Wyrok akt.IA Ca 1473

--- STRONA 1 --- Sygn. akt.IA Ca 1473!12 d Na pmsiawm "5*1’5“i I dnia 6.03.2081 r. 0 dosigpie 0 mformacji p?b|ic;nei Dz. I12 pnz. 1198 z pdin, 3:11 Pflfikflzfiflfl ifliflfmflqe pubhczna, w iarmae dakumeniu lub iormie przetwnmmej . w IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ QM SK/QWL Sk/mm“ irnizg :"r§‘a{§{J1'=§'ll'¢I'\11n{é§k6dé\§}§§§w“ ' Dnia 20 maja 2013 r. as  ........ . . 0 . F" _ ad§é§~ S2151 Apelacyjny W Warszawie I Wydzial Cywilny w sldadzie: Przew0dniczapy:SSA Jan Szachulowicz (spr.) SQdziowie:SA Katarzyna Polafiska  Farion SO (de1.) Grzegorz Tylifiski Protokolantzsekr. sqd. Marta Lach po rozpoznaniu W dniu 20 maja 2013 r. W Warszawie na rozprawie sprawy z powédztwa A. N., J. S. (1) i E. S. 1. przeciwko Skarbowi Pafistwa  Woj ewodzie (...) 0 zaplatq na skutek apelacji powoda A. N. od wyroku Sqdu Okrqgowego w Warszawie z dnia 12 Wrzeénia 2012 r. sygn. akt II C 93 5/11 1. oddala apelacjcg; 2.  zasqdza ad A. N. na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa kwotg 5 400 (picfié tysigcy czterysta) zlotych tytulem zwrotu kosztéw w postqpowaniu apelacyjnym. ' Sygn. akt: IA Ca 1473,’12 UZASADNIENIE . Powodowie  A. N., J. S. (1) i E. I. wnosili 0 zasqdzenie od Skarbu Pafistwa  Woj ewody (...) kwoty 721 385 zl na rzecz pierwszego z nich oraz po 360 692,50 zl na rzecz pozostaiych, tytulem odszkodowania W zwiagku ze sprzedaza. lokali (...) w budynku przy ulicy (.. .) w W.. Zarzqdzeniem z dnia 17 lutegtj 2012 r. pozew J. S. (1) i E. I. zostal zwrécony. Sygn. akt. IA Ca 1473112 G Na Wdslawlfi Uslałřƒ I dnia 6.09.2001 r. o dostępie c informacji publicznei Dz. 112 poz. 1198 z péżn, zm PYÍEKHŁBHU Ifllüfmāqę publiczną w farmie dokumentu lub formie przetwarzane] . w 1M1i¬.N1U RzEczYPosPoL1'rEJ POLSKIEJ px. SX/Qwl Skßwwn imię 1'}iž{Š~ŠJŠśiĂŠ'\ŠzniČ›śk6‹±å\ûiŠ}""" ` Dnia 20 maja 2013 r. QS - ......._ _ . Ü . f" _ a;1=›;;''''''''''''''~ Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący:SSA Jan Szachułowiez (spr.) Sędziowie:SA Katarzyna Polańska - Faríon SO (del.) Grzegorz Tylińskí Protokolantzsekr. sąd. Marta Lach po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa A. N., J. S. (1) i E. S. - I. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie (...) o zapłatę na skutek apelacji powoda A. N. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II C 93 5/11 1. oddala apelację; 2. - zasądza od A. N. na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów W postępowaniu apelacyjnym. ' Sygn. akt: IA Ca 1473!12 UZASADNIENIE 1 Powodowie - A. N., J. S. (1) i E. I. wnosili o zasądzenie od Skarbu Państwa - Wojewody (...) kwoty 721 385 zł na rzecz pierwszego z nich oraz po 360 692,50 zł na rzecz pozostałych, tytułem odszkodowania w związku ze sprzedażą lokali (...) w budynku przy ulicy (_. .) W W.. Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2012 r. pozew J. S. (1) i E. I. został zwrócony. --- STRONA 2 --- Pozwany Skarb Palistwa  Woj ewoda (...), zastgpowany przez Prokuratoricg Generalnq Skarbu P3f1S1WE1, Vv'11IéSI 0 0.dda1e_nie powédztwa podnoszqc migdzy innymi zarzut przedawnienia roszczenia. Wyrokiem 2 dnia 12 W‘I'Z€SI113. 