Postanowienie akut II AKzw 1135/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II K

--- STRONA 1 --- Sygn. akut II AKzw 1135/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Mirosław Cop Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie A C zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 21 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zwolnić skazanego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie obrońcy skazanego jest bezzasadne. Podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu uznać należy, że nie zachodzą w sprawie przesłanki określone treścią art. 153 § 2 k.k.w., uzasadniające udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności z ważnych względów osobistych czy rodzinnych. Skazany wniósł o udzielenie mu przerwy w karze podnosząc, że chciałby wspomóc finansowo rodzinę. Poczynione przez Sąd penitencjarny ustalenia pozwoliły jednakowoż na stwierdzenie, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Sąd Apelacyjny nie znajduje też argumentów przemawiających za przychyleniem się do zażalenia obrońcy skazanego. Zważyć trzeba, że udzielenie skazanemu przerwy z uwagi na trudną sytuację rodzinną może nastąpić, gdy udział, czy obecność skazanego w danych okolicznościach jest niezbędna, a więc tego udziału czy obecności nie można zastąpić bądź byłoby to w sposób szczególny --- STRONA 2 --- utrudnione. W takiej sytuacji po zbadaniu, czy skazany daje gwarancję prawidłowego wykorzystania przerwy zgodnie z jej celem, należy przerwy udzielić. Jednakże zasadą jest, aby odbycie kary nastąpiło bezpośrednio po jej prawomocnym orzeczeniu, w sposób ciągły i w całości. W realiach niniejszej sprawy trafnie uznał Sąd Okręgowy w G , że podane przez skazanego powody nie stanowią dostatecznej podstawy do udzielenia mu przerwy w karze. Chociaż bowiem, co zauważył Sąd Okręgowy, sytuacja rodziny skazanego (konkubiny i dzieci) jest trudna, to jednak nie wymaga bezwzględnie obecności A C . Z przeprowadzonego przez kuratora sądowego w sposób wnikliwy i rzetelny wywiadu środowiskowego, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że konkubina skazanego wraz z dziećmi skazanego (5 - letnim synem i 2 - letnią córką) od 2 lat zamieszkuje w mieszkaniu socjalnym w . Mieszkanie składa się z 1 pokoju, aneksu kuchennego i łazienki, za które opłaty miesięczne wynoszą ok. 400 zł. Konkubina zobowiązana jest również do spłaty pożyczki w wysokości po 130 zł miesięcznie - wg oświadczenia konkubiny spłaca ją nieregularnie i w niepełnych kwotach. Nie występuje zadłużenie z tytułu nieregulowania czynszu czy innych opłat. Nadpłata za prognozowane zużycie wody została przekazana na poczet należności czynszowych. Otrzymuje ona dodatek mieszkaniowy w wysokości po 154,30 zł miesięcznie, stąd do zapłaty pozostaje jej kwota 32 zł miesięcznie. Konkubina skazanego utrzymuje się z alimentów otrzymywanych na starszego syna w wysokości 500 zł miesięcznie oraz świadczeń rodzinnych w łącznej wysokości miesięcznej 310 zł. Korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej - w styczniu i marcu 2014 r. otrzymała zasiłek celowy w wysokości po 150 zł miesięcznie. Do lutego 2014 r. pobierała zasiłek mieszkaniowy w wysokości po 155 zł miesięcznie. Ponadto otrzymuje dodatek mieszkaniowy. Istnieje możliwość przystąpienia konkubiny skazanego do szkoleń zawodowych finansowanych przez Europejski Fundusz Społeczny, jak też uzyskania z tego tytułu wsparcia finansowego w wysokości do 300 zł miesięcznie. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że sytuacja rodziny skazanego nie uzasadnia udzielenia mu przerwy w karze pozbawienia wolności. Koniec wykonywanej wobec skazanego kary pozbawienia wolności ustalony został na kwiecień 2016 r., stąd konkubina skazanego winna podjąć wszelkie niezbędne działania ażeby zapewnić byt sobie i dzieciom. Zwłaszcza, że posiada środki na utrzymanie dzieci. Może ona również poprawić sytuację rodziny podejmując w przyszłości zatrudnienie. Syn skazanego natomiast pozostaje pod właściwą opieką lekarską. W ocenie Sądu Apelacyjnego A C nie daje ponadto gwarancji, że ewentualną udzieloną mu przerwę w karze wykorzystałby zgodnie z przeznaczeniem, przestrzegając --- STRONA 3 --- porządku społecznego i prawnego. Stanowisko to uzasadnia wielokrotna już karalność skazanego. Aktualnie odbywa kary pozbawienia wolności za przestępstwa popełnione w warunkach określonych art. 64 § 1 k.k. Dodać należy, że kara pozbawienia wolności zawsze niesie za sobą ujemne następstwa, których ciężar ponosi cała rodzina skazanego i tylko zaistnienie wyjątkowej sytuacji może uzasadniać jej przerwanie i to tylko wówczas, gdy inne względy nie stoją temu na przeszkodzie. Instytucja przerwy w karze jest rozwiązaniem przewidzianym przez ustawodawcę dla sytuacji wyjątkowych, zasadą natomiast jest, aby skazany odbywał karę bezpośrednio po uprawomocnieniu się wyroku, w całości i w sposób ciągły. Z tych względów i nie dostrzegając w zażaleniu argumentacji skutkującej zmianą zaskarżonej decyzji, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Niewątpliwie sytuacja rodziny skazanego jest trudna. Dlatego jego konkubina powinna wykorzystać wszystkie możliwości uzyskania pomocy, zarówno od rodziny jak i instytucji państwowych. W razie konieczności winna także wystąpić o zasądzenie od skazanego alimentów na młodsze dziecko. W odniesieniu do argumentów obrońcy należy jeszcze dodać, że nieprawdopodobne jest aby A C - zważywszy na wysokość zarobków osiąganych przez niego przed osadzeniem - w okresie nawet i 6 miesięcy zgromadził wystarczające środki finansowe niezbędne dla dalszego utrzymania rodziny podczas jego pobytu w zakładzie karnym, uwzględniając fakt, że wymiar kary pozbawienia wolności, jaką jeszcze ma odbyć to bez mała 2 lata. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił A C od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji materialnej ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.