Postanowienie alizowano fakt stosowania różnych kar mimo tego samego naruszenia

--- STRONA 1 --- IV C 301/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział IV Cywilny w składzie: SSO Magdalena Kubczak protokolant: Agnieszka Kozicka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016r. w Warszawie sprawy z powództwa S. N. przeciwko Agencji (...) sp. z o.o. w W. i S. L. o ochronę dóbr osobistych 1. oddala powództwo; 2. zasądza od S. N. tytułem kosztów procesu: a) na rzecz Agencji (...) sp. z o.o. w W. kwotę 2760 ( dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt ) złotych; b) na rzecz S. L. kwotę 2760 ( dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt ) złotych. IV C 301/14 UZASADNIENIE W pozwie z 18 marca 2014r. przeciwko Agencji (...) sp. z o.o. i S. L. S. N. wniósł o: a) zobowiązanie pozwanych do zaprzestania wykorzystywania i rozpowszechniania nieprawdziwych informacji o powodzie dotyczących wywierania nacisków wobec (...) i dopuszczania się działań sprzecznych z prawem, b) zobowiązanie pozwanej spółki do opublikowania przeprosin o wskazanej w pozwie treści, przy czym przeprosiny miałyby być opublikowane w trzech kolejnych numerach tygodnika (...) na wskazanych w pozwie stronach, oraz w dwóch kolejnych numerach na okładce, ponadto- na piątej stronie Gazety (...) oraz (...), c) zobowiązanie S. L. do opublikowania przeprosin o wskazanej w pozwie treści, przy czym przeprosiny miałyby być opublikowane na piątej stronie Gazety (...) oraz (...), d) --- STRONA 2 --- zobowiązanie pozwanej spółki do opublikowania przeprosin o wskazanej w pozwie treści na stronie głównej serwisu internetowego tygodnika (...) i utrzymywania przeprosin nieprzerwanie przez 30 kolejnych dni od publikacji , e) zobowiązanie pozwanej spółki do opublikowania przeprosin o wskazanej w pozwie treści na stronach głównych w serwisach (...).pl, N..pl, (...).pl, (...).pl i utrzymywania przeprosin nieprzerwanie przez 7 kolejnych dni od publikacji , f) zobowiązanie pozwanej spółki do opublikowania przeprosin o wskazanej w pozwie treści na stronie internetowej ,, (...).pl’’, w tym w archiwum tygodnika w ten sposób, by przeprosiny prezentowane były w sposób trwały, bezpośrednio ponad danym tekstem, każdorazowo przy wyświetlaniu wymienionych w pozwie tytułów artykułów prasowych dotyczących powoda, g) upoważnienie powoda do zastępczego wykonania czynności wyżej wskazanych na koszt pozwanych na wypadek ich niewykonania przez pozwanych; h) zasądzenie od pozwanych kwoty 20.000 złotych na wskazany cel społeczny. W uzasadnieniu wskazano, iż żądania pozwu związane są z pięcioma publikacjami prasowymi dotyczącymi powoda, opublikowanymi w numerach 9,10,12 z 2014r. , które naruszyły cześć i dobre imię powoda( pozew k 3). Postanowieniem z 8 kwietnia 2014r. oddalono wniosek o zabezpieczenie ( postanowienie k 260). W odpowiedzi pozwani wnieśli o oddalenie powództwa , zarzucając, iż informacje za warte w kwestionowanych artykułach prasowych są prawdziwe ( odpowiedź k 276). W piśmie z 6 października 2014r. zmodyfikowano pozew w zakresie treści przeprosin ( pismo k 342). Pozwani podtrzymali dotychczasowe stanowisko ( pismo k 382). Powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko ( pismo k 459). Sąd ustalił: W 2014r. powód zajmował stanowisko (...) w Ministerstwie Zdrowia ( wydruk strony Ministerstwa Zdrowia k 51). Pozwana spółka była wydawcą tygodnika (...) oraz serwisu (...).pl, pozwany S. L. był redaktorem naczelnym tygodnika ( odpis z KRS k 43, wydruk strony internetowej wprost k 52 ). W lutym i marcu 2014r. w tygodniku oraz serwisie (...).pl’’ ukazało się 6 artykułów autorstwa A. B. (1) i M. M.: (...), (...), ,, N.- przypadek kliniczny’’, (...), ,, Kłamstwa ministra N.’’ ,, (...) na oko’’( artykuły prasowe- nr 9 str. 18, nr 9 str.4, nr 10 str. 24, nr 12 str. 11, nr 20 str. 360, wydruki stron internetowych k 54, 56, 59, 61, 63, 362). W artykułach wskazano, iż powód korzystając z zajmowanego stanowiska miał wywierać naciski na (...), by doprowadzić do unieważnienia wypowiedzenia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej między Funduszem a prywatną kliniką okulistyczną (...) oraz po negatywnym rozpatrzeniu przez Fundusz odwołania w tej sprawie miało dojść staraniem powoda do ponownego zawarcia przez (...) umowy z tym podmiotem- z uwagi na kuriozalną interpretację przepisów przedstawioną przez powoda jako sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia. Wspomniane publikacje były szeroko komentowane w mediach ( wydruki materiałów prasowych k 64,68, 69, 73,75, 77,-83, 86, 249-255 ). --- STRONA 3 --- A. B. (1)- współautorka artykułów skontaktował się z powodem w piątek przed poniedziałkiem, w którym miał być opublikowany tekst o powodzie, zwracając się o przekazanie odpowiedzi na postawione pytania ( wydruk sms-ów k 366-368, 403-405). Spółka (...) miała zawartą z (...) umowę na wykonywanie świadczeń medycznych m.in. w 2013r. w zakresie leczenia zaćmy niepowikłanej. W stosunku do spółki były prowadzone w połowie 2013r. dwa postępowania. W wyniku jednego z postępowań kontrolnych na spółkę nałożono karę. Następnie na skutek skarg pacjentów (...) Oddział Wojewódzki (...) ( dalej jako : MOW (...)) przeprowadził kontrolę oraz rozesłał do pacjentów ankiety, w wyniku czego ustalono, iż spółka pobierała od pacjentów dopłaty do zabiegu leczenia zaćmy, przy czym na dowodach wpłat były umieszczane różne