Postanowienie aturą

--- STRONA 1 --- POSTANOWIENIE Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2011 III KZ 76/11 Przesłanki uzasadniające wyznaczenie przez sąd, na wniosek zainteresowanego, adwokata z urzędu – niezamożność i interes wymiaru sprawiedliwości – muszą wystapić łącznie LEX nr 1055037 1055037 Dz.U. 2008.133.848; art 22; art 30 § 2 Skład orzekający: Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Artymiuk Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie Jana L. I Edyty G. obwinionych z art 145 kw i z art 109 § 1 kw, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2011r zażalenia oskarżycielki posiłkowej Marii K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 8 sierpnia 2011r o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Z. Z dnia 12 listopada 2009r utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Z. Z dnia 14 października 2009r postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Uzasadnienie faktyczne: Postanowieniem z dnia 12 listopada 2009r Sąd Okręgowy w Z po rozpoznaniu zażalenia oskarżycielki posiłkowej Marii K na postanowienie Sądu Rejonowego w Z z dnia 14 października 2009 r o umorzeniu postępowania, zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Pismem z dnia 20 czerwca 2011r oskarżycielka posiłkowa Maria K wniosła o wznowienie przedmiotowego postępowania, a jednocześnie o wyznaczenie jej – z uwagi trudne warunki materialne – na potrzeby tego postępowania pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 4 lipca 2011r Przewodniczący wydziału karnego Sądu Apelacyjnego, nie uwzględnił wniosku oskarżycielki posiłkowej o wyznaczenie jej pełnomocnika z urzędu, wzywając jednocześnie Marię K. do usunięcia braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania przez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata z wyboru, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu (oskarżycielka posiłkowa wezwanie otrzymała w dniu 6 lipca 2011r) – w tym okresie Maria K. ponowiła jedynie żądanie wznowienia postępowania i wyznaczenia adwokata z urzędu- zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2011r wydanym pod wskazaną wyżej sygnaturą, na podstawie art 120 § 2 kpk w zw z art 429 § 1 kpk i art 545 § 1 kpk oraz art 113 § 1 kpw odmówiono przyjęcia wniosku, wymienionej o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w Z. Zarządzenie powyższe zaskarżyła Maria K.. W złożonym w terminie zażaleniu, wskazując na okoliczności związane z prawomocnie zakończonym postępowaniem oraz podkreślając swoją trudną sytuację materialną, wniosła po raz kolejny o wznowienie postępowania oraz wyznaczenie na potrzeby tego postępowania adwokata z urzędu Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje --- STRONA 2 --- Zażalenie Marii K okazało się bezzasadne W postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia, stosownie do treści art 113 § 1 kpw stosuje się odpowiednio przepisy procedury karnej, w tym art 545 § 2 kpk, przewidujący w tego rodzaju wypadkach przymus adwokacko-radcowski. Obowiązek sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania przez adwokata lub radcę prawnego dotyczy przy tym zarówno wnioskującego o wznowienie obwinionego, jak i występującego w sprawie oskarżyciela posiłkowego. Nie dopełnienie wskazanego wymogu formalnego (sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie przez samą stronę tego postępowania ) skutkować musi, po wcześniejszym wezwaniu jej do usunięcia braku, wydaniem decyzji, o której mowa w art 120 § 2 kpk,również stosowanego odpowiednio (art 113 § 1 kpw w zw z art 545 § 1 kpk w zw z art 429 § 1 kpk) Tego rodzaju sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, bowiem oskarżycielka posiłkowa, wezwana zarządzeniem z dnia 4 lipca 2011r uzupełnienia braku formalnego swojego własnoręcznego wniosku o wznowienie postępowania przez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata ustanowionego z wyboru, braku tego w zakreślonym terminie nie usunęła. Uprawniało to Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego do postąpienia po myśli powołanego wyżej art 120 § 2 kpk, zaś zasadności wydanej w tym przedmiocie decyzji procesowej skarżąca w swoim zażaleniu nie podważyła. W szczególności nie mogły mieć w tym zakresie jakiegokolwiek znaczenia te wszystkie, powoływane przez autorkę zażalenia,okoliczności, które związane są z konfliktem sąsiedzkim między nią a Janem L i Edytą G. Oceny, co do trafności zaskarżonego zarządzenia nie mogło również zmienić kwestionowane przez oskarżycielkę posiłkową wcześniejszej decyzji organu procesowego o odmowie wyznaczenia jej na potrzeby postępowania wznowieniowego pełnomocnika z urzędu. Powodem tej odmowy, jak wynika z uzasadnienia zarządzenia z dnia 4 lipca 2011 r było z jednej strony nie wykazanie przez wnioskodawczynię, że nie jest w stanie ponieść kosztów reprezentowania jej przez adwokata ustanowionego z wyboru bez poważnego uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny, z drugiej zaś brak w tym zakresie interesu wymiaru sprawiedliwości. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wskazane wyżej przesłanki uzasadniające wyznaczenie przez sąd, na wniosek zainteresowanego, adwokata z urzędu – niezamożność i interes wymiaru sprawiedliwości -muszą wystąpić łącznie. Stanowi o tym art 22 kpw stosowany odpowiednio do pełnomocnika na podstawie art 30 § 2 kpw. Maria K w toku całego postępowania, zaj=inicjowanego jej pismem z dnia 20 czerwca 2011r nie wykazała odpowiednimi dokumentami stanu swojej niezamożności, w tym również i tego, że uszczerbek dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny w jej wypadku – przy ustanowieniu pełnomocnika z wyboru – byłby „poważny”. Co więcej, w swoich ponawianych żądaniach wyznaczenia pełnomocnika z urzędu, w tym zawartym w niniejszym zażaleniu, całkowicie pominęła i to, że za wyznaczeniem w takim wypadku adwokata lub radcy prawnego w celu udzielenia pomocy prawnej z urzędu przemawiać musi także „dobro wymiaru sprawiedliwości” co trafnie podkreślone zostało w zarządzeniu z dnia 4 lipca 2011r. Uwzględniając nieskomplikowany charakter niniejszej sprawy, zawarte w powołanym zarządzeniu stwierdzenie, że interes wymiaru sprawiedliwości nie wymaga wyznaczenia w tym wypadku adwokata z urzędu, było jak najbardziej zasadne i zwalniało – wydającego zarządzenie – od wezwania wnioskującej o wznowienie do udokumentowania w sposób prawidłowy swojej niezamożności. Uwzględniając powyższe, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zaskarżonego zarządzenia, wydanego zgodnie z obowiązującymi, a powołanymi w nim przepisami, którego zasadności nie podważyła także zawarta w uzasadnieniu Marii K argumentacja. Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.