Postanowienie alizowano wcześniej

--- STRONA 1 --- Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2011 r. WZ 5/11 TEZA aktualna Teza częściowo nieaktualna. Postanowienie sądu o wydaniu albo odmowie wydania oskarżonemu listu żelaznego (art. 281 k.p.k.) jest niezaskarżalne. TEZA aktualna Teza częściowo nieaktualna. Charakter prawny listu żelaznego, jak też dopuszczalność zażalenia na postanowienie w tej kwestii, aktualnie, zarówno w doktrynie, jak i judykaturze nie budzą już żadnych wątpliwości i zgodnie uważa się, że z istoty swej list żelazny nie jest środkiem zapobiegawczym, a tym samym postanowienie w przedmiocie listu żelaznego nie jest postanowieniem "co do środka zapobiegawczego" i nie może stanowić przesłanki do jego zaskarżenia na podstawie art. 252 § 2 k.p.k. Postanowienie sądu o wydaniu oskarżonemu lub odmowie wydania listu żelaznego, jest niezaskarżalne. PUBLIKACJE Glosa do postanowienia SN z dnia 10 lutego 2011 r., WZ 5/11.  UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: sędzia SN J. Steckiewicz (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Pietruszyński, J. B. Rychlicki. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk Z. Badelski. Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie st. szer. rez. Łukasza S., podejrzanego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 339 § 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 10 lutego 2011 r. zażalenia obrońcy podejrzanego na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 listopada 2010 r., w przedmiocie listu żelaznego, po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. zażalenie pozostawił bez rozpoznania. Uzasadnienie faktyczne Starszy szeregowy zawodowy Łukasz S. podejrzany jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 339 § 1 k.k., polegającego na tym, że w dniu 25 lipca 2006 r. z zamiarem trwałego uchylania się od służby wojskowej opuścił Jednostkę Wojskową w L. i realizując ten zamiar, wyjechał poza granice kraju. W dniu 9 lutego 2007 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w K. wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu Łukasza S., zaś w WZ 5/11 - Postanowienie Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- a b c dniu 14 lipca 2009 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. - europejski nakaz aresztowania. W dniu 14 października 2010 r. obrońca podejrzanego złożył wniosek o wydanie Łukaszowi S. listu żelaznego. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. odmówił jego wydania, ograniczając swoją argumentację do stwierdzenia, że było to prawnie niemożliwe, bowiem "wobec Łukasza S. wydano europejski nakaz aresztowania". Jednocześnie, powołując się na treść art. 252 § 1 k.p.k., pouczył strony o sposobie i terminie złożenia zażalenia od wydanego postanowienia. Podejrzany wniósł zażalenie, w którym postanowienie uznał "za krzywdzące, bowiem nie wskazano w nim nawet przykładowych rozstrzygnięć Sądów w przedmiocie relacji listu żelaznego w stosunku do ENA". Postulował jego zmianę i wydanie mu listu żelaznego. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. błędnie pouczył strony, że na postanowienie w przedmiocie wydania listu żelaznego przysługuje zażalenie, a podstawą tego błędu było uznanie, iż list żelazny jest środkiem zapobiegawczym. Charakter prawny listu żelaznego, jak też dopuszczalność zażalenia na postanowienie w tej kwestii, aktualnie, zarówno w doktrynie, jak i judykaturze nie budzą już żadnych wątpliwości i zgodnie uważa się, że z istoty swej list żelazny nie jest środkiem zapobiegawczym, a tym samym postanowienie w przedmiocie listu żelaznego nie jest postanowieniem "co do środka zapobiegawczego" i nie może być zaskarżone na podstawie art. 252 § 2 k.p.k. [patrz: J. Grajewski, L. K. Paprzycki, S. Steinborn: Kodeks postępowania karnego, Komentarz, Warszawa 2010, s. 826; T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego, Komentarz, Warszawa 2008, s. 610; P. Hofmański (red.): Kodeks postępowania karnego, Komentarz, Warszawa 2004, s. 284; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 lutego 2001 r., II AKz 173/01, OSA 2001, nr 11, poz. 79]. W Kodeksie postępowania karnego nie ma też żadnego przepisu, który dopuszczałby możliwość złożenia zażalenia na postanowienie o wydaniu (lub odmowie wydania) listu żelaznego, i to zarówno w tej jego części, która dotyczy zażaleń w ogóle (art. 459 § 1 i 2 k.p.k.), jak i regulujących kwestie szczegółowe dotyczące omawianej problematyki zamieszczone w rozdziale 30. Kodeksu postępowania karnego. Artykuł 459 § 1 i 2 k.p.k. stanowi, że zażalenie przysługuje na następujące postanowienia sądu: zamykające drogę do wydania wyroku, chyba że ustawa stanowi inaczej, dotyczące środków zabezpieczających, inne postanowienia w wypadkach przewidzianych w ustawie. W rozpoznawanej sprawie żadna z wymienionych okoliczności nie miała miejsca, i to z przyczyn oczywistych, które - jeżeli chodzi o pkt a i b - nawet nie wymagają uzasadnienia. Jak już zasygnalizowano wcześniej, w Kodeksie postępowania karnego nie ma też przepisu, który dopuszczałby możliwość odwołania się od postanowienia sądu w przedmiocie listu żelaznego. Zażalenie przewidziano jedynie na postanowienia o odwołaniu listu żelaznego i o przepadku przedmiotu poręczenia (art. 284 § 2 k.p.k.). W podsumowaniu należy zatem stwierdzić, że postanowienie sądu o wydaniu oskarżonemu lub odmowie wydania listu żelaznego jest niezaskarżalne. W świetle powyższego przyjęcie przez Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w W. zażalenia Łukasza S. na postanowienie odmawiające wydania listu żelaznego nastąpiło z obrazą art. 429 § 1 k.p.k. Należało więc odmówić przyjęcia środka odwoławczego, a skoro Prezes Sądu pierwszej instancji tego nie uczynił, stosownie do treści art. 430 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy zobowiązany był przyjęte zażalenie pozostawić bez rozpoznania.