Postanowienie atur

--- STRONA 1 --- 30 W J2?/08 ' / v KK 279105  tekst . , ' ‘ aa'1oa@¢a¢eLw1¢L g6eéi$¢l as u.»}fgw°4Y" 1 M 1:431‘ _.. PM4 PM’? WW Postanowienie  Sqdu Najwyzszego z dnia 9 marca 2006 r. V KK 279105 1. Uchybienie W postaci biednego odnotowania nazwisk iawnikéw przez protokolanta de facto stanowi obrazg art. 148 § 1 pkt 1 k.p.k., niemajqcqjednak istotnego wplyw na treésé rozstrzygnigcia. 2. Czyn polegajacy na umyélnym spowodowaniu naruszenia czynnoéci narzqdéw cia1‘a pokrzywdzonego tnuajqcy nie diuzej niz 7 dni, jakkolwiek p0pe1ni0ny w ramach tego samego zdarzenia historycznego, nie jest jednak tozsamy z czynem polegajqcym na nieumyélnym zniszczeniu mienia naieiqcego do tegoz pokrzywdzonego przez tego samego sprawg. LEX nr 180771 * ~ 180771 ,  Qz..lJ2j_9_9.7L8_9.55_5: a1;L__1A8; 6.0 4_3§_p.1&T_2 Ilz.U.1.9.9.L8i3553:a_|1. 152; attufifi  Sklad orzekajqcy Przewodniczqcy: Scgdzia SN Feliks Tarnowski. Sedziowie SN: Jan Bogdan Rychlicki (spr.}, Ewa Struzyna. Prokurator Prokuratury Krajowej: Krzysztof Parchimowicz. Sentencja Sad Najwyzszy w sprawie Marka K. skazanego z a::tJ5J_§JZ k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dnfu 9 marca 2006 r. kasacji, wniesionej przez obrofice od wyroku Sqclu Okregowego 2 dnia 16 grudnia 2004 r., zmieniajqcego wyrok Sqdu Rejonowego z dnia 19 kwietnia 2004 r.,  '  oddala kasacjejako oczywiécie bezzasadnq, a kosztami sqdowymi postepowania kasacyjnego obciqza skazanego. Uzasadnienie faktyczne Marek K. zostai oskarzony 0 przestepstwo okreélone w k.I<., a polegajqce na tym, Ze w dniu 15 maja 1999 r. poprzez uderzenie rekq w twarz Ryszarda K. spowodowal u niego obiuzowanie trzech zebéw, pegknigcie jednego zqba oraz obrzgk warg, co naruszylo Prawidtowe funkcjonowanie rnarzqdéw ciaia pokrzywdzonego na okres powyzej 7 dni. Sqd Rejonowy wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2004 r. uzna% Marka K. za winnego popemienia zarzucanego mu, czynu z ustaieniem, i2 naruszenie prawidlowej czynnoéci ciala nastqpil na okrés do 7 dni oraz Ze swoim zachowaniem wyczerpal znamiona wystepku okreélonego w all 152 § 2 k.k. i za to napodstawie ant 152 § 2 |<.k. wymierzyi mu Kare 6 miesiecy pozbawienia wolnoéci z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres préby lat 2, zobowiqzujqc oskarzonego do uiszczenia éwiadczenia pieniqznego w kwocie 1.000 2% na rzecz Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Oséb z Upoéledzeniem Umystowym w terminie 2 miesiecy 0d daty uprawomocnienia sie wyroku. Apeiacjg od tego wyroku wniC>s1 obrofica oskeuionego i zaskarzajqc orzeczenie w caioéci zarzucii: "kwalifikowanq obraze przepiséw postqpowania, wyrazajqcq sia tym, ii sklad Sadu na rozprawie w dniu 2 paédziernika 2003 r. ulegl zmianie, a rozprawa by1a kontynuowana w daiszym ciqgu, a nie prowadzona od poczqtku, biqd w ustaleniach faktycznych przyjegtych za jego podstawe, majqcy wpiyw na treéé wyroku, przez niesluszne uznanie, 12 oskarzony Marek K. dopuécil sh? zarzucanego mu przestepstwa, pomimo tego, i2 zgromadzony w sprawie materiai dowodowy na to nie pozwala". Skarzqcy wniés1 0 uchylenie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie 0 zmianq zaskarzonego ' wyroku przez uniewinnienie oskarzonego od popeinienia zarzucanego mu czynu. ‘ Sad Okrggowy wyrokiem z dnia 16 grudnia 2004 r. zmieni1zasi<ar2ony wyrok w ten sposéb, 2e: ' 1} w miejsce kary pozbawienia wolnoéci wymielzyi oskarzonemu karg grzywny w wysokoéci 50 stawek dziennych po 20 21 kazda; _ A 2) uchy|i1 rozstlzygnigcie dotyczqce warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary i éwiadczenia pienieznego; 3) na podstawie a_rj.