tytuły tego dodatkowego świadczenia: ,, świadczenie medyczne’’, ,, za soczewkę’’, ,, za badanie diagnostyczne’’, ,, darowizna’’. W tym czasie obowiązywała interpretacja przepisów, zgodnie z którą nie można było pobierać dopłat od pacjentów i taką interpretację-iż dopłaty są możliwe jedynie w wypadkach przewidzianych w ustawie, stosowało Ministerstwo oraz (...). O tym, jaka ma być zastosowana soczewka w konkretnym przypadku medycznym decydował stan pacjenta. W kwestii interpretacji przepisów w zakresie pobierania dodatkowych opłat, Prezes (...) zwróciła się do Ministra Zdrowia pismem z 27.09.2013r. i taka interpretacja –o braku możliwości dopłat- została zaprezentowana w piśmie Ministra z 16.12.2013r. Ponad 1000 pacjentów potwierdziło fakt dopłaty do soczewki. MOW uznał, iż poziom nieprawidłowości był wysoki. Na skutek pisma dyrektora MOW, (...) wystosował do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Wtedy też Prezesowi (...) zgłoszono naciski na pracowników MOW. Dyrektor MOW (...) pismem z 20 września 2013r. rozwiązał ze spółką umowę za trzymiesięcznym wypowiedzeniem. Termin rozwiązania umowy upływał w dniu 20 grudnia 2013r. Przyczyną rozwiązania była pobieranie opłat od pacjentów, które miało charakter systematyczny, stosowany na bardzo dużą skalę w całym okresie obowiązywania umowy w 2012r.- za świadczenia gwarantowane będące przedmiotem umowy. Uznano, że gdyby skala naruszeń była mniejsza, to wobec spółki zastosowano by jedynie karę. O planach rozwiązania umowy za wypowiedzeniem została powiadomiona Prezes (...). ( oświadczenie k 92, zeznania świadków A. P. k 490, M. J. k 501, A. M. k 582, A. T. k 686, pismo z 16.12.2013r. k 217, pismo do prokuratury k 435, 464, pismo z 27.09.2013r. k 734, 735). Pismem z 25 września 2013r. złożonym w dniu 26.09.2013r. spółka wniosła zażalenie na decyzję Dyrektora MOW w przedmiocie rozwiązania umowy za wypowiedzeniem. W zażaleniu nie wskazano żadnego naruszenia przepisu przez Dyrektora MOW (...), powołano się na przepisy Konstytucji i przedstawiono polemikę z interpretacją przez (...) przepisów dotyczących zakazu pobierania przez placówki lecznicze opłat za świadczenia ponadstandardowe. Zarzucono, iż spółka nie zmusza pacjentów do dokonania nienależnych opłat, a jedynie daje wybór zastosowania wyrobu medycznego lepszego niż ten, który może mu być bezpłatnie zagwarantowany w ramach wyceny (...) ( zażalenie k 87, 21, 22, zeznania świadka A. P. k 490). W tym samym w dniu- 26 września 2013r. P. K. (1)- pełnomocnik spółki wystąpiła imiennie do S. N. na piśmie o możliwość pilnego spotkania w sprawie decyzji (...) ( pismo k 100). W listopadzie 2013r. spółka (...), w imieniu której działała P. K. przesłała do sekretariatu powoda szereg pism, kierowanych do MOW oraz Prezesa (...), Ministra Zdrowia ( pisma k 103, 104, 106, 107, 108, 110 ). Prezes (...) w dniu 3 grudnia 2013r. podtrzymał decyzję Dyrektora Oddziału o rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem (decyzja k 96). Spółka następnie przesłała do wiadomości powoda pisma kierowane do Prezesa (...), w tym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej nałożenia kary na spółkę w równolegle toczącym się postępowaniu ( pisma k 114, 117). W tamtym czasie istniał problem z terminowym rozpatrywaniem przez Prezesa (...) odwołań od decyzji podejmowanych przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich, m.in. w poprzednich latach Prezes (...) został zobowiązany do przedstawienia planu naprawczego. Problem był związany ze zbyt małą obsadą Narodowego Funduszu Zdrowia ( ,, centrali’’) w stosunku do liczby wpływających odwołań. Był to na tyle poważny problem, iż w ustawie z 11 października 2013r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2013r., poz. 1290), która weszła w życie 21 listopada 2013r., wprowadzono zmianę art. 154 ustawy poprzez przyjęcie zasady, iż od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego świadczeniodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy kierowany do dyrektora oddziału a nie --- STRONA 4 --- odwołanie do Prezesa (...). Zmieniono też art. 156 wprowadzając zasadę, w myśl której w przypadku gdy zachodzi ryzyko braku zabezpieczenia udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, okres obowiązywania umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać przedłużony, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy. Ponadto w art. 4 ustawy nowelizującej w ust. 1 wprowadzono przepis przejściowy, zgodnie z którym na wniosek dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, za zgodą świadczeniodawcy, obowiązywanie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w poszczególnych zakresach udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, realizowanych w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, może zostać przedłużone na okres nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu projektu do ustawy wskazano, iż ,,(…) w związku z upływającym z dniem 31 grudnia 2013 r. okresem obowiązywania dużej liczby umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, (...) będzie w IV kwartale 2013 r. przeprowadzał postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na 2014 r. i lata następne (…). W tej sytuacji, mając w szczególności na uwadze odnotowaną w 2010 r. liczbę odwołań od decyzji dyrektorów OW (...) dotyczących rozstrzygnięć postępowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, oraz