Wyrok akt

--- STRONA 1 --- 5 ! i 1 I i ! 2 Sygw aktki ' ' ' v4= %‘\§~’\ “I 2 . .;.=tfl. ' § 27; \‘===”€:2%T1 . 14%ft~ \_; :4 Q"? (W4 WYROK ‘W IMIENIU RZECZYPOSP KIEJ CD fe>| P"3P1 *31 H5 CD E1 ffi Dnia 4 paidziemika 20131". Segd Okr§g0wy W Lublinie’V Wydziefl Kafny  Odwoiawczy W sldadzie: §PrzeWQdnicza(cy; SSO _ .' " S dziowiez SO @ , _ SO A _ Protokolantz st. sekr. sagd0vvy— ' przy Lidziale ProI<urat0ra_ p0 rozpoznaniu W dniu 4 paédziernika 20131“. . . SPra'~W ofslcarzonych 0 przestgpswvo z art. 231 § 1 k.k. ' na sltutek apelacji Wniesionej przez prolcilrafora ' ' ' cad WYIOKIJ SR LublinWschéd W1/L1b1i1V'}i8‘Z‘ siedzibq W Swidniku Ill Wyd.zia1 Karny Z dllifl 2 kwietnia 20131“. sygn. akt_ ' I. utrzymuje W mocy zaskarfzony Wyrok, uznajqc Wniesionq apelacjq za oczywiécie bezzasadneg ‘  H. Wydatkami postqpowania odwoiawczego obciqia Skarb Palistwa. --- STRONA 2 --- $1 1 E {*1 ‘*~._..__ *.._ 1 av s % F .1 J \ \ F i ‘I I '1, . \ f i \ s . 1 r UZASADNIENIE _ — zostai oskarzony 0 to, Ze W okresie od dnia 16 styczrda 2000 r. do dnia O3 lutego 2006 1'. W0j._ peiniqc oboWia,zki ti tym samym Z mocy art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i oplatach lokalnychv begdzgc organem podatkowym Wlaéciwym W sprawie podatku od nieruchomoéci osob Vprawnych, dziaiai na szkodg mteresu publicznego —W ten sposob, Ze nie d’ope1ni1 obowiqzkow W zakresie opodafkowania a nastagpnie podjocia czynnoéci zmierzajaicych do wyegzekwowarlia naleznego podatkufiw stosunku do podafia W naotgpstwie czogo doszlo, do dprzodawnienia zaleglych zobo_Wi_a1za_1i podatkowych z tyfiu p@da‘fi<ii od nieruchomoéci za lata 20002002 w iqcznej kwocie 25.85221 zl, tj. o czyn z mt. 231 § 1 kk. ' A _ — zostaia oskariona o to, ie W olcresie od dnia 4 sierpnia 2003 1'. do d.1'1ia O3 lutego 2006 1'. W Woj. t dzialajqc na szkodg interesu publicznegoflw ten sposob, Ze pelniqc oboWiqz1<i— m i tym sarnyrn kierujqc pracq zajmujqcego sing no.1icza_11iem podatkow i opiat lolcalnych, prowadzeniem ewidencji i kontroli WpiyWoW W tym zalqesie, nie dopeiniia VVY1'1jl<E1jBCCYCh stacd obowiqzkow W nadzorze nad opoda.’cl<oWaniem i wyegzekW~oWa11iern naleiinego podatku od nieruchomoéci osob prawnych W s_’c0su1jl<u do p0d.atnil<a"— — W nastgpsfwie czego doszio do prze'daW_nier:ia zalegkych . zoboWiaczaI’1 podatkowych z tytuiu podatku od nieruchomoéci za late. 20002002' W lqcznej kwocie 25.85221 2%, oi o czyn Z art. 231 § 1 kk. ' —zosta1a oskaliona 0 to, the W ‘okresie od dniaié maja 2002 1'. do dnia O3 lutego 2006 r. W w0j.