Postanowienie akt. II AKzw 153/20

--- STRONA 1 --- Sygn. akt. II AKzw 153/20 ) < POSTANOWIENIE $ Dnia 18 maja 2020 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący — Sędzia SA Grażyna Jakubowska Protokolant — st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale prokuratura Beaty Syk - Jankowskiej po rozpoznaniu w sprawie K.B. s. A.iE.zdomuK., ur. 1 lipca 1971r. wR. . skazanego za przestępstwo z art. 178a 84 kkiinne zażalenia wniesionego w dniu 6 lutego 2020r. przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 24 stycznia 2020r w sprawie III Kow 1965/19/owz . w przedmiocie odwołania warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności : na podstawie art. 437 $ 2 k.p.k. i art. 632 pkt 2 k.p.k. wzw. zart. 182 k.k.w. postanawia 1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że nie odwoływać warunkowego zwolnienia; II. stwierdzić, że wydatki za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2020r. Sąd Okręgowy w Radomiu na podstawie art. 160 $ 3 kkw odwołał warunkowe zwolnienie udzielone skazanemu K. B. postanowieniem Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 1 marca 2018r. w sprawie II Kow 2268/17 i zarządził wykonanie reszty z nieodbytych kar pozbawienia wolności (k.34). Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. Zarzucając obrazę art. 160 8 4 kkw oraz błąd w ustaleniach faktycznych, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez nieodwoływanie warunkowego zwolnienia, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego , rozpoznania Sądowi I instancji (k.38 - 39). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- : | Zażalenie skazanego, w zakresie wyrażonego w nim postulatu, zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek skarżący w sposób zupełnie nieuzasadniony powołuje się na obrazę art. 160 8 4 kkw wskazując, że nie otrzymał upomnienia od kuratora, gdyż wyżej wskazany przepis nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia, to jednak przyznać mu należy rację w zakresie, w jakim akcentuje, że w jego sytuacji odwołanie warunkowego zwolnienia nie było obligatoryjne. Art. 160 8 3 kkw, jaki został wskazany w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia, statuuje bowiem fakultatywną przesłankę odwołania warunkowego zwolnienia dopuszczając taką możliwość w sytuacji rażącego naruszenia prawa w okresie próby przez skazanego, w szczególności popełnienia innego przestępstwa. Sam zatem fakt, że z materiałów dołączonych do akt postępowania wynika, że K. B. w okresie próby, bowiem w dniu 16 lutego 2019r. dopuścił się umyślnego przestępstwa wyczerpującego dyspozycję z art. 157 $ 1 kk. nie przesądza o tym, że w odniesieniu do skazanego przepis ten winien zostać zastosowany. Nie każde jednak naruszenie prawa — w tym popełnienie przestępstwa — może być uznane za rażące w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu. Przypisanie naruszeniu porządku prawnego znamienia „rażące” wymaga ustalenia istnienia znacznego ładunku jego pejoratywności. Chodzi zatem o takie naruszenie porządku prawnego, które cechuje jaskrawość, uporczywość, oczywistość, duże nasilenie złej. woli itp. (por. teza 22 Komentarza do art. 160 kkw. Kodeks karny wykonawczy, Komentarz, wyd. III. Kazimierz Postulski. LEX 2016): Zauważyć zaś należy, że naruszenie zasad porządku prawnego w okresie próby miało charakter jednorazowy. Wynika to zarówno z teczki dozoru, nadesłanych do Sądu w marcu bieżącego roku kart czynności dozoru, jak i wywiadu środowiskowego sporządzonego w dniu 8 maja 2020r., a także sprawozdania z ukończenia dozoru. Skazany bowiem w trakcie dozoru uczęszczał na terapię uzależnień, nie nadużywał alkoholu, wykonywał prace dorywcze, utrzymywał stały kontakt z kuratorem, zgłaszał się na wizyty w urzędzie pracy, nie wchodził w inne konflikty z prawem, posiada też pozytywną opinię środowiskową. Wyżej wskazane okoliczności przekonują o tym, że sprzeczne z porządkiem prawnym zachowanie skazanego z dnia 16 lutego 2019r. miało charakter ' incydentalny. Zwrócić też należy uwagę na to, że skazany w chwili obecnej regularnie wykonuje karę ograniczenia wolności orzeczoną w sprawie II K 142 /19. Z akt postępowania przeprowadzonego w sprawie II K 142/19 wynika też, że pogodził się z pokrzywdzonym, który nie rości do niego żadnych pretensji, a także nie widział potrzeby orzeczenia nawiązki, czy zadośćuczynienia (k.66-67). W świetle zatem całokształtu zachowania skazanego odwołanie warunkowego --- STRONA 3 --- 3 / zwolnienia uznać należy za niecelowe. W dalszym bowiem ciągu uzasadnione jest stanowisko, że pomimo naruszenia zasad warunkowego zwolnienia i nieodbycia w całości kary pozbawienia wolności K. B. będzie przestrzegał porządku prawnego. Ponowna izolacja penitencjarna skazanego nie służyłaby zatem realizacji celów kary, a stanowiłaby jedynie niczym nieuzasadnioną represję. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia. Rozstrzygnięcie o wydatkach postępowania odwoławczego uzasadnia przepis art. 636 $ 1 k.p.k. wzw. zart. 18 2 k.k.w. .