20.12 r. Sqd Okrqgowy W Warszawie odclalil powédztwo i orzekl 0 kosztach postgpowania. Orzeczenie to oparte zostaio na nastqpnjapych ustaleniach i rozwazaniach. Nieruchomoéé polozona przy ulicy (...) W W. stanowila Wlasnoéé N. i B. S.. Zosta1a ona objqta dekretem z dnia 26 pa2dziernika"1 945 r. 0' Wlasnoslci i uzytkowaniu gnmtéw na 0bszarze(. ..) B. S. zmar14 stycznia 1946 r., spadek po nim nabyli J. S. (2) i Z. Z.. N. S. zmarla 3 lipca 1961 1". Spadek p0 nicj nabyli J. S. (2) i Z. Z.. J. S. (2) zmarl 19 sierpnia 1995 r. Spadek p0 nim nabyli J. S. (1) i E. L. Spadek po Z. Z. zmaflej 18 kwietnia 1997 1'. nabyli A. Z. i K. W.. Dnia 16 Iutego 1949 r. N. S. i Z. Z. zlozyly wniosek 0 ustanowienie prawa wlasnoéci czasowej. W dniu 5 marca 1956 r. Prezydium Rady Narodowej (...) odméwilo uwzglqdnienia wniosku. W dniu 26 Wrzeénia 2005 r. Minister Infrastruktury stwierdzii niewaznoéé orzeczenia z dnia 5 marca 1956 r. Lokal nr 4 umowqz dnia 24 grudnia 1989 r. zostal sprzedany przez Skarb Pafistwa A. A. (1). Dnia 19 Wrzeénia 2006 1'. Samorzqdowe Kolegium Odwolawcze W W. stwierdziio, Ze decyzja z dnia 31 sierpnia 1989 r. dotyczacc:.1 sprzedazy tego lokalu zostaia wyclana z namszeniem prawa. Na skutek Wniosku 0 ponowne rozpatrzenie sprawy SKO podtrzymalo swe Wczeéniej sze rozstrzygnigcie. Dnia 13 czerwca 2007 r. Woj ewédzki Sqd Administracyjny W W. oddalil skargq na tq decyzjq.  Lokal nr (...) zostal sprzedany A. i H. S. umowq z dnia 22 paidziernika 1979 1'. Dnia 10 sierpnia 2006 r. SKO W W. stwierdzilo Wydanie decyzji z dnia 28 stycznia 1978 r. W tej sprawie z naruszeniem prawa. Dnia 13 czemca 2007 r. SKO utrzymalo swoje rozstrzygnigcie orzekaj a5: W przcdmiocie Wniosku 0 ponowne rozpatrzenie sprawy. Dnia 28 marca. 2008 r. Wojewédzki Said Administracyj ny W Warszawie oddalii skargq na tq decyzjq. ' Lokal nr (...) zostal sprzedany umowa; z dnia 22 Iistopada 1976 r. Dnia 10 sierpnia 2006 r. SKO W W. stwierdzflo Wydanie decyzji z dnia 22 stycznia 1976 r. W tej sprawie z naruszeniem prawa. Dnia 13 czerwca 2007 r. SKO utrzymalo sWe rozstrzygniqcie orzekajqc W przedmiocie Wniosku 0 ponowne rozpatrzenie sprawy. Dnia 28 marca 2008 r. Wojewédzki Sqd Administracyj ny W Warszawie oddalil skargq na tg decyzjq. Spadkobiercy dawnych Wlaécicieli nie Wystqpowali W trybie administracyjnym 0 przyznanie odszkodowania. Umowq darowizny z 5 stycznia 2011 r. K. W. przekazeda A. N. udzial W Wysokoéci 1/2 W roszczeniach odszkodowawczych za Iokale sprzedane W budynku przy ulicy (...) W W.. W dniu 25 marca 2011 r. K. W.. J. S. (1) i E. I. skierowaly do Sqdu Rejonowego (...) Wniosek 0 zawezwanie Skarbu Pafistwa  Woj ewody (...) do préby ugodowej w sprawic roszczefi odszkodowawczych zwlqzanych ze sprzedazq opisanych lokali. Zawezwany nie wyrazil Woli zawarcia ugody. W ocenie Sqdu Okrqgowego, okolicznoéci stanu faktycznego sprawy nie byly przedmiotem sporu miegdzy stronami. Sqd ten nie znalazl podstaw, by Wqtpié W prawdziwoéé oéwiadczefi stron ani tei: W zgodnoéé ziozonych kopii dolcumentéw 2 oryginalami. . Zdaniem Sqdu