Wyrok ałem telewizyjnym UPC Telewizja Kablowa na szkodę ww. firmy

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2004 r. IV KK 46/04 TEZA aktualna Istotą występku, o jakim mowa w art. 267 § 1 k.k., jest uzyskanie informacji dyskrecjonalnej, nie przeznaczonej dla sprawcy. Program emitowany w sieci kablowej z natury rzeczy jest przeznaczony dla każdego, kto tylko uiści abonament. Tak więc informacje zawarte w tym programie nie są informacjami, które nie są przeznaczone dla potencjalnych odbiorców. Sprawca, który bezprawnie z takich programów korzysta i uzyskuje zawarte w nich informacje, nie narusza więc dyspozycji art. 267 § 1 k.k., lecz godzi jedynie w prawa majątkowe. Obecnie takie zachowanie należałoby zakwalifikować jako wyczerpujące znamiona występku z art. 7 ust. 1 lub art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym (Dz. U. Nr 126, poz. 1068). 1 2 UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SN Wiesław Kozielewicz (sprawozdawca). Sędziowie SN: Wiesław Maciak, Józef Szewczyk. Sentencja Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004 r. sprawy Leokadii R,. oskarżonej z art. 267 § 1 k.k., z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28 lipca 2003 r., uznaje kasację za oczywiście zasadną; uchyla zaskarżony wyrok i oskarżoną Leokadię R. uniewinnia od dokonania zarzucanego jej czynu. Uzasadnienie faktyczne Leokadię R. oskarżono o to, że w okresie od 4 stycznia 2002 r. do 26 marca 2002 r. bez uprawnienia uzyskiwała informacje dla niej nieprzeznaczone, podłączając się do przewodu służącego do przekazywania informacji z sygnałem telewizyjnym UPC Telewizja Kablowa na szkodę ww. firmy, tj. występek z art. 267 § 1 k.k. Sąd Rejonowy, po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 28 lipca 2003 r. na mocy art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie wobec Leokadii R. odnośnie zarzucanego jej czynu, zaś na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. orzekł świadczenie pieniężne na rzecz Fundacji Transplantacji Szpiku i Leczenia Chorób Krwi w wysokości 300 złotych płatne w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia oraz obciążyłoskarżoną kosztami sądowymi. Powyższy wyrok uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego. Od tego wyroku kasację złożył Prokurator Generalny. Zaskarżył wyrok w całości na korzyść Leokadii R. i zarzucając rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu art. 267 § 1 k.k. poprzez błędne przyjęcie, iż zachowanie oskarżonej, polegające na uzyskiwaniu bez uprawnień informacji z sygnałem telewizyjnym telewizji kablowej przez podłączenie się do IV KK 46/04 - Wyrok Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego. przewodu służącego do jego przekazywania, formalnie wyczerpało znamiona przypisanego jej czynu, podczas gdy w dacie popełnienia czyn ten nie był czynem zabronionym przez ustawę, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest oczywiście zasadna. Zasadnie skarżący podniósł zarzut rażącej obrazy prawa materialnego, która to obraza miała istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Przypomnieć tylko należy, że obraza prawa materialnego zachodzi wówczas, gdy prawo to zostało wadliwie zinterpretowane przez sąd, gdy sąd ten wadliwie zastosował przepis prawa materialnego, pomimo iż w układzie okoliczności sprawy nie było to dopuszczalne, bądź wówczas, gdy sąd nie zastosował przepisu prawa materialnego, pomimo iż w konkretnym układzie było to obligatoryjne. W niniejszej sprawie obraza prawa materialnego, i to rażąca, polegała na zastosowaniu normy tego prawa zawartej w przepisie art. 267 § 1 k.k., w sytuacji gdy było to niedopuszczalne, albowiem działanie oskarżonej polegające na bezprawnym podłączeniu odbiornika telewizyjnego do sieci kablowej wprawdzie godziło w prawa majątkowe nadawcy programu (UPC Telewizja Kablowa), nie wyczerpywało jednak znamion przypisanego jej występku. Jak podniósł Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 