niektórych przedstawicieli doktryny, a który budzi jednak wiele kontrowersji, iż poprzednio orzeczona kara łączna czy też kary łączne nie mają jakiegokolwiek wpływu na nowo orzekaną karę łączną i sąd nie jest związany wcześniej wymierzonymi karami łącznymi. Zaakceptowanie orzeczenia Sądu I instancji wskazywałoby, iż w istocie Sąd Apelacyjny podziela również ten pogląd. Jednakże zdaniem Sądu Apelacyjnego takiego poglądu nie da się pogodzić z istotą instytucji wyroku łącznego. Przypomnieć należy, iż kwestia granic wymiaru kary łącznej w wyroku łącznym jest przedmiotem analizy i dyskusji od wielu lat. W niektórych orzeczeniach Sądu Najwyższego wskazuje się, iż wprawdzie łączy się kary wymierzone za poszczególne przestępstwa, ale ze względu na prawomocność rzeczy osądzonej granice nowej kary łącznej wyznaczają także poprzednie kary łączne (por. wyrok SN z 22.3.1973, I KR 425/72, OSNKW 1973/7-8/96, wyrok SN z 20.3.1995, II KRN 2/95, OSNKW 1995/3-4/17). Niektóre natomiast orzeczenia nie mówią wprost o powadze rzeczy osądzonej, ale o "śladzie" pozostawionym przez poprzednio orzeczoną karę łączną, istotnym dla kształtowania nowych granic kary łącznej do tego stopnia, iż nowa kara łączna nie może być niższa od rozwiązanej kary łącznej (por. wyrok SN z 16.8.1968, V KRN 490/68, OSPiKA 1970/2/37, wyrok SN z 9.7.1980, V KRN 139/80, OSN Pr. Gen. 1981/6/64). Podkreślić jednakże należy, iż niemalże konsekwentnie we wszystkich dotychczasowych orzeczeniach Sądu Najwyższego wyrażano pogląd, iż orzeczenie kary łącznej w wyroku łącznym nie może pociągać skutków mniej korzystnych od tych, jakie wypływają dla skazanego z wykonania poszczególnych kar podlegających połączeniu (por. wyrok SN z 31.8.1971, V KRN 322/71, LEX nr 16628, wyrok SN z 6.9.2000, III KKN 340/00, LEX nr 51106, wyrok SN z 22.6.2004, V KK 50/04, LEX 109520). Zdaniem Sądu Apelacyjnego taka interpretacja treści art. 86 § 1 k.k., iż kara łączna nie może stwarzać większych dolegliwości od tych, które wiązałyby się z wykonywaniem kolejnych poszczególnych wyroków nie stoi w sprzeczności z ostatnio wyrażonym poglądem Sądu Najwyższego w postanowieniu z 4 lipca 2007 roku (sygn. V KK 419/06, OSNKW 2007/10/74). W swoim orzeczeniu Sąd Najwyższy potwierdził dotychczasowe stanowisko Sądu Najwyższego, iż w razie potrzeby wydania wyroku łącznego obejmującego wyroki, w których między innymi poprzednio wymierzono karę łączną węzeł łączący te kary ulega rozwiązaniu, wskutek czego w nowym wyroku łącznym podlegają połączeniu kary orzeczone za poszczególne przestępstwa. Dodatkowo podkreślił, iż granice wymiaru kary łącznej, określone w art. 86 § 1 in princ. k.k. obowiązują, lege non distinguente, zarówno w wypadku jednoczesnego orzekania tej kary, jak i w wypadku orzekania jej w wyroku łącznym - niezależnie od tego, czy wyrokami podlegającymi łączeniu orzeczono wyłącznie kary za poszczególne przestępstwa, czy także kary łączne. Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje tą tezę, bowiem wynika ona wprost z treści przepisu art. 86 § 1 k.k. Nie można jednak zgodzić się w pełni z uzasadnieniem tegoż postanowienia Sądu Najwyższego wskazującego, iż uprzednio orzeczone kary łączne nie mogą mieć jakiegokolwiek wpływu na nowo orzekaną karę łączną. Zdaniem Sądu Najwyższego wyrażonym w tym orzeczeniu tego rodzaju pogląd jedynie jest wynikiem zabiegu interpretacyjnego, którym to nie można zmieniać treści przepisu art. 86 § 1 k.k. i nie do przyjęcia jest stan, w którym obok ustawowych granic kary łącznej, równoważne prawnie - czy nawet istotniejsze - są również inne, pozaustawowe granice wymiaru tej kary. --- STRONA 5 --- Przypomnieć bowiem należy, na co wskazywał m.in. w swoim wyroku z 8 grudnia 2003 roku Sądu Najwyższego, sygn. V KK 288/03, iż wyrok łączny jest instytucją karnoprocesową, której zadaniem jest realizacja prawa karnego materialnego (Prok. i Pr. 2004/3/14). To właśnie skazany składając wniosek o wydanie wyroku łącznego ma interes prawny oparty na prawie materialnym, a to art. 85 k.k. Ochrona jego interesu procesowego jest gwarantowana przez normy prawa procesowego w tym przez podstawowe zasady procesu karnego. W tym miejscu należy wskazać m.in. na zasadę kontradyktoryjności wyrażającą się m.in. w dążeniu przez skazanego do korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia procesu w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż żaden skazany nie złożyłby wniosku o wydanie wyroku łącznego w sytuacji, gdyby wiedział, iż możliwe jest wydanie orzeczenia mniej korzystnego niż wynikałoby to z jego dotychczasowej sytuacji prawnej. Z tym problemem niewątpliwie związany jest obowiązek informowania uczestników procesu o ich prawach i obowiązkach, wynikający z treści art. 16 k.p.k., a który jest gwarantem zasady uczciwego i rzetelnego procesu. Zasadniczym bowiem celem instytucji określonej w art. 16 k.p.k. (uprzednio art. 10 d k.p.k.) jest ochrona interesów procesowych uczestników postępowania. Aktualna jest w tym zakresie teza postanowienia Sądu Najwyższego, z której wynika, iż prawidłowa realizacja dyrektyw zawartych w art. 10 (obecnie 16) k.p.k. ma na celu niedopuszczenie do ujemnych następstw procesowych dla uczestników postępowania z racji ich nieznajomości prawa (postanowienie SN z 5 stycznia 1974, IV KZ 267/73, OSNKW 1974, nr 4, poz. 77). Powyższe wskazuje, iż wymierzając nową karę łączną w wyroku łącznym, którym podlegają łączeniu wyroki, w których orzeczono zarówno kary za poszczególne przestępstwa jak również kary łączne, a szczególnie ustalając górną granicę kary łącznej, należy miećna względzie nie tylko granice wymiaru kary łącznej określone w art. 86 § 1 k.k., ale również całą regulację prawną dotyczącą sytuacji skazanego wynikającą z zasad procesu karnego. Skazany składając wniosek o wydanie wyroku łącznego, nie może ponosić negatywnych skutków takiego swojego działania, a więc wobec niego nie może zapaść rozstrzygnięcie, które pociągałoby za sobą mniej korzystne skutki od tych, które wynikają z wykonywania kar orzeczonych poszczególnymi wyrokami. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny zmienił wyrok w zaskarżonej części i orzeczoną w punkcie 1b karę łączną 8 lat i 6 miesięcy złagodził skazanemu A. K. do 7 lat pozbawienia wolności. Orzekając karę łączną w tej wysokości Sąd Apelacyjny miał na uwadze wszelkie okoliczności, które były brane pod uwagę przez Sąd Okręgowy przy orzekaniu kary łącznej, a co do których Sąd Apelacyjny wyraził już powyżej swoje akceptujące stanowisko. Uznając, iż okoliczności te nie pozwalają na ukształtowanie kary łącznej przy zastosowaniu pełnej absorpcji, Sąd Apelacyjny przyjął tą samą zasadę wymiaru kary łącznej, co Sąd I instancji. Sąd Apelacyjny doszedł bowiem do przekonania, że łączna kara pozbawienia wolności wymierzona skazanemu, przy zastosowaniu zasady częściowej absorpcji w wymiarze 7 lat pozbawienia wolności, odpowiada dyrektywom wymiaru kary i nie nosi cech niewspółmierności w sensie surowości. Orzeczenie wydane obecnie wobec A. K. nie jest mniej korzystne niż jego uprzednia sytuacja prawna. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 624 k.p.k., mając na względzie sytuację majątkową skazanego oraz okres, do którego będzie on przebywał w zakładzie karnym, zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym obciążając nimi Skarb Państwa. Na zakończenie należy jedynie zwrócić uwagę Sądu Okręgowego na konieczność ponownego sprawdzenia okresów rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego, które winny podlegać zaliczeniu na poczet orzeczonych kar łącznych i ewentualnie podjęcie decyzji w trybie art. 420 k.p.k. Mając powyższe na względzie, Sąd Apelacyjny na mocy art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w części dyspozytywnej orzeczenia.