Wyrok alizowanie tych elementów apelacji

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 9 grudnia 2010 r. II AKa 405/10 TEZA aktualna Z regulacji prawnej obowiązującej tak przed, jak też po wejściu w życie noweli do k.p.k. z 5 listopada 2009 r. nie wynikał zakaz wymierzania kary łącznej pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania w sytuacji, gdy za zbiegające się przestępstwa orzeczono kary pozbawienia z warunkowym zawieszeniem wykonania oraz bez warunkowego zawieszenia wykonania. Pogląd o zakazie wymierzenia w takiej sytuacji kary łącznej pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania ukształtowany został wyłącznie w praktyce orzeczniczej i znalazł wyraz w judykatach. Wprowadzony ustawą z 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw przepis art. 89 §1a k.k. jednoznacznie nakazuje zmienić dotychczasowe zapatrywania judykatury w tym zakresie. Brak jest podstaw do stosowania zasady wynikającej z art. 4 § 1 k.k., skoro zmianie ulega wyłącznie zapatrywanie prawne, a nie ustawa. - - - - I. II. a. b. c. UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SA Paweł Węgrzynek. Sędziowie SA: Wojciech Kopczyński, Aleksandra Malorny (spr.). Przy udziale Prokuratora Prok. Apel.: Krzysztofa Błacha. Sentencja Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy Sebastiana L. s. Józefa i Adeli ur. 25 grudnia 1984 r. w J. Z. skazanego wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w G. Wydział V Karny Zamiejscowy w W. Ś. z dnia 28 września 2010 r., na skutek apelacji obrońcy uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G. Uzasadnienie faktyczne Skazany Sebastian L. złożył wniosek o połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w J. Z., Sądu Okręgowego w G., Sądu Rejonowego w J. Z., Sądu Rejonowego w J. Z.. Sąd Okręgowy w G. w Wydziale V Karnym Zamiejscowym w W. Ś. rozpoznając przedmiotowy wniosek zakresem rozważań objął nie tylko wyroki wymienione w tymże wniosku, ale poszerzył spektrum tych rozważań mając w polu widzenia skazania, które nastąpiły prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 2 lipca 2003 r., za przestępstwo z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w dniu 5 lipca 2002 r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; Sądu Okręgowego w G. z dnia 7 czerwca 2004 r., za przestępstwa: z art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w okresie od stycznia do lutego 2003 r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w okresie od jesieni 2001 r. do wiosny 2002 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności, z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w grudniu 2003 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności, II AKa 405/10 - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach --- STRONA 2 --- III. IV. V. VI. a. b. c. 1. - - - - - - - - - - 2. którym orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności; Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 10 lipca 2007 r. za przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. popełnione w dniu 7 sierpnia 2006 r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono ustalając okres próby na 3 lata; Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 5 marca 2009 r. za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. popełnione w dniu 30 września 2007 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono ustalając okres próby na 2 lata; Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 17 sierpnia 2009 r. za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w dniu 26 grudnia 2008 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 30 marca 2010 r. za przestępstwa: z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 k.k. popełnione w okresie od listopada do grudnia 2005 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności, z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 k.k. popełnione w okresie od listopada do grudnia 2005 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 k.k. popełnione w okresie od lutego do dnia 25 sierpnia 2008 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności, którym