Okrqgowego, powédztwo podlégalo oddaleniu z uwagi na skuteczne podniesienie przez pozwanego zarzutu przeda.Wnie11ia. Spome jest, czy roszczenia W opisanym stanie faktycznym mogly byé Wywodzone Wy1qcz.nie z decyzji dotyczqcej Wniosku dekretowego, czy takie z decyzji dotyczqcych sprzedazy poszczegélnych lokali. Dla rozstrzygniqcia niniej szej sprawy nie mialo to jednak znaczenia. W éwietle uchwaly Sqdu Najwyzszcgo z 31 marca 2011 r. (III CZP 112110) nie budzi obecnie Wqtpliwoéci. 2e Pozwany Skarb Państwa - Woj ewoda (...), zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, wniósł o oddalenie -powództwa podnosząc między innymi zarzut przedawnienia roszczenia. Wyrokiem z dnia 12 września 20.12' r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo i orzekł o kosztach postępowania. Orzeczenie to oparte zostało na następujących ustaleniach i rozważaniach. Nieruchomość położona przy ulicy (...) W W. stanowiła własność N. i B. S.. Została ona objęta dekretem z dnia 26 październikal 945 r. o' własności i użytkowaniu gruntów na obszarze(. ..) B. S. zmarł 4 stycznia 1946 r., spadek po nim nabyli J. S. (2) i Z. Z.. N. S. zmarła 3 lipca 1961 r. Spadek po niej nabyli J. S. (2) i Z. Z.. J. S. (2) zmarł 19 sierpnia 1995 r. Spadek po nim nabyli J. S. (1) i E. I.. Spadek po Z. Z. zmarłej 18 kwietnia 1997 r. nabyli A. Z. i K. W.. Dnia 16 lutego 1949 r. N. S. i Z. Z. złożyły wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej. W dniu 5 marca 1956 r. Prezydium Rady Narodowej (...) odmówiło uwzględnienia wniosku. W dniu 26 września 2005 r. Minister Infrastruktury stwierdził níeważność orzeczenia z dnia 5 marca 1956 r. Lokal nr 4 umowąz dnia 24 grudnia 1989 r. został sprzedany przez Skarb Państwa A. A. (1). Dnia 19 września 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze W W. stwierdziło, że decyzja z dnia 31 sierpnia 1989 r. dotycząca sprzedaży tego lokalu została wydana z naruszeniem prawa. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO podtrzymało swe wcześniej sze rozstrzygnięcie. Dnia 13 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na tę decyzję. - Lokal nr (...) został sprzedany A. i H. S. umową z dnia 22 października 1979 r. Dnia 10 sierpnia 2006 r. SKO w W. stwierdziło wydanie decyzji z dnia 28 stycznia 1978 r. w tej sprawie z naruszeniem prawa. Dnia 13 czerwca 2007 r. SKO utrzymało swoje rozstrzygnięcie orzekaj ąc w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dnia 28 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję. ' Lokal nr (...) został sprzedany umową z dnia 22 listopada 1976 r. Dnia 10 sierpnia 2006 r. SKO w W. stwierdziło wydanie decyzji z dnia 22 stycznia 1976 r. W tej sprawie z naruszeniem prawa. Dnia 13 czerwca 2007 r. SKO utrzymało swe rozstrzygnięcie orzekając W przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dnia 28 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję. Spadkobiercy dawnych właścicieli nie występowali W trybie administracyjnym o przyznanie odszkodowania. Umowa darowizny z 5 stycznia 2011 r. K. W. przekazała A. N. udział W wysokości 1/2 w roszczeniach odszