Postanowienie akt. V K 90/13

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 17 kwietnia 2014 r. II AKa 61/14 Wymierzanie kary łącznej z uwzględnieniem określonych w art. 53 k.k. dyrektyw wymiaru kary. TEZA aktualna Nie ma apelujący racji, zarzucając Sądowi Okręgowemu uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynów skazanego przy orzekaniu kary łącznej. Podkreślić trzeba, że wymierzając karę łączną, Sąd nie może czynić tego w oderwaniu od określonych w art. 53 k.k. dyrektyw wymiaru kary. Jest oczywistym, że w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego stosowanie tych dyrektyw musi uwzględniać specyfikę orzekania o karze łącznej. Wymierzając karę łączną, Sąd Okręgowy nie oceniał na nowo stopnia społecznej szkodliwości poszczególnych czynów skazanego. Stwierdził jedynie, że w sytuacji, gdy każde z przestępstw skazanego cechuje znaczna społeczna szkodliwość, kształtowanie kary łącznej przy zastosowaniu pełnej absorpcji stanowiłoby niczym nieuzasadnione premiowanie skazanego. 1 2 3 4 UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SA Mariusz Żak. Sędziowie SA: Piotr Mirek (spr.), Marek Charuza. Przy udziale Prokuratora Prok. Apel.; Andrzeja Kuklisa. Sentencja Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy skazanego M. B. s. (...), ur. (...) - o wydanie wyroku łącznego - na skutek apelacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt. V K 90/13: zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 4 w ten sposób, że łagodzi wymierzoną skazanemu karę łączną do 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w G.) na rzecz adwokata M. M. - Kancelaria Adwokacka w R. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej skazanemu w postępowaniu odwoławczym; zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. Uzasadnienie faktyczne Sąd Okręgowy w G. po rozpoznaniu w sprawie M. B., skazanego prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 czerwca 2000 r. sygn. akt III K 160/00 na kary: II AKa 61/14, Wymierzanie kary łącznej z uwzględnieniem określonych w art. 53 k.k. dyrektyw wymiaru kary. - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach --- STRONA 2 --- I II III IV V VI VII VIII IX X - 1 roku pozbawienia wolności za czyn z art. 203 § 1 d.k.k. w zw. z art. 268 d.k.k. i art. 10 § 2 d.k.k. i art. 60 § 1 d.k.k. popełniony w dniu 28 marca 1994 r., - 1 roku pozbawienia wolności za czyn z art. 205 § 1 d.k.k. w zw. z art. 265 § 1 dkk i art. 10 § 2 d.k.k. i art. 60 § 1 d.k.k., popełniony w dniu29 marca 1994 r., - 9 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 204 § 2 d.k.k. w zw. z art. 60 § 1 d.k.k., na podstawie których skazanemu wymierzono karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 30 listopada 1999 r. do 7 czerwca 2000 r., którą to karę skazany odbywał w okresie od dnia 7 czerwca 2000 r. do dnia 13 lutego 2001 r., kiedy to został warunkowo przedterminowo zwolniony, Sądu Rejonowego w R. z dnia 28 września 2007 r. w sprawie sygn. akt III K 123/07 na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat za czyn z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od lipca 2005 r. do 15 października 2006 r., przy czym postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 11 kwietnia 2011 r. zarządzono wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności, którą skazany odbywał w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 1 stycznia 2013 r., Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie sygn. akt III K 959/10 na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od 20 stycznia 2010 r. do sierpnia 2010 r., której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 19 marca 2012 r., Sądu Rejonowego w R. z dnia 29 kwietnia 2011 r. w sprawie sygn. akt III K 29/11 na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat oraz grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych o wysokości 20 zł każda za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnione w okresie od 24 maja 2010 r. do 30 sierpnia 2010 r., której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 marca 2012 r. zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj. od 30 sierpnia 2010 r. do 1 września 2010 r., Sądu Rejonowego w Z. z dnia 23 sierpnia 2011 r. w sprawie sygn. akt II K 705/11 na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnione w okresie od 4 czerwca 2011 r. do 25 czerwca 2011 r., Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 października 2011 r. w sprawie sygn. akt II K 737/11 na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych o wysokości 10 zł każda za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. popełnione w dniu 1 lipca 2011 r., Sądu Rejonowego w R. z dnia 27 października 2011 r. w sprawie sygn. akt III K 665/11 na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od września 2010 r. do marca 2011 r., której wykonanie skazanemu zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 19 czerwca 2013 r., Sądu Rejonowego w Z. z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie sygn. akt II K 1035/11 na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnione w okresie od 20 maja 2011 r. do 31 maja 2011 r., Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie sygn. akt V K 73/09 na kary: - 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 76 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s. popełnione w okresie od stycznia 2006 r. do września 2007 r., - 200 stawek dziennych grzywny o wartości 33 zł każda za przestępstwo z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i art. 6 § 2 k.k.s. popełnione w okresie od lutego 2005 r. do września 2007 r., - 50 stawek dziennych grzywny o wartości 33 zł każda za przestępstwo z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełnione w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 września 2007 r., - 80 stawek dziennych grzywny o wartości 33 zł każda za przestępstwo z art. 56 § 2 k.k.s. popełnione w dniu 30 kwietnia 2007 r., na podstawie których skazanemu wymierzono karę łączną grzywny w liczbie 200 stawek dziennych o wartości 33 zł każda, a nadto zawieszono mu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata, Sądu Rejonowego w R. z dnia 2 października 2012 r. w sprawie sygn. akt III K 377/12 na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od września 2011 r. do grudnia 2011 r., wyrokiem łącznym z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt V K 90/13, na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył skazanemu w miejsce kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami: - Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie sygn. akt III K 959/10, - Sądu Rejonowego w R. z dnia 29 kwietnia 2011 r. w sprawie sygn. akt III K 29/11, karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie o sygn. akt III K --- STRONA 3 --- 1 2 3 4 29/11 i ustalił początek odbywania tej kary na dzień 1 stycznia 2013 r. Na mocy art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 89 § 1a k.k. w miejsce kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami: - Sądu Rejonowego w Z. z dnia 23 sierpnia 2011 r. w sprawie sygn. akt II K 705/11, - Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 października 2011 r. w sprawie sygn. akt II K 737/11, - Sądu Rejonowego w R. z dnia 27 października 2011 r. w sprawie sygn. akt III K 665/11, - Sądu Rejonowego w Z. z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie sygn. akt II K 1035/11, Wymierzył skazanemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie połączenia kar pozbawienia wolności i kar grzywny orzeczonych wyrokami: - Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 czerwca 2000 r. sygn. akt III K 160/00, - Sądu Rejonowego w R. z dnia 28 września 2007 r. sygn. akt III K 123/07, - Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 lipca 2012 r. sygn. akt V K 73/09, - Sądu Rejonowego w R. z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt III K 337/12. Orzekł o kosztach sądowych, zwalniając skazanego z ich ponoszenia. Powyższy wyrok zaskarżony został przez obrońcę skazanego, który zarzucił mu: naruszenie prawa materialnego, a to art. 86 § 1 k.k. poprzez połączenie w pkt 1 i 4 kar z uwzględnieniem zasady asperacji w sytuacji, gdy połączenie wskazanych w nich kar powinno zostać dokonane z uwzględnieniem zasady całkowitej absorpcji, naruszenie prawa materialnego, a to art. 53 § 1 k.k. poprzez uwzględnienie przy orzekaniu w przedmiocie wyroku łącznego stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przestępstw, podczas gdy przy wymiarze kary łącznej nie powinien być on brany pod uwagę, rażącą niewspółmierność orzeczonych kar łącznych poprzez wymierzenie skazanemu w pkt 1 wyroku kary dwóch lat pozbawienia wolności i w pkt 4 kary trzech lat pozbawienia wolności, naruszenie prawa materialnego, a to art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 89 § 1 k.k. poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do wymierzenia kar łącznych z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Formułując powyższe zarzuty, apelujący wniósł w pierwszej kolejności o zmianę zaskarżonego wyroku pkt 1 i 4 poprzez wymierzenie skazanemu kar łącznych z zastosowaniem pełnej absorpcji i z jednoczesnym warunkowym zawieszeniem ich wykonania, a także ustalenie, iż pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach objętych wyrokiem łącznym podlegają odrębnemu wykonaniu, bądź też o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny stwierdził, co następuje: Przeprowadzenie oceny zasadności wywiedzionej apelacji, wymaga w pierwszej kolejności właściwego odczytania treści zarzutów odwoławczych. Wbrew dokonanej przez apelującego klasyfikacji, podnoszone przez niego uchybienia nie mieszczą się w kategorii obrazy prawa materialnego, o której mowa w art. 438 pkt 1 k.p.k. Dla wykazania wadliwości konstrukcji zarzutów odwoławczych wystarczającym jest odwołanie się do powszechnie aprobowanego w orzecznictwie i piśmiennictwie poglądu, zgodnie z którym o obrazie prawa materialnego można mówić tylko wówczas, gdy zarzucane sądowi uchybienie jest wynikiem zastosowania lub niezastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego respektowania (por. J. Grajewski, S. Steinborn, Komentarz aktualizowany do art. 438 Kodeksu postępowania karnego, LEX/el., 2014 oraz post. SN z 24 kwietnia 2007 r., II KK 50/07, Lex Nr 310727). Sytuacja taka w realiach niniejszej sprawy nie zachodzi, dlatego też wszystkie formułowane przez apelującego zarzuty rozpatrywać należy na płaszczyźnie rażącej niewspółmierności kary. Z tego punktu widzenia apelacja obrońcy skazanego jest jedynie zasadna w zakresie dotyczącym kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności, orzeczonej w pkt 4 skarżonego wyroku. Wobec tego, że pisemne motywy wyroku nie dają odpowiedzi na pytanie, dlaczego umorzono postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego, obejmującego skazania wyrokami: Sądu Rejonowego w R. z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt III K 123/07 i Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 lipca 2012 r., sygn. akt V K 73/09, skoro wymierzono nimi kary za przestępstwa popełnione w warunkach określonych w art. 85 k.k., celowym wydaje się stwierdzenie, że brak przesłanek pozwalających na kwestionowanie wyroku w tej części i upoważniających Sąd Apelacyjny do orzekania poza zakresem zaskarżenia. --- STRONA 4 --- Z uwagi na to, że wyrokiem Sądu Okręgowego w G., sygn. akt V K 73/09 wymierzono skazanemu karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, za przestępstwo popełnione przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1589), nowelizującej przepis art. 89 k.k. z dniem 8 czerwca 2010 r., niedopuszczalnym było wydanie wyroku łącznego, obejmującego wymienione skazania, jeżeli wymierzona nim kara łączna pobawienia wolności miałaby charakter bezwzględny. Lektura uzasadnienia skarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji nie widział w przypadku skazanego podstaw uzasadniających stosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Ze względów wyjaśnionych w dalszej części uzasadnienia, również Sąd Apelacyjny nie dostrzega okoliczności przemawiających za stosowaniem tego dobrodziejstwa. Z uwagi na reguły rządzące postępowaniem odwoławczym, brak też przesłanek wzruszania rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym grzywien wymierzonych skazanemu wyrokiem Sądu Okręgowego w G., sygn. akt V K 73/09 i Sądu Rejonowego w R., sygn. akt III K 29/11. Nie można bowiem zapominać, że wyrok Sądu pierwszej instancji został zaskarżony wyłącznie na korzyść skazanego, zaś w sytuacji gdy pierwszym z tych wyroków jednostkowych wymierzono skazanemu karę łączną grzywny na zasadzie pełnej absorpcji, orzeczenie dwóch kar łącznych musiałoby prowadzić do pogorszenia sytuacji skazanego, nawet wówczas, gdyby zostały one orzeczone z zastosowaniem pełnej absorpcji. Przechodząc do argumentacji apelującego stwierdzić trzeba, że nie ma on racji, zarzucając Sądowi Okręgowemu uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynów skazanego przy orzekaniu kary łącznej. Podkreślić trzeba, że wymierzając karę łączną, Sąd nie może czynić tego w oderwaniu od określonych w art. 53 k.k. dyrektyw wymiaru kary. Jest oczywistym, że w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego stosowanie tych dyrektyw musi uwzględniać specyfikę orzekania o karze łącznej. Wyrok Sądu pierwszej instancji wymóg ten spełnia. Wymierzając karę łączną, Sąd Okręgowy nie oceniał na nowo stopnia społecznej szkodliwości poszczególnych czynów skazanego. Stwierdził jedynie, że w sytuacji, gdy każde z przestępstw skazanego cechuje znaczna społeczna szkodliwość, kształtowanie kary łącznej przy zastosowaniu pełnej absorpcji stanowiłoby niczym nieuzasadnione premiowanie skazanego. Założenie to jest słuszne. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż za stosowaniem dyrektywy absorpcji może przemawiać ocena stopnia społecznej szkodliwości zbiegających się przestępstw, w tych wypadkach, gdy jedno z popełnionych przestępstw cechuje się nieporównywanie większym stopniem społecznej szkodliwości (por. P. Kardas, Komentarz do art. 86 Kodeksu karnego, (w:) A. Zoll (red.) Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I, Zakamycze, 2004, publ. LEX) Przykładowo, w przypadku realnego zbiegu przestępstw, za które zostałaby wymierzona kara 10 lat pozbawienia wolności oraz kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, racjonalnym byłoby orzeczenie kary łącznej z zastosowaniem zasady pełniej absorpcji i stwierdzenie, że różnica w stopniu społecznej szkodliwości czynów jest tak duża, że kara łączna wymierzona w wysokości jednej z kar jednostkowych będzie wystarczająco surowa, aby właściwie oddawać zawartość kryminalną całości przestępczej działalności skazanego. Tego rodzaju sytuacja w niniejszej sprawie jednak na zachodzi. Dysproporcje między podlegającymi łączeniu karami nie są na tyle znaczące, aby z góry zakładać, że poprzestanie na represji karnej orzeczonej za jedno przestępstwo będzie wystarczające dla osiągnięcia celów kary wymierzanej za wszystkie zbiegające się przestępstwa. W tym kontekście zupełnie pozbawionym racji jest oczekiwanie skarżącego na wymierzenie skazanemu pierwszej kary łącznej w wysokości surowszej kary jednostkowej. Między popełnionymi przez M. B. przestępstwami nie zachodził żaden związek podmiotowy lub przedmiotowy uzasadniający sięganie po skrajne rozwiązanie, jakim jest zasada absorpcji. Skoro skazany dopuścił się przestępstw skierowanych przeciwko różnym dobrom prawnym - mienie (art. 278 § 1 k.k.), rodzina i opieka (art. 209 § 1 k.k.), to w pełni uzasadnionym było wymierzenie mu kary łącznej z zastosowaniem zasady asperacji. Dlatego też brak jakichkolwiek przesłanek pozwalających dowodzić, że wymierzona M. B. kara 2 lat pozbawienia wolność jest karą rażąco surową. Inaczej przedstawia się kwestia wymiaru kary łącznej orzeczonej w pkt 4 skarżonego wyroku. Nie ulega wątpliwości, że gdyby kierować się wyłącznie granicami wymiaru kary łącznej, to w sytuacji gdy najsurowsza z kar jednostkowych została orzeczona w rozmiarze 2 lat pozbawienia wolności, a suma tych kar wynosiła 5 lat i 2 miesiące, nie sposób byłoby doszukiwać cię cech rażącej surowości w wymierzonej skazanemu karze łącznej 3 lat pozbawienia wolności. Analizując jednak treść wyroków wydanych w sprawach Sądu Rejonowego w Z. - II K 705/11 i II K 1035/11 oraz Sądu Rejonowego w B. II K 737/11 stwierdzić trzeba, iż uszło uwagi Sądu pierwszej instancji, że przestępstwa objęte tymi wyrokami charakteryzuje tego rodzaju bliskość przedmiotowa i zwartość czasowa, która w przypadku rozpoznawania tych spraw w ramach jednego postępowania mogłaby uzasadniać ocenę całości zachowania skazanego w ramach jednego czynu ciągłego w rozumieniu art. 12 k.k. Okoliczność ta, działająca na korzyść skazanego, powinna znaleźć odzwierciedlenie w orzekanej karze łącznej. Wymierzając ją, nie można również zupełnie abstrahować od tego, że wszystkie kary orzeczone wymienionymi wyżej wyrokami były karami wolnościowymi. Sprawia to, że już sama zmiana charakteru dolegliwości kary, wynikająca z konieczności jej obycia, będzie pozwalała założyć, że dla osiągnięcia zapobiegawczych i wychowawczych celów kary, wystarczającym będzie wymierzenie kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji. Stwierdzić w końcu trzeba, że choć w wyniku dokonanej przez Sąd Apelacyjny zmiany, obie wymierzone skazanemu kary łączne nie przekraczają progu uniemożliwiającego warunkowe zawieszenie ich wykonania, to brak powodów uzasadniających formułowanie pozytywnej prognozy wobec skazanego i zakładanie, że w jego przypadku sięgnięcie po środki probacyjne będzie --- STRONA 5 --- Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądów Powszechnych. wystarczające dla realizacji celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Prawdą jest, iż zachowanie skazanego, odbywającego obecnie karę pozbawienia wolności ocenić należy pozytywnie. M. B. odbywa karę w systemie programowanego oddziaływania. Nie deklaruje przynależności do kultury więziennej. Nie był dotychczas karany dyscyplinarnie, był natomiast trzykrotnie nagradzany. Okoliczności te przemawiają na korzyść oskarżonego, ale nie są na tyle istotne, aby zapominać o tym, że skazany jest sprawcą zdemoralizowanym, powracającym do przestępstwa, o czym świadczy jego dziesięciokrotna karalność. Swoim dotychczasowym sposobem postępowania dobitnie dowiódł również, iż jest sprawcą niepoprawnym i niepodatnym na działanie wolnościowych środków oddziaływania probacyjnego. Wystarczy tu przypomnieć, że nie tylko kary, w miejsce których wymierzono karę łączną z pkt 4 skarżonego wyroku, były karami orzeczonymi z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Skazanemu dano też możliwość skorzystania z tego dobrodziejstwa w sprawach Sądu Rejonowego w R., III K 123/07, III K 959/10, III K 29/11, III K 665/11, lecz szansy tej nie wykorzystał, doprowadzając do zarządzenia wykonania kary. W tym stanie rzeczy sięganie po raz kolejny po warunkowe zawieszenie wykonania kar łącznych byłoby sprzeczne z zapobiegawczymi i wychowawczymi celami kary i wręcz pogłębiałoby demoralizację skazanego. Sąd Apelacyjny nie traci z pola widzenia tego, że na skutek wydania wyroku łącznego sytuacja skazanego uległa pogorszeniu. Przypomnieć jednak trzeba, że rolą wyroku łącznego jest racjonalizacja wymiaru kary ze względu na związek podmiotowo - przedmiotowy między realnie zbiegającymi się przestępstwami, osądzonymi w różnych postępowaniach i nie może służyć odbieraniu kary łącznej, jako instytucji będącej swoistym premiowaniem popełniania przestępstw, do czasu wydania wyroku, stanowiącego cezurę kolejnego realnego zbiegu przestępstw. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli art. 624 § 1 k.p.k.