— dziadaia na szkodg interesu publicznego “ W ten sposob; 2e peimiatc obowigzki pracowrfla samorzqdowego zatrudnionego nah stqnowisku inspektora Ads. ksiggowoéci podamwea i b@d@¢ zobowiqzamq do provmdzzenia rachunléowoéci podatkowej W zalqesie pobierania podatkow, analizowamia realizacji Wplywéw z ‘pytulu z.oboWiqz_a1i poda.t1<oWych, .  1 --- STRONA 3 --- wystawiania upomniefi z ty"ru1u zaiegioéci podailaowych, nie dopehwila Wjmikajqcych stqd obowiaczkow W zakresie opodatkowania i wyegze1<W.oWania naleznego podatku od nieruchomoéci osob prawnych w stosuflu do podatrzikafi _ W nastopstwie czego doszio do przedawnienia. zaleglych zobowiqzafi POdE1’CkOVV}/‘Ch z tytulu podatku od nieruchomoéci za lata 20002002 W 1a,cznej kwocie 25.85221 Z1, tj. 0 czyn z art. 231 § 1 1<1<.  ' » ' ~4 Wyro1<iem~z 02 1<Wietnia 2013 r., wydanym W sprawie n Sqd Rejonowy LublinWschod W Lublinie z siedzibq W §Widni1<u oskaxionych umewhwil bd dokonama zwzucanego czynu, a kosztami procesu obciaczylS1<aIb Pa_fis’cWa. '  "  ' Powyiszy Wyrok W caloéci na niekorzyéé Wszystkich oskarionych zaskariyl prokurator zarzucajqc: . obrazo przepisow postopowania, a mia.noWicie art. 4, 9 § 1, 366 § 1, 410 kpk oraz 1124 § 1 pk’: 1 1<p1< polegajqcq na nieuwzglodnieniu przy ferowamiu wyroku Wszj"st1<ich ujawnionych na rozprawie i majacq/‘ch istotne 2naczenie dla rozstrzygniocia sprawy dowodow, oparciu ustalefi na czegéci zebranego materisdu dowodowego, nieuwzglodnieniu okolicznoéci dla oskaxfzonych 1*|iekorzystnych, Wadliwej i jednosirronnej ocenie dowodow, W ltym niezasadne pominiocie dowodow W postaci Wystawionych ’cyfcu1oW_egze1<ucyjnychj — za okres od listopada 200 1'. do Wrzeénia 2001 i niewystqpienie przez oskarionych o nadanie klauzuli wy'1<onalnoéci' co miaio oczywisty Wplyw na treéé Wyroku powodujqc nies1uszr.e uniewinnienie oskaxzonych od dokonania Z811‘zucanego 1111 CZYIIH} obrazsg przepisu post<gpowania karnego, ktora miala wpiyw no treéé Wyroku, tj. alt. 443 kpk na podstawie ktérego Sacd. ponownie rozpoznajqcy sprawz; bezpodstawnie pominqi dowbdy. obciajajqce oskarionych, a mianowicie o1<o1icz11oéci_ éwiadczozce 0 niewdrozeniu dzialzui Windykacyjnych polegajagcych na Wystqpieniu o nadanie ldauzuli Wy1<onalnoéci tytuiom egze1<uc§/'j'n§,'1'1"L vvy'staWio1'Lym przez Urzqd Skarbowy oraz dokmmenm W postaci pisma 2 --- STRONA 4 --- U \ 1 >. Z ."L v .d :11 ia zyi raz Iku dla alu 'ch, gcie SW :zez I na E1_T'].1& 1.1,. tawg N1CiE a¢Y<lh jnym :i5II'lE1 rs L pokohfkolnego z dlifa 3' Czerwoa 2005 ur. izfiormujqcego o niebezpieczefistwie przedawnienia zobowiqzafl podatkowych  flwskazujalc i2 nie znalazly one odzwierciedlenia Whzasadnieniu _ uchylonego Wyroku i Wyklucza to rnozliwoéé przyjocia tych obciqiajgcych ol<o1i<_:znoéci_ na niekorzyéé‘ oskarzonych , W sytuacjj gdy opis przypisanego czynu _ oskafzonym pozwala na przyjgcie W/W okolicznoéci i nie skutkowakby ziamaniem posredniego za1<azureformai'iom's in peius; ' 3) b1a,d ‘W ustaleniach faktycznych przyjgtych za podstawo wyroku, p01egajqcy_na; uznaniu, Ze dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okolicznoéci nie sag wystarczajqce do uznania oskarionych za Winnych popehqienia zarzucanego im przestegpstwa, jakkolwiek prawid1oWa"a_naliza ca1o1<sz.ta1’cu ujawnionych okolicznoéci, ‘W szczegolnoéci Wiaéciwa ocena protokoiu kontroli kompleksowej z dnia 04 l<Wie’mia 2005 1:. przeprowadzony PIZEZ  PICWadzi nieodparcie do przeciwnego Wniosku. \  . W l<o11l<1uzji skarizgcy Wniosi o uchylenie za.sl<a1'2onego V\IYIO1<1.1 i przekazanie sprawy do ponoWnego rozpoznania przez Sod I Lnstancji. Sod Oknggowy zwazyh co nastgpuje: ' Apelacja prol<urato_1'a jest niezasadna i na uwzglodnienie nie zas1uguje. W pierwszej kolejnoéci podkreélenia Wymaga, ii Sod I instancji W sposob prawidlowy, rzetelny i obiektywny przeprowadzii postopowanie, naleiycie przesiuchujqc éwiadkow oraz vvyjavéniajqc, a. nastgpnie uwzglgdniajqc zasadnicze okolicznoéci istome dla rozst"rzygni@cia'spraWy, nie dopuszczajgc sis; przy tym takich zwiaszcza bigdowiucl1y'bie1'1, ktore W akmalnymostanie sprawy, q. przy ponownyrn 'e' roz oznaniu ze WSZ€11<11T1i 1<onse1<Wenc'ami uorzednie o uch lenia ierwotnie 3 1 P » J 1 8 Y P wydanego W sprawie wyroku poWodoWa%yby koniecznoéé michylenia za's1<_a_r2onego w§fro1<u lub tez uzasadniaiy przyjocie, 12 _bezpodstaWnie, W oparciu o niewiarygodne doWoc1y, ewentualnie z I1E11‘1.1SZ€I11EIT1 reguil procesowych, zostaliuniewinmielwi od zarzucanego im czjvi1u. Sgd T! 4 --- STRONA 5 --- Rejonowy rozpoznajac ta sprawcg Wtaéciwie przeprowadzit Wszjistlde 1<o_rtieozr1.e moiliwe do przeprowadzenia dowody, nie dopuscil sia btadu W ustaleniach fal<tycznych, jal< te2 obrazy przepisow prawa materialnego czy mogacéj rzutowaé na treéé Wyrolm obrazy przepisoW~ postgpowania, _do1<ona1 pehtej, prawidtowej i bezstronnej oceny Wyjaéniefi oskarzonych i zeznafi éwiadkow. W efekcte Wtaéciwie ustalil stan faldryczny, a ze zgromadzonych oraz ujaWnionych‘d‘oWodoW  trafrfie ocenionych W ramach uprawniefi wynikajagych z art. 7 1<p1<  wyciagn_a_,1 aluszne Wnioski, zasadnie niauznajatc Winy oskarionych, aw zwiazku z tyrn przyjrnujac, ii nie dopuécili Sin; oni zarzucanego irn przestapstwa. ' Wydany W sprawie Wyrok — zgodnie z art. 410 1<p1< » znajduje oparcie W prawidtowo dokonanej ooenie caioksztattu materiatu dowodowego zgromadzonego i ujawnionego W toku postzgpowania. Swe stanowisko W tej rnierze Sad Rejonowy Wyrazit W Ltzasadrrteniu zaskarionego Wyroku, ktore W peini odpowiada Wymogom art. 4.24 1<p1<. Zawarte W pisemnych rnotywach rozstrzygniacia argumertty co do niepopeinienta przez o.s1<arZonych czynu Wyczérpuja_cego dyspozycja art. 231 § 1 1<l< sa Przekonujace i zgodne z zasadarni Wiedzy i doéwiadczenia ZycioWego,.a W zwiazku z tym zastuguja na aprobata. Stad tei Sad Odwotawczy, uznajac za zbadne powielanie zawartej tamie argumentacji, odsyta W przemofznej czaéci do zaprezentowanych W uzasadnieniu twierdzefi. Modelowo sporzadzone przaz Sad 1 instancji uzasadnienie drobiazgowo Wraczklartije podstawy rozstrzygniacia, Wobec "czego twierdzenia zawarte W apelacjianie sa W stanie zanegowaé toku myélenia zaprezentowanego przez Sad meriti. Sad tez Sad Okragovxry odniesie Sta pokrotce do W@Z101A’§/‘C11. twierdzerfif podnoszonych W apelacji prokuratora, albowiem W przeciwriym razie zmuszony bytby powielaé trafne i kompleksowe twierdzenia i argumenty zawarte W uzasadnieruiu Wyrokti pierwszoirrstartcyjnego, czego potrzeby al<tua1r~ie ’bra1<. Podkreélié rowniez nalezy, ii dokonana przez ten organ ocena materiatu dowodowego i ujawnionych W sprawie okolicznoéci nalezycie uwzgladnia nadto Wskazania zawarte W treéci art‘. 4 kpk i art. 5 § 2 1<p1<. " Tyrn samym Sad Okragowy, nie dopatrujac sia rowniei uchybierfi okreélonych W art. 1139 § 1 kpk, vie 1ru'a1 iadnych podstawdo zdyskwalifikowania zas1<arZ'onego vqrroku W przedstawionym powyzej zakresie. _ LL '~~ --- STRONA 6 --- u J I  3. 2 ‘J i Y a a h ;o 4 \ | H Odiioszac sie natoiriiast _' do poszczegélnych zargutow podniesionych W apelacji prokuratora stwierdzié naleiy, ii Sad Okregowy nie podziela pogladow skariacego o dopuszczeniu sis przez Sad I instancji obrazy przepisow prawa procesowego i to W dodatku W sposob mogacy rzutowaé na aesc Wyroku. Weztowa kwestia .d1a przedrniotowego rozstrzygniecia jest ta zwiazana z zfiresem obowiazywania Zakazu 1'ef01'mati0m's in ‘peius z art. 443 1<p1<. Skariacy W apelacji przedstawii Wiasna iriterpretacje tego przepisu, rzecz W tym, Ze jest ona chybiona. Zgodnie z trescia art. 434 § 1 kpk Sad odwotawczy moize orzec na nie1<orzyTéc'__ oskarzonego tyko Wtedy, gdy Wniesiono na jego niekorzysé srodek odwotawczy, a takze ty11<o_ W granicach zaskarienia, chyba Ze ttstawa stanowi iriaczej. Iezeli srodek odwotawczy pochodzi od oskartyciela publicznego tlub petnoniocfla, sad odwotawczy moie orzec na niekorzysé oskarionego ponadto tylko W razie stwierdzenia uchybieii podniesionych W érodku odwotawczyrn lub podlegajacych uwzglednieniu 2 urzedu. Z kolei art. kpk stanowi, Ze W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wolno W dalszyrn postepowaniu Wydaé orzeczenie surowsze nia uchylone ty11_<o Wtedy, gdy orzeozenie to byio zaskarione na niekorzysé oskmzonego albo gdy zachodza okolicznosci o1<res1one W art. 434 § 5 kpk. juz W tym miejscu stwierdzié trzeba, ice W rainiejszej sprawie ta ostatnie z pewnoscia nie zachodza, a fakt ten jest na tyle oczywisty, Ze jak sie Wydaje ru'e Wyrnaga nawet szerszej argumentacji. Iednoczesrie Wskazaé naleiy, Ze W orzecznictwie podkreslano, ii powyisze przepisy stanowia normy o chara1<terze' gWara1"1cjy'jnym, majace tak Wazkie znaczenie, Ze zasade w nich Wyraiona stosuje sie nawet Wbrew Wszystkim iimym zasadom procesowym (por. w"yrok Sadu Apelacyjnego W Krakowie z 9.01.2001 r., H AI<a 18/01, KZS 3/O1, poz. 40; Wyrok Sadu Apelacyjnego W 1ubliriie z 17.05.2006 r., II AKa 89/06, Lex mt 183579). ' Wieio1<rot'nie Wyjasniano takze, jal<i jest zakres za1<azu orzekama na niekorzyso oskarionego Wyitikajacy 2 przywolanych tu przepisow. I ta1< ftp. W Wyroku z dnia 10.09.2004 1'. KK 96/04 LEX nr 126689) Sad Najwyiszy Wyrazii /"x I1 I4 I1 pogiad, Ze zakres posredniego zal<azu refornmttoms in pains (art..é43 kpk} jest taki sam, ja1< i zakres bezposredniego zakazu t'efot'mcztt'om's its peius (art: 4311 kpk), a oznacza to, Ze orzeczeniem surowszym jest kaide orzeczenie ustalajace dolegliwoso 5 --- STRONA 7 --- realnie Wieksza nii _do1eg1iwosé wynikajaca z tresci orzeczenia uchylonego. Analogiczne stanowisko zajeto tea W wyroku z dnia 27.02.2008 r. (IV KK 16/ 08, LEX 376591). Wskazywano tei konsekwentnie (np. uchwaia z 29.05.2003 r., I KZF 14/ 03, OSNKW_ 78/2003, poz. 61; Wyrok Z 5.06.2003 1'., III KK 2/03, LEX 80283; Wyrok z 2.02.2006 r., III KK 395/05, LEX 176058), Ze Wydanie "orzeczenia surowszego“ W rozumieniu art. 443 kpk  po uchyleniu~orzeczeinia i prze1<azar1iu' sprawy do ponownego rozpoznania  jest dopuszczalne W dalszym postepowaniu tylko Wowczas, gdy uchyfenie to nastapi1o~ na, skutek uwzglednienia srodka odwotawczego Wniesionego na niekorzyso oskarzonego i to jedynie W granicach zas1<a_rZenia na niekorzysé tlub gdy uchyienie orzeczenia. nastapito Z mocy" samej ustawjr, niezaleinie odugrartic zas1<arZenia*(art. 439 5 1 pkt14 kpk, art. 440 1<p1<). Z kolei Sad Apelacyjny W Biatymstoku (wyrok z 23.01.2003 r., II AKa 375/ 02, OSA 8/ 03, poz. 82) podniost, Ze tresfi powotanych przepisow art. 434 § 1 kpk iart. 443 1<p1< przesadza o tym, ii granice srodka odwolawczego Wniesionego na niekorzysé oskarionego przez oskarzycieia publicznego okreslone trescia uchybiefr W tym srodku podiiiesionych decyduja o uprawnieriiach sadu odwoiawczego W Z'&kIESiE orzekania na niekorzysé oskarionego, sadu I instancji W dalszyrn postepowaniu po przekazaniu sprawy do ponowrtego rozpoznania, jal< tei o dopuszczalnej moiliwosci zaostrzenia orzeczenia. Natomiast Sad Apelacyjriy W Warszawie (Wyrok z 28.12.2000 r.. 11 AI<a 500/ 00, OSA 8/ 02, poz. 65) stwierdzii, Ze ze sformutowamia art. 443 kpk nalezy Wyciagnaé Wniosek, Ze zakres orzekaniar1a"nie1<orzysé oskarzonego przy ponownyrn rozpoznawaniu sprawy "1imitoWany" jest zakresem Wczesniejszego zaskarzenia orzeczenia na jego niekorzysé. Wydaje sie to oczywiste, jesli dyspozycje art. 443 1<p1< odczyta sis przez pryzmat rozwiazania zawartego W przepisie art. 434 §‘ 1 1<p1<, zakazujacego sadowi odwoiawczemu orzekaé na niekorzysé oskarzonego poza grarriicami zaskarienia (oczywiscie z Wyjati<a_mi przewidzianyrni przez ustawe). Tak Wiec sad ten moZe orzec na niekorzysé oskarionego tylko W oditiesieniu do tych rozstrzygnieé sadu I instancji, ktére zostaty objete ~za1<1'esem zaskarzenia na niekorzysé. W dalszej kolejnosci oznacza to, Ze W zasadzie rowniei sad I instancji; rozpoznajacy sprawe poriownie po uchy1__enit1 pi€1‘WSZ€gO0 Aorzeczenia, moie orze1<aé' na i~ie1<orzysC' 6 _.,....._._._..; I _| r 1 l i | \ i § 1 1 | i \ | . . --- STRONA 8 --- oskar2o1'1eg'o' tylko W odniesieiiiu do tego zakresu rozstrzygriiecia, ktore zostato objete Wniesionym na jego niekorzysé srodkiem zaskarzenia. Warto tu rowniez zwrocié uwage na poglad Wynikajacy z Wyroku Sadu Najwyiszego 2. dnia 20.01.2004 r. (III KK 224/ 03, LEX 84455), W ktorym stwierdzono, Ze Sad I instancji rozpoznajacy sprawe ponownie po uchyleniuv pierwszego Wyroku, moi:e orzekaé na niekorzysé oskarzonego tylko W odniesieniu do tego zakresu rozstrzygniecia, ktore zostato ms f')\ U3» 3! objete Wniesionym na jego niekorzy odkiem zaskarzenia. Stad tez oboWia,'z.1<ien'1 sadu meriti rozpoznajacego ponownie sprawe powinno bye zawsze doktadne zbadanie nie‘ tylko W jakim zakresie przekazano mu sprawe do ponownego rozpoznartia, ale tal<Ze W jakim zakresie dopuszczalne jest orzekanie na_ niekorzysé oskarzonego.     " ' Podstimowujac powyisze uwagi podkreslié Wiec trzeba, Ze 2 jednolitej W tej mierze linii orzecznictwa Wyrainie Wynika, Ze W swietle dyspozycji art. 434 § 1 kpk i art. 443 kpk za oczywiscie niedopuszczalne uznafi trzeba poczynienie odmiennych ustaleri faktycznych, i to nawet bez koniecznosci zntiany czy uzupetnieriia opisu czynu zarzucanego oskarionemu, o ile brak stosownych ustalefi W tym zakresie nie stai sie przedrniotern zarzutu apelacji Wniesionej uprzed1"Lio na niekorzysé oskarzonego przez oskariyciela publicznego. Zakaz Wyraiony W art. 443 l<p1< dotyczy bowiem rowniez ustalefi faktycznych i to rrie tylko tych zawartych W vwyroku, lecz rowriei Wyraionych W jego pisemnym uzasadnieniu (postartowienie SN Z dnia 5.10.2010 r., III KK. 79/10, Lex nr 621206). Konldudujac przytoczyé tu naleiy poglad_WyraZ0ny' W Wyroku z dnia 1 Czerwca 2009 r. (V KK 2/ 09, OSNKT/V 2009/I 0/8 W ktorym Sad Najwyiszy stwierdzii, Ze orzeczents mrotusze ts i'ozm1ttem'u mt. 443 kpk to kazde orzeczenie, ktdre zawtem rozstrzygitigcia mnisj Fcorzj,/stirs 2: pimkttr wtdzenta oskarzonego w po1'o'wncmi'u z orzeczeniem dot}/chczasozrrym. W mmach tej oceny tzzrrzgigdnieniu jaodlega are it/Zko kara Zub zastosowany sirodek kczmy, ale rdzazntez ustaienia f:zki"3,'cz?1e, kwrzlifikacja pi'aw1'za czymz, trzkie wszystkie moziizme mzstepstwa tycit rozstrzygnigé dirt sytuacji pmtunej oskmrionego. _ 1/V tej sytuacji nie uiega Zadnej Watialiwosci, Ze W realiach tej spravvy Sad P.ejonoWy trafnie zwaiyt, ii Pie jest uprawniony do Wywiedzenia negatywrrych s1<ut1<o'W prawnych 2 zaniechania Wystapienia o nadanie ldauzuli Wy1<or*.a11"~.osci T --- STRONA 9 --- i'>?“'L111@I11 @gZ@1<'»1@Yi1"¥5%’11‘1 , podobnie jak i zapoznania éi¢ .osl<arZonego z'.p_is1'_nein p01<0nt5:o_1nym z O3 czerwca 2005 r. mezaleznie Odi ‘Iago’. we fakw rzeczywiécie wynikaiy z treéci materialu dowodowego. Skoro bowiem takich ustalefi nié zawieralo uzasadrienie uchylonego Wczeéniej wyroku, przeszkode; W tym zakreéie sta‘ru0wa1=zapis Wy1'u'l<aja,cy z art. 443 kpk. . . Odnoszgc siig pokrétce do kwestii zwiegzanych ze znamionami czynu zabronionego z art. 231 § 1 kk naleiy wskazaé, ii przestgpstwo to moie lbyé popeinione W'Y1E}CZI1ie przez osobg bédqcq funkcjonariuszem publicznym i moie polegaé baidfi na przekroczeniu uprawniefi, czyli podjgciu czynnoéciWykraczajazcej poza uprawnienia siuzbowé ba,dZ na niedopeinieniu c>b0Wiqzl<.éw,.czy1i zzmiechaniu Wykonania pzynnoéci sigibowej alb0'niena1e2y‘:ym jej Wykonaniu. Opisywane wjriej przestgpstwo rnrjie byé popeinione W‘}TiQCZ1’1i€ umyélnie, W zamiaze bezpoérednim iub eWen’n1a1nyr1'i. Oznacza to, Ze cilia przypisania sprawcy znamion czynu zabronionego 2 art. 231 § 1 kk konieczne jest istnienie W jego Swiadomoéci zaréwno okolicznoéci przekroczenia uprawiiiefi bqclfi niedopeinienia obowiaczkéw, jak i ciziaiania na szkodig 01<reSl0neg0'interesu. Trafifnie clowodzi Said, "i2 zachowaniu oékarzonych brak znamienia umyélnoéci W zakresie omawianego czynu, a '01<reé1one skutki W postacie przedawnienia nalefznoéci publicznoprawnej raie zmieniajg oceny W tym zakresie. Iakkolwiek rzeczywiécie oheélone dzialania zostaiy Wdroicone z opéinieniem to truclno przyjqé celowe zaniechania oskarzzonych W tym zakresie. Kweétie podniesvibne W apelacji bezsprzecznie nie mega; Wigc réwniei clowieéé i liege, iiby Sa,d bifgdnie ustalii stanifaktyczny ‘ ' ' zej sprawy. O dopuszczeiiiu sig E2*1 F4 £9 U1 uc11y‘.':*ie1".ia okreélonego W art. 438 pkt 3 kpk moina bowiem zasadnie méwié jedynie wéwcias, gdy trafnoéé ocen i Wnioskéw Wyprowadzonych przez Said I instancji z okolicznoéci ujawnionych w toku przewodu sqdowego nie odpowiada prawidiowoéciom logicznego rozumowania. Zarzut ten nie rnoze natorniast sprowadzaé sic;  jak ma to Wiaénie miejsce W niniejszej sprawie  do sainej tylko jednostronnej polemiki z ustalenianii i wnioskami Sqdu I ins’ca_n_cji Wyrazonyini W uzasadriieniu Wyr01<u.,'ktéra to polemika wyraznie 11ie uWzg1¢d.11ia praWidi0Wo ustalonycli okolicznoéci sprawy. Prawidiowo postawiony W tej mierze zarzut 8 --- STRONA 10 --- Lit J i 1 D I? Z 6 <2 e z a st O W IO 8 I I I I I J \ I I .1 I | I I I powinien Wskazywaé, ja11<ich' 1<0'nl<ret11yCh 1lChYbi€.I’1'W' zakresie Wskazaft Wieclzy, dofévviadczenia Zyciowego i logicznego rozumowania dopuécii sig ten Sad W Qcenie rnateriaiu dowodowego. Sama zaé tylko moiliwoéé przeciwstawienia ustaleniom Sadu orzekajacego odmiennego pogladu nie mote prowadzia do Wrtiasku 0 popetniéniu btadu W ustaleniach faktycznych. Réwniei subiektywne przekonariie skarzacego, Ze okolicznoéci zdarzenia naleialo czy tea moinaby ustalié inaczej, bez jednoczesnego wskazania przemawiajacych za tym, a jednoczeénie dowodzacych wadliwoéci rozumowania Sadu I instancji argumentéw, nie mote prowadzié dp podzielenia tego zarzutu. Przypomnieé I11 trzeba, ie obclarzenie wiara jednych dowodéw oraz odméwienie tejie wiary irmym, jest prawern Sadu orzekajacego i znajciuje umocowanie W art. 7»kpk.a Skoro zatem Sad I instancji, po nalaiytym przeprowadnzeniu postgpowaiwia, obdarzyi Wiara ciowody, wskaz.ujace na to, ii 0ska.r2.e1fi nie dopuécili sir; zachowania opisanego W akcie 0sl<arZe_nia, a nastcgpnie W oparciu 0 nie i zgodnie z ich treécia ustalii start faktyczny, z oczywistych wzgladéw nie moze byé mowy 0 popehiieniu przez ten organ uchybienia okreélonego W art. 438 pkt 3 kpk. I _ I Konkludujac powyisze rozwaiania trzeba W'i@C sirwierdzié, Ze W niniejszej sprawie bra1<'jest obieldrywriych podstaw do tego, by przypisad _ 1 W popemienie Zarmweao im przestapstwa, albowiem jak siusznie podniésl to Sad I instamcji, bral< byte ku temti pocistawy ciowodowej. Zupetnie trafnié Sad Rejortowy" zWaj.a}/'i_<a1<'o1iczrt0éci niniejszej sprawy tak przez pryzmat znamion z art. Z31 § 1 kk, jak tez rrtiai W polu Widzenia i prawidiowo zastosowai sia do Wymogéw statuowanych treécia art. 443 kpk.  Z przytoczonych wyzej wzgladéw i Wobec braku " okolicziioéci uzasadniajacych uchyleiwie zaskarzonego rozsuzygniacia, zwiaszcza tych wymienionych W art. 439 § 1 kpk, zaskarzony Wyrok jal<o trafny nalezalo utrzymaé W mocy. . » < .  Ro"zstrzygm'§cie 0 Wydatkach postapowania odwoiawczego uzasadriia treéé I , . art. 636 § 1 kpk’