orzeczono karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. W konsekwencji Sąd Okręgowy w G. w Wydziale V Karnym Zamiejscowym w W. Ś. wyrokiem łącznym z dnia 28 września 2010 r. orzekł, co następuje: na mocy art. 569 § 1 i 2 k.p.k. w związku z art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. oraz art. 577 k.p.k. połączył skazanemu Sebastianowi L. następujące kary jednostkowe orzeczone wyrokami: Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 2 lipca 2003 r., w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w dniu 5 lipca 2002 r.; Sądu Okręgowego w G. z dnia 7 czerwca 2004 r., w wymiarze: 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 k.k. popełnione w okresie od stycznia do lutego 2003 r., 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 k.k. popełnione w okresie od jesieni 2001 r. do wiosny 2002 r. i wymierzył karę łączną 2 lat pozbawienia wolności zaliczając na jej poczet okresy rzeczywistego pozbawienia wolności orzeczone Sądu Okręgowego w G., to jest od 21 stycznia 2004 r. do 7 czerwca 2004 r. i od 26 marca 2009 r. do 17 lipca 2009 r. oraz okres dotąd odbytej kary Sądu Rejonowego w J. Z. od 17 lipca 2009 r. do nadal, przyjmując dzień 17 lipca 2009 r., jako początek odbywania orzeczonej wyżej kary łącznej; Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 10 lipca 2007 r. w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. popełnione w dniu 7 sierpnia 2006 r., Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 30 marca 2010 r. w wymiarze: 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 k.k. popełnione w okresie od listopada do grudnia 2005 r., 4 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w okresie od listopada do grudnia 2005 r. i wymierzył karę łączną 2 lat pozbawienia wolności; Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 17 sierpnia 2009 r. w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w dniu 26 grudnia 2008 r.; Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 5 marca 2009 r. w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. popełnione w dniu 30 września 2007 r. i wymierzył karę łączną 9 miesięcy pozbawienia wolności; pozostałe rozstrzygnięcia nie objęte wyrokiem łącznym podlegają odrębnemu wykonaniu, co w szczególności odnosi się do kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 7 czerwca 2004 r., za przestępstwo z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełnione w grudniu 2003 r. oraz kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 30 marca 2010 r. za przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 k.k. popełnione w okresie od lutego do dnia 25 sierpnia 2008 r.; ponadto zasądził koszty nieopłaconej obrony świadczonej z urzędu skazanemu, którego zwolnił od ponoszenia kosztów --- STRONA 3 --- - - postępowania związanego z wydaniem wyroku łącznego, obciążając nimi Skarb Państwa. Apelację od powyższego wyroku łącznego złożył obrońca skazanego Sebastiana L. Zaskarżając go w całości, zarzucił: obrazę prawa materialnego, a to art. 85 k.k., poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędne przyjęcie trzech różnych zbiegów realnych oraz pozostawienie dwóch wyroków do odrębnego wykonania, pomimo istnienia przesłanek z art. 85 k.k. oraz braku przeszkód prawnych, aby spośród skazań utworzyć inne grupy obejmujące skazania za czyny popełnione zanim zapadł kolejny "pierwszy wyrok" z punktu widzenia tej kolejnej grupy przestępstw, a w konsekwencji wydanie wyroku łącznego pozostającego w sprzeczności z utrwaloną linią orzecznictwa, która zakłada, iż należy wybierać taki wariant, który stanowi rozstrzygnięcie dla skazanego najkorzystniejsze w zakresie możliwości orzeczenia kary łącznej, obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 7 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k. przez zaniechanie umotywowania wyroku w zakresie przyjętych i nieprzyjętych do połączenia wyroków, zwłaszcza brak precyzyjnego wskazania, dlaczego taka, a nie inna konfiguracja została przyjęta, w czasie, gdy zachodziła możliwość, że inna konfiguracja będzie korzystniejszą dla skazanego oraz niewyjaśnienie z jakich powodów wyroki Sądu Okręgowego w G. z dnia 7 czerwca 2004 r. za czyn popełniony w grudniu 2003 r. oraz Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 30 marca 2010 r. za czyn popełniony w okresie od lutego do 25 sierpnia 2008 r. nie podlegają połączeniu, pomimo, że zachodzą ku temu przesłanki, a na Sądzie spoczywa wyraźny obowiązek podania na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Formułując powyższe zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Uczestniczący w rozprawie odwoławczej prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Sąd Apelacyjny stwierdził, co następuje: Żadną miarą nie sposób było podzielić argumentacji, która legła u podstaw złożonej apelacji. Jednak w ostatecznym rozrachunku okazała się ona być skuteczną, bowiem postępowanie odwoławcze zainicjowane poprzez jej wniesienie doprowadziło do uchylenia skarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji, celem jej ponownego rozpoznania. Stanowczo wskazać trzeba, że przyczyn, które doprowadziły do kasatoryjnego rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd odwoławczy, nie należy upatrywać w treści złożonego środka odwoławczego. Pomimo, że przedmiotowa sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, wobec faktu, że przedstawiona w apelacji argumentacja jawi się w zasadniczym zrębie oczywiście chybioną, koniecznym - przed omówieniem przyczyn, które skutkowały uchyleniem skarżonego wyroku - jest zasygnalizowanie tych elementów apelacji, które nie przystają do aktualnych kanonów wyznaczających zasady orzekania kar łącznych w wyrokach łącznych. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że zawarty w apelacji chronologicznie, jako pierwszy zarzut i towarzyszący mu wywód o konieczności, czy też możliwości wyboru, przy orzekaniu w wyroku łącznym kar łącznych, wariantów korzystnych dla skazanego, posiada aktualnie wyłącznie historyczny wymiar. Istotnie w przeszłości dopuszczalne było konfigurowanie poszczególnych skazań i ich łączenie w sposób, który z punktu widzenia interesów skazanego był korzystniejszy. Jednak pogląd ten uległ całkowitej dezaktualizacji, a to w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. I KZP 36/04 i przedstawionych tamże wywodów (OSNKW 2005, z. 2, poz. 13). Jest zatem oczywistym, że w świetle ugruntowanej już na przestrzeni 5 lat praktyki aprobowanej także w doktrynie, niedopuszczalnym jest konfigurowanie skazań pod kątem interesów skazanego. Po wtóre wywód apelującego odwołujący się do jakoby jednoznacznego stanowiska judykatury, że wyrokiem łącznym nie można doprowadzić do pogorszenia sytuacji skazanego w stosunku do tej, w której doszłoby do oddzielnego wykonania poszczególnych kar, także posiada walor historyczny. Pogląd ten został wypracowany w orzecznictwie na gruncie Kodeksu karnego z 1969 r.. Podobnie zagadnienie to było początkowo rozstrzygane także na gruncie aktualnej kodyfikacji karnej, przy czym równocześnie prezentowany był pogląd przeciwny, który aktualnie wyznacza kierunek linii orzeczniczej. Wskazać trzeba, że zasada niepogarszania sytuacji skazanego w wyroku łącznym nie znajdowała oparcia i nie znajduje w żadnym z przepisów zamieszczonych w rozdziale IX Kodeksu karnego, ani w przepisach działu 60 Kodeksu postępowania karnego. Zatem zasada, do której odwołuje się apelacja, nie znajduje ustawowego oparcia, a co więcej konsekwencje jej akceptacji mogą być rozważane w kategoriach naruszenia zasad wymiaru kary łącznej określanych w art. 85 i następnych k.k. (szersze wywody: Kodek karny Część ogólna tom I, komentarz pod red. A. Zolla, Zakamycze 2004, strony 1.145-1.147). Nie ma wszak żadnych przeszkód, by uznać, że racjonalny ustawodawca świadomie wprowadzając to unormowanie, założył, że wymierzenie kary łącznej w pewnych wypadkach nie może doprowadzić do pogorszenia sytuacji skazanego. Stanowisko to zawarł Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 1 października 2002 r., sygn. akt V KK 73/02 (LEX 56827). Sąd Najwyższy tamże wskazał, że przyjęciu tego poglądu nie stoją na przeszkodzie ani standardy konstytucyjne, ani standardy określone w ratyfikowanych umowach międzynarodowych chroniących uniwersalne prawa i wolności człowieka. Sąd Najwyższy wyraził także pogląd, że racjonalizacja kary orzekanej jako kara łączna nie musi być rozumiana wyłącznie, jako łagodzenie i mieć zatem charakter jednokierunkowy (wyrok SN z dnia 21 sierpnia 2007 r., sygn. II KK 96/07, OSNKW 2008/1/6, podobnie wyrok SN z dnia 7 stycznia 2007 r., sygn. V KK 309/07, Biul. PK 2008/2/28). O tym, że zasada niepogarszania sytuacji skazanego w wyroku łącznym nie jest zgodna z założeniami ustawodawcy, jednoznacznie świadczy wprowadzenie do Kodeksu karnego ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1589) przepisu art. 89 § 1a. Ustawodawca, wprowadzając ten przepis, dał sądowi orzekającemu w przedmiocie wydania --- STRONA 4 --- wyroku łącznego możliwość orzeczenia w wyroku łącznym kary łącznej pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym, w sytuacji, gdy podlegające łączeniu kary pozbawienia wolności orzeczone zostały z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Rozwiązanie wprowadzone w życie przepisem art. 89 § 1a k.k., co prawda fakultatywne, jednak dopuszcza rozstrzygnięcie co najmniej mniej korzystne, gdy zważyć interes skazanego. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że ustawodawca odstąpił od wskazanej, co prawda nie pisanej, ale utrwalonej w przeszłości zasady niepogarszania sytuacji skazanego. Odnosząc się do przyczyn, które skutkowały uchyleniem skarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, stwierdzić trzeba, że wyrok jest dotknięty wadami, które wykluczały możliwość jego aprobaty w aktualnym kształcie, a jednocześnie wykluczały także jego ewentualną korektę. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że zasadnicze wątpliwości nasuwa przy orzekaniu dwóch z trzech kar łącznych, zastosowanie przez Sąd Okręgowy regulacji zawartej w przepisie art. 89 § 1a k.k. Przepis ten, co prawda nie został powołany w sentencji skarżonego wyroku łącznego, ale w treści pisemnego uzasadnienia tegoż wyroku jednoznacznie Sąd Okręgowy powołał ten przepis, jako dający podstawę orzekania kar łącznych. Literalna wykładnia tego przepisu wskazuje, że jego uregulowanie dotyczy takiej sytuacji, w której za każde zbiegające się przestępstwo wymierzona została kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Gdyby wolą ustawodawcy było objęcie tym przepisem także sytuacji faktycznej, która kształtuje się w niniejszej sprawie, a mianowicie, w której tylko za część zbiegających się przestępstw orzeczona została kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania, to redakcja tego przepisu wprost zawierałaby takie rozwiązanie. Wniosek tego rodzaju nasuwa chociażby analiza dyspozycji przepisu art. 89 § 1 k.k., który zawiera sformułowanie: "... w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia". Zestawienie treści tych dwóch przepisów oraz ich wzajemne porównanie prowadzi do wniosku, że ustawodawca stanowczo rozróżnia sytuację w której za wszystkie przestępstwa pozostające w zbiegu wymierzona jest kara tego samego rodzaju, w przypadku regulowanym przez przepis art. 89 § 1a k.k. kara - pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania oraz kary różnego rodzaju, jak w sytuacji, o której mowa w art. 89 § 1 k.k. Zatem uprawnionym wydaje się pogląd, że w sytuacji procesowej, z którą zetknął się Sąd Okręgowy, przepis art. 89 § 1a k.k. nie powinien mieć zastosowania. Do powyższego, jedynie dla porządku dodać trzeba, że stosowanie przepisu art. 89 § 1a wymaga analizy w kontekście uregulowania zawartego w art. 4 § 1 k.k. Wobec powyższego jednocześnie uprawnionym wydaje się być wniosek, że w rozważnym przez Sąd układzie skazań, podstawy prawnej orzekania kar łącznych należało upatrywać w art. 89 § 1 k.k. Wszak z regulacji prawnej obowiązującej tak przed, jak też po wejściu w życie noweli nie wynikał zakaz wymierzania kary łącznej pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania w sytuacji, gdy za zbiegające się przestępstwa orzeczono kary pozbawienia z warunkowym zawieszeniem wykonania oraz bez warunkowego zawieszenia wykonania. Pogląd o zakazie wymierzenia w takiej sytuacji kary łącznej pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania ukształtowany został wyłącznie w praktyce orzeczniczej i znalazł wyraz w judykatach. Wydaje się, że wprowadzony powołaną ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. przepis art. 89 § 1a k.k. jednoznacznie nakazuje zmienić dotychczasowe zapatrywania judykatury w tym zakresie. Również jedynie dla porządku dodać trzeba, że w tej ostatniej sytuacji brak jest podstaw do stosowania zasady wynikającej z art. 4 § 1 k.k., skoro zmianie ulega wyłącznie zapatrywanie prawne, a nie ustawa. Niezależnie od powyższego nie sposób nie zauważyć, że nawet hipotetyczna aprobata utworzonych przez Sąd I instancji sekwencji skazań, prowadzących do orzeczenia trzech kar łącznych pozbawienia wolności, nasuwa zastrzeżenia. Sąd Okręgowy nie objął żadną z orzeczonych kar łącznych dwóch kar orzeczonych wobec skazanego prawomocnymi wyrokami, a mianowicie kary orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 7 czerwca 2004 r. (punkt II komparycji), za chronologicznie trzecie z przestępstw objętych tym wyrokiem, popełnione w grudniu 2003 r. oraz kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w J. Z. z dnia 30 marca 2010 r. (punkt VI komparycji), za chronologicznie trzecie z przestępstw popełnione w okresie od lutego do dnia 25 sierpnia 2008 r.. Jednocześnie Sąd - na co słusznie zwrócił uwagę apelujący - nie wskazał w pisemnych motywach skarżonego wyroku dlaczego tych skazań nie umieścił w żadnej z sekwencji dających podstawy do orzeczenia kary łącznej. Sąd Okręgowy w tym zakresie poprzestał na nader arbitralnej konstatacji, że kary pozbawienia wolności orzeczone wymienionymi wyrokami, w żaden sposób nie nadawały się do połączenia (strona 7 uzasadnienia). W jakikolwiek sposób nie zasygnalizował nawet co legło u podstaw takiego stwierdzenia, stąd też jakakolwiek ocena tego stanowiska także przez Sąd odwoławczy nie jest możliwa. Wreszcie akceptując hipotetycznie stanowisko Sądu I instancji wskazać trzeba, że skarżony wyrok nie zawierał procesowego rozstrzygnięcia w przedmiocie tych dwóch kar pozbawienia wolności, które w ocenie tegoż Sądu nie nadawały się do połączenia. Konieczność takiego rozstrzygnięcia wynika i wymusza przepis art. 572 k.p.k. Nie jest więc wystarczające zawarcie w wyroku jedynie rozstrzygnięcia o takiej treści, jak w punkcie 2 skarżonego wyroku. Rozstrzygnięcie tej treści żadną miarą nie stanowi bowiem tak namiastki, jak też substytutu orzeczenia o umorzeniu w odpowiednim zakresie postępowania o wydanie wyroku łącznego. Z wyżej wskazanych powodów Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok łączny i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd powtórnie sprawę rozpoznający rozważy czy i ewentualnie w jakiej konfiguracji, czy też konfiguracjach wyroki, które stanowiły przedmiot analizy Sądu poprzednio sprawę rozpoznającego, będą dawały podstawy do orzeczenia kary, czy też kar łącznych. --- STRONA 5 --- Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądów Powszechnych. Baczyć wszak należy, że w przypadku skazania opisanego w punkcie III komparycji wyroku łącznego upłynął już okres próby, a z dniem 18 stycznia 2011 r. nominalnie upływa okres kolejnych 6 miesięcy. Zatem w polu zainteresowania Sądu ponownie sprawę rozpoznającego musi pozostawać, czy w tym, co prawda krótkim okresie, nie nastąpiło zarządzenie wykonania kary. W przeciwnym wypadku należy pamiętać o treści przepisu art. 76 § 1 k.k. Podobnie Sąd winien ustalić, czy w odniesieniu do skazania opisanego w punkcie IV komparycji wyroku łącznego nie nastąpiło zarządzenie wykonania kary pozbawienia wolności. W dalszej kolejności Sąd podejmie stosowne rozstrzygnięcie mając w polu widzenia zapatrywania przedstawione powyżej. Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego w przedmiocie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu w postępowaniu odwoławczym, a to wobec faktu, że sprawa będzie ponownie przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji, przed którym ten sam obrońca będzie w dalszym ciągu reprezentował skazanego.