Wyrok akt

--- STRONA 1 --- WYROK SĄDU NAJWYŻSZEGO z dnia 19 maja 1998r. II CKN 756/97 Zakres uszczerbku niemajątkowego z uwagi na jego charakter, jest ze swej istoty zjawiskiem trudnym do oceny i wymierzenia, już choćby z tego względu, że na jego powstanie i przebieg poważny wpływ wywierają indywidualne właściwości i subiektywne przeżycia osoby pokrzywdzonej. Stąd zawsze możliwość zgłoszenia przeciwnej w stosunku do zadośćuczynienia. Jednakże warunkiem skuteczności takiej argumentacji jest wykazanie, że pominięte zostały lub w niedostatecznym stopniu uwzględnione przesłanki rzutujące na wysokość określonego zadośćuczynienia. LEX nr 786545 786545 Dz.U. 1964.16.93; art 445 § 1; art 448 Skład orzekający: Przewodniczący: Sędzia SN S, Dąbrowski Sędziowie SN: F. Barczewska, T. Żyznowski (spraw.) Sentencja Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 19 maja 1998 r. na rozprawie sprawy z powództwa J.J. przeciwko Centralnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w W. o zapłatę na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia 18 grudnia 1996r. oddala kasację. Uzasadnienie faktyczne Wyrokiem częściowym Sąd Wojewódzki zasądził od pozwanej Centralnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w W. na rzecz powódki J.J. kwotę 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia orzeczenia i oddalił żądanie pozwu co do dalszego żądanego zadośćuczynienia. Przy bezspornej zasadzie odpowiedzialności z tytułu wypadku komunikacyjnego jakiemu dnia 6 listopada 1994 r. uległa powódka J.J.- Sąd orzekający przytoczył obrażenia przez powódkę doznane w wyniku tego wypadku. Doznała ona urazu kręgosłupa ze złamaniem kręgów i urazu rdzenia kręgowego, urazu klatki piersiowej ze złamaniem żeber VI- XII w linii przykręgowej po stronie prawej, krwiaka w prawej jamie opłucnej, wieloodłamkowego złamania kości łonowej górnej prawej, gałęzi górnej kości łonowej lewej, obrażeń twarzoczaszki, urazu jamy brzusznej. Powódka jest sparaliżowana od pasa w dół, wymaga stałej opieki osób trzecich. Powódka przebywała w szpitalu im. Barlickiego w Ł. a następnie w szpitalu klinicznym WAM w Ł. na oddziale intensywnej terapii, była operowana. Jednakże doznane urazy są urazami wielonarządowymi, nie rokującymi powrotu do zdrowia. Rokowania medyczne są złe. Powódka liczy obecnie 26 lat. Była osobą zdrową. Studiowała na Politechnice w Ł. Studia --- STRONA 2 --- miała ukończyć w 1995r. i podjąć pracę w Zakładach Płytek Ceramicznych w O. Kwota 100.000 zł jest w ocenie tego Sądu stosowna rekompensatą za doznaną przez powódkę krzywdę. Apelację złożyły obie strony. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił powołany na wstępie wyrok Sądu I instancji o tyle, że obniżył zasądzoną tytułem zadośćuczynienia kwotę do 80.000 zł z ustawowymi odsetkami: od kwoty 35.000 do dnia 8 czerwca 1995r., od kwoty 40.000 zł od dnia 4 stycznia 196r. i od kwoty 5.000 zł od dnia 22 maja 1996 r. Uzasadniając dokonanie korekty- w uwzględnieniu apelacji obu stron- Sąd Apelacyjny wskazał, że obowiązująca wysokość odsetek ustawowych sprawia, że pełnią one i funkcję odszkodowawczą. Uwzględniając po części kompensacyjny charakter odsetek ustawowych Sąd Apelacyjny dokonał korekty wysokości przyznanego powódce zadośćuczynienia, kierując się także wymogiem- jak to zostało określone - umiarkowania. Kasację złożyła powódka Skarżąca z powołaniem się na podstawę kasacyjną przewidziana w art 393¹ pkt 1 kpc zarzuciła naruszenie prawa materialnego art 359 § 1 kc i 481 § 1 kc i wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanej Centralnej Dyrekcji Kolei Państwowych na rzecz powódki kwotę 100.000 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku (nie precyzując którego)i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej instancji. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Treść art 335 kc - poza jednym wymaganiem aby przyznana z tytułu zadośćuczynienia kwota pieniężna była odpowiednia- nie precyzuje żadnych dalszych zasad dotyczących ustalania wysokości tego zadośćuczynienia. Tak ogólna formuła pozostawia- z woli ustawodawcy- znaczna swobodę sądom orzekającym w niższej instancji, wyrażającym swoja ocenę w okolicznościach konkretnej sprawy. Okoliczności te w zestawieniu z założeniami i charakterem zadośćuczynienia pieniężnego, jego kompensacyjna funkcją są decydującymi przy ustalaniu rozmiaru krzywdy i w następstwie tego wysokości należnego zadośćuczynienia. Zakres uszczerbku niemajątkowego z uwagi na jego charakter, jest ze swej istoty zjawiskiem trudnym do oceny i wymierzenia, już choćby z tego względu, że na jego powstanie i przebieg poważny wpływ wywierają indywidualne właściwości i subiektywne przeżycia osoby pokrzywdzonej. Stąd zawsze możliwość zgłoszenia, przeciwnej w stosunku do przytoczonej przez Sąd orzekający argumentacji i krytyki wyrażonego stanowiska co do wysokości przyznanego zadośćuczynienia. Jednakże warunkiem skuteczności takiej argumentacji jest wykazanie, że pominięte zostały lub w niedostatecznym stopniu uwzględnione przesłanki rzutujące na wysokość określonego zadośćuczynienia. Skarżący powyższego nie wykazał nawet przy rozumieniu jego wniosku "o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego Centralnej Dyrekcji Kolei Państwowych w W. na rzecz powódki J. J. kwoty 100.000zł (sto tysięcy) z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania"- jako zmierzające do zmiany zaskarżonego orzeczenia przez oddalenie apelacji pozwanej Centralnej Dyrekcji od wyroku częściowego Sądu Wojewódzkiego w Ł. z dnia 2 października 1996 r. w sprawie sygn akt (...) Zarzucane naruszenie przepisów prawa --- STRONA 3 --- materialnego nie nastąpiło. Trafnie zauważył Sąd drugiej instancji rolę jaka spełnia ustalona wysokość odsetek ustawowych. Dał temu wyraz Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 16 września 1993r. I PRN 70/93 (OSNCP 1994 nr 5 poz 123) stwierdzając, że waloryzacja należności głównej nie wyłącza zasądzenia odsetek. Jednakże wysokość odsetek ustawowych należnych w danym okresie powinno się uwzględniać jako jeden z elementów podlegających ocenie sądu przy zastosowaniu art 358¹ § 3 kc. Na charakter waloryzacyjny obowiązującej stopy odsetek ustawowych wskazał Sąd Najwyższy także w uzasadnieniu uchwały z dnia 8 października 1992 r. III CZP 117/92 (OSNCP 1993 nr 4 poz 57) Skoro skarżący nie wykazał zasadności podniesionego w kasacji zarzutu, a uzasadnienie kwestionowanego orzeczenia potwierdza prawidłowość przesłanek rzutujących na ustalenie wysokości należnego zadośćuczynienia, to kasacja jako pozbawiona uzasadnionej podstawy podlega- stosownie do art 393¹² kpc - oddaleniu. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku.