Wyrok akt ll

--- STRONA 1 --- _ ______________ _ __ _ il KKN 35_1!99te}$§_t Wyrok Sqdu Najwyzszego z dnia 17 stycznia 2001 r. ll KKN 351199 1. Wykladni pojqcia "odszkodowania" z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 iutego 1991 r. o uznaniu za niewazne orzeczefi wobec osob represjonowanych... nalezy dokonywaé zgodnie reguiami ustalonymi w prawie cywilnym. W szczegoinoéci ma tu zastosowanie art. 361 § 2 kc, zgodnie z ktorym naprawienie szkody obejmuje straty, ktore poszkodowany poniosi, oraz korzyéci, ktore m6g%by osiqgnaé, gdyby mu szkody nie wyrzqdzono. Tak wisgc odszkodowanie, o jakim mowa w art. 8 ust. 1, obejmuje rowniez korzyéci, ktore represjonowany mogiby osiqgnaé w nastepstwle wykonywania pracy zarobkowej w okresie, w jakim by} pozbawiony wolnosci. Pozostawanie w zatrudnieniu w chwiii aresztowania nie jest warunkiem przyznania odszkodowania za utrate dochodu z tytuiu zarobkéw w okresie wykonywania kary pozbawienia wolnoéoi. ' 2. Oczywiécie bezzasadna jest kasacja w zakresie zarzutu razqcego naruszenia prawa przy ustaieniu wysokoéci zadoééuczynienia. Sad i instancji nie uznai, 2e istnieje "iimit" miesiocznej wysokoéci zadoééuczynienia za pozbawienie wolnoéci, tylko w okolicznoéciach niniejszej sprawy taki sposob ustalenia wysokoéci zadoééuczynienia uznat za odpowiedni. Skoro przepisy prawa nie nakazujq innego sposobu ustalania wysokoéci zadoéouczynienia. to metoda przyjeta przez’Sad nie moze byé uznana za razqco naruszajqcq prawo. Stosownie do art. 445 § 2 kc zado$éuczynienie winno byo "odpowiednie". Ustalenie,jaka kwota w konkretnych okoiicznoéciach jest "odpowiednia", z istoty nalezy do sfery swobodnego uznania sedziowskiego. W postqrpowaniu kasacyjnym zarzut nievAaéoiwego ustalenia kwoty zadooéuczynienia moze byo skuteczny ty¥ko wtedy, gdy zaskarione orzeczenie w sposob oczywisty narusza zasady ustalania tego ziadoéouczynienia. W ramach kontroli kasacyjnej nie jest natomiast mozliwe wkraczanie w sfero swobodnego uznania segdziowskiego. LEX nr 51452, Prokj Pr. wkf. 2001/6/11 51452 Dz.U.201§.121:aLt_3fi1;a1:t._4A5 Dz.L1.199j,34.]&9:aEt._& Sklad orzekajqcy Przewodniczqcy: SSN Elzbieta Sadzik. Segdziowie SN: Edward Matwijow, Marek Sokcfiowski (spraw.). Protokoiant: Katarzyna G1odowska. _ Prokurator Prokuratury Krajowejf Jozef Gemra. Uzasadnienie faktyczne . Adolf O.domagai sie; zasqdzenia na jego rzecz kwoty 3.422.315 21 z tytu1u zadoééuczynienia, odszkoclowania i rownowartoéci utraconego majqtku w nastqpslwie skazania go przez Trybunak Wojskowy Armii'Ukrair‘1skiej za dziaialnoéé na rzeoz niepodleglego bytu Pafistwa Polskiego.  Sad Okrggowy w Piotrkowie Trybunalskim wyrokiem z dnia 19 stycznia 1999 r. sygn. akt ll! Ko I98  od zasqdzii od Skarbu Pafistwa na rzecz Adolfa O. kwote; 151.200 212 tytulu zadoééuczynienia za krzywde wynik1q z pobytu w radzieckich obozach pracy w okresie od dnia 22 stycznia 1945 r. do 2 Iipca 1955 r., a w pozostaiym zakresie wniosek oddaiil. Sqd Apelacyjny w Lodzi  po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez Adolfa O.  wyrokiem z dnia 29 kwietnia 1999 r. sygn. akt ll AKa J99 utrzymai w mocy wyrok Sqdu Okregowego. Wyrok ten zaskarzyi kasacja peinomocnik Adolfa 0. zarzucajqc “razqce naruszenie prawa  art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za niewazne orzeczefi wobec osob represjonowanych za dziaialnoéé na rzecz niepodlegkego bytu Palfistwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149 z poin. zm.) wyrazajagce sie w pozaustawowej limitacji wysokoéci zasqdzonego zadoééuczynienia za krzywde przez ustaienie, w sposob dowolny, "stawki" w kwocie 1.200, 21 miesiqecznie jako maksymalnej sumy zadoééuczynienia naleznego Powodowi za jego bezprawne pozbawienie wolnoéci przez okres 125 miesiecy i przebywanie w katorzniczym iagrze sowieckim poiozonym za ko1em polarnym oraz w przyjetym pogiqdzie, Ze odszkodowanie za wyrzqdzonq szkode wynikajqcq z uniewainionego orzeczenia naleiy sing wy1qcznie takim osobom, ktore w chwili ich aresztowania utraciky "zarobki i to w czgéci jaka... mogiaby byé zaoszczedzona po zaspokojeniu podstawowych podstaw Zyciowych" podozas “gdy A.O. nigdzie nie pracowat, otrzymujqc jedynie od organizacji érodki na zaspokojenie podstawowych potrzeb, nie ma wioc podstaw do zasqdzenia odszkodowania za utracone dochody". W konkiuzji peénomocnik wniosr 0 uchylenie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy Sqdowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. ' Uzasadnienie prawne  System lnformacji Prawne] Le§§YLex Omega) 2012014 S1’a'n préwny programu: fiT1?x§l06170 2 W __ ____ _ __ _ ilKKN__35_1r99-tekst Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1? stycznia 2991 r. ll KKN 351199 1. Wykładni pojęcia "odszkodowania" z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 tutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wobec osób represjonowanych... należy dokonywać zgodnie regułami ustalonymi w prawie cywilnym. W szczególności ma tu zastosowanie art. 361 § 2 kc, zgodnie z którym naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Tak więc odszkodowanie, o jakim mowa w art. 8 ust. 1, obejmuje również korzyści, które represjonowany mógłby osiągnąć w następstwie wykonywania pracy zarobkowej w okresie, w jakim był pozbawiony wolności. Pozostawanie w zatrudnieniu w chwili aresztowania rr_i_e jest warunkiem przyznania odszkodowania za utratę dochodu z tytułu zarobków w okresie wykonywania kary pozbawienia wolności. ' 2. Oczywiście bezzasadna jest kasacja w zakresie zarzutu rażącego naruszenia prawa przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia. Sąd l instancji nie uznał, że istnieje "tirnit" miesięcznej wysokości zadośćuczynienia za pozbawienie wolności, tylko w okolicznościach niniejszej sprawy taki sposób ustalenia wysokości zadośćuczynienia uznał za odpowiedni. Skoro przepisy prawa nie nakazują innego sposobu ustalania wysokości zadośćuczynienia, to metoda przyjęta przezf-Sąd nie może być uznana za rażąco naruszającą prawo. Stosownie do art. 445 § 2 kc zadośćuczynienie winno być "odpowiednie". Ustalenie,-jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest "odpowiednia", z istoty nalezy do sfery swobodnego -uznania sędziowskiego. W postępowaniu kasacyjnym zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny tyłko wtedy, gdy zaskarzone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania tego zadośćuczynienia. W ramach kontroli kasacyjnej nie jest natomiast mozliwe wkraczanie w sferę swobodnego uznania sędziowskiego. LEX nr 51452, Proki Pr.-wkł. 2001f6f11 51452 L1z.tJ.2Ei1ś.121:ar:t._3_6;t;fir1t._'1Ą5t Dz.U.1991.3&.1á9:fitL& Skład orzekający Przewodniczący: SSN Elżbieta Sadzik. Sędziowie SN: Edward Matwijow, Marek Sokołowski (spraw.). Protokoiant: Katarzyna Głodowska. Prokurator Prokuratury Krajowejí Józef Gemra. " Uzasadnienie faktyczne . ådolf 'Zldomagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 3.422.315 zł z tytułu zadośćuczynienia, odszkodowania i równowartości utraconego majątku w następstwie skazania go przez Trybunał Wojskowy Arrnii`Ukraińskiej za działalność na rzecz niepodległego bytu Panstwa Polskiego. - Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim wyrokiem z dnia 19 stycznia 1999 r. sygn. akt Ili Ko :'98 - od zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Adolfa Ü. kwotę 151.299 zł z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę wynikłą z pobytu w radzieckich obozach pracy w okresie od dnia 22 stycznia 1945 r. do 2 lipca 1955 r., a w pozostałym zakresie wniosek oddaiił. Sąd Apelacyjny w Łodzi - po rozpoznaniu apelacji wniesione] przez Adolfa O. - wyrokiem z dnia 29 kwietnia 1999 r. sygn. akt ll AKa 199 utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego. Wyrok ten zaskarżył kasaoją pełnomocnik Adolfa 0. zarzucając "rażące naruszenie prawa - art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za niewazne orzeczeń wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149 z pózn. zm.) wyrażające się w pozaustawowej limitacji wysokości zasądzonego zadośćuczynienia za krzywdę przez ustałenie, w sposób dowolny, "stawki" w kwocie 1.2Ü{J,- zł miesięcznie jako maksymalnej sumy zadośćuczynienia należnego Powodowi za jego bezprawne pozbawienie wolności przez okres 125 miesięcy i przebywanie w katorżniczym tag rze sowieckim położonym za kołem polarrrym oraz w przyjętym pogiądzie, że odszkodowanie za wyrządzoną szkodę wynikającą z uniewaznionego orzeczenia należy się wyłącznie takim osobom, które w chwili ich aresztowania utraciły "zarobki i to w części jaka... mogłaby być zaoszczędzona po zaspokojeniu podstawowych podstaw życiowych" podczas "gdy A.Ü. nigdzie nie pracował, otrzymując jedynie od organizacji środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb, nie ma więc podstaw do zasądzenia odszkodowania za utracone dochody". W konkiuzji pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. ' Uzasadnienie prawne ' System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega] 2Elr2D14 Stan prawny programu: 291.4-99-19 --- STRONA 2 --- W _ ,_ j _ IIKKN 351199tekst Rozstrzygajac sprawe Sad Najwyzszy zwazyi, co nastepuje: ' Kasacja jest zasadna w czesci zarzuoajacej razace naruszenie prawa w uzasadnieniu oddalenia roszczerfi odszkodowawczych Adoifa O. Wykiadni pojecia "odszkodowar|ia" z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za niewazne orzeczefi wobec osob represjonowanych... nalezy dokonywaé zgodnie reguiami ustalonymi w prawie cywilnym. W szczegolnoéci ma tu zastosowanie art. 361 § 2 kc, zgodnie z ktorym naprawienie szkody obejmuje straty, ktore poszkodowany poniosi, oraz korzyéci, ktore mogiby osiagnao, gdyby mu szkody nie wyrzadzono. Tak wiec odszkodowanie, o jakim mowa w art. 8 ust. 1, obejmuje rowniez korzysci, ktore represjonowany mogtby osiagnaé w nastepstwie wykonywania pracy zarobkowej w okresie, w jakim byi pozbawiony wolnosci. Poglad wyrazony w uzasadnieniu zaskarzonego oizeczenia (k. 6? v) "Skoro [Adolf O.  dop. SN] nie pracowai zarobkowo, nie mogi tez ponieéé szkody z tytuiu ewentuainie utraconych zarobkow. Wysokosé swiadczefi, ktére represjonowany otizymywai przed aresztowaniem od Armii Krajowej, nie moze byé uznana za jego szkode..." jest caikowicie btedny. Pozostawanie w zatrudnieniu w chwiii aresztowania nie jest warunkiem przyznania odszkodowania za utrate dochodu z tytuiu zarobkow w okresie wykonywania kary pozbawienia wolnosci. Taki waruneknie wynika z przepisow prawa, a zasady poprawnego rozumowania nie pozwaiaja na przyjecie reguiy dowodowej, zgodnie z ktora osoba nie osiagajaca dochodow 2 pracy w chwili pozbawienia woinoéci, nie osiagaiaby ich. réwniez w przysziosoi, gdyby na wolnosci pozostaia. Oczywiscie wysokoéé swiadczefi, jakie Adolf O. otrzymywai z Armii Krajowej nie moze stanowio pocistawy do ustalenia wysokoéci ewentuainych jego przysztych dochodow, iecz winna byé brana pod uwage przy ustalaniu, czy byi on osoba, ktorej postawa wskazuje, Ze na wolnosci nie podjaiby pracy zarobkowej. Naiezy tu takze stwierdzié, Ze dla rozstrzygniecia sprawy w tym zakresie okolicznoéé ta ma znaczenie bowiem wskazuje, iz wnioskodawca w istocie byt oficerem zawodowym konspiracyjnego wojska. Zauwazyé nadto naiezy, ze odszkodowanie wynikie z "wydania orzeczenia" z istoty swojej musi obejmowao szkody wynikie 2 wykonywania orzeczenia, a wiec z pozbawienia woinosci. Jezeli pozbawienie wolnoéci spowodowato utrate dochodu z zarobkow, to szkoda z tym zwiazana wynika z "wydania orzeczenia". Nadto naiezy odroznié udowodnienie i ustalenie, czy osoba represjonowana, pozostajac na wolnoéci, podjetaby prace zarobkowa od udowodnienia i ustalenia wysokoéci szkody w nastepstwie utraty zarobkow. Tej drugiej okolicznosci (doktadnej wysokoéci szkody) osoba represjonowana nie musi udowodnié, bowiem ma tu zastosowanie art. 322 kpc, zgodnie z ktorym jezeli w sprawie o naprawienie szkody sad uzna, ze écisie udowodnienie wysokoéci zadania jest niemozliwe Iub nader utrudnione, moze w wyroku zasadzio odpowiednia sume wedigg swej _o_ceny, _o_part_ej_na rozwazeniu wszysti<ich"oko|icznoscisprawy; ' ' ' u ' " Godzi sia nadto zauwazyo, ze wbrew temu co zdaje sie prezentowao w kasacji petnomocnik wnioskodawcy wysokoéf: szkody z tytuiu utraconych zarobkow w nastepstwie pozbawienia wolnosci wyznacza nie wysokoso tyoh zarobkow, iecz tylko ta ich czesé, ktora mogia byé przeznaczona na powiekszenie posiadanego majatku  po pokryciu biezaoych potrzeb.  W konsekwencji biednej wyktadni pojecia "odszkodowania" tak w zaskarzonym wyroku, jak i orzeczeniu Sadu Okregowego, doszio do przynajmniej przedwczesnego oddalenia wniosku w czesci dochodzacej odszkodowania z tytuiu utraty dochodow z wynagrodzenia za ewentualna prace wnioskodawcy. Uzasadnia to uchylenie w tym zakresie obu wyrokow, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy sqdy obu instancji mogiy ocenio (po dokiadnym pmesiuchaniu wnioskodawcy}, jakie mozna pocz_yr|iC: ustalenia w zakresie ewentualnego podjecia przez niegopraoy zarobkowej, gdyby nie zostat pozbawiony wolnoéci. ' ~ Oczywiscie bezzasadna jest kasacja w zakresie zarzutu razacego naruszenia prawa przy ustaleniu wysokoéci zadoéouczynienia. Sad I instancji nie uznai, ze istnieje "limit" miesiecznej wysokosci zadoséuczynienia za pozbawienie wolnoéci, tyiko w okolicznoéciach niniejszej sprawy taki sposob ustalenia wysokosci zadoééuczynienia uznat za odpowiedni. Skoro przepisy prawa nie nakazuja innego sposobu ustalania wysokosci zadoééuczynienia, to metoda przyjeta pmez Sad nie moze byé uznana za razaco naruszajaca prawo. Takze nie ma podstaw do stwierdzenia, ze przyznana 2 tego tytuiu kwota jest zbyt niska i to w stopniu tak razacym, 2e naiezy ia uznao symboiiczna  co dopiero uzasadniaioby zarzut obrazy prawa. Stosownie do art. 445 § 2 kc zadoséuczynienie winno byo "odpowiednie". Ustalenie, jaka kwota w konkretnych okolicznoéciach jest "odpowiednia", 2 istoty nalezy do sfery swobodnego uznania sedziowskiego. W postepowaniu kasacyjnym zarzut niewiasciwego ustalenia kwoty zadoséuczynienia moze byé skuteczny tylko wtedy, gdy zaskarzone orzeczenie w sposob oczywisty narusza zasady ustaiania tego zadosouczynienia. W ramach kontroli kasacyjnej nie jest natomiast mozliwe wkraczanie w sfere swobodnego uznania sedziowskiego (por. wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 15 wrzeénia 1999 r. sygn. akt J OSNC 2000 2. 3 poz. 58). Z powyzszych wzgledow Sad Najwyzszy orzeki jak w sentencji. Syatem ldformacji Prawnei Lex (Lax Ghfiega) 2012014 Stan ptawhy prograiiiu: 20140610 W i 7 _ _ _____ _ __ l|__K_l_<N 35_1_r'99 -tekst Rozstrzygając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje: ` Kasacja jest zasadna w części zarzucającej razące 'naruszenie prawa w uzasadnieniu oddalenia roszczeń odszkodowawczych Adoifa O. Wykładni pojęcia "odszkodowania" z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wobec osób represjonowanych... należy dokonywać zgodnie regułami ustalonymi w prawie cywilnym. W szczególności ma tu zastosowanie art. 361 § 2 kc, zgodnie z którym naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzone. Tak więc odszkodowanie, o jakim mowa w art. 8 ust. 1, obejmuje również korzyści, które represjonowany mógłby osiągnąć w następstwie wykonywania pracy zarobkowej w okresie, w jakim był pozbawiony wolności. Pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (k. 67 y) "Skoro [Adolf O. - dop. SN] nie pracował zarobkowo, nie mógł też ponieść szkody z tytułu ewentuainie utraconych zarobków. Wysokość świadczeń, które represjonowany otmymywał przed aresztowaniem od Armii Krajowej, nie może być uznana za jego szkodę..." jest całkowicie błędny. Pozostawanie w zatrudnieniu w chwiii aresztowania nie jest warunkiem przyznania odszkodowania za utratę dochodu z tytułu zarobków w okresie wykonywania kary pozbawienia wolności. Taki waruneknie wynika z przepisów prawa, a zasady poprawnego rozumowania nie pozwaiają na przyjęcie reguły dowodowej, zgodnie z którą osoba nie osiągająca dochodów z pracy w chwili pozbawienia woiności, nie osiągałaby ich. równiez w przyszłości, gdyby na wolności pozostała. Oczywiście wysokość świadczeń, jakie Adolf O. otrzymywał z Armii Krajowej nie może stanowić podstawy do ustalenia wysokości ewentuainych jego przyszłych dochodów, lecz winna być brana pod uwagę przy ustalaniu, czy był on osobą, której postawa wskazuje, że na wolności nie podjąiby pracy zarobkowej. Należy tu także stwierdzić, że dla rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie okoliczność ta ma znaczenie bowiem wskazuje, iż wnioskodawca w istocie był oficerem zawodowym konspiracyjnego wojska. Zauważyć nadto należy, ze odszkodowanie wynikłe z "wydania orzeczenia" z istoty swojej musi obejmować szkody wynikłe z wykonywania orzeczenia, a więc z pozbawienia woiności. Jezeli pozbawienie wolności spowodowało utratę dochodu z zarobków, to szkoda z tym związana wynika z "wydania orzeczenia". Nadto należy odróżnić udowodnienie i ustalenie, czy osoba represjonowana, pozostając na wolności, podjęłaby pracę zarobkową od udowodnienie i ustalenia wysokości szkody w następstwie utraty zarobków. Tej drugiej okoliczności (dokładnej wysokości szkody] osoba represjonowana nie musi udowodnić, bowiem ma tu zastosowanie art. 322 kpc, zgodnie z którym jeżeli w sprawie o naprawienia szkody sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, _opart_ej_ na rozważeniu wszystkich 'okoliczności sprawy; ' ' ' " ` ' Godzi się nadto zauważyć, że wbrew temu co zdaje się' prezentować w kasacji pełnomocnik wnioskodawcy wysokość szkody z tytułu utraconych zarobków w następstwie pozbawienia wolności wyznacza nie wysokość tych zarobków, iecz tylko ta ich część, która mogła być przeznaczona na powiększenie posiadanego majątku - po pokryciu bieżących potrzeb. - W konsekwencji błędnej wykładni pojęcia "odszkodowania" tak w zaskarżonym wyroku, jak i orzeczeniu Sądu Okręgowego, doszło do przynajmniej przedwczesnego oddalenia wniosku w części dochodzące] odszkodowania z tytułu utraty dochodów z wynagrodzenia za ewentualną' pracę wnioskodawcy. Uzasadnia to uchylenie w tym zakresie obu wyroków, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy' sądy obu instancji mogly ocenić (po dokładnym pmesiuchaniu wnioskodawcy), jakie można poczynić ustalenia w zakresie ewentualnego podjęcia przez niegopracy zarobkowej, gdyby nie został pozbawiony wolności. " - Oczywiście bezzasadna jest kasacja w zakresie zarzutu rażącego naruszenia prawa przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia. Sąd l instancji nie uznał, że istnieje "limit" miesięcznej wysokości zadośćuczynienia za pozbawienie wolności, tylko w okolicznościach niniejszej sprawy taki sposób ustalenia wysokości zadośćuczynienia uznał za odpowiedni. Skoro przepisy prawa nie nakazują innego sposobu ustalania 'wysokości zadośćuczynienia, to metoda przyjęta pmez Sąd nie może być uznana za rażąco naruszającą prawo. Także nie ma podstaw do stwierdzenia, że przyznana z tego tytułu kwota jest zbyt niska i to w stopniu tak razącym, że nateży ją uznać symboiiczną - co dopiero uzasadniałoby zarzut obrazy prawa. Stosownie do art. 445 § 2 kc zadośćuczynienie winno być "odpowiednie". Ustalenie, jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest "odpowiednia", z istoty należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. W postępowaniu kasacyjnym zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania tego zadośćuczynienia. W ramach kontroli kasacyjnej nie jest natomiast możliwe wkraczanie w sferę swobodnego uznania sędziowskiego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 wrzesnia 1999 r. sygn. akt l OSNC 2000 z. 3 poz. 59). Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. System Informacji Prawnej "Lek (Lex Omega] z0r201-'-'r Stan prawny programu: 2014-US-19