__4J_§_1 k.k. or2ek1 od oskarzonego nawiqzkg: w kwocie 1.000 21 na rzecz Poiskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osbb z Upoéledzeniem Umysiowym, w pozostalej czqéci zaskarzony wyrok utrzymai w mocy. Kasacjg od tego wyroku wraz w wnioskiem 0 wstrzymanie wykonania zaskarzonego orzeczenia wniési obrofica oskarzonego. Zaskarzajqc orzeczenie w caloéci zarzucil ratqcq obraze przepiséw postzgpowania okreélonq w a_cL_4j39_§_'L p_1;_L_2 k.p.k. wynikajqcq z faktu zaniechania uchyienia zaskarzonego wyroku Sqdu Rejonowego pomimo prowadzenia rozprawy przez ten Sad w dalgzyrn ciqgu w sytuacji zmiany sk1adu s¢c_izipwskIego, ktén; nastqpil na rozprawie prowadzonej w dniu 2 paidziernika 2003 r. Na tej podstawie autor kasacji wniés% 0 uchylenie zaskamonego wyroku oraz wyroku Sqdu pierwszej instancji i przekazanie sprawy Sqdowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. System lnformacji Prawnej Lex [Lex Omega) 4912012 ;D0 W zer/08 ' _-f v kk zrercs - tekst . , ' ' ae'1z›fiø‹a'=eLr„¿==L găeäßit- .is miřfāwfiw 1 M wyj' _..- P¿*"7¿ Püł? WF' Postanowienie ' Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r. V KK 279105 1. Uchybienie w postaci błędnego odnotcwania nazwisk ławników przez protokolanta de facto stanowi obrazę art. 148 § 1 pkt 1 k.p.k., niemającąjednak istotnego wpływ na treść rozstrzygnięcia. 2. Czyn polegający na umyslnym spowodowaniu naruszenia czynności narządów ciała pokrzywdzonego trwający nie dłużej niż 7 dni, jakkolwiek popełniony w ramach tego samego zdarzenia historycznego, nie jest jednak tożsamy z czynem polegającym na nieumyślnym zniszczeniu mienia należącego do tegoż pokrzywdzonego przez tego samego sprawę. LEX nr 180771 * ~ 180771 .', ' Dz..lJuJ_9_9_7Ĺ._8_9.55_5: aLL__1A8; ati. -'Ł3§_p_kT_2 Ĺlz.U.1„9_EžL8i3-553: an. 152; artzäzê - Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SN Feliks Tarnowski. Sędziowie SN: Jan Bogdan Rychlicki (spr.}, Ewa Strużyna. Prokurator Prokuratury Krajowej: Krzysztof Parchimowicz. senfencja Sąd Najwyższy w sprawie Marka K. skazanego z ar:tJ5J_§2 k.k., po rozpoznaniu w izbie Karnej na rozprawie w dniu 9 marca 2006 r. kasacji, wniesione] przez obroncę od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 grudnia 2004 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 19 kwietnia 2004 r., - ` -- oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. Uzasadnienie faktyczne Marek K. został oskarżony o przestępstwo określone w k.k., a polegające na tym, że w dniu 15 maja 1999 r. poprzez uderzenie ręką w twarz Ryszarda K. spowodował u niego obluzowaníe trzech zębów, pęknięcie jednego' zęba oraz obrzęk warg, co naruszyło Prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni. Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2004 r. uznał Marka K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z ustaleniem, iż naruszenie prawidłowej czynności ciała nastąpił na okres do 7 dni oraz że swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku określonego w an. 152 § 2 k.k. i za to napodstawie art 152 § 2 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 2, zobowiązując oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 1.000 zł na rzecz Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym w- terminie 2 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. Apeiację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego i zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił: "kwalifikowaną obrazę przepisów postępowania, wyrażającą się tym, iż skład Sądu na rozprawie w dniu 2 października 2003 r. uległ zmianie, a rozprawa była kontynuowane w daiszym ciągu, a nie prowadzona od początku, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść wyroku, przez niesłuszne uznanie, iż oskarżony Marek K. dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, pomimo tego, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy na to nie pozwala". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego ` wyroku przez uníewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. “ Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 16 grudnia 2004 r, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: ` 1) w miejsce kary pozbawienia wolności wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 zi każda; , , 2) uchylił rozstrzygnięcie dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary i świadczenia pieniężnego; 3) na podstawie art.„_4J_§_1 k.k. orzekł od oskarżonego nawiązkę w kwocie 1.000 zł na rzecz Poiskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym, w pozostałej częsci zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kasację od tego wyroku wraz w wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił rażącą obrazę przepisów postępowania określoną w aĽL_4j59_§_'t p„k,L_2 k.p.k. wynikającą z faktu zaniechania uchylenia zaskarżonego wyroku -Sądu Rejonowego pomimo prowadzenia rozprawy przez ten Sąd w dalszym ciągu W sytuacji zmiany składu sędzipwskiego, który nastąpił na rozprawie prowadzonej w dniu 2 października 2003 r. Na tej podstawie autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 4912012 --- STRONA 2 --- 2 2 if 2 i if . H _v KK 279105_tekst Prokurator Prokuratury Okrogowej w odpowiedzi na kasacjo wniési 0 jej oddalenie jako oczywiécie bezzasadnej. Sad Najwyzszy postanowieniem z dnia 20 paidziemika 2005 r. nie" uwzgiodnii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarzonego orzeczenia. Uzasadnienie prawne Sad Najwyzszy po wysiuohaniu na rozprawie obroficy I skazanego popierajqcych kasacjo oraz prokuratora Prokuratury Krajowej, ktory wnoszqc o oddalenie kasacji, jako oczywiécie bezzasadnej, na podstawie fiLL..$LB w zw. z a k.p.i<. ziozyi wniosek "0 uchylenie wyrokow obu instancji i umorzenie postopowania przeciwko Markowi K", zwazyi. co nastopuje: Co do kasacji obrorficy. Kasacja podlegaia oddaleniu jako oczywiéoie bezzasadna z nastopujqcych powodéw. Podniesiony w niej zarzut nienaiezytej obsady skiadu orzekajqcego sqdu pierwszej instancji w toku rozprawy prowadzonej w dniu 2 patdziernika 2003 r., jako tzw. bezwzgledny powod odwokawozy w rozumieniu a1f.__43_9_§.L;1is_L2 k.p.k., jest bezzasadny. Jak wynika w uzasadnienia zaskarzonego wyroku said odwoiawczyg rozpoznajqc tenze zarzut siusznie odwoiai sio do tezy posiaoowienia Sqdu Najwyzszego z dnia 19 marca 1977 r. II K2 55177, OSNKW 1977, z. 45. poz. 46. Zawarty _w niej pogiqd, ze bezwzglodne przyczyny odwoiawcze okreélone w ai:t._3_&8_pi1t_2 k.p.k. zachodzq tylko wtedy, gdy wymienione w {ym przepisie uchybienia istniaiy w rzeczywistoéci, a nie pozornie w wyniku nieprawidiowego sporzqdzenia protokoiu rozprawy, na gruncie ]g.p_Jg 1997 r. nadal jest aktualny. Z zaiqczonych na K. 394398 oswiadczefi iawnikow oraz protokolanta wynika, i2 w dniu 2 pazdziernika 2003 r, sqd ten byi nalezycie obsadzony. a zaistniaie uchybienie w postaci biodnego odnotowania nazwisk iawnikow przez protokolanta de facto stanowi obrazo a k.p.k., niernajqcq jednak istotnego wpiyw na treéo rozstizygniocia. Wprawdzie skarzqcy na poparcie swojego stanowiska odwoiai sie do wynoku Sagdu Najwyzszego z dnia 9 listopada 1979 r. ll! KR 327/79, OSNPG 1980/G, poz. B7, to zauwaiyé nalezaio, i2 wskazana tam sytuacja prooesowa byia odmienna od sytuacji wystepujqcej w niniejszej sprawie. W protokole rozprawy brak byio nazwisk iawnikow oraz prokuratora wystepujqcego 2 oskarienia publicznego. Powyzsze w ocenie Sqdu Najwyzszego stanowiio istotnq obrazo przepisow postopowania, w tym a_cL19_§_1 k.p.k. i a_i:t._§3Z k.p.k., powodujqcag, iz sad ten byi nienalezyoie obsadzony ( k.p.k.). Z kolei nieporozumieniem ze strony skamqcego jest wywod, azeby "co do tej okolicznoéci stosowne oéwiadczenia ziozyiy inne osoby uczestniczace w rozprawie“ (por. a1L,L63_§2 k.p.k.). Co do wniosku prokuratora. Na wstopie konieczne jest przedstawienie stanu prawnego zwiqzanego z ocenq zasadnoéci tego: wniosku. Jak wynika z akt Prokuratury Rejonowej w dniu 16 marca 2000 r. Markowi K. przedstawiono zarzuty popeinienia przestopstwa okreélonego w 311__1&L§_1 k.k. oraz popeinienia przestopstwa okreslonego w a|;t_2&&§ 1_k_.k., a poiegajqcego na tym, ze w tymsamym miejsodiczasieuderzajqc rekq w twarz Ryszarda K. dokonai uszkodzenia mienia poprzez zniszczenie okularow o wartoéci 350 ziotych na szkodo pokrzywdzonego. Postanowieniem z dnia 30 maja 2000 r. '2 akt sprawy Prokuratury Rejonowej wyiqozono do odrobnego postopowania pod innq sygnatur:J) materiaiy dotyczqce popeinienia przez Marka_K. czynu z a£t_2§8_§;L k.k. Z kolei prawomocnym postanowieniem asesora Prokuratury Rejonowej z dnia 31 maja 2000 r., na postawie m k.p.k. umorzono dochodzenie przeciwko Markowi K. 0 czyn z l k.k., wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego. . Zgodnie .z treéciq l k.p.k. nie wszczynaisio postopowania, a wszczote umarza, gdy postopowanie karne co do tego samego czynu._te} samej osoby zostaio prawomocnie zakofiozone albo wczeéniej wszczq,tetoczy sio. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie réwniez w postopowaniu kasacyjnym; albowiem naruszenie powagi zzeczy osqdzonej stanowi na gruncie m k.p.k.~tzw. bezwzglodnq przyczyno odwoiawozq prowadzqcq do uchylenia orzéczenia i umorzenia postopowania ( k.p.k.). Zasadniczym punktem odniesienia sio do ocen dotyozqoyoh powagi rzeczy osqdzonej jest czyn. sprawoyv. Fakt ten éciéle wiqze sio 2 zasada niepodzieinoéci przedmiotu procesu kamego. Problematyka, czy okreéione zachowanie sprawcy powinno byé oceniane jako jeden czyn, dwa Iub wiocej czynow niewqtpliwie nalezy do trudnych i spornych w doktrynie i orzeczniotwie. W kazdym bqdi razie oceny te "naiezy odnosié do konkretnych okolicznoéci danej sprawy" (por. szerzej Sqdu Najwyzszego z dnia 28 iistopada 2002, IV KZ 40/02, OSNKW 2003, z. 12, poz. 13). Analiza przypisanych Markowi K. zaohowafi z punktu widzenia kryterium tozsamoéci czynow uwzglodniajqcej in concrete ich okolicznoéci ustalone w obu postopowaniach prowadzi do wniosku, i2 w niniejszej sprawie nie doszio do naruszenia powagi rzeczy osqdzonej ( k.p.k.), lnnymi siowy stwierdzié nalezy, Ze czyn polegajagcy na umyélnym spowodowaniu naruszenia czynnoéci narzqdow cia%a pokrzywdzonego tiwajqcy nie diuzej niz 7 dni, jakkolwiek popeiniony w ramach tego samego zdarzenia historyoznego, nie jest jednak tozsamy 2 czynem poiegajqcym na nieumyélnym zniszczeniu mienia nalezqcego do tegoz pokrzywdzonego przez tego samego sprawco. Reasumujqc, wniosek prokuratora Prokuratury Krajowej zgioszony w toku rozprawy kasacyjnej nalezaio uznaé za niezasadny. . System lnformacji Prawnej Lex (Lex Omega) 4912012 j j ,Í Í g ,Í . ,Í jv kk 278105-_tekst Prokurator Prokuratury Okręgowej w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 20 października 2005 r. nie uwzgiędnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy po wysłuchaniu na rozprawie obrońcy i skazanego popierających kasację oraz prokuratora Prokuratury Krajowej, który wnosząc o oddalenie kasacji, jako oczywiście bezzasadnej, na podstawie ar:t.„5_1śi w zw. z a k.p.k. złożył wniosek "o uchylenie wyroków obu instancji i umorzenie postępowania przeciwko Markowi K.", zważył, co następuje: Co do kasacji obrońcy. Kasacja podlegała oddaleniu jako oczywiście bezzasadna z następujących powodów. Podniesiony w niej zarzut nienalezytej obsady składu orzekającego sądu pierwszej instancji w toku rozprawy prowadzonej w dniu 2 pażdziernika 2003 r., jako tzw. bezwzględny powód odwoławczy w rozumieniu ar:i.__4.3_9_§.Lr:1kL2 k.p.k., jest bezzasadny. Jak wynika w uzasadnienia zaskarżonego wyroku sąd odwoławczy rozpoznając tenże zarzut słusznie odwołał się do tezy ,oostanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1977 r. ll KZ 55ƒ77, OSNKW 1977, z. 4-5, poz. 46. Zawarty _w niej pogląd, że bezwzględne przyczyny odwoławcze określone w ar:t._3_S8_pkt_2 k.p.k. zachodzą tylko wtedy, gdy wymienione w tym przepisie uchybienia istniały w rzeczywistości, a nie pozornie w wyniku nieprawidłowego sporządzenia protokołu rozprawy, na gruncie l1„p,.k. 1997 r. nadal jest aktualny. Z załączonych na k. 394-398 oświadczeń ławników oraz protokolanta wynika, iż w dniu 2 pażdziernika 2003 r. sąd ten był należycie obsadzony, a zaistniała uchybienia w postaci błędnego odnotowania nazwisk ławników przez protokolanta de facto stanowi obrazę a k.p.k., niemającą jednak istotnego wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wprawdzie skarżący na poparcie swojego stanowiska odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1979 r. llł KR 327/79, OSNPG 1980/G, poz. B7, to zauważyć należało, iż wskazana tam sytuacja procesowe była odmienna od sytuacji występującej w niniejszej sprawie. W protokole rozprawy brak było nazwisk ławników oraz prokuratora występującego z oskarżenia publicznego. Powyższe w ocenie Sądu Najwyższego stanowiło istotną obrazę przepisów postępowania, wtym a_rt_19_§_t k.p.k. i a_i:t._3Z k.p.k., powodującą, iż sąd ten był nienależycie obsadzony ( k.p.k.). Z kolei nieporozumieniem ze strony skarżącego jest wywód, ażeby "co do tej okoliczności stosowne oświadczenia złożyły inne osoby uczestniczące w rozprawie" (por. art„„Lā3_§2 k.p.k.). Co -do wniosku prokuratora. Na wstępie konieczne jest przedstawienie stanu prawnego związanego z oceną zasadności tegoż wniosku. Jak wynika z akt Prokuratury Rejonowej w dniu 16 marca 2000 r. Markowi K. przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa określonego w a¿r„_tāL§_1 k.k. oraz popełnienia przestępstwa określonego w a|:t_2&&„§ l_k_.k., a poiegającego na tym, ze w tym -samym miejscu'i-czasie-uderzając ręką w twarz Ryszarda K. dokonał uszkodzenia mienia poprzez zniszczenie okularów o wartości 350 zlotych na szkodę pokrzywdzonego. Postanowieniem z dnia 30 maja 2000 r. 'z akt sprawy Prokuratury Rejonowej wyłączone do odrębnego postępowania pod inną sygnaturą materiały dotyczące popełnienia przez Marka_K. czynu z ar:t_2§r8_à„1 k.k. Z kolei prawomocnym postanowieniem asesora Prokuratury Rejonowej z dnia 31 maja 2000 r., na postawie m k.p.k. umorzono dochodzenie przeciwko Markowi K. o czyn z ar:t.l8ś3_§...'i k.k., wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego. . Zgodnie .z treścią l k.p.k. nie wszczynaisię postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne co do tego samego czynutej samej _osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte- toczy się. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym, albowiem naruszenie" powagi rzeczy osądzonej stanowi na gruncie m k.p.k.~ tzw. bezwzględna przyczynę odwoławczą prowadzącą do uchylenia orzeczenia i umorzenia postępowania ( k.p.k.). Zasadniczym punktem odniesienia się do ocen dotyczących' powagi rzeczy osądzonej jest czyn. sprawcy. Fakt ten ściśle wiąże się z zasadą niepodziełności przedmiotu procesu karnego. Problematyka, czy określone zachowanie sprawcy powinno być oceniane jako jeden czyn, dwa lub więcej czynów niewątpliwie należy do trudnych i spornych w doktrynie i orzecznictwie. W kazdym bądż razie oceny te "należy odnosić do konkretnych okoliczności danej sprawy" (por. szerzej Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002, IV KZ 40102, OSNKW 2003, z. 1-2, poz. 13). Analiza przypisanych Markowi K. zachowań z punktu widzenia kryterium tożsamości czynów uwzględniające] in concreto ich okoliczności ustalone w obu postępowaniach prowadzi do wniosku, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia powagi rzeczy osądzonej ( k.p.k.). innymi słowy stwierdzić nalezy, że czyn polegający na umyślnym spowodowaniu naruszenia czynności narządów ciała pokrzywdzonego trwający nie dłużej niż 7 dni, jakkolwiek popełnlony w ramach tego samego zdarzenia historycznego, nie jest jednak tożsamy z czynem poiegającym na nieumyślnym zniszczeniu mienia należącego do tegoż pokrzywdzonego przez tego samego sprawcę. Reasumując, wniosek prokuratora Prokuratury Krajowej zgłoszony w toku rozprawy kasacyjnej należało uznać za niezasadny. . System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 49i2012