stycznia 2002 r., sygn. I KZP 43/02 (zam. OSNKW 2003, z. 1-2, poz. 5), bezpośrednim przedmiotem ochrony art. 267 § 1 k.k. jest szeroko rozumiane prawo do dysponowania informacją, mające charakter prawa podmiotowego. Informacja zaś w pewnych okolicznościach jest towarem i może stać się przedmiotem obrotu. Towarem jest także nośnik informacji. Przekazanie informacji stanowi wtedy usługę, za którąprzekazujący pobiera stosowną opłatę, w której mieści się zarówno cena informacji, jak i należność za jej przekazanie. Dysponent informacji, np. nadawca radiowy bądź telewizyjny, oferuje na określonych warunkach treść informacji. Oferta ta może zostać przyjęta poprzez np. wykupienie abonamentu telewizyjnego czy prawa do odbioru programów emitowanych w sieci kablowej. Może zostać ona także odrzucona. Nikt nie zmusza bowiem żadnej osoby do odbioru programów radiowych czy telewizyjnych. Wprawdzie będąc towarem informacja może, tak jak każdy inny towar, stać się przedmiotem przestępstwa, to jednak na gruncie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy nie może ulegać wątpliwości, iż oskarżona zamierzała w sposób bezprawny uzyskać dostęp do usługi, jaką w trybie art. 41 i n. ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34 z późn. zm.) oferował operator sieci kablowej. Niektóre programy radiowe i telewizyjne dostępne są w sieciach kablowych, a odbiór ich możliwy jest dopiero po wniesieniu na rzecz nadawcy stosownych opłat. Uiszczenie opłaty umożliwia odbiór programów oferowanych przez nadawcę nawet w sytuacji, gdy nie uiszczono abonamentu. Opłata za dostęp do sieci kablowej jest w istocie rzeczy opłatą za usługę udostępnienia programów. Działanie oskarżonej w przedmiotowej sprawie zmierzało przede wszystkim do bezprawnego uzyskania usługi, a dopiero w następstwie tego do informacji (por. J. Sobczak, Radiofonia i telewizja. Komentarz, Zakamycze 2001, s. 485 i n.). Zgodzić się więc należy z wywodem Sądu Najwyższego w powołanej uchwale, iż działanie sprawcy polegające na podłączeniu odbiornika telewizyjnego do sieci kablowej, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń skrzynki rozdzielczej i uzyskaniu dostępu do emitowanego programu, niewątpliwie ma charakter bezprawny i godzi w prawa majątkowe przedsiębiorstwa będącego nadawcą programu. Nie wyczerpuje ono jednak znamion przestępstwa z art. 267 § 1 k.k. Niezależnie od powyższego mocno należy podkreślić, iż istotą występku, o jakim mowa w art. 267 § 1 k.k., jest uzyskanie informacji dyskrecjonalnej, nie przeznaczonej dla sprawcy. Program emitowany w sieci kablowej z natury rzeczy jest przeznaczony dla każdego, kto tylko uiści abonament. Tak więc informacje zawarte w tym programie nie sąinformacjami, które nie są przeznaczone dla potencjalnych odbiorców. Sprawca, który bezprawnie z takich programów korzysta i uzyskuje zawarte w nich informacje, nie narusza więc dyspozycji art. 267 § 1 k.k., lecz, jak to wyżej powiedziano, godzi jedynie w prawa majątkowe. Obecnie takie zachowanie należałoby zakwalifikować jako wyczerpujące znamiona występku z art. 7 ust. 1 lub art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym (Dz. U. Nr 126, poz. 1068), gdyż bezprawne podłączenie odbiornika telewizyjnego do sieci kablowej po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń skrzynki rozdzielczej i korzystanie w związku z tym z usługi chronionej, polegającej na rozpowszechnianiu i rozprowadzaniu programu telewizyjnego, stanowi używanie urządzenia niedozwolonego w rozumieniu tej ustawy i jeśli działanie to podjęto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, to wyczerpuje znamiona występku z art. 7 ust. 1, zaś w przypadku używania tego urządzenia niedozwolonego wyłącznie na własne potrzeby - występku z art. 7 ust. 2 tej ustawy. Ustawa ta weszła jednak w życie z dniem 9 listopada 2002 r., a zatem po dacie popełnienia przez oskarżoną zarzucanego czynu i z tego względu nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie.