Postanowienie akt

--- STRONA 1 --- II KK 156l1_U  tekst Tekst orzeczenia pochodzi z bazy orzeczer? Sqdu Najwyzszego dostepnej pod adresem £1ttt2.'/iiazmmsnapl I Postanowienie Sadu Najwyzszego z dnia 16 grudnia 2010 r.  ll KK 156i‘1O 1. Jezeli sad odwoiawczy aprobuje jedynie ocene dowodéw zaprezentowana przez sad pierwszej instancji i W konsekwencji ustalenia faktyczne poozynione przez sad a quo, a zdaniem skarzacego taka ocena dowodew nie byia prawidiowa i naruszaia przepis art. 7 k.p.k., to treécia skargi kasacyjnej w tym zakresie winno bye takze wskazanie na naruszenie przepisu art. 433 § 1 k.p.k., albowiem sad odwoiawczy swoja funkcje kontrolna wykonuje w oparciu o nakaz wynikajaoy 2 tegoz wiaénie przepisu. '2. Wymiar kar tacznych w wyrokach objetych wyrokiem iqcznym nie wyznacza ustawowych granic minimum i maksimum, wjakich sad moze orzec nowa kare taczna, gdy2 z mocy art. 575 k.p.k. kary iaczne orzeczone wczeéniejszymi wyrokami ulegaja rozwiazaniu. Granice nowej Katy tacznej, ktéra ma zostaé orzeczona, okreéla przepis art. 86 §_1 k.k. i kazcie koleine postepowanie w przedmiocie wydania wyroku tacznego za podstawe orzekania kary iacznej przyjmuje wytqcznie kary wymierzone za poszczegélne przestepstwa, z uwzglednieniem, ze poprzednio orzeczona kara taczna utraciia moo, jak p|2ewiduje to przepis art. 5T5 § 1 k.p.k. 3. O potrzebie wydania nowego wyroku tacznego, w miejsce dotychczasowego, ktbry wéwczas traci moo, nie decyduje fakt ujawnienia sie jakiegokoiwiek kolejnego skazania tej same] osoby, nie objetego dotychczasowym wyrokiem iacznym, lecz tylko takiego, ktére w éwietle przesianek okreélonych w art. 85 k.k. nadaje sie do potaczenia ze wszystkimi bad: z co riajmniej jednym ze skazafi ebjetych istniejacym wyrokiem iacznym. 4 O mozliwoéci orzeczenia kary iacznej decyduje w pierwszej kofejnosci to, czy przestepstwa za ktére je orzeczono pozostaja w zbiegu realnym, a nie to, czy oazeczone kary nadaja sie do potaczenia. 5. C0 prawda obecnie obowiazujacy przepis art. 89 § 1a k.k. jednoznacznie stanowi, ze nawet w razie skazania za zbiegajace sie przestepstwa na kary pozbawienia wolnoéci 2 warunkowym zawieszeniem ich wykonania sad mote w wyroku tacznym orzec Kare taczna pozbawienia wolnoéci bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, co tymbardziej przemawia za mozliwoécia orzeczehia" bezwzglednej kary pozbawienia wolnoéci wobec sprawcy zbiegajacych sie przestepstw, ktéremu wyrokami jednostkowymi zostaiy wyrnierzone ' kary pozbawienia wolnoéci "z warunkowym zawieszeniem E bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, to jednak w takich .przypadkach naiezy zawsze pxzy orzekaniu mieé na uwadzejedna z fundamentalnych zasad prawa karnego, wyrazona w art. 4 § 1 k.k. 6. Odwoiywanie sie do ogéinych zasad rzadzqcych procesem karnym nie moze stanowié samodzielnej podstawy zarzutéw kasacyjnych, albowiem zasady w nich wyrazone zostaty skonkretyzowane w przepisach regulujacych odpowiednie instytucje procesowe i bez wskazania przepiséw spoza czesci wstepnej kodeksu postepowania karnego, ktére miaiyby zostaé naruszone pizez sad rozpoznajqcy apelacje, nie jest mozliwe skuteczne zaskarzenie orzeczenia sadu odwoiawczego. ‘ . T. W kasacji nie wystarczy powotaé sie  chocialby bezzasadnie  na jakiekoiwiek inne naruszenie prawa. aby dopuszczaine byio skuteczne skartenie réwniez niewspéimiernoéci kary. Trzeba bowiem wykazaé rzeczywiste zaistnienie podnoszonej obrazy prawa przez sad odwoiawczy, jako Ze to wyrok tego sadu objety jest kasacja. Nieskorzystanie przez sad odwotawczy z urzedu z moziiwoéci jaka przewiduje przepis art. 440 k.p.k. jest niczym innym, jak tylko wyrazem przekonania sqdu 0 sprawiedliwoéci wyroku sadu pierwszej instancji, a w takiej sytuacji trudno méwié o naruszeniu prawa. LEX nr 783279 783279 1. W kasacji nie wystarczy powotaé sie  chociazby bezzasadnie  na jakiekoiwiek inne naruszenie prawa, aby dopuszczaine byio skuteczne skarzenie réwniez niewspolmiernoéci kary. Trzeba bowiem wykazaé rzeczywiste zaistnienie pocinoszonej obrazy prawa przez sad odwotawczy, jako Ze to wyrok tego sadu objety jest kasacja. Wypada réwniez podnieéé, Ze nieskorzystanie przez sad odwoiawczy z urzedu z mozliwoéci jaka przewiduje przepis art. 440 k.p.k. jest niczym innym, jak tyiko wyrazem przekonania sadu 0 sprawiedliwoéci wyroku sadu pierwszej inetancji, a w takiej sytuacji trudno méwié 0 naruszeniu prawa. A 2. Wymiar kar iacznych w wyrokach objetych wyrokiem tacznym nie wyznacza ustawowych granic minimum i maksimum, wjakich sad moze orzec nowa Kare taczna, gdyz z mocy art. 575 k.p.k. kary iaczne orzeczone wczeéniejszymi wyrfokami ulegaja rozwiazaniu. Tym samym wiec granice nowej kary iacznej, ktbra ma zostaé orzeczona, okreéla przepis art. 86 § 1 k.k. i kazde kolejne postepowanie w przedmiocie wydania wyroku iacznego za podstawe orzekania kary tacznej przyjmuje wyiacznie kary wymierzone za poszczegélne przestepstwa, z uwzglednieniem, ze poprzednio orzeczona kara taczna utracita moo, jak przewiduje to przepis art. 575 § 1 k.p.k. 3. Co prawda obecnie obowiazujacy przepis art. 89 § 1a k.k. jednoznacznie stanowi, Ze nawet w razie skazania za zbiegajace sie przestepstwa na kary pozbawienia wolnosci z warunkowym zawieszeniem ich wykonania sad moze w System lnformacji Prawnej Lex (Lex Omegai'20!2014 Stan prawny profiframu: 20140610 ii’ V Il KK 'l56i'1Ü - Íekāt Tekst orzeczenia pochodzi z bazy orzeczeń Sądu Najwyższego dostępnej pod adresem m I Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r. . ll KK 156i1ü 1. Jeżeli sąd odwoławczy aprobuje jedynie ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd pierwszej instancji i w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez sąd a quo, a zdaniem skarżącego taka ocena dowodów nie była prawidłowa i naruszała przepis art. 7 k.p.k., to treścią skargi kasacyjnej w tym zakresie winno być także wskazanie na naruszenie przepisu art. 433 § 1 k.p.k., albowiem sąd odwoławczy swoją funkcję kontrolną wykonuje w oparciu o nakaz wynikający z tegoż właśnie przepisu. '2. Wymiar kar łącznych w wyrokach objętych wyrokiem łącznym nie wyznacza ustawowych granic minimum i maksimum, wjakich sąd może orzec nową karę łączną, gdyz z mocy art. 5`i'5 k.p.k. kary łączne orzeczona wcześniejszymi wyrokami ulegają rozwiązaniu. Granice nowej kary łącznej, ktora ma zostać orzeczona, określa przepis art. 85 §_ 1 k.k. i każde kolejne postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego za" podstawę orzekania kary łącznej przyjmuje wyłącznie kary wymierzone za poszczególne przestępstwa, z uwzględnieniem, że poprzednio orzeczona kara łączna utraciła moc, jak przewiduje to przepis art. 575 § 1 k.p.k. 3. O potrzebie 'wydania nowego wyroku łącznego, w miejsce dotychczasowego, który wówczas traci moc, nie decyduje fakt ujawnienia się jakiegokolwiek kolejnego skazania tej samej osoby, nie objętego dotychczasowym wyrokiem łącznym, lecz tylko takiego, które w świetle przesłanek określonych w art. 85 k.k. nadaje się do połączenia ze wszystkimi bądż z co najmniej jednym ze skazań objętych istniejącym wyrokiem łącznym. 4 O mozliwości orzeczenia kary łącznej decyduje w pierwszej koiejności to, czy przestępstwa za które je orzeczono pozostają w zbiegu realnym, a nie to, czy orzeczona kary nadają się do połączenia. 5. Co prawda obecnie obowiązujący przepis art. B9 § 1a k.k. jednoznacznie stanowi, że nawet w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania sąd może w wyroku łącznym orzec karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, co tymbardziej przemawia za możliwością orzeczenia' -bezwzględnej kary pozbawienia wolności wobec sprawcy zbiegających się przestępstw, któremu wyrokami jednostkowymi zostały wymierzone ' kary pozbawienia wolności 'z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, to jednak w takich .przypadkach nałeży zawsze przy orzekaniu mieć na uwadze jedną z fundamentalnych zasad prawa karnego, wyrażoną w art. 4 § 1 k.k. 6. Odwc-ływanie się do ogólnych zasad rządzących procesem karnym nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutów kasacyjnych, albowiem zasady w nich wyrażone zostały skonkretyzowane w przepisach regulujących odpowiednie instytucje procesowe i bez wskazania przepisów spoza części wstępnej kodeksu postępowania karnego, które miałyby zostać naruszone przez sąd rozpoznający apelację, nie jest mozliwe skuteczne zaskarzenie orzeczenia sądu odwoławczego. g . T. W kasacji nie wystarczy powołać się - chociażby bezzasadnie.. - na jakiekoiwiek inne naruszenie prawa, aby dopuszczalne było skuteczne skarzenie również niewspółmierności kary. Trzeba bowiem wykazać rzeczywiste zaistnienia podnoszonej obrazy prawa pmez sąd odwoławczy, jako że to wyrok tego sądu objęty jest kasacją. Nieskorzystanie przez sąd odwoławczy z urzędu z możiiwości jaką przewiduje przepis art. 440 k.p.k. jest niczym innym, jak tylko wyrazem przekonania sądu o sprawiedliwości wyroku sądu pierwszej instancji, a w takiej sytuacji trudno mówić o naruszeniu prawa. LEX nr ?33279 783279 1. W kasacji nie wystarczy powołać się - chociażby bezzasadnie - na jakiekolwiek inne naruszenie prawa, aby dopuszczalne było skuteczne skarzenie również niewspółmierności kary. Trzeba bowiem wykazać rzeczywiste zaistnienia podnoszonej obrazy prawa przez sąd odwoławczy, jako że to wyrok tego sądu objęty jest kasacją. Wypada równiez podnieść, że nieskorzystanie przez sąd odwoławczy z urzędu z możliwości jaką przewiduje przepis art. 440 k.p.k. jest niczym innym, jak tylko wyrazem przekonania sądu o sprawiedliwości wyroku sądu pierwszej instancji, a w takiej sytuacji trudno mówić o naruszeniu prawa. _ 2. Wymiar kar łącznych w wyrokach objętych wyrokiem łącznym _nie wyznacza ustawowych granic minimum i maksimum, wjakich sąd może orzec nową karę łączną, gdyż z mocy art. 5?5 k.p.k. kary łączne orzeczona wcześniejszymi wyrokami ulegają rozwiązaniu. Tym samym więc granice nowej kary łącznej, która ma zostać orzeczona, okreśła przepis art. 86 § 1 k.k. i każde kolejne postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego za podstawę orzekania kary łącznej przyjmuje wyłącznie kary wymierzone za poszczególne przestępstwa, z uwzględnieniem, że poprzednio orzeczona kara łączna utraciła moc, jak przewiduje to przepis art. 5?5 § 1 k.p.k. 3. Co prawda obecnie obowiązujący pmepis art. 89 § 1a k.k. jednoznacznie stanowi, że nawet w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania sąd może w Śystem Informacji Prawnej Lek (Lek Omega) 2t}i2D14 Stan prawny programu: 2l]14-DB-1D --- STRONA 2 ---  _ _ _ ___ __ __ __ _ to 1 1 IlKK156!10tekst wyroku iacznym orzec Kare taczna pozbawienia wolnoéci bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, co tym bardziej przernawia za moiliwoécia orzeczenia bezwzglednej kary pozbawienia wolnoéci wobec sprawcy zbiegajacyoh sie przestepstw, ktbremu wyrokami jednostkowymi zostaiy wymierzone kary pozbawienia wolnoéci z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, to jecinak w takich przypadkach nalezy zawsze przy orzekaniu mieé na uwadze jedna z fundamentalnych zasad prawa karnego, wyrazona w art. 4 § 1 k.k. Nie ma przy tym chyba zadnych watpliwoéci, ze wprowadzone wspomniana wyzej nowela zmiany przepisow odnoénie kary tacznej, sq dia skazanych mniej korzystne od tych, ktore obowiazywaiy uprzednio. BiuLPK 2011/2/24 686672 Dz.U;l_9.9_?.89..®fi: ant. 4511; an. 515 D1..U,J.9£L88.i53: atLéL§_1; artL8‘5§1; ) Sktad orzekajacy Przewodniczacy: Prezes SN Lech Paprzycki. Sedziowie: SN Rafa! Maiarski, SA del. do SN Kazimierz Klugiewicz (spr.). Przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej: Lucjana Nowakowskiego. Sentencja Sad Najwyzszy w sprawie Piotra R. w pizedmiocie wyroku iacznego, po rozpoznaniu w lzbie Karnej na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r., kasacji, wniesionej przez obrofice skazanego od wyroku Sadu Okregowego w W. 2 dnia 16 paidziernika 2009 r., zmieniajacego wyrok Sadu Rejonowego N. z dnia 16 czerwca 2009 r.; oddaia kasacje; Uzasadnienie faktyczne  Sad Rejonowy w N., przyjmujac w wyroku tacznym z dnia 16 czerwca 2009 r., Ze Piotr R., byt w przesztoéci skazany prawomocnymi wyrokami: 1. Sadu Rejonowego w L. z dnia 15 styoznia 1998 r., w sprawie (...), za czyny z a|:tH2.0_3_§_2 d.k.k. i in. na kare iaczna 1 roku pozbawienia wolnoéci; _  , _ __ _ __ _ _ _ __ ‘ ll.‘Sadu Rejonowego w L. z driia 19 Iutego 2001 r., w sprawie (...), za czyn z "k.k. w zw. '2 k.k. na kare 1 roku pozbawienia wolnoéci; ll]. Sadu Rejonowego w N. z dnia 27 czerwca 2001 r., w sprawie'(...), za czyny z art 229 § 1 k.k. i inne na kare taczna 2 lat pozbawienia wolnoéci; iv. tacznym Sadu Rejonowego w N. z dnia 3 grudnia 2001 r., w“ sprawie (...}, na Kare taczna 2 lat i 7 miesiecy pozbawienia wolnoéci; _' V. Sadu Rejonowego w N. 2 dnia 25 sierpnia 2003 r., w sprawie (...}, za czyny popeinione w dniu 19 lutego 2003 r. z an 215 § 1 k.k. wzw. z act_6A_§_1 k.k. i inne na Kare lqczna, 3 lat pozbawienia wolnoéci; V1. Sadu Rejonowego w W. z cinia 9 wrzeénia 2004 r., w sprawie (...}, za czyn popetniony w dniu 11 kwietnia 1994 r. z aJi.2.8.0..§_1 k.k. na kare 2 lat pozbawienia wolnoéci z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat proby; ' VII. Sadu Rejonowego w C. z dnia 18 kwietnia 2005 r., w sprawie (...), za ozyn 2 an. 13 § 1 k.k. w zw. z act. 229 § 1 k.k. i in ne na Kare tacznq 3 iat pozbawienia wolnoéci; 1 Vill. Sadu Rejonowego w L. z dnia 5 grudnia 2005 r., w sprawie (...), za czyn 2 a£L_1_'Z.8a_§__’t k.k. popeiniony w dniu 11 paidziernika 2002 r. na Kare 1 roku pozbawienia wolnoéci z waruhkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat proby; EX. Sadu Rejonowego w N. z dnia 15 stycznia 2009 r., w sprawie (...), za czyn 2 afi._2K&§_i k.k. i inne, popetniony w nocy z 1 na 2 listopada 2002 r., na kare 1 roku i 3 miesiecy pozbawienia wolnoéci, orzeki, jak nastepuje: 1. kary pozbawienia wolnoéci z wymienionych w punktach V, VII i IX wyrokow taczy i na podstawie a11..65 k.k. i ar;t._86_§_1 k.k. wymierza skazanemu Piotrowi R. Rare taczna 7 (siedmiu) lat i 3 (trzech) miesiecy pozbawienia wolnoéoi; 2. na podstawie .ElE1L.fi3_._§_._'[ k.k. na poczet orzeczonej kary lqczne} pozbawienia wolnoéci zalicza skazanemu okres pozbawienia wolnoéci od dnia 19 lutego 2003 r. do 11 kwietnia 2003 r., od dnia 21 maja 2003 r. do dnia 23 sierpnia 2003 r. i od dnia 24 listopada 2008 r. do dnia 16 czerwca 2009 r.; 3. érodki karne w postaci zakazu prowadzenia wszeikich pojazdow mechanicznych w ruchu ladowym z wymienionych w punktach V i VIII wyrokow taczy i na podstawie a1:t._85 k.k., apt. 86 § 1 k.k. i act. 90 § 2 k.k. wymieiza skazanemu Piotrowi R. érodek kamy w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdow mechanicznych w ruchu iqdowym w 1acznejd1ugoéci8 (oémiu) lat; _ 4. ustaia, 2e w pozostaiym zakresie potaczone wyroki podlegaja odrebnemu wykonaniu; 5. na podstawie BJLLEZZ k.p.k. postepowanie w pozostaiym zakresie umarza; 6. na podstawie _§_J£_u.$.t._5 rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwoéci z dnia 28 wrzeénia 2002 r. w sprawie opiat za System lnformacji Prawns} Lex (Lex Omega) 2012014 Stan prawny programiui: 20140610 ' W W" i _ _- _ _ _ _ __ _ _ _ _ _ _ IlKK'l56i16-tekst wyroku łącznym orzec karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, co tym bardziej przemawia za możliwością orzeczenia bezwzględnej kary pozbawienia wolności wobec sprawcy zbiegających się przestępstw, któremu wyrokami jednostkowymi zostały wymierzone kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, to jednak w takich przypadkach należy zawsze przy orzekaniu mieć na uwadze jedną z fundamentalnych zasad prawa karnego, 'wyrażoną w art. 4 § 1 k.k. Nie ma przy tym chyba żadnych wątpliwości, że wprowadzone wspomniana wyzej nowelą zmiany przepisów odnośnie kary łącznej, są dla skazanych mniej korzystne od tych, które obowiązywały uprzednio. Biur'.PK 2011/2/24 666672 : ar:t._4a_l1; a_Lt._% : .a.d..í§_'l; ; Ĺm Skład crzekający Przewodniczący: Prezes SN Lech Paprzycki. Sędziowie: SN Rafał lrrlalarski, SA del. do SN Kazimierz Klugiewicz (spr.). Przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej: Lucjana Ncwakowskiegc. Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie Piotra R. w przedmiocie wyroku łącznego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 16 grudnia 2616 r., kasacji, wniesionej przez obroñcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 pażdziernika 2669 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego N. z dnia 16 czerwca 2669 r.; oddala kasację; Uzasadnienie faktyczne - Sąd Rejonowy w N., przyjmując w wyroku łącznym z dnia 16 czerwca 2669 r., że Piotr R., był w przeszłości skazany prawomocnymi wyrokami: ł. Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 stycznia 1996 r., w sprawie (...), za czyny z arf..„2,63_§_2 d.k.k. i in. na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności; _ - _. _ __ _ __ _ _ _ __ -I il_.~=Sądu Rejonowego w L. z dnia 19 lutego 2661 r., w sprawie (...), za czyn z 'k.k. w zw. lz k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności; Ill. Sądu Rejonowego w N. z dnia 27 czerwca 2661 r., w sprawie'{...}, za czyny z art. 229 § 1 k.k. i inne na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności; lV. łącznym Sądu Rejonowego w N. z dnia 3 grudnia 2661 r., w" sprawie (...}, na karę łączną 2 lat i ? miesięcy pozbawienia wolności; _' V. Sądu Rejonowego w N. 2 dnia 25 sierpnia 2663 r., w sprawie (...}, za czyny popełnione w dniu 19 lutego 2666 r. z art. 216 § 1 k.k. w_ zw. z a_r:l.ß¿tå_1 k.k. i inne na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności; V1. Sądu Rejonowego w W. z dnie 9 września 2664 r., w sprawie {...}, za czyn popełniony w dniu 11 kwietnia 1994 r. z a.r:ł..2.6.ll_§_l k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej 'wykonania na okres 5 lat próby; ' Vll. Sądu Rejonowego w C. z dnia 16 kwietnia 2665 r., w sprawie {...}, za czyn z ad. 16 § 1 k.k. w zw. z an. 219 § 1 k.k. i inne na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności; " Vlll. Sądu Rejonowego w L. z dnia 5 grudnia 2665 r., w sprawie {...), za czyn z 1 k.k. popełniony w dniu 11 pażdziernika 2662 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby; EX. Sądu Rejonowego w N. z dnia 15 stycznia 2669 r., w sprawie (...), za czyn z a_rt._2ZEL§_1 k.k. i inne, popełniony w nocy z 1 na 2 listopada 2062 r., na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, orzekł, jak następuje: 1. kary pozbawienia wolności z wymienionych w punktach V, VII i FX wyroków łączy i na podstawie alIL.6.5 k.k. i k.k. wyrnierza skazanemu Piotrowi R. karę łączną ? (siedmiu) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 2. na podstawie ar:t.„_ß3__§_1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza skazanemu okres pozbawienia wolności od dnia 19 lutego 2663 r. do 11 kwietnia 2663 r., od dnia 21 maja 2663 r. do dnia 23 sierpnia 2663 r. i od dnia 24 listopada 2666 r. do dnia 16 czerwca 2669 r.; 3. środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym z wymienionych w punktach V i VIII wyroków łączy i na podstawie ar:t._6Ę k.k., art. 66 § 1 k.k. i art. 96 § 2 k.k. wymierza skazanemu Piotrowi R. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu iądowym w łącznej długości 6 (ośmiu) lat; _ 4. ustala, ze w pozostałym zakresie połączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu; 5. na podstawie 66.512. k.p.k. postępowanie w pozostałym zakresie umarza; 6. na podstawie _§__'I_e__u_5t._5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 września 2662 r. w sprawie opłat za System Informacji Prawnej Lex {Lex Omegaj 26r'2614 Stan prawny programu: 2614-66-16 --- STRONA 3 --- 1 ._. at 1 llKK156!10tekst czynnosci adwokaokie oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa nieopiaoonej pomocy prawnej udzielonej z urzedu, zasadza od Skarbu Panstwa na rzecz adwokat Anny K. kwote 120 (sto dwadzieécia} ztotych oraz podatek VAT od tej kwoty wysokoéoi 22% za pomoc prawna udzielona z urzedu; 7. ustala, ze koszty postepowania ponosi Skarb Paflstwa. Apelacje od powyzszego wyroku wywiedlii skazany Piotr R. oraz jego obronca. Obronca skazanego zaskarzyi wyrok Sadu I instancji w czesci dotyczacej "wymiaru kary tacznej i taoznego srodka karnego" i powoiujac sie na zarzut wymierzenia zbyt surowej kary ( k.p.k.}  tqcznej pozbawienia wolnosoi oraz zbyt surowego iacznego srodka karnego (zakazu prowadzenia wszelkich pojazdow mechanicznych w ruchu ladowym), z zastosowaniem zasady peinej kumulaoji, wniosl w konktuzji o zmiane tego vwroku i "orzeczenie skazanemu kary tacznej z uwzglednieniem w jak najszerszym zakresie mozliwoéoi absorpoji zarowno kar jednostkowych wymierzonych za poszczegolne ozyny, jak i srodkow karnyoh zakazu prowadzenia pojazdow mechanicznych“. Skazany Piotr R. w swojej osobistej apelacji podniosi, rn.in., Ze skarzony wyrok iaczny zapadi wrecz na jego niekorzysé, albowiem na poozet kary taoznej nie zostat mu zaliozony okres 2 lat przebywania w zakiadach karnych, a ponadto nie byt on poinformowany o przyznaniu mu obroficyz urzedu, z ktorym nie mogt sie skontaktowaé prze__d rozprawa oraz, Ze zostat poinformowany o prawie wziecia udziatu w rozprawie dwa dniu po wydaniu wyroku. Sad Okregowy w W., po rozpoznaniu wniesionych apelacji, wyrokiem z dnia 16 pazdziernika 2009 r. zmienit w zaskarionej ozesoi wyrok Sadu Rejonowego w N. w ten sposob, Ze na poczet orzeczonej kary iacznej pozbawienia wolnoéci  na podstawie a|1._6_3§_1 k.k. ia|1.25ZZ k.p.k.  zaliczyt skazanemu Piotrowi R. prawidtowo okres kaw odbytej od 21 maja 2003 r. do 23 sierpnia 2005 r., a pozostatej czesci utrzymai go w mocy. Sad Okregowy orzekt ponadto o kosztaoh nieopiaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzedu w postepowaniu odwoiawozym oraz zwolnit go od ponoszenia kosztowsaciowych i poniesionymi wjego toku wydatkami oboiqzyi Skarb Pafistwa. ' _. Kasaoje od prawomocnego wyroku Sadu Okregowego w W. z dnia 16 paidziernika 2009 r.  w zakresie, w jakirn utrzymat on w mocy wyrok Sadu Rejonowego w N. 2 dnia 16 czerwca 2009 r.  wniost obrofica skazanego Piotra R. Skarzaoy podhiost zarzut razaoego naruszenia prawa procesowego  att.A3.3 k.p.k., a[t.A5i=0 k.p.k. oraz at1;...5I2 k.p.k., fiI1._51Z k.p.k. iaii._4.2A k.p.k. w zw. z attaiflfi k.p.k.  poprzez nierozpoznanie apeiaoji skazanego w catoéci, niezaleznie od braku sformutowania w niej precyzyjnych zaizutow w stosunku do rozstrzygniecia Sa_du 1 instancji i pominieoie koniecznosci uchylenia orzeczefl o karze iaczne} zamieszozonych we wskazanyoh wyrokaoh i rozstrzygniecia co do poszczegolnych czynow, braku wyjasnienia w uzasadnieniu wyroku rozstrzygniecia Sadu w pozostaiyoh kwestiach poza wymiarem kary taoznej i prawidiowosoia zaliczenia odbytej kary (skazanyzaskarzyrt wy_rok w catosoi),_a nadto naruszenie fiJi._2_§_1._D_|$L2 k.p.k., a.:t._4. k.p.k. oraz .aEt._Z k.p.k. poprzez |:'Jr'zekroc'z'e{nie granio swobodnej ocenytiawoaaw w'z'ak'ré’si'e osiagniecia resocjaiizacji przez stosowana dotyohozas wobec skazanego Kare pozbawienia wolnosci i wymierzenie kary iqcznej nietrafnej, a wiec niecelowej z uwagi na swa surowoso (petna kumulacja) i przez to nie spetniajacej zatozonego w przepisie E1i1._2_§...'L.jlt§12 k.p.k. oetu postepowania karnego. Powoiujac sie na powyzsze, obronca skazanego wniost o "uchylenie zaskarionego wyroku we wskazanej czesci i przekazanie sprawy w tym zakresie Sadowi Okregowemu do ponownego rozpoznania". Prokurator w odpowiedzi na kasacje obroficy skazanego wniost 0 jej oddalenie, jako oozywiscie bezzasadnej. Uzasadnienie prawne Sad Najwyzszy zwazyt. co nastepuje: Kasacja obroificy skazanego Piotra R. nie jest zasadna i zawarty w niej postulat uchylenia zaskarzonego wyroku tacznego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postepowaniu odwotawczym nie zastuguje na uwzgiednienie. Nie sposob bowiem podzielio podniesionego w kasacji zarzutu razacej obrazy przepisow prawa prooesowego, ktora mogta mieé istotny wptyw na treéé skarionego wyroku ( k.p.k.}, jak tez przywoianych na jego poparcie argumentow. Podniesé zatem naiezy, Ze jakkoiwiek skarzacy podniosi zarzut razacego naruszenia szeregu przepisow prawa procesowego, to jednak jego uzasadnienie w tym zakresie jest wrecz enigmatyczne. Jesli natomiast chodzi o zarzut naruszenia aii_2_§LpkL2 k.p.k. oraz a£t.A k.p.k. to nalezy pamietaé, ze powyzsze przepisy w ogote nie moga stanowié samodzielnej podstawy kasacji, poniewaz formutuja tylko ogolne zasady procesowe. Zarzut natomiast obrazy prawa procesowego powinien opierao sie na naruszeniu norm tworzacych konkretne nakazy tub zakazy dokonywania okreslonych ozynnosci w odpowiedniej sytuacji procesowej, a nie norm o charakterze ogolnym, a taki wiasniecharakter maja np. ai';t._2 ifii1._4. k.p.k. (zob. postanowienie Sadu Najwyzszego z dnia 8 stycznia 2007 r., , ROSNKW 2007, poz. 81). Skoro zatem powyzsze przepisy nie regutuja przebiegu procesu karnego, to nie moze byt‘: mowy o ich naruszeniu w sposob poddajacy sie kontroii w postepowaniu kasacyjnym (zob. postanowienie Sadu Najwyzszego z dnia 27 marca 2007 r., , ROSNKW 200?‘, poz. 711). jinnymi stowy, odwoiywanie sie do ogolnyoh zasad rzadzaoych procesem karnym nie moze stanowié samodzielnej podstawy zarzutow kasaoyjnych, albowiem zasady w nich wyraione zostaty skonkretyzowane w przepisach regulujacych odpowiednie instytucje prooesowe i bez wskazania przepisow spoza czesoi wstepnej kodeksu postepowania karnego, ktore miaiyby zostaé naruszone przez sad rozpoznajacy apelacje, nie jest mozliwe skuteozne zaskarzenie orzeozenia sadu odwotawczego (zob. postanowienie Sadu Najwyzszego z dnia 16 styoznia 200? r., , ROSNKW 2007, poz. 161). System lnformaoji Prawnej Lex (Lek 'O?n*ega) 2012014 Stan rprawny programu: 20140610 i _____ _ _____ _ _ II KK 15'Eir'1Ü-teket czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Panstwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasądza od "Skarbu Panstwa na rzecz adwokat Anny K. kwotę 126 (sto dwadzieścia) złotych oraz podatek VAT od tej kwoty' wysokości 22% za pomoc prawną udzieloną z urzędu; 7. ustala, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. Apelacja od powyższego wyroku wywiedli: skazany Piotr R. oraz jego obrońca. Obrońca skazanego zaskarżył wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej "wymiaru kary łącznej i łącznego środka karnego" i powołując się na zarzut 'wymierzenia zbyt surowej kary ( k.p.k.) - łącznej pozbawienia wolności oraz zbyt surowego łącznego środka karnego (zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym), z zastosowaniem zasady pełnej kumulacji, wniósł w konkluzjł o zmianę tego wyroku i "orzeczenie skazanemu kary łącznej z uwzględnieniem w jak najszerszym zakresie możliwości absorpcji zarówno kar jednostkowych wymiarzonych za poszczególne czyny, jak i środków karnych zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych". Skazany Piotr R. w swojej osobistej apelacji podniósł, m.in., że skarżony wyrok łączny zapadł wręcz na jego niekomyść, albowiem na poczet kary łącznej nie został mu zaliczony okres 2 lat przebywania w zakładach karnych, a ponadto nie był on poinformowany o przyznaniu mu obrońcyz urzędu, z którym nie mógł się skontaktować przed rozprawą oraz, że został poinformowany o prawie wzięcia udziału w rozprawie dwa dniu po wydaniu wyroku. Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu wniesionych apelacji, wyrokiem z dnia 16 pażdziernika 2669 r. zmienił w zaskarzonej części wyrok Sądu Rejonowego w N. w ten sposób, że na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności- na podstawie a.r:l:._6_3_§_'t k.k. iartjlí k.p.k. - zaliczył skazanemu Piotrowi R. prawidłowo okres kary odbytaj od 21 maja 2663 r. do 23 sierpnia 2665 r., a pozostałej części utrzymał go w mocy. Sąd Okręgowy omekł ponadto o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz zwolnił' go od ponoszenia kosztów- sądowych i poniesionymi wjago toku wydatkami obciążył Skarb Państwa. ` _. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 pażdziernika 2669 r. - w zakresie, w jakim utrzymał on w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 16 czerwca 2669 r. - wniósł obrońca skazanego Piotra R. Skarżący podniósł zarzut rażącego naruszania prawa procesowego - a|:t.A_&3 k.p.k., art...4_4=6 k.p.k. oraz att..ś:`íÍ2 k.p.k., a11t._512 k.p.k. iart.A2á k.p.k. w zw. z 662656 k.p.k. - poprzez nierozpoznanie apelacji skazanego w całości, niezależnie od braku sformułowania w niej precyzyjnych zarzutów w stosunku do rozstrzygnięcia Sądu ł instancji i pominięcie konieczności uchylenia orzeczeń o karze łącznej zamieszczonych we wskazanych wyrokach i rozstrzygnięcia co do poszczególnych czynów, braku wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku rozstrzygnięcia Sądu w pozostałych kwestiach poza wymiarem kary łącznej i prawidłowością zaliczenia odbytaj kary (skazanyzaskarzył wyrok w całości),_a nadto naruszenie a.Ľt._2_§_1„pkL2 k.p.k., ar:t._¿t k.p.k. oraz ari_.Z k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej 'oceny"dó`wodów "w'z'ak'resi`e osiągnięcia resocjalizacji przez stosowaną dotychczas wobec skazanego karę pozbawienia wolności i wymierzenia kary łącznej nietrafnej, a więc niecelowej z uwagi na swa surowość [pełna kumulacja) i przez to nie spełniające] założonego w przepisie ar:t_2_§„1„pkt2 k.p.k. celu postępowania karnego. Powołując się na powyższe, obrońca skazanego wniósł o "uchylenie zaskarżonego 'wyroku we wskazanej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania". Prokurator w odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja obrońcy skazanego Piotra R. nie jest zasadna i zawarty w niej postulat uchylenia zaskarżonego wyroku łącznego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym nie zasługuje na uwzględnienie_. Nie sposób bowiem podzielić podniesionego w kasacji zarzutu rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść skarżonego wyroku ( k.p.k.), jak też przywoianych na jego poparcie argumentów. Podnieść zatem należy, ze jakkolwiek skarżący podniósł zarzut rażącego naruszenia szeregu przepisów prawa procesowego, to jednak jego uzasadnienia w tym zakresie jest wręcz enigmatyczne. Jeśli natomiast chodzi o zarzut naruszenia aI:l...2_§„J„.p|r.L2. k.p.k. oraz ar1l.._4 k.p.k. to należy pamiętać, że powyższe przepisy w ogóle nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacji, ponieważ formułują tylko ogólne zasady procesowe. Zarzut natomiast obrazy prawa procesowego powinien opierać się na naruszeniu norm tworzących konkretne nakazy lub zakazy dokonywania określonych czynności w odpowiedniej sytuacji procesowej, a nie norm o charakterze ogólnym, a taki właśniecharaktar mają np. 611.2 ifirżtzéi. k.p.k. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2667 r., , R-OSNKW 2136?, poz. 61). Skoro zatem powyższe przepisy nie regulują przebiegu procesu karnego, to nie może być mowy o ich naruszeniu w sposób poddający się kontroii w postępowaniu kasacyjnym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2? marca 266? r., , R-OSNKW 266?, poz. 711). _innymi słowy, odwoływania się do ogólnych zasad rządzących procesem karnym nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutów kasacyjnych, albowiem zasady w nich wyrażone zostały skonkretyzowane w przepisach regulujących odpowiednie instytucje procesowe i bez wskazania pmepisów spoza części wstępnej kodeksu postępowania karnego, które miałyby zostać naruszone przez sąd rozpoznający apelację, niejest możliwe skuteczne zaskarżenie orzeczenia sądu odwoławczego {zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 266? r., , R-OSNKW 2662, poz. 161). Systamlnformacji Prawnej Lek {Lerł tffrrfiegaj 2612614 Stanprawny programu: 2614666-16 I _ --- STRONA 4 --- _ __ ________ ______ __ W j _ ___l| KK 156!_1_0__ tekst Z kolei zarzut obrazy a[t._l k.p.k. (uchybienie zasadzie swobodnej oceny dowodow) z reguiy dotyczy postepowania przed sadem pierwszej instanoji. o ile sad odwotawczy nie prowadzi postepowania dowodowego we wtasnym zakresie (zob. wyrok Sqdu Najwyzszego z dnia 29 sierpnia 2007 r., . ROSNKW 200?, poz. 1886). Jezeli natomiast sad odwoiawczy aprobuje jedynie ooene dowodow zaprezentowanq przez sad pierwszej instanoji i w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez sad a quo. a zdaniem skarzacego taka ooena dowodow nie byte prawidtowa i naruszata przepis ar:t._Z k.p.k., to trescia skargi Kasacyjnej w tym zakresie winno byé takze wskazanie na naruszenie przepisu art. 4_33_§_1 k.p.k., albowiem sad odwoiawczy swoja funkcje kontroina wykonuje w oparciu o nakaz wynikajacy z tegoz wtasnie przepisu (zob. wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 12 czerwca 2007 r., , Biui. PK 200811119). O ite jednak skarzaoy odwotat sie w swojej kasacji rowniez do zarzutu naruszenie ari.A33. k.p.k., aczkoiwiek bez jego powiazania z przepisem aLt_Z k.p.k., to jednak nalezy zauwazyé, Ze zarowno w apelacji obrorficy, jak i samego skazanego, nie zostat podniesiony  a juz w szczegolnosci do tej czeéci wyroku, ktory zostai zaskarzony kasacjazarzut btednej ooeny zebranych w sprawie dowodow (zarzut obrazy fifil k.p.k.), co obligowatoby Sad odwotawczy rowniez do szczegotowej analizy ooeny zebranych w sprawie dowodow dokonanej przez Sad pien/vszej instancji w kontekscie wymagan, jakie w tym zakresie stawia wtaénie przepis a1:t_Z k.p.k. Nie mozna tracié przy tym z pola widzenia i tej okoltcznosci, ze w przedmiotowej sprawie fakty dotyczace skazania Piotra R. za przypisane jemu przestepstwa w poszczegoinych wyrokachjednostkowyoh oraz wymiaru kar, nie byty  i nie sa  kwestionowane. Rzecz tak naprawde idzie o to, a co rowniez przyznat na rozprawie kasaoyjnej obronca, ze skazanemu wymierzono kare taczna na zasadzie petnej kumulacji. Tak postawiony problem jednoznacznie wskazuje zatem, 2e wniesiona w tej sprawie kasacja w istocie rzeczy stanowi probe obejécia zakazu okreslonego w a£t._523_§_1 k.p.k., skoro kasacja nie moze byé wniesiona wytacznie 2 powodu niewspoimiernoéci kary. Zarzut zatem dotyczaoy razaoej niewspétmiernoéci wymierzonej skazanemu kary taoznej mogtby byé rozwazany w postepowaniu kasaoyjnym tylko wtedy, gdyby inne zarzuty podniesione w kasaoji zostaty uznane za zasadne, aie w omawianej sprawie tak nie jest. _ 0 ile bowiem p!'Z6piS a_rt._A33 k.p.k. faktycznie stanowi, ze sad odwotawczy rozpoznaje sprawe w granicaoh srodka odwoiawczego, a w zakresie szerszym o tyie, o ile ustawa to przewiduje oraz, ze sad ten jest obowiazany rozwazyo wszystkie wnioski i zarzuty ws kazane w srodku odwoiawczym (chyba Ze ustawa stanowi inaozej), o tyte skarzacy w swojej kasacji w ogote nie wykazat, aby Sad drugiej instancji tym wymogom nie sprostat i w jakim zakresie. Autor skargi kasaoyjnej popizestat w zasadzie na ogolnikowym stwierdzeniu, ze "nie mozna wiasciwie ocenié nawet, ozy apelacja skazanego zostata w catosci rozpoznana". Nie stawia zatem konkretnego zalzutu, Ze Sad Odwotawczy nie rozpoznat wniesionych apelacji w catosoi i nie wskazuje ewentualnie w jakim zakresie, a jedynie wyraza w tym wzgtedzie swojej watpiiwoso, nie poparta zadnymi argumentami", __oo uniemozliwia wreoz rzeczowa z nimi' pplemike. Nie jest zas przy tym rota Sadu Najwyzszego niejako "wyreozanie" stron wnoszacyoh kasacje w poszukiwaniu i wskazywaniu uchybieri, jakich ewentualnie mogtby dopuéoio sie Sad drugiej instancji  zgodnie bowiem z przepisem fi.EL5.2fi.§_1 k.p.k. w kasacji nalezy podaé, na czym polega zarzucane uohybienie, natomiast Sad Najwyzszy rozpoznaje kasacje w granicach zaskarzenia i podniesionych zarzutow, a w zakresie szerszym  tylko w wypadkach okreslonych w 511.355, £39 i $155 k.p.k. (aLt._536 k.p.k.), czego w omawianej sprawie Sad Najwyzszy nie stwierdza. ' Nie sposob rowniez uznaé, aby Sad drugiej instancji postapit wbrew obowiazkowi wynikajacemu z ai':t._4£I.1 k.p.k. ("jezeli utizymanie orzeczenia w mocy byioby razaco niesprawiedliwe, podlega ono zmianie na korzyso oskarzonego aibo uohyieniu niezaleznie od granic zaskarzenia i podniesionych zarzutow"). Sam skariejcy nie wskazuje rowniez na czym owa razaca niesprawiediiwosé orzeczenia Sadu pierwszej instancji miataby polegao, a co rniatoby obligowaé Sad drugiej instancji do zmiany lub uchylenia zaskarzonego apelacja wyroku, poza konkluzja, ze skazanemu zostata wymierzona kara iaczna nietrafna, niecelowa, z uwagi na swojej surowosé, a  jak to juz wskazano wyzejkasacja nie moze byo wniesiona wytacznie z powodu niewspotmiernoéci kary. Oznacza to wiec, Ze w kasacji nie wystarczy powotaf: sie  chociazby bezzasadnie  na jakiekolwiek inne naruszenie prawa, aby dopuszczalne byio skuteczne skarzenie rowniez niewspotmiernoéci kary. Trzeba bowiem wykazaé rzeczywiste zaistnienie podnoszonej obrazy prawa przez sad odwotawczy, jako ze to wyrok tego sadu objety jest kasacja. Wypada rowniez podniesé, Ze nieskorzystanie przez sad odwotawczy z urzedu z mozliwosci jaka przewiduje przepis a.tt.__4..e1_0 k.p.k. jest niczym innym, jak tylko wyrazem przekonania sadu o sprawiedliwoéci wyroku sadu pierwszej instancji, a w takiej sytuacji trudno mowié o naruszeniu prawa (zob. postanowienie Sadu Najwyzszego 2 dnia 24 stycznia 2008 r., , Biul. PK 2008/3/32). Jednoczesnie ze wzgledu na treéé a.i1._53_6 k.p.k. w zw. 2 aII.t.__5.l& k.p.k., przepis actJAO k.p.k. nie ma zastosowania w postepowaniu kasacyjnym. Co sie zas tyczy zarzutu razacego naruszenia przepisu aLt.A2A k.p.k. w zw. z QILA_5_a k.p.k., to w pierwszej kolejnosoi nalezy zauwazyo, ze a_rt._4251. k.p.k. wskazuje, co powinno zawieraé uzasadnienie wyroku sadu pierwszej instanoji. Jesli natomiast chodzi o uzasadnienie wyroku sadu drugiej instancji, to stawiane jemu przez procedure karna wymogi okresla przepis a,;t.A5Z_§_3 k.p.k. ("w uzasadnieniu nalezy podaé, czym kierowai sie sad wydajac wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apeiacji sad uznat za zasadne albo» niezasadne"). Autor kasacji nie postawit jednak wyrokowi Sadu drugiej instancji zarzutu obrazy a_e:L_45]_§_3 k.p.k. Prawda jest jedynie to, ze w sytuacji, gdy sad odwotawczy wydaje wyrok reformatoryjny, to powinien on w zakresie odpowiadajacym tej czesci wyroku, ktora zostata zmieniona, zastosowao sie do ogolnych wymogow uzasadniania wyrokow wiazacych sad pierwszej instancji, a wiec okreéionych w a£t.A2é. k.p.k., a nie jedynie do regut odnoszacych sie do uzasadniania wyroku sadu odwotawczego wskazanych w fi k.p.k. (zob. Systemjlriformacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2012014 Stan pawn} jarogramu: 20140610 l l _ __ _ __ _ _______ il KK 156r'1_Ęi__f tekst Z kolei zarzut obrazy ar:t._J'Ĺ k.p.k. (uchybienia zasadzie swobodnej oceny dowodów) z reguły dotyczy postępowania przed sądem pierwszej instancji, o ile sąd odwoławczy nie prowadzi postępowania dowodowego we własnym zakresie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 266? r., , R-OSNKW 2667, poz. 1666). Jeżeli natomiast sąd odwoławczy aprobuje jedynie ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd pierwszej instancji i w konsekwencji ustalenia faktyczne pocżynione przez sąd a quo, a zdaniem skarżącego taka ocena dowodów nie była prawidłowa i naruszała przepis ani k. p.k., to treścią skargi kasacyjnej w tym zakresie winno być także wskazanie na naruszenie przepisu art. §_3_3_„§_1 k.p.k., albowiem sąd odwoławczy swoją funkcję kontrolną wykonuje w oparciu o nakaz 'wynikający z tegoż właśnie przepisu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 266? r., , Biui. PK 2666r'ti19). O ile jednak skarżący odwołał się w swojej kasacji również do zarzutu naruszenia art_„-23.3. k.p.k., aczkolwiek bez jego powiązania z przepisem a.rt._Z k.p.k., to jednak należy zauważyć, że zarówno w apelacji obrońcy, jak i samego skazanego, nie został podniesiony - a już w szczególności do tej części wyroku, który został zaskarżony kasacją-zarzut błędnej oceny zebranych w sprawie dowodów (zarzut obrazy ar1.1 k.p.k.), co obligowałoby Sąd odwoławczy również do szczegółowej analizy oceny zebranych w sprawie dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w kontekście wymagań, jakie w tym zakresie stawia właśnie przepis ar:t_Z k.p.k. Nie można tracić przy tym z pola widzenia i tej okoliczności, że w przedmiotowej sprawie fakty dotyczące skazania Piotra R. za przypisane jemu przestępstwa w poszczególnych wyrokach jednostkowych oraz wymiaru kar, nie były - i nie są - kwastionowane. Rzecz tak naprawdę idzie o to, a co również przyznał na rozprawie kasacyjnej obrońca, że skazanemu wymierzono karę łączną na zasadzie pełnej kumulacji. Tak postawiony problem jednoznacznie wskazuje zatem, że wniesiona w tej sprawie kasacja w istocie rzeczy stanowi próbę obejścia zakazu określonego w a_r:L523_§_1 k.p.k., skoro kasacja nie może być wniesione wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Zarzut zatem dotyczący rażącej niewspółmierności wymierzonej skazanemu kary łącznej mógłby być rozważany w postępowaniu kasacyjnym tylko wtedy, gdyby inne zarzuty podniesione w kasacji zostały uznane za zasadna, ale w omawianej sprawie tak nie jest. _ O ile bowiem przepis art.„±t33 k.p.k. faktycznie stanowi, że sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a w zakresie szerszym o tyle, o ile ustawa to przewiduje oraz, że sąd ten jest obowiązany rozważyć wszystkie wnioski i zarzuty ws kazane w środku odwoławczym (chyba że ustawa stanowi inaczej), o tyle skarżący w swojej kasacji w ogóle nie wykazał, aby Sąd drugiej instancji tym wymogom nie sprostał i w jakim zakresie. Autor skargi kasacyjnej poprzestał w zasadzie na ogólnikowym stwierdzeniu, że "nie można właściwie ocenić nawet, czy apelacja skazanego została w całości rozpoznana". Nie stawia zatem konkretnego zarzutu, że Sąd Odwoławczy nie rozpoznał wniesionych apelacji w całości i nie wskazuje ewentualnie w jakim zakresie, a jedynie 'wyraża w tym względzie swoją wątpiiyyość, nie popartą żadnymi argumentami, __co uniemożliwia wręcz rzeczową 2 nimi' golemikę. Nie jest zaś przy tym rolą Sądu Najwyższego niejako "wyręczanie" stron wnoszących kasację w poszukiwaniu i wskazywaniu uchybień, jakich ewentualnie mógłby dopuścić się Sąd drugiej instancji - zgodnie bowiem z przepisem fi_Et.„526„§_1 k.p.k. w kasacji należy podać, na czym polega zarzucane uchybienia, natomiast Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenie i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym - tylko w wypadkach określonych w att._-4235, 239 i 456 k.p.k. (art_566 k.p.k.), czego w omawianej sprawie Sąd Najwyższy nie stwierdza. ` Nie sposób również uznać, aby Sąd drugiej instancji postąpłł wbrew obowiązkowi wynikającemu z ar2t.A¿ł6 k.p.k. ("jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono zmianie na korzyść oskarżonego albo uchyieniu niezależnie od granic zaskarżenie i podniesionych zarzutów"). Sam skarżący nie wskazuje również na czym owa rażąca niesprawiedliwość orzeczenia Sądu pierwszej instancji miałaby polegać, a co miałoby obligować Sąd drugiej instancji do zmiany lub uchylenia zaskarżonego apelacją wyroku, poza konkluzją, że skazanemu została wymierzona kara łączna nietrafna, niacalowa, z uwagi na swoją surowość, a -jak to już wskazano wyżej-kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Oznacza to więc, że w kasacji nie wystarczy powołać się - chociażby bezzasadnie -. na jakiekolwiek inne naruszenie prawa, aby dopuszczalne było skuteczne skarżenie również niewspółmierności kary. Trzeba bowiem wykazać rzeczywiste zaistnienia podnoszonej obrazy prawa przez sąd odwoławczy, jako że to wyrok tego sądu objęty jest kasacją. Wypada również podnieść, że nieskomystanie przez sąd odwoławczy z urzędu z możliwości jaką przewiduje przepis e.t';i.„„-5-.tell k.p.k. jest niczym innym, jak tylko wyrazem przekonania sądu o sprawiedliwości wyroku sądu pierwszej instancji, a w takiej sytuacji trudno mówić o naruszeniu prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2666 r., , Biul. PK 2666r'3r'32). Jednocześnie ze względu na treść art._5.3.6 k.p.k. w zw. z aI:l.._.5„.1„6 k.p.k., przepis aptjetl k.p.k. nie ma zastosowania w postępowaniu kasacyjnym. Co się zaś tyczy zarzutu rażącego naruszenia przepisu ar:L_4.2fit k.p.k. w zw. z aĽt_45_6 k.p.k., to w pierwszej kolejności należy zauważyć, że a_rt._42Łt k.p.k. wskazuje, co powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji. Jeśli natomiast chodzi o uzasadnienie wyroku sądu drugiej instancji, to stawiane jemu przez procedurę karną wymogi określa przepis a„r1;_¿1_6Ż_§_3 k.p.k. ("w uzasadnieniu należy podać, czym kierował się sąd wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji sąd uznał za zasadna albo- niezasadne"). Autor kasacji nie postawił jednak wyrokowi Sądu drugiej instancji zarzutu obrazy a_r;tĄ6L§_3_ k.p.k. Prawdą jest jedynie to, że w sytuacji, gdy sąd odwoławczy wydaje wyrok reformatoryjny, to powinien on w zakresie odpowiadającym tej części wyroku, która została zmieniona, zastosować się do ogólnych wymogów uzasadnienia wyroków wiążących sąd pierwszej instancji, a więc okreśłonych w a_t:t.A2¿1. k.p.k., a nie jedynie do reguł odnoszących się do uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wskazanych w ar:t_.'ł5í_.§_..3 k.p.k. (zob. Systemirlformacji Prawnej Laz (Lex Omega) 26r'2614 Stan prauwnylprogramu: 2614-66116 --- STRONA 5 --- Z__Z___ _ II KK 156110  tekst wyrok Sqdu Najwyzszego 2 dnia 10 listopada 2009 r., , ROSNKW 2009, poz. 2249). W omawianej sprawie Sad Okregowy zmienit co prawda zaskarzony apelacja wyrok Sadu Rejonowego, ale swoje stanowisko w tym zakresie w sposob na|e2yty uzasadnit. Nie mogt wiec obrazio w sposob razacy a1:t._é2£1. k.p.k. i to jeszoze 2e skutkiem istotnego wpiywu na tresé zaskarzonego kasacja wyroku. Ponadto  co istotne  w tej czesci wyrok Sadu Okregowego nie zostai zaskar2ony kasaojq obroficy skazanego P. R. i 2 tego te2 wzgledu dalsze wywody w tym zakresie rialezy uznao za zbedne. Jakkotwiek autor kasacji nie podniost zarzutu obrazy a£LA_5_Z_§_3 k.p.k., to jednak dia porzadku naiezy przypomnieo, 2e nawet swoistego rodzaju lapidarnosé uzasadnienia wyroku sadu odwotawczego, naruszajaca wymagania wynikajqce z a[t.AJiL§3 k.p.k., nie w kazdym przypadku musi prowadzié do uwzglednienia kasacji  niezbednym jest bowiem ustaienie, 2e te pewne niedomogi uzasadnienia wyroku sadu odwotawozego mogty mieé "istotny" wptyw na treso 2askar2onego kasacja wyroku. W omawianej sprawie zasadnie zas mo2na przyjaé, 2e gdyby nawet Sad Okregowy swoje orzeczenie uzasadnii w sposob szerszy, bardziej szczegotowy i rzetelny  co bytoby oczywisoie rzecze jak najbardziej wskazana i wrecz potadana  to i tak merytoryczna tresé jego rozstrzygniecia nie ulegiaby jakiejkolwiek zmianie. Niewatpliwie moztiwe sq rowniez sytuacje, w ktorych przy oczywistej bezzasadnosci zarzutow apetacyjnych, sad odwotawczy  podzielajac w petni dokonana przez sad meriti ocene dowodow ' uchyli sie od wnikliwego odniesienia sie w uzasadnieniu swojego wyroku do tych zarzutow, gdyz byioby to jedynie zbedne powtorzenie zasadnej argumentacji sadu”| instancji (zob. postanowienie Sadu Najwyzszego 2 dnia 2 sierpnia 2006 r., , ROSNKW 2006, poz. 1510), co w przedmiotowej sprawie niewatpiiwie mo2e mieé zastosowanie. Skarzacy w swojej apelacji podniosi ponadto zarzut razacej obrazy fi[1._5Z2 k.p.k. oraz ar:t2EL5 k.p.k., ale i w tym zakresie jego zarzuty nie sq zasadne. Jakkolwiek bowiem przepis ;u;t..m5Z2 k.p.k. stanowi, ze jezeli zachodzi w sprawie brak warunkow do wydania wyroku tacznego, sad wydaje postanowienie o umorzeniu postepowania, to jednak omawiana kasacja nie preoyzuje w jaki sposob Sad Okregowy miaiby ow przepis obrazio, skoro w swoim wyroku nie orzekt o umorzeniu w jakiekoiwiek czesoi postepowania. Analiza kasacji obroncy skazanego P. R. nie wskazuje rowniez, eby jej autor dostrzegat koniecznosé umorzenia postepowania przez sad odwotawczy w catosci lub czesci, ani nie przedstawia na te okoiicznoso jakichkolwiek argumentow. . ~ Nie inaczej nalezy podejso do zarzutu obrazy a1;t_fi k.p.k., ktory na dodatek zostat sformutowany w sposob mato preoyzyjnyj Podniesiono bowiem, 2e w sprawie "pominieto koniecznosé uohylenia orzeczefi o karze tacznej zamieszozonyoh we wskazanych wyrokaoh i rozstrzygniecia co do poszczegolnyoh czynow oraz, 2e "Sad Okregowy nie ro2wa2a prawidtowosci dokonanej przez Sad I instancji "kumutacji" kar orzeozonyoh jako kary taczne, mimo tresci pr2episu_ a£t_5l5_§1 k.p.k.". W tej. materii stusznie w odpowiedzi _r‘|a kasacje obroficy prokurator pod_niosi,_ 2e _2b_edn__e_ je_s_t_ w wyrokach tacznych uzywanie formuty: "traci moo wyrok tqczny", |ub"te2_ "rozwiazuje wyrok t'ao2ny", a'|“bowiem'stosowhie do tresci a|;L.5Z5_§_1 k.p.k. skutek taki nastepuje ex lege 2 chwila wydariia nowego wyroku taoznego. Z ohwiia wydania nowego wyroku taoznego, wszystkie postanowienie poprzedniego wyroku, bez wyjatku i niezaleznie od woti sadu, 2 mocy prawa traca moo (zob. wyrok Sadu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 maroa 2008 r., , KZS 2008, nr 78, poz. 107). Ponadto nie ulega watpliwosoi, 2e wymiar kartacznych w wyrokach objetych wyrokiem taoznym nie wyznacza ustawowych granic minimum i maksimum, w jakich sad moze orzec nowa Kare taczna, gdy2 2 mocy a|:t._5l5 k.p.k. kary taczne orzeczone wczesniejszymi wyrokami ulegaja rozwiqzaniu (zob. wyrok Sadu Apelacyjnego w Lublinie 2 dnia 18 lipca 2002 r., , Prok. i Pr. 2003/4/32). Tym samyrn wiec granice nowej kary tacznej, ktora ma zostao orzeozona, okresla przepis a_|;t._&6.M§2;L k.k. i kazde kolejne postepowanie w przedmiocie wydania wyroku taoznego za podstawe orzekania kary iacznej przyjmuje wytacznie kary wymierzone za poszczegolne przestepstwa, 2 uwzglednieniem, 2e poprzednio orzeozona kara iaczna utraciia moo, jak przewiduje to przepis a1:t._5l52.§_‘L k.p.k. (zob. wyrok Sadu Najwyzszego 2 dnia 7 stycznia 2008 r., , Biui. PK 2008!2:'28). Jezeli zatem zwazyo na kary taczne orzeczone wobec skazanego P. R., to oczywistym jest, 2e nie zostaty pzzekroczone granice wjakich kary te mogty byé wymierzone, a to oznacza, 2e nie doszto do razacej obrazy prawa, ktora mogta mieé istotny wpiyw na tresé zaskarzonego kasacja wyroku. W omawianej materii przewija sie jednak jeszoze inne zagadnienie, do ktorego nalezato sie odnieso. a to 2 uwagi na fakt, 2e w przedmiotowym wyroku tacznym pizywotano rowniez wyrok iejczny Sqdu Rejonowego w N. z dnia 3 grudnia 2001 r., sygn. akt (...), ktorym potaozono kary z wyrokow jednostkowych wymienionych w punktach 1 i lll komparycji wyroku tacznego Sadu Rejonowego w N. 2 dnia 16 czenmca 2009 r. Sad pierwszej instancji stanai na stanowisku, 2e "odnosnie wyrokow 2 punktow Illl nie zaistniaiy nowe okolicznosci uzasadniajace ponowne orzekanie w tym zakresie i nie byto potizeby roztqczania wyroku tacznego okreslonego w punkcie IV". To stanowisko w peini zaakceptowat Sad Okregowy. Powyzsze zas oznacza, 2e kara taczna orzeozona wyrokiem tacznym Sadu Rejonowego w N. 2 dnia 3.grudnia 2001 r. w sprawie (...), podlega wykonaniu, niezaleznie od kary tacznej orzeczonej wyrokiem iacznym tegoz Sadu 2 dnia 16 ozerwca 2009 r. w sprawie (...). W orzecznictwie prezentowany jest poglad, ze przepis a[t._5_75§_'I_ k.p.k. rozumieé nalezyw ten sposob, 2e w sytuacji, w ktorej zachodzi potizeba wydania nowego wyroku tacznego, 2 chwita wydania takiego wyroku poprzedni wyrok taozny traci moo w catosoi, bez wzgledu na zakres roznic w tresci obu wyrokow i bez wzgiedu na to, ile kariacznych wymierzono w poprzednim wyroku taoznym (zob. postanowienie Sqdu Najwyzszego 2 dnia 30 wrzesnia 2010 r., , OSNKW, nr 10, poz. 86). Podnoszono rowniez, ze gdy po wydaniu wyroku iacznego, w ktorym sad wymierzyt dwie lub wiecej kary taczne, ujawni sis kolejny wyrok skazujacy, wpiywajacy choéby tylko na jedna 2 dotychczas orzeczonyoh kar taoznych, to i System informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2012014 Stan prawny programu: 20140610 _ _ __ _ II KK 156r'1Ü - tekst wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2009 r., , R-OSNKW 2009, poz. 2249). W omawianej sprawie Sąd Ükręgowy zmienił co prawda zaskarżony apelacją wyrok Sądu Rejonowego, ale swoje stanowisko w tym zakresie w sposób należyty uzasadnił. Nie mógł więc obrazić w sposób rażący ar:;t.„_±i2±i k.p.k. i to jeszcze ze skutkiem istotnego wpływu na treść zaskarżonego kasacją wyroku. Ponadto - co istotne - w tej części wyrok Sądu Okręgowego nie został zaskarżony kasacją obrońcy skazanego P. R. i z tego też względu dalsze wywody w tym zakresie należy uznać za zbędne. Jakkoiwiek autor kasacji nie podniósł zarzutu obrazy a_r:l._fi._Ľ§,_.'í k.p.k., to jednak dla porządku nalezy przypomnieć, że nawet swoistego rodzaju lapidarność uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, naruszające wymagania wy'nikające z ar:t.łí7_§_3 k.p.k., nie w każdym przypadku musi prowadzić do uwzględnienia kasacji -› niezbędnym jest bowiem ustalenie, że te pewne niedomogi uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego mogły mieć "istotny" wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. W omawianej sprawie zasadnie zaś można przyjąć, że gdyby nawet Sąd Okręgowy swoje orzeczenie uzasadnił w sposób szerszy, bardziej szczegółowy i rzetelny - co byłoby oczywiście rzeczą jak najbardziej wskazaną i wręcz pożądaną - to i tak merytoryczna treść jego rozstrzygnięcia nie ulegiaby jakiejkolwiek zmianie. Niewątpliwie mozliwe są również sytuacje, w których przy oczywistej bezzasadności zarzutów apeiacyjnych, sąd odwoławczy - podzielając w pełni dokonaną przez sąd meriti ocenę dowodów -' uchyli się od wnikiiwego odniesienia się w uzasadnieniu swojego wyroku do tych zarzutów, gdyż byłoby to jedynie zbędne powtórzenie zasadnej argumentacji sądu "I instancji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2000 r., , R-ÜSNKW 2006, poz. 1510}, co w przedmiotowej sprawie niewątpliwie może mieć zastosowanie. Skarżący w swojej apelacji podniósł ponadto zarzut razącej obrazy ani k.p.k. oraz ar:t._ä'Ĺ5 k.p.k., ale i w tym zakresie jego zarzuty nie są zasadne. Jakkolwiek bowiem przepis ar:t.„„āE2 k. p.k. stanowi, że jeżeli zachodzi w sprawie brak warunków do wydania wyroku łącznego, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, to jednak omawiana kasacja nie precyzuje w jaki sposób Sąd Ükręgowy miałby ów przepis obrazić, skoro w swoim wyroku nie orzekł o umorzeniu w jakiekoiwiek części postępowania. Analiza kasacji obrońcy skazanego P. R. nie wskazuje również, aby jej autor dostrzegał konieczność umorzenia postępowania przez sąd odwoławczy w całości lub części, ani nie przedstawia na tę okołiczność jakichkolwiek argumentów. . ~ Nie inaczej należy podejść do zarzutu obrazy ar:t._5lā k.p.k., który na dodatek został sformułowany w sposób mało precyzyjny' Podniesiono bowiem, że w sprawie "pominięto konieczność uchylenia orzeczeń o karze łącznej zamieszczonych we wskazanych wyrokach i rozstrzygnięcia co do poszczególnych czynów oraz, że "Sąd Okręgowy nie rozważa prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji "kumulacji" kar orzeczonych jako kary łączne, mimo treści przepisu ar:L_ñZ5_§_1 k.p.k.". W _tej mate_rii_ słusznie w odpowiedzi _na .kasację obrońcy prokurator podniósł, ze _zbędne lĘ_Ęt_ w wyrokach łącznych używanie formuły: "traci moc wyrok łączny", lub" też “rozwiązuje wyrok łączny", a'l*bowiem'stos"ownie do treści .a[t.__ăZ5_§_1 k.p.k. skutek taki następuje ex lege z chwilą wydania now_ego wyroku łącznego. Z chwiía wydania nowego wyroku łącznego, wszystkie postanowienia poprzedniego wyroku, bez wyjątku i niezależnie od woii sądu, z mocy prawa tracą moc (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 marca 2008 r., , KZS 2000, nr 'r'-B, poz. 10?). Ponadto nie ulega wątpliwości, że wymiar kar łącznych w wyrokach objętych wyrokiem łącznym nie wyznacza ustawowych granic minimum i maksimum, w jakich sąd może orzec nową karę łączną, gdyż z mocy arítzólă k.p.k. kar¬y łączne orzeczone wcześniejszymi wyrokami ulegają rozwiązaniu (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 lipca 2002 r., , Prok. i Pr. 2003!-M32). Tym samym więc granice nowej kary łącznej, która ma zostać orzeczona, określa przepis ar:t._8.S„§__1 k.k. i każde kolejne postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego za podstawę orzekania kary łącznej przyjmuje wyłącznie kary wymierzone za poszczególne przestępstwa, z uwzględnieniem, ze poprzednio orzeczona kara łączna utraciła moc, jak przewiduje to przepis a|i_5í_5_„§_'L k.p.k. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia ? stycznia 2000 r., , Biui. PK 2008r'2r'28). Jeżeli zatem zważyć na kary łączne orzeczone wobec skazanego P. R., to oczywistym jest, że nie zostały przekroczone granice wjakich kary te mogły być wymierzone, a to oznacza, że nie doszło do rażącej obrazy prawa, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. W omawianej materii przewija się jednak jeszcze inne zagadnienie, do którego należało się odnieść, a to z uwagi na fakt, ze w przedmiotowym wyroku łącznym przywcłano również wyrok łączny Sądu Rejonowego w N. z dnia 3 grudnia 2001 r., sygn. akt (...), którym połączono kary z wyroków jednostkowych wymienionych w punktach l i lll komparycji wyroku łącznego Sądu Rejonowego w N. z dnia 16 czerwca 2009 r. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, ze "odnośnie wyroków z punktów l-lll nie zaistniały nowe okoliczności uzasadniające ponowne orzekarrie w tym zakresie i nie było potrzeby rozłączania wyroku łącznego określonego w punkcie IV". To stanowisko w pełni zaakceptował Sąd Okręgowy. Powyższe zaś oznacza, ze kara łączna orzeczona wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w N. z dnia 3.grudnia 2001 r. w sprawie (...), podlega wykonaniu, niezależnie od kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym tegoż Sądu z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie (...}. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że przepis ar1_515_§_'L k.p.k. rozumieć należy _w ten sposób, że w sytuacji, w której zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, z chwiią wydania takiego wyroku poprzedni wyrok łączny traci moc w całości, bez względu na zakres różnic w treści obu wyroków i bez wzgiędu na to, ile kar łącznych wymierzono w poprzednim wyroku łącznym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2010 r., , OSNKW, nr 10, poz. 80). Podnoszono również, że gdy po wydaniu wyroku łącznego, w którym sąd wymierzył dwie lub więcej kary łączne, ujawni się kolejny wyrok skazujący, wpływający choćby tylko na jedną z dotychczas orzeczonych kar łącznych, to i System informacji Prawn"ej_L"erł"["Lez Omega] 20r"2014 Stan prawny pmgramu: 2014-00-10 .,_ --- STRONA 6 --- _ __ II KK 156110  tekst tak w nowym wyroku Iacznym natezy zawsze rozstrzygnaé o wszystkioh zbiegajacyoh sie przestepstwach, a wieo takze i o tych, ktore nie pozostaja w zbiegu 2 przestepstwem ujetym w nowym wyroku skazujacym. Odstapienie od podjecia takiego rozstrzygnieoia i poplzestanie na rozwiazaniu tyiko jednego 2 punktow dotychczasowego wyroku Iaoznego, poprzez wymierzenie tylko jednej kary Iacznej skutkuje tym, 2e z chwila wydania nowego wyroku Iacznego, wszystkie dotychczasowe kary Iaczne objete poprzednim wyrokiem tajcznym trace moo (zob. wyrok Sadu Apetacyjnego we Wroctawiu 2 dnia 27 Iistopada 2009 r., , OSAW 2010!2I'170). Mogtoby to oznaozaé, 2e 2 chwiia wydania wyroku tacznego 2 dnia 16 ozerwca 2009 r., utracit moo wyrok taczny 2 dnia 3 grudnia 2001 r. i 2 tego tez wzgledu nalezatoby wydaé kolejny  nowy wyrok taczny, ktory obejmowatby wszystkie wyroki jednostkowe. V _ Taki sposob rozumienia przepisu aLt._5Z5 k.p.k. nie wydaje sie jednak trafny. Niewatpliwie 2 przepisu tego wynika wola ustawodawcy, aby w odniesieniu do tego samego skazanego i tych samych wyrokow jednostkowych, stanowiaoyoh podstawe do wydania wyroku Iacznego, mogt byé wydany tylko jeden wyrok taozny. Dopiero w sytuacji, gdy podstawa ta ulega zmianie badi to przez uchytenie Iub zmiane jednego z wyrokow, badi to poprzez rozszerzenie katalogu przestepstw pozostajacych w zbiegu realnym i kar podlegajacych Iaczentu, po wydaniu nowego wyroku Iacznego poprzednio wydany wyrok Iaczny traci moo. Gdy jednak po wydaniu i uprawomocnieniu sie pierwszego wyroku taoznego nie zajdzie Zadna 2 przesianek 0 jakich mowa w a|:t_515_§_1 tub 2 k.p.k., to byt prawny tego wyroku Iaoznego nie uiega zniweczeniu. Traci on moo tylko wtedy, gdy ujawni sis potrzeba wydania kolejnego wyroku Iacznego, a wiec, gdy ujawni sie skazanie, ktore podlega potsjczeniu 2 karami juz objetymi wyrokiem Iacznym  2 chwila wydania nowego wyroku Iaoznego ( k.p.k.), albo w razie uchyienia Iub zmianyjednego 2 wyrokow, z ktorych kary wyrokiern tacznym zostaty objete (zob. wyrok Sadu Apelaoyjnego w Lublinie 2 dnia 11 maja 2009 r., , KZS 2009/9/93). Ponadto  co istotne  o potrzebie wydania nowego wyroku Iacznego, w miejsce dotychczasowego, ktory wowczas traci moo, nie decyduje fakt ujawnienia sie jakiegokolwiek kolejnego skazania tej samej osoby, nie objetego dotychczasowym wyrokiem Iacznym, leoz tylko takiego, ktore wswietle przestanek okreslonyoh w art_85 k.k. nadaje sie do poiajczenia ze wszystkimi bad2 2 co najmniej jednym 2e skazafi objetych istniejacym wyrokiem Iacznym (zob. wyrok Sadu Apelacyjnego w Lublinie 2 dnia 18 marca 2010 r., , LEX or 583680). Doktadna analiza wyrokow jecinostkowyoh oraz wyroku tqcznego, opisanych w komparycji wyroku tacznego Sadu Rejonowego w N. 2 dnia 16 czerwca 2009 r. prowadzi do jednoznaoznego wniosku, 2e w odniesieniu do wyroku Iacznego tego2 Sadu 2 dnia 3 grudnia 2001 r. nie zachodzita zadna z przestanek o jakich mowa w att_5lfi_1. Iub 2 k.p.k. Skoro zas nie zachodzita potrzeba wydania w tym zakresie nowego wyroku Iaoznego, to i rozstrzygniecie w tym zakresie Sadu pierws__:ej instanoji, zaaprobowane nastepnie prgez Sad drugiej instancji, naIe2y u2r1aé"2a"tj?afriie." ' " ' Niezaieznie jednak od powy2s2ego naie2y' wskazaé, 2e btedny jest pogiad wyrazony przez Sad pierwszej instanoji, jakoby  teoretycznie rzecz biorac  zaohodzita moziiwoso potaozenia kar 2 wyrokow jednostkowych wymienionych w punktaoh VI i VIII komparycji wyroku iacznego _z dnia 16 czerwoa 2009 r. W powyzszych wyrokach jednostkowych wymierzono skazanemu kary pozbawienia wolnosci 2 warunkowym zawieszeniem ich wykonania na stosowne okresy proby i jedynie przy zastosowaniu zasady petnej absorpcji mozliwe bytoby zastosowanie rowniez instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary Iaoznej pozbawienia wolnosci. Poniewaz jednak Sad Rejonowy nie dostmegat mozliwosci zastosowanie przy wymiarze kary Iajoznej chociazby zasady asperaoji, a orzeczenie kary Iacznej w wymiarze powyzej 2 lat pozbawienia woinosoi uniemozliwiatoby warunkowe zawieszenie jej wykonania 2 uwagi na tresé EltIL._.6_9_..§._l k.k., to uwzgledniajao zasade nie orzekania na niekorzyso skazanego, postepowanie w tym zakresie umorzyt (s. 23 uzasadnienia). ' Rzecz jednak w tym, 2e P. R. zostat skazany vvyrokiem Sadu Rejonowego w W. z dnia 9 wrzesnia 2004 r. w sprawie (...) (pkt VI komparycji wyroku Sadu pierwszej instancji), za przestepstwo ktorego dopuscit sie w dniu 11 kwietnia 1994 r., a wieo przed wydaniem pierwszego chronologicznie wyroku jednostkowego Sadu Rejonowego w L. 2 dnia 15 stycznia 1998 r., w sprawie (...). Natomiast przestepstwa, za ktore P. R. zostat skazany wyrokiem Sadu Rejonowego w L. 2 dnia 5 grudnia 2005 r. w sprawie (...) (pkt VIII kornparycji wyroku Sadu pierwszej instancji), dopuscit sie on w dniu 11 paidziernika 2002 r. . Warunki orzekania o karze Iacznej, tak w wyroku jednostkowym, jak i w postepowaniu o wydanie wyroku Iacznego, zostaty okreslone w sposobjednoznaczny w a1:t__8§ k.k. Stanowi on, 2e sad orzeka kare taozna tyiko w takiej sytuacji, gdy sprawoa popetnit dwa Iub wiecej przestepstw, zanim zapadl pierwszy wyrok, ohociazby nieprawomocny, co do ktoregokolwiek 2 tych przestepstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegajace Iaczeniu. Tak wiec o mozliwosci orzeczenia kary tacznej deoyduje w pierwszej kolejnoéci to, czy w danym ukiadzie procesowym mamy do czynienia 2 reainym zbiegiem przestepstw, czy te2 nie. Z realnym zbiegiem mamy zas do czynienia wowczas, gdy "sprawca popeinit dwa Iub wiecej przestepstw, zanim zapadt pierwszy wyrok, chociazby nieprawomocny, co do ktoregokolwiek 2 tych przestepstw". Dopiero kotejnym, chociaz rownie koniecznym warunkiem jest to, aby 2a przestepstwa pozostajejce wzbiegu realnym zostaiy "wymierzone kary tego samego rodzaju albo inne podlegajace Iaczeniu". Nie mozna wieo orzec kary Iacznej w sytuacji, gdy co prawda poszczegolne kary orzeczone w wyrokach jednostkowych sq tego samego rodzaju albo mega podlegao Iaozeniu, ale przestepstwa 2a ktore je orzeozono nie pozostaja w realnym zbiegu. lnnymi siowy o mozliwosci orzeczenia kary Iacznej decyduje w pierwszej kolejnosci to, ozy przestepstwa 2a ktore je orzeczono pozostaja w zbiegu realnym, a nie to, czy orzeczone kary nadaje sie do potaczenia (zob. uchwata Sadu System tnformacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2012014 Stan prawny programu; 20140610 _|- Il KK15ł'3.r"lÜ -tekst tak w nowym wyroku łącznym naieży zawsze rozstrzygnąć o wszystkich zbiegających się przestępstwach, a więc także i o tych, które nie pozostają w zbiegu z przestępstwem ujętym w nowym wyroku skazującym. Odstąpienie od podjęcia takiego rozstrzygnięcia i poprzestanie na rozwiązaniu tyiko jednego z punktów dotychczasowego wyroku łącznego, poprzez wymierzenie tylko jednej kary łącznej skutkuje tym, że z chwilą wydania nowego wyroku łącznego, wszystkie dotychczasowe kary łączne objęte poprzednim wyrokiem łącznym tracą moc (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2009 r., , DSAW 2010r'2r'1?0). iylogłoby to oznaczać, że z chwiią wydania wyroku łącznego z dnia 16 czerwca 2009 r., utracił moc wyrok łączny z dnia 3 grudnia 2001 r. i z tego też względu należałoby wydać kolejny - nowy wyrok łączny, który obejmowałby wszystkie wyroki jednostkowe. _ _ Taki sposób rozumienia przepisu a_d._SĹ5 k.p.k. nie wydaje się jednak trafny. Niewątpliwie z przepisu tego wynika wola ustawodawcy, aby w odniesieniu do tego samego skazanego i tych samych wyroków jednostkowych, stanowiących podstawę do wydania wyroku łącznego, mógł być wydany tylko jeden wyrok łączny. Dopiero w sytuacji, gdy podstawa ta ulega zmianie bądź to przez uchyłenie lub zmianę jednego z wyroków, bądż to poprzez rozszerzenie katalogu przestępstw pozostających w zbiegu realnym i kar podlegających łączeniu, po wydaniu nowego wyroku łącznego poprzednio wydany wyrok łączny traci moc. Gdy jednak po wydaniu i uprawomocnieniu się pierwszego wyroku łącznego nie zajdzie żadna z przesłanek o jakich mowa w ar:l._5J_5_§__1 iub 2. k.p.k., to byt prawny tego wyroku łącznego nie ulega zniweczeniu. Traci on moc tylko wtedy, gdy ujawni się potrzeba wydania kolejnego wyroku łącznego, a więc, gdy ujawni się skazanie, które podlega połączeniu z karami już objętymi wyrokiem łącznym - z chwilą wydania nowego wyroku łącznego { k.p.k.), albo w razie uchylenia lub zmiany jednego z wyroków, z których kary wyrokiem łącznym zostaly objęte (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 maja 2009 r., , KZS 2009ƒ9ł93). Ponadto - co istotne - o potrzebie wydania nowego wyroku łącznego, w miejsce dotychczasowego, który wówczas traci moc, nie decyduje fakt ujawnienia się jakiegokolwiek kolejnego skazania tej samej osoby, nie objętego dotychczasowym 'wyrokiem łącznym, lecz tylko takiego, które w_świet|e przesłanek określonych w aLt._Sfi k.k. nadaje się do połączenia ze wszystkimi bądż z co najmniej jednym ze skazan objętych istniejącym wyrokiem łącznym (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 'IS marca 2010 r., , LEX nr 583680). Dokładna analiza wyroków jednostkowych oraz wyroku łącznego, opisanych w komparycji wyroku łącznego Sądu Rejonowego w N. z dnia 16 czerwca 2009 r. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w odniesieniu do wyroku łącznego tegoż Sądu z dnia 3 grudnia 2001 r. nie zachodziła żadna z przesłanek o jakich mowa w aĽl;_5_Z5_§J. lub 2 k.p.k. Skoro zaś nie zachodziła potrzeba wydania w tym zakresie nowego wyroku łącznego, to i rozstrzygnięcie w tym zakresie Sądu pierwszej instancji, zaaprobowane następnie przez Sąd drugiej instancji, należy uznaó"za"trafrie." " ' " Niezależnie jednak od powyższego należy' "wskazać, że błędny jest pogiąd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji, jakoby - teoretycznie rzecz biorąc - zachodziła możliwość połączenia kar z wyroków jednostkowych wymienionych w punktach VI i VIII komparycji wyroku łącznego _z dnia 16 czerwca 2009 r. W powyższych wyrokach jednostkowych wymierzono skazanemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na stosowne okresy próby i jedynie przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji możliwe byłoby zastosowanie również instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności. Ponieważ jednak Sąd Rejonowy nie dostrzegał możliwości zastosowania przy wymiarze kary łącznej chociażby zasady asperacji, a orzeczenie kary łącznej w wymiarze powyżej 2 lat pozbawienia wolności uniemożliwiałoby warunkowe zawieszenie jej wykonania z uwagi na treść a.rZt„_0šłL.§„í k.k., to uwzględniając zasadę nie orzekania na niekomyść skazanego, postępowanie w tym zakresie umorzył (s. 2-3 uzasadnienia). ` Rzecz jednak w tym, że P. R. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 września 2004 r. w sprawie (...) (pkt VI komparycji wyroku Sądu pierwszej instancji), za przestępstwo którego dopuścił się w dniu 11 kwietnia 1994 r., a więc przed wydaniem pierwszego chronologicznie wyroku jednostkowego Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 stycznia 1998 r., w sprawie {...). Natomiast przestępstwa, za które P. R. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 5 grudnia 2005 r. w sprawie {...) [pkt Vlli komparycji wyroku Sądu pierwszej instancji), dopuścił się on w dniu 11 pażdziernika 2002 r. . Warunki orzekania o karze łącznej, tak w wyroku jednostkowym, jak i w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, zostały określone w sposóbjednoznaczny w ą1:t„_S_t"¿ k.k. Stanowi on, że sąd orzeka karę łączną tylko w takiej sytuacji, gdy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pienryszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Tak więc o możliwości orzeczenia kary łącznej decyduje w pierwszej kolejności to, czy w danym układzie procesowym mamy do czynienia z reainym zbiegiem przestępstw, czy też nie. Z realnym zbiegiem mamy zaś do czynienia wówczas, gdy "sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw". Dopiero kolejnym, chociaż równie koniecznym warunkiem jest to, aby za przestępstwa pozostające wzbiegu realnym zostały "wymierzone kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu". Nie można więc orzec kary' łącznej w sytuacji, gdy co prawda poszczególne kary orzeczona w wyrokach jednostkowych są tego samego rodzaju albo mogą podlegać łączeniu, ale przestępstwa za które je orzeczono nie pozostają w realnym zbiegu. innymi słowy o możliwości orzeczenia kary łącznej decyduje w pierwszej kolejności to, czy przestępstwa za które je orzeczono pozostają w zbiegu realnym, a nie to, czy orzeczone kary nadają się do połączenia (zob. uchwała Sądu System Informacji Prawnej Ĺez {LLez_iŹirn_eg_a) 20r2014 Stan prawny progrÍt'irr|_uÍ_2014-05-10 --- STRONA 7 --- W j 1: KK156/10  tekst Najwyzszego 2 dnia 25 Iutego 2005 r., t I$ZE 36104, OSNKW 2005, nr 2, poz. 13). W przedmiotowej sprawie Sad Rejonowy nie baozqo, ze przestepstwa za ktore P. R. zostat skazany wyrokami jednostkowymi wskazanymi w pkt VI i VIII komparycji wyroku, nie pozostawaty w zbiegu realnym, albowiem przedzielone zostaty innymi wyrokami, btednie rozwa2aI moziiwosé orzeczenia kary Iqoznej. To jednak uchybienie nie miato Zadnego wpiywu na tresé zaskarzonego kasacjq wyroku i popizedzajqcego go wyroku Sqdu pierwszej instancji. Kara pozbawienia wolnosoi 2 warunkowym zawieszeniem jej wykonania wymierzona P. R. 2a przestepstwo popetnione w dniu 11 kwietnia 1994 r. wyrokiern Sqdu Rejonowego w W. w dniu 9 wrzesnia 2004 r. nie podlegaia potqczeniu z bezwzglednymi karami pozbawienia wolnosoi orzeozonymi w wyrokach Sqciu Rejonowego w L. 2 dnia 15 stycznia 1998 r. oraz Sqdu Rejonowego w N. 2 dnia 27 czerwca 2001 r. {ktore nastepnie zostaty objete wyrokiem Iqcznym Sqdu Rejonowego w N. 2 dnia 3 grudnia 2001 r.), mirno 2e wszystkie przestepstwa 2a ktore te kary orzeczono pozostawaiy w zbiegu realnym. W olzeczniotwie Sqdu Najwyzszego i sqdow powszechnych dominowata bowiem taka interpretacja plzepisu art. 89 § 1 k.k.  w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej z dniem 8 czerwca 2010 r. ustawa z dnia 5 tistopada 2009 r. o zmianie ustawy kodeks karny (...) oraz niektorych innych ustaw (Dz. U. 2 2009, Nr 206, poz. 1589)  zgodnie 2 ktorq w razie skazania za zbiegajqce sie przestepstwa na kary pozbawienia wolnosci z warunkowym zawieszeniem jej wykonania I bez warunkowego jej zawieszenia, orzeczenia kary bez warunkowego zawieszenia jej wykonania w wyroku Iqcznym nie jest dopuszczatne (zob. wyrok Sqdu Najwyzszego 2 dnia 24 kwietnia 2007 r., IV KK 155/07, Prok. i Pr. 2007/9/4; uchwata Sqdu Najwyzszego 2 dnia 27 maroa 2001 r., , OSNKW 2001, nr 56, poz. 41). Co prawda obeonie obowiqzujqcy przepis a£t...B9_§_’|a k.k. jednoznacznie stanowi, 2e nawet w razie skazania za zbiegajqce sie przestepstwa na kary pozbawienia wolnosci 2 warunkowym zawieszeniem ich wykonania sqd moze w wyroku Iqcznym orzec kare Iqcznq pozbawienia wolnosci bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, co tym bardziej przemawia 2a mozliwosciq orzeczenia bezwzglednej kary pozbawienia wolnosci wobec sprawcy zbiegajqcyoh sie przestepstw, ktoremu wyrokami jednostkowymi zostaty wymierzone kary pozbawienia wolnosci 2 warunkowym zawieszeniem I bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, to jednak w takioh przypadkaoh naIe2y zawsze pizy olzekaniu miso na uwadze jednq 2 fundamentainyoh zasad prawa karnego, wyrazonq w ar:t.A_§_1 k.k. ("jezeli w czasie orzekania obowiqzuje ustawa inna ni2 w ozasie popetnienia przestepstwa, stosuje sie ustawe nowq, jednakze nalezy stosowao ustawe obowiqzujqcq poprzednio, je2eIi jest wzgledniejsza dla sprawoy"). Nie ma przy tym chyba Zadnych wqtpliwosoi, 2e wprowadzone wspomnianq wyzej nowelq zmiany przepisow odnosnie kary Iqoznej, s_q dla skazanych mniej korzystne od tych, ktore obowiqzywaty uprzednio. Reasumujqo naiezy zatem stwierdzio, 2e podniesione w kasacjipbroncy skazanego P. R. zarzuty razqcego naruszenie prawa, ktoremogto mieo istotny wpiyw na treso wyroku sqdu odwoiawczego, nie okazaty sie zasadne. . Z tego te2 wzgiedu oraz wobec'brak'u plzestanek, ktore natezatoby uwzglednio "2 urzedu" (a[1....5i6 'k.p.I"<."); 'S'q'd Najwyiszy oizeki, jak w postanowieniu. _ ' System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2012014 Stan prawny programu: 20140610 _ l¦__lŚK 15í:`y'__“ł0 - tekst Najwyższego z dnia 25 lutego 2005 r., l KZE 3Si0n, DSNKW 2005, nr 2, poz. 13). W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy nie bacząc, że przestępstwa za które P. R. został skazany wyrokami jednostkowymi wskazanymi w pkt VI i VIII komparycji wyroku, nie pozostawały w zbiegu realnym, albowiem przedzielone zostaly innymi wyrokami, błędnie rozwazał możliwość orzeczenia kary łącznej. To jednak uchybienia nie miało żadnego wpływu na treść zaskarżonego kasacją wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji. Kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania wymierzona P. R. za przestępstwo popełnione w dniu 11 kwietnia 1994 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. w dniu 9 września 2004 r. nie podlegała połączeniu z bezwzględnymi karami pozbawienia wolności orzeczonymi w wyrokach Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 stycznia 1998 r. oraz Sądu Rejonowego w N. z dnia 27 czerwca 2001 r. (które następnie zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w N. z dnia 3 grudnia 2001 r.), mimo że wszystkie przestępstwa za które te kary orzeczono pozostawały w zbiegu realnym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych dominowała bowiem taka interpretacja przepisu an. S9 § 1 k.k. - w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzone] z dniem 8 czerwca 2010 r. ustawą z dnia 5 iistopada 2009 r. o zmianie ustawy kodeks karny (...) oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009, Nr 200, poz. 1589) - zgodnie z którą w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i bez warunkowego jej zawieszenia, orzeczenie kary bez warunkowego zawieszenia jej wykonania w wyroku łącznym nie jest dopuszczalne {zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 200? r., IV KK 155i0?, Prok. i Pr. 200?r'9i4; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2? marca 2001 r., , DSNKW 2001, nr 5-S, poz. 41). Co prawda obecnie obowiązujący przepis aĽt„_B_9_§_'|fi k.k. jednoznacznie stanowi, że nawet w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania sąd może w wyroku łącznym orzec karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, co tym bardziej przemawia za możliwością orzeczenia bezwzględnej kary pozbawienia wolności "wobec sprawcy zbiegających się przestępstw, któremu wyrokami jednostkowymi zostały wymierzone kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, to jednak w takich przypadkach należy zawsze przy orzekaniu mieć na uwadze jedną z iundamentainych zasad prawa karnego, wyrażoną w art_4_§_“l k.k. ["jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia pmestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy"). Nie ma przy tym chyba zadnych wątpliwości, że wprowadzone wspomnianą 'wyżej nowelą zmiany przepisów odnośnie kary łącznej, s_ą dla skazanych mniej ko_rzystne od tych, które obowiązywały uprzednio. Reasumując naieży zatem stwierdzić, że podniesione w kasacjiobroncy skazanego P. R. zarzuty' rażącego naruszenia prawa, któremogło mieć istotny wpływ na treść wyroku sądu odwoławczego, nie okazały się zasadne. _ Z tego też wzgiędu oraz wobecbraku przesłanek, które nałeżałoby. uwzględnić 'Z urzędu' (attiwüä "k.p.|"‹.`}Ę "Sąd" Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu. _ ' System Informacji Prawnej Le:-r (Lex Dmega) 20ł2014 Stan pr'awny program u: 2014å0S-10'