Postanowienie akut II AKzw 1080/14 POSTANOWIENIE Dnia 03 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II K

--- STRONA 1 --- Sygn. akut II AKzw 1080/14 POSTANOWIENIE Dnia 03 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Czarnota Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie A. O. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (...) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zwolnić skazanego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie skazanego jest bezzasadne. Podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu uznać należy, że nie zachodzą w sprawie przesłanki określone treścią art. 153 § 2 k.k.w., uzasadniające udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności z ważnych względów osobistych czy rodzinnych. Skazany wniósł o udzielenie mu przerwy w karze podnosząc, że chciałby wspomóc finansowo rodzinę oraz dokończyć remont mieszkania. Poczynione przez Sąd penitencjarny ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Sąd Apelacyjny nie znajduje też argumentów przemawiających za przychyleniem się do zażalenia skazanego. --- STRONA 2 --- Zważyć trzeba, że udzielenie skazanemu przerwy z uwagi na trudną sytuację rodzinną może nastąpić, gdy udział, czy obecność skazanego w danych okolicznościach jest niezbędna, a więc tego udziału czy obecności nie można zastąpić bądź byłoby to w sposób szczególny utrudnione. W takiej sytuacji po zbadaniu, czy skazany daje gwarancję prawidłowego wykorzystania przerwy zgodnie z jej celem, należy przerwy udzielić. Jednakże zasadą jest, aby odbycie kary nastąpiło bezpośrednio po jej prawomocnym orzeczeniu, w sposób ciągły i w całości. W realiach niniejszej sprawy ze stanowczością należy podkreślić, że trafnie uznał Sąd Okręgowy w G., iż podane przez skazanego powody nie stanowią dostatecznej podstawy do udzielenia mu przerwy w karze. Chociaż bowiem sytuacja rodziny skazanego (konkubiny i dziecka) jest trudna, to jednak nie wymaga bezwzględnie obecności A. O. Z przeprowadzonego przez kuratora sądowego w sposób wnikliwy i rzetelny wywiadu środowiskowego, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że konkubina skazanego wraz z dzieckiem skazanego (4 - miesięcznym) i dziećmi z poprzedniego związku zamieszkują w mieszkaniu komunalnym w E. o powierzchni około 36 m². Mieszkanie jest ogrzewane piecowo, łazienka jest w trakcie remontu, a kuchnia przed remontem, który miał przeprowadzić skazany. Zamieszkuje tam również matka konkubiny, która z dorywczego zatrudnienia osiąga ok. 800 zł miesięcznie. Występuje zadłużenie z tytułu nieregulowania czynszu. Energia elektryczna i gaz butlowy jest opłacany na bieżąco przez konkubinę i jej matkę. Konkubina skazanego utrzymuje się z alimentów otrzymywanych na dwoje dzieci z innego związku w wysokości 600 zł miesięcznie oraz świadczeń rodzinnych w łącznej wysokości miesięcznej 369 zł. Nie korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej albowiem jak podała kuratorowi "mało dają". W świetle powyższych okoliczności sytuacja rodziny skazanego nie uzasadnia udzielenia mu przerwy w karze pozbawienia wolności. Koniec wykonywanej wobec skazanego kary pozbawienia wolności ustalony został na sierpień 2018 r., stąd konkubina skazanego winna podjąć wszelkie niezbędne działania ażeby zapewnić byt sobie i dzieciom. Wszak posiada środki na utrzymanie dzieci. Słusznie Sąd Okręgowy przy tym wskazał, że może ona również poprawić sytuację rodziny podejmując w przyszłości zatrudnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego A. O. nie daje ponadto gwarancji, że ewentualną udzieloną mu przerwę w karze wykorzystałby zgodnie z przeznaczeniem, przestrzegając 2 --- STRONA 3 --- porządku społecznego i prawnego. Stanowisko to uzasadnia wielokrotna już karalność skazanego. Aktualnie odbywa kary pozbawienia wolności za przestępstwa popełnione w warunkach określonych art. 64 § 1 i 2 k.k. Skoro zatem skazany nie daje należytych gwarancji, że zgodnie z przeznaczeniem wykorzysta przerwę udzielenie mu jej i na tej podstawie uznać należy za nieuzasadnione. Dodać należy, że kara pozbawienia wolności zawsze niesie za sobą ujemne następstwa, których ciężar ponosi cała rodzina skazanego i tylko zaistnienie wyjątkowej sytuacji może uzasadniać jej przerwanie i to tylko wówczas, gdy inne względy nie stoją temu na przeszkodzie. Instytucja przerwy w karze jest rozwiązaniem przewidzianym przez ustawodawcę dla sytuacji wyjątkowych, zasadą natomiast jest, aby skazany odbywał karę bezpośrednio po uprawomocnieniu się wyroku, w całości i w sposób ciągły. Z tych względów i nie dostrzegając w zażaleniu argumentacji skutkującej zmianą zaskarżonej decyzji, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Niewątpliwie sytuacja rodziny skazanego jest trudna. Dlatego jego konkubina powinna wykorzystać wszystkie możliwości uzyskania pomocy, zarówno od rodziny jak i instytucji państwowych. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił A. O. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji materialnej ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 3