utrzymującą się tendencję wzrostową liczby odwołań, składanych z każdym kolejnym cyklem postępowań, istnieje realne zagrożenie, iż (...) nie zdąży ukończyć postępowań we wszystkich zakresach świadczeń oraz procesu zawierania umów przed dniem 1 stycznia 2014r., a tym samym istnieje realne zagrożenie, że nie zostanie zapewniony dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej od początku 2014 r. we wszystkich zakresach (…). W związku z powyższym, w celu umożliwienia zarówno odpowiedniego przygotowania się OW (...) do realizacji nowych obowiązków w zakresie obsługi postępowań odwoławczych, jak i odpowiedniego oraz terminowego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej i zawarcia umów, (…) proponuje się umożliwienie przedłużenia obowiązywania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartych w poszczególnych zakresach, jednakże na okres nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia 2014 r.’’ ( uzasadnienie projektu ustawy- ,, sejm RP VII kadencji , nr druku 1785’’-www.(...).gov.pl, www .(...) gov.pl , system informacji prawnej LEX). Spółka (...) złożyła w sekretariacie powoda- jako (...) w Ministerstwie Zdrowia następujące pisma: - w dniu 9 .12.2013r.pismo skierowane do Dyrektora MOW, w którym wezwała do zastosowania wobec spółki trybu z art. 4 ustawy nowelizującej, to jest przesłania spółce wniosku ( pismo k 120). -protest w sprawie ogłoszenia rokowań, do których zostały zaproszone dwa podmioty- szpital w O. i Centrum Medyczne w G. ( k 123). - wniosek o unieważnienie decyzji Prezesa (...) o nieuwzględnieniu zażalenia na decyzję o rozwiązaniu umowy ( k 128). - pismo do Ministra Zdrowia z prośbą o pilne spotkanie ( k 131, protesty k 133, list otwarty k 134). - odwołanie z 17.12.2013r. dotyczące rozstrzygnięcia postępowania w sprawie rokowań ( k 136). Pismem z dnia 10.12.2013r. Dyrektor MOW (...) powiadomił spółkę o odmowie aneksacji umowy w trybie art. 4 ustawy nowelizującej. Spółka złożyła kolejne pismo do Dyrektora MOW, przedstawiające interpretację przepisu ( pismo MOW k 399, pismo spółki k 142) Ponadto spółka złożyła wniosek z 18.12.2013r. skierowany do Ministra oraz do powoda jako sekretarza stanu o interpretację art. 4 ustawy nowelizującej ( k 139). Spółka złożyła do wiadomości powoda dalsze pisma: -z 20.12.2013r. skierowane do Prezesa (...) o ponowne rozpatrzenie zażalenia ( k 145); - z 29.01.2014r. skierowane do p.o. Prezesa (...) ( k 148); - z 14.02.2014r. skierowane do p.o. Prezesa (...) ( k 152); Powód pismem z 30.12.2013r. udzielił Marszałkowi Sejmu odpowiedzi na interpelację poselską ( pismo k 156, pismo Marszałka k 158, interpelacja k 159) oraz odpowiedzi Marszałkowi Senatu na interpelację senatorów ( odpowiedź k 160, 166, pismo Marszałka k 164, k 175, interpelacja k 165, oświadczenie k 176 ). --- STRONA 5 --- Powód przez czas zajmowania stanowiska (...) w Ministerstwie Zdrowia w sprawach dotyczących (...) wystosował następujące pisma: - z 23.10.2012r. do Prezesa (...) o wyjaśnienie przyczyn nieprzestrzegania terminów rozpatrywania zażaleń ( k 181). - z 2.04.2013r. do Prezesa (...) w sprawie nieterminowego rozpatrzenia odwołania innego świadczeniodawcy od decyzji (...) ( k 205, odpowiedź (...) k 730); - z 11.04.2013r. w sprawie przekraczania terminów rozpatrywania zażaleń ( odpowiedź (...) k 722); - z 19.04.2013r. do Marszałka Sejmu w sprawie interpelacji poselskiej dotyczącej dopłat za soczewki ( k 214); - z 21.03.2013r. i 16.07.2013r. do Prezesa (...) na podstawie art. 165 ustawy o udzielenie wyjaśnień w sprawie sposobu kontroli niektórych placówek medycznych w trybie tzw. ,, wizytacji’’ ( k 194, odpowiedź (...) k 727, 732); - z 30.07.2013r. do Marszałka Sejmu w sprawie odpowiedzi na interpelację poselską dotyczącą nieterminowego rozpatrywania odwołań przez (...), w którym wyjaśnił, iż opóźnienie wynika ze zbyt dużej liczby spraw wpływających do Prezesa oraz zbyt małych zasobów kadrowych ( k 196, interpelacja k 200, 201); - z 1.08.2013r. w sprawie nakładania kar umownych lub stosowania innych sankcji ( odpowiedź (...) k 739) Od momentu złożenia przez (...) pisma z prośbą o spotkanie, powód jako Sekretarz Stanu wystosował następujące pisma: - z 7.10.2013r. na podstawie art. 165 ustawy do Prezesa (...) o przedstawienie liczby zażaleń złożonych przez spółkę (...) w latach 2008-2013 oraz skarg i wniosków ( k 179). - z 28.10.2013r. do Prezesa (...) w sprawie udzielenia informacji n/t działania planu naprawczego ( k 183, odpowiedź (...) k 719); - z 26.11.2013r. do Prezesa (...) w związku ze skargą spółki (...)- o wyjaśnienie procedur postępowania wobec podmiotów, u których stwierdzono pobieranie opłat od pacjentów, w którym to piśmie zasygnalizowano fakt stosowania różnych kar mimo tego samego naruszenia, tj. pobierania dodatkowych opłat ( k 184, odpowiedź (...) k 704); - z 28.11.2013r. do Prezesa (...) o podanie, jakie działania zostaną podjęte w celu zabezpieczenia dostępu do świadczeń dla osób, które oczekiwały na zabieg w (...) ( k 186); - z 6.12.2013r. do Prezesa (...) z ponagleniem o rozpatrzenie zażaleń dwóch podmiotów, w tym (...) ( k 187); - z 16.12.2013r. do Prezesa (...) w sprawie dopłat do świadczeń ( k 217); - z 19.12.2013r. do spółki (...) w sprawie interpretacji art. 4 ustawy nowelizującej ( k 224); - z 20.12.2013r. do Prezesa (...) w sprawie odwołań spółek (...), w którym nie akceptuje stanowiska Prezesa (...), zgodnie z którym (...) nie widzi przesłanek do ustalenia priorytetów w zakresie kolejności rozpatrywania zażaleń ( k 188, 431, 454). W wyniku rozwiązania umowy ze spółką (...) i na skutek zapytań powoda, w jaki sposób (...) zamierza zabezpieczyć dostęp do świadczeń w związku z rozwiązaniem umowy, w grudniu 2013r. w trybie rokowań Dyrektor MOW zawarł z dwoma podmiotami- Szpitalem w O. oraz Centrum Medycznym w G. umowy na kwoty ok. 200.000 złotych. (...) uznał, iż nie ma zagrożenia co do wykonywania świadczeń, ponieważ do końca roku pozostało na tyle niewiele czasu, iż raczej w 2013r. świadczenia nie byłyby wykonywane. Kwota w wysokości 200.000 złotych mogła być wykorzystana przez świadczeniodawcę na sfinansowanie zabiegów operacji zaćmy w ciągu 4-5 dni, biorąc pod uwagę, iż w ciągu jednej sesji operator był w stanie wykonać 20 zabiegów, przy wycenie zabiegu na kwotę ok. 2000 zł. Kontrakt w takiej wysokości był nieopłacalny, co spowodowało, iż jeden z tych podmiotów wypowiedział umowę ( zeznania świadków A. P. k 490, M. J. k 501, S. T. k 591, M. L. k 590, P. C. k 606, J. J. k 606, oświadczenie (...) w G. k 331, pismo o przedłużenie umowy k 437). --- STRONA 6 --- Na skutek pisma spółki (...) z 18.12.2013r. skierowanego m.in. do powoda o interpretację przepisu art. 4 ustawy nowelizującej, powód przesłał do wiadomości Prezesa (...) i dyrektora MOW (...) pismo z 19.12.2013r. skierowane do pełnomocnika spółki (...), w którym przedstawia interpretację przepisu nowelizującego ustawę o finansowaniu świadczeń opieki zdrowotnej, z której wynika, iż przepisy ustawy nowelizującej dotyczące aneksowania na rok 2014r. umów w zakresie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej dotyczą także spółki (...), mimo tego, iż umowa została rozwiązana. Pismo to wpłynęło do (...) w dniu 20 grudnia 2013r. – w dniu odwołania A. P. (2) ze stanowiska Prezesa (...), a zarazem w dniu upływu terminu obowiązywania umowy ze spółką (...). (...) nie zgadzał się z tą interpretacją. W (...) nie było wątpliwości co do interpretacji art. 4 ustawy nowelizującej. Wcześniej nie było takiej sytuacji, aby w indywidualnej sprawie Minister przedstawiał interpretację przepisów. W MOW powstał spór co do obowiązku zastosowania się do tej interpretacji. Zdziwienie wywołała też szybkość działania Ministra w kwestii wydania interpretacji w stosunku do daty złożenia wniosku przez (...) ( pismo spółki k 142, pismo powoda k 224, zeznania świadka A. P. k 490, M. J. k 501, A. M. k 582, A. T. k 683, Pismo MOW z interpretacją przepisu art. 4 k 438, pismo M. J. z 23.12.2013r. k 461, z 24.12.2013r. k 471, pismo z 23.12.2013r. k 463, pismo z 26.12.2013r. k 473, pismo M. J. z 27.12.2013r. do prokuratury k 474). Ostatecznie w wyniku przesłania do MOW (...) pisma z interpretacją art. 4 ustawy nowelizującej, Dyrektor MOW uznał, iż jest związany tą interpretacją i pismem z tej samej daty-20.12.2013r. zaproponował spółce (...) przedłużenie umowy do 31.12.2014r. Spółka oczekiwała, iż Dyrektor MOW cofnie wypowiedzenie umowy ( pismo k 401, 441-442, zeznania świadków M. P. k 684, A. T. k 683). W okresie od wypowiedzenia umowy spółce (...) do czasu podpisania aneksu powód rozmawiał z Prezesem (...), z Dyrektorem MOW, z wiceprezesem (...) w sprawie spółki (...), pytając, czy sprawa została załatwiona. Rozmowy odbywały się podczas spotkań oraz były to rozmowy telefoniczne. Podczas jednej z rozmów powód podniósł argument, iż inne podmioty także pobierają dopłaty do świadczeń. Powód osobiście dzwonił do Dyrektora MOW w dniu 31.12.2013r., dopytując, czy sprawa (...) została załatwiona. Dyrektor MOW nie wiedział, skąd Minister ma wiedzę, iż sprawa jest nadal niezałatwiona. Po spotkaniu z przedstawicielem spółki i po tej rozmowie z powodem aneks został podpisany 31 grudnia 2013r. z datą wsteczną obowiązywania- od 20.12.2013r. ( zeznania świadków A. P. k 490, P. M. k 633, M. P. k 684, A. T. k 683). Postanowieniem z 8.01.2014r. podpisanym przez powoda Minister odmówił spółce (...) wszczęcia postępowania o zbadanie decyzji Prezesa (...) o nieuwzględnieniu zażalenia spółki na decyzję o wypowiedzeniu umowy ( postanowienie k 190). Na posiedzeniu sejmowej Komisji Zdrowia w dniu 28 lutego 2014r. powód zarzucił, iż rokowania prowadzone w grudniu 2013r. z placówkami w G. i O. mają prowadzić do przejęcia kontraktu spółki (...) i zawarcie w grudniu umów z tymi podmiotami ma na celu umożliwienie im na podstawie przepisu aneksującego przedłużenie kontraktu do końca 2014r. ( zapis przebiegu posiedzenia k 308). Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie powołanych dowodów. Pozostałe dowody zostały pominięte jako nieistotne dla zrekonstruowania stanu faktycznego. W kwestii poszczególnych działań podejmowanych przez powoda, sąd oparł się na dokumentach-korespondencji między powodem, a (...) oraz spółka (...)-żadna ze stron nie kwestionowała wiarygodności tych dokumentów. Ponadto sąd oparł się na zeznaniach świadków strony pozwanej, którzy potwierdzili fakt interweniowania powoda w różny sposób ( pisma , rozmowy telefoniczne, rozmowy osobiste) i którzy zeznali co do oceny takiego rodzaju działań powoda oraz tego, w jaki sposób czynności ze strony Ministerstwa w stosunku do (...) były podejmowane w przeszłości. Zeznania powoda dla ustalenia stanu faktycznego były zasadniczo zbędne, albowiem powód zeznawał nie tyle o tym, jakie działania podejmował, ale o tym, z jakich przyczyn je podejmował oraz wypowiadał się o kwestii interpretacji przepisów. Co do kwestii kontaktów z urzędnikami z (...) i MOW, w tym rozmów telefonicznych, powód zasłaniał się niepamięcią, niemniej jednak fakt prowadzenia takich rozmów został potwierdzony przez świadków strony pozwanej. Sąd nie znalazł podstaw , aby kwestionować zeznania świadków, zwłaszcza, iż korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym. Zeznania dziennikarzy nie wniosły istotnych okoliczności do sprawy poza wyjaśnieniem przyczyn zainteresowania się tematem, który został poruszony w kwestionowanych artykułach prasowych. Sąd zważył: Powód opiera roszczenie na treści art. 23 kc, statuującego ochronę dóbr osobistych; wskazuje jednocześnie, iż na skutek działania pozwanych doszło do naruszenia jego dobrego imienia. Żądanie ochrony dóbr osobistych powód wywodzi z treści art. 24 kc, który z --- STRONA 7 --- kolei uprawnia osobę, czyjej dobro osobiste zostało naruszone, do domagania się w szczególności złożenia oświadczenia odpowiedniej treści- w tym przeproszenia. Okolicznością faktyczną (podstawą faktyczną żądania pozwu), z którą powód wiąże naruszenie dóbr osobistych jest opublikowanie przez wydawcę tygodnika (...) szeregu artykułów na temat działań powoda jako sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia, w których zarzuca się powodowi lobbowanie na rzecz prywatnej spółki i kto re to stwierdzenia są nieprawdziwe. Roszczenie zostało skierowane wobec spółki- wydawcy oraz przeciwko S. L. –ówczesnemu redaktorowi naczelnemu tygodnika. Stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.) odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności wydawcy. W zakresie odpowiedzialności majątkowej odpowiedzialność tych osób jest solidarna. W konsekwencji w zakresie odpowiedzialności majątkowej- a zatem roszczenia o zadośćuczynienie- odpowiedzialność pozwanych jest solidarna, natomiast w zakresie drugiego z roszczeń- o złożenie stosownego oświadczenia-każdy z pozwanych odpowiada osobno. W świetle powołanych przepisów art. 23 i 24 kc przesłankami roszczenia są: istnienie dobra osobistego chronionego prawem, zagrożenie naruszenia dobra lub naruszenie dobra osobistego oraz bezprawność działania sprawcy. Ciężar procesowy udowodnienia pierwszych dwóch przesłanek spoczywa na powodzie, natomiast na pozwanym spoczywa ciężar procesowy udowodnienia, iż naruszenie lub zagrożenie dobra osobistego nie było bezprawne, albowiem art. 24 par. 1 kc wprowadza zasadę domniemania bezprawności. Bezprawność jest uchylona, jeśli sprawca naruszenia działał w ramach porządku prawnego, jeśli sprawca realizuje przysługujące mu prawo podmiotowe, jeśli ( z pewnymi wyjątkami) doszło do zgody pokrzywdzonego, jeśli sprawca działa w obronie interesu publicznego lub prywatnego, ale o szczególnej wadze ( tak Sąd Najwyższy w wyroku z 19 października 1989r. II CR 419/89, opubl. w: OSP 1990 /7-8/377, który to pogląd podziela Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę). W sprawie poza sporem pozostaje, iż dobra osobiste, na które wskazuje powód w pozwie są dobrami chronionymi przez normę art. 23 kc. Odnosząc się z kolei do drugiej przesłanki-faktu naruszenia dobra osobistego, należy stwierdzić, iż fakt naruszenia dobra osobistego jest oceniany przy pomocy kryteriów obiektywnych, zaś sąd bada, co z obiektywnego punktu widzenia stanowi naruszenie ( lub zagrożenie) dobra osobistego. Sąd ocenia, czy dane zachowanie sprawcy stanowi naruszenie dobra osobistego w kontekście rodzaju dobra, którego ochrony domaga się poszkodowany. W przypadku naruszenia takich dóbr jak cześć, dobre imię, renoma przedsiębiorcy należy zbadać, czy zachowanie, z którym powód wiąże fakt naruszenia mogą spowodować reakcję w powszechnym odbiorze osoby poszkodowanej. Zwykle w takich przypadkach naruszenie dobra wiąże się z rozpowszechnieniem fałszywej opinii, nieprawdziwych faktów dotyczących osoby i postępowania poszkodowanego. Nie jest przy tym istotne -dla stwierdzenia faktu naruszenia dobra- czy na skutek rozpowszechnienia informacje te rzeczywiście dotarły do odbiorców ( adresatów) i czy w świadomości odbiorców ukształtowały nieprawdziwy –zdaniem poszkodowanego -a wynikający z zachowania sprawcy, pogląd na osobę lub postępowanie poszkodowanego. Istotnym jest, iż doszło do rozpowszechnienia informacji, która taki skutek mogła wywrzeć i iż rozpowszechnienie było wynikiem działania osoby wskazywanej jako sprawca naruszenia dobra. Strona powodowa przedstawiła artykuły prasowe, które ukazały się w tygodniku (...) i które zdaniem strony powodowej zawierały stwierdzenia, czy zarzuty pod adresem powoda, które były nieprawdziwe. Na stronie pozwanej spoczywał zatem ciężar wykazania, iż informacje podane w tych artykułach były zgodne z prawdą. Zwrócić należy uwagę, iż w artykułach przedstawiono pewną sekwencję zdarzeń, w tym działań powoda jako sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia i oceniono te działania jako lobbowanie na rzecz (...) spółki- (...). Istotnym jest zatem ustalenie, czy autorzy artykułu, dysponując odpowiednim materiałem byli uprawnieni do postawienia takiego rodzaju zarzutu. W ocenie sądu, należy uznać za zasadne postawienie powodowi takiego zarzutu, niezależnie od sensacyjnego tonu, jakim posługiwali się autorzy i niezależnie od wyrazistych epitetów, które zostały sformułowane pod adresem powoda. --- STRONA 8 --- Przede wszystkim z ustaleń na podstawie zeznań świadków wynika, iż osoby zajmujące stanowiska w (...) oraz w (...) Oddziale Wojewódzkim odebrały zainteresowanie powoda sprawą (...) jako nie-zwyczajne, jak w przypadku spraw dotyczących innych placówek medycznych. Zdziwienie budziła interwencja z powołaniem się na przepisy dotyczące nadzoru Ministra nad Prezesem Funduszu i wskazywano, iż z tego trybu Minister dotychczas korzystał rzadko. Wskazywano też na rozmowy telefoniczne, jakie były prowadzone przez powoda, lub jakie powód próbował odbyć z Prezesem (...), z zeznań jednego ze świadków wynika, iż Prezes (...) nie chciała wręcz odbierać telefonów od powoda. Z ustaleń wynika też, iż w przeszłości Minister zwracał się w trybie nadzoru do Prezesa (...), ale dotyczyło to zasadniczo innych kwestii, w tym problemów o charakterze systemowym. Strona powodowa nie wykazała przy tym, aby w każdej sprawie dotyczącej opieszałości w rozpoznaniu odwołania stosowała tryb nadzoru i z taką intensywnością jak w sprawie niniejszej. Zwrócić też należy uwagę na aspekt działań powoda związanych z rozpatrywaniem przez Prezesa (...) zażalenia (...) na decyzję w przedmiocie rozwiązania umowy za wypowiedzeniem. Powód twierdził, iż były to zwyczajne czynności podejmowane w ramach trybu nadzorczego w związku z opieszałością w rozpatrywaniu tego zażalenia. Należy jednak zauważyć, iż kwestia nieterminowego rozpatrywania w ogólności środków odwoławczych ( odwołań, zażaleń) od decyzji dyrektorów oddziałów wojewódzkich była w tamtym czasie znana i w (...) i w Ministerstwie, albowiem w poprzednich latach Prezes (...) był zobligowany do przedstawienia planu naprawczego w tej kwestii i wiadomym było Ministrowi, iż plan ten nie doprowadził do usprawnienia toku rozpatrywania odwołań. Znane były też przyczyny tego problemu-brak odpowiedniej liczby pracowników w ,, centrali’’ (...), którzy mogliby zajmować się badaniem odwołań. Zresztą na takie przyczyny opóźnień w rozpatrywaniu odwołań wskazał powód w piśmie do Marszałka Sejmu z 30.07.2013r., stanowiącym odpowiedź na interpelację poselską ( k 196). Problem był na tyle poważny, że doczekał się interwencji ustawodawcy. Przy czym w uzasadnieniu do projektu zmiany ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wskazano wręcz, iż nieterminowe rozpatrywanie odwołań od decyzji dyrektorów OW (...) dotyczących rozstrzygnięć postępowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wniesionych do Prezesa (...) na podstawie art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (1334 rozpatrzone odwołania) oraz utrzymująca się tendencja wzrostowa liczby odwołań, składanych z każdym kolejnym cyklem postępowań, powoduje realne zagrożenie, iż w 2013r. (...) nie zdąży ukończyć postępowań we wszystkich zakresach świadczeń oraz procesu zawierania umów przed dniem 1 stycznia 2014r., a tym samym istnieje realne zagrożenie, że nie zostanie zapewniony dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej od początku 2014 r. we wszystkich zakresach. To z kolei było podstawą do wprowadzenia przepisu przejściowego- art. 4 w ustawie z 11 października 2013r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2013r., poz. 1290), który zezwalał na aneksowanie umów na rok 2014r. Te okoliczności były znane powodowi, znana była przyczyna nieterminowości rozpatrywania odwołań, zatem wdrażanie trybu nadzorczego w celu ponaglenia Prezesa (...) w rozpatrywaniu zażalenia spółki (...)- wobec braku możliwości skutecznego działania, mogło być ocenione przez autorów artykułu w tych okolicznościach jako ,,lobbowanie’’ na korzyść spółki. Jak wynika z ustaleń, pisma powoda miały charakter ponaglający i zostały odebrane w (...) jako sugestia szybszego załatwienia sprawy. Ponadto jak wynika z ustaleń, powód prowadził rozmowy z Prezes (...) i Dyrektorem Oddziału, w których dopytywał, czy sprawa została już załatwiona, przy czym w rozmowach nie poruszano spraw indywidualnych innych podmiotów leczniczych. Dodać należy, iż w rozmowach w odniesieniu do zarzutu pobierania przez spółkę dopłat powód sugerował, jakoby dopłaty pobierały też inne podmioty, mimo iż jak wynika z twierdzeń Prezes (...) nie było to zjawisko powszechne, i mimo ,, oficjalnej’’ interpretacji Ministerstwa, iż dopłaty mogą być pobierane tylko w sytuacjach wskazanych w ustawie. Ponadto powód wystosował pismo do Prezesa (...) , w którym , mimo braku podstaw prawnych, sugerował, iż w wypadku rozwiązania umowy, zażalenie świadczeniodawcy należy traktować priorytetowo w stosunku do innych odwołań- mimo odmiennego poglądu Prezesa (...). Dziennikarze mogli zatem ocenić działanie powoda jako ,, lobbowanie’’ w potocznym rozumieniu tego słowa ( działanie na korzyść) na rzecz spółki (...). Ponadto zażalenie spółki na decyzję w przedmiocie rozwiązania umowy za wypowiedzeniem zostało rozpatrzone przez Prezesa (...) w dniu 3 grudnia 2013r., zatem czynności podejmowane przez powoda jako Sekretarza S. po tej dacie w żadnym wypadku nie mogły być traktowane jako zmierzające do zapewnienia przestrzegania przez (...) terminów rozpatrywania odwołań. Podkreślić należy, iż decyzja w przedmiocie aneksacji umowy leżała w wyłącznej kompetencji Dyrektora MOW. Dyrektor MOW pismem z 10.12.2013r. powiadomił spółkę o braku podstaw do aneksacji umowy, która już nie obowiązywała. --- STRONA 9 --- Odnosząc się do interpretacji art. 4 ustawy nowelizującej, przedstawionej przez powoda oraz zarzutu strony pozwanej stawianego w artykułach prasowych, iż stanowiło to działanie na korzyść spółki (...)-należy ten zarzut także uznać za postawiony zasadnie. Z interpretacji przedstawionej przez powoda w piśmie skierowanym do spółki, a przesłanym jedynie do wiadomości Prezesa (...) i Dyrektora Oddziału wynika, iż przepis art. 4 miałby mieć zastosowanie do wszystkich placówek medycznych, które w dacie wejścia w życie ustawy ( 21.11.2013r.) miały zawartą umowę z (...) o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, niezależnie od tego, iż umowa ulegałaby rozwiązaniu przed końcem 2013r. W piśmie tym co więcej z nazwy wskazano spółkę (...). Interpretacja przyjęta przez (...) była odmienna- przepis dotyczy tylko tych podmiotów medycznych, których umowy obowiązywały do końca 2013r. i jednocześnie umowa obowiązuje w dniu wejścia w życie tego przepisu. Strona pozwana zarzuciła powodowi w artykułach, iż interpretacja powoda jest kuriozalna. W ocenie Sądu, autorzy artykułu byli uprawnieni do takiej ,, mocnej ‘’ oceny. Intencja ustawodawcy wprowadzenia przepisu przejściowego -obowiązującego jedynie na rok 2014r., jakim był art. 4 ustawy nowelizującej, wynika wprost z uzasadnienia do projektu tej ustawy. Koniecznym było zapobieżenie sytuacji, gdy na 2014r. nie zostaną zakontraktowane świadczenia we wszystkich zakresach, a to z uwagi na przedłużający się proces konkursowy i związany z nim problem terminowego zakończenia postępowań odwoławczych od decyzji dyrektorów oddziałów wojewódzkich. W zeznaniach świadków przewijała się też inna przyczyna braku możliwości zakończenia postępowań konkursowych- brak wydania przez Ministra Zdrowia odpowiednich rozporządzeń wykonawczych. Podkreślić należy, iż jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy, problemem, który miał zostać rozwiązany przez wprowadzenie art. 4, był ewentualny brak zakontraktowania wszystkich ( co do zakresów) świadczeń na 2014r. w związku z upływającym z dniem 31.12.2013r. terminem obowiązywania dużej liczby umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a nie-brak zakontraktowania świadczeń na 2013r., lub na jakiekolwiek miesiące w 2013r. Z celu wprowadzenia tego przepisu zatem wynika, iż dotyczyć on może tylko tych świadczeniodawców, którzy : po pierwsze- mieli zawartą umowę z (...) w dniu wejścia w życie nowelizacji ( 21.11.2013r.), po drugie- umowa obowiązywała do 31.12.2013r.. Aneksacja, czyli przedłużenie umowy mogła nastąpić na kolejny rok, czyli od 1 stycznia 2014r. Oczywistym jest zatem, iż przedłużenie mogło dotyczyć tylko tych umów, które obowiązywały do 31.12.2013r., w przeciwnym wypadku- nie byłaby to aneksacja, ale zawarcie nowej umowy. W konsekwencji, umowa z (...) nie mogła być przedłużona na okres od 1 stycznia 2014r., skoro nie obowiązywała w dniu 31 grudnia 2013r., albowiem rozwiązała się z dniem 20 grudnia 2013r.. Zasadny jest zarzut autorów artykułu, iż działania powoda doprowadziły do ,,aneksacji’’ tej umowy –powód w ostatnim dniu obowiązywania umowy przesłał do Dyrektora MOW pismo skierowane do spółki z interpretacją art. 4 ustawy nowelizującej, w konsekwencji Dyrektor uznał, iż jest związany tą interpretacją i zaproponował spółce podpisanie aneksu. I ostatecznie ,,aneks’’ został podpisany 31.12.2013r. z datą wsteczną obowiązywania – od 20.12.2013r. Umowa zawarta z (...) w dniu 31.12.2013r. była w rzeczywistości nową umową zawartą nie na podstawie art. 4 ustawy nowelizującej i nie na podstawie art. 156 ust. 1 a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Podkreślić należy, iż interpretacja przedstawiona przez powoda w piśmie skierowanym do wiadomości Prezesa (...) i Dyrektora MOW prowadziła do sytuacji, w której umowę przedłużano z podmiotem, który naruszył zasady dotychczasowego kontraktu w na tyle istotny sposób, iż doprowadziło to do rozwiązania z nim umowy. Wskazać należy, iż z wyliczeń (...) wynikało, iż wartość opłat, które spółka pobrała od pacjentów wynosiła ok. 1/10 całego kontraktu. W konsekwencji podmiot, który został ukarany przez (...), nadal – w ramach tak przedłużonego kontraktu – mógł pozyskiwać środki publiczne na realizację świadczeń w ramach kontraktu z (...). Dziennikarze mogli zatem ocenić tę interpretację jako ,, kuriozalną’’ , lub ,,absurdalną’’. Odnosząc się do argumentacji powoda, iż istniało podejrzenie, ze umowa ze spółką (...) została rozwiązana w tym celu, aby inne podmioty powiązane z byłymi pracownikami MOW mogły ,, przejąć’’ kontrakt tej spółki na 2014r., należy zważyć. Umowa, która była zawarta ze spółką (...) opiewała na kwotę 12 mln złotych. Na skutek rozwiązania tej umowy, w trybie rokowań w grudniu 2013r. Dyrektor MOW zawarł z dwoma podmiotami- Szpitalem w O. oraz Centrum Medycznym w G. umowy na kwoty ok. 200.000 złotych. Te dwa podmioty nie mogły skorzystać z przywileju wprowadzonego w art. 4 ustawy nowelizującej i nie można było z nimi przedłużyć umowy na ,,cały’’ rok 2014, albowiem przesłanką zastosowania tego przepisu było posiadanie umowy w dniu wejścia w życie tego przepisu ( 21.11.2013r.), a te podmioty-jak wyżej wskazano-zawarły umowy najwcześniej w grudniu 2013r. Do tych podmiotów, co najwyżej mógł być zastosowany przepis art. 156 ust. 1a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, wprowadzony wspomnianą nowelizacją, który pozwalał na przedłużenie umowy jedynie na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. Jak wynika z ustaleń, kwota w wysokości 200.000 złotych mogła być wykorzystana przez świadczeniodawcę w na sfinansowanie zabiegów operacji zaćmy w ciągu 5 dni, biorąc pod uwagę, iż w ciągu jednej sesji operator był w stanie wykonać 20 zabiegów, przy wycenie zabiegu na kwotę ok. 2000 zł. Kontrakt w takiej wysokości był nieopłacalny, co spowodowało, iż jeden z tych podmiotów wypowiedział umowę. Kwoty uzyskane przez te dwa podmioty były zatem nieporównywalne z wysokością kontraktu, --- STRONA 10 --- jakim dysponowała wcześniej spółka (...). Twierdzenia powoda, które wypowiedział na posiedzeniu(...), iż na podstawie art. 4 ustawy nowelizującej, z tymi podmiotami można było przedłużyć umowy do 31.12.2014r. są niezgodne z prawdą. Odnosząc się do argumentacji powoda, iż powód nie jest prawnikiem, a interpretacja została przygotowana przez Ministerstwo, należy zważyć. Jak wynika z przebiegu przesłuchania powoda przed sądem, powód jest bardzo dobrze zorientowany w kwestii przepisów dotyczących wspomnianej nowelizacji ustawy i udzielał szerokich wyjaśnień o charakterze oceny prawnej. Po drugie, jest oczywistym, iż zazwyczaj to wewnętrzna jednostka organizacyjna Ministerstwa przygotowuje interpretację przepisów. Zauważyć jednak należy, iż powód nie przedstawił żadnej ekspertyzy prawnej, ani też nawet nie zeznał, aby zlecono wykonanie bądź przez zewnętrzną kancelarię prawną, bądź przez odpowiednią jednostkę Ministerstwa ( departament prawny, itp.) ekspertyzy prawnej, która poddałaby analizie treść art. 4 z uwzględnieniem uzasadnienia projektu nowelizacji ustawy oraz z uwzględnieniem interpretacji dokonanej przez (...). Natomiast z pisma, które powód wystosował do spółki (...) w odpowiedzi na prośbę o interpretację przepisu art. 4 i które jedynie do wiadomości zostało przekazane do (...) i MOW wynika, iż nie zawiera ono żadnej pogłębionej analizy przepisu, w tym odniesienia do alternatywnej interpretacji (...) i raczej powiela argumenty podnoszone przez spółkę (...). Co więcej, ta interpretacja nie została przedstawiona w wyniku sygnalizacji przez (...) problemu z jakimikolwiek wątpliwościami interpretacyjnymi- z ustaleń wynika, iż (...) nie miał problemu z interpretacją ustawy- ale w wyniku twierdzeń spółki (...), która była zainteresowana w dokonaniu interpretacji korzystnej dla siebie. Odnosząc się do argumentu powoda, iż w sprawie spółki (...) otrzymał wiele pism z interwencją, pochodzących od różnych podmiotów, w tym od pacjentów, oraz interpelacji poselskich i senatorskich, należy stwierdzić, iż jak wynika z kolei z zeznań świadka A. B., tego rodzaju działania mogą być inicjowane przez podmioty pragnące wywrzeć nacisk na organy władzy publicznej w celu załatwienia sprawy w określony sposób. Zatem sytuacja ta nie była nadzwyczajną sytuacją , która obligowałaby powoda jako Sekretarza S. do ponadstandardowych działań. W konsekwencji należało uznać, iż działania powoda w postaci pism kierowanych do (...) w sprawie terminowości załatwienia zażalenia spółki, rozmowy z urzędnikami (...) oraz MOW , przesłanie do wiadomości (...) interpretacji udzielonej na wniosek spółki już po tym, jak zażalenie zostało negatywnie załatwione przez Prezesa (...), późniejsza wypowiedź powoda podczas posiedzenia (...) mogły być ocenione przez dziennikarzy jako działania na korzyść spółki. Prowadzenie rozmowy telefonicznej z Dyrektorem MOW już po załatwieniu zażalenia, a przed podpisaniem aneksu nie mieści się w pojęciu czynności nadzorczych, do których uprawniony jest Minister. Intensywność działań podjętych przez powoda, która w ocenie urzędników (...) i MOW odróżniała działania powoda w tej sprawie od działań nadzorczych podejmowanych w innych sprawach mogła być oceniona przez dziennikarzy jako ,,lobbowanie’’ na rzecz spółki (...). Przesłanie jedynie do wiadomości (...) i MOW pisma, którego adresatem była spółka, zawierającego interpretację przepisu art. 4 ustawy nowelizującej mogło być ocenione jako próba nacisku na Dyrektora MOW w celu zastosowania się do tej interpretacji i zawarcia umowy z (...) w sytuacji, gdy zażalenie tej spółki na decyzję w przedmiocie rozwiązania umowy nie zostało rozstrzygnięte zgodnie z oczekiwaniami spółki. W ocenie sądu, pozwanym można jedynie postawić zarzut braku odpowiednio wcześniejszego kontaktu z powodem przed opublikowaniem artykułów. Wysłanie listy pytań do powoda w piątek przed weekendem, po którym miał się ukazać artykuł krytykujący działania powoda było jedynie formalnym wypełnieniem obowiązku uzyskania stanowiska osoby, której ma dotyczyć publikacja prasowa, nie dawało natomiast możliwości przygotowania odpowiedzi na zadawane pytania. Niemniej jednak okoliczność ta nie ma znaczenia, albowiem jak wynika z ustaleń, mimo dalszych publikacji na temat działań powoda, powód nie przesłał dziennikarzom nawet w późniejszym terminie stosownych dokumentów lub wyjaśnień. W konsekwencji należało uznać, iż zarzuty kierowane pod adresem powoda w kwestionowanych publikacjach prasowych, biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, były formą dopuszczalnej krytyki działań powoda jako (...) –osoby zajmującej wysokie stanowisko w organach władzy wykonawczej. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji. O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 par. 1 i 3 kpc, na koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika każdego z pozwanych ( 2400 zł+ 360 zł). --- STRONA 11 --- (...) 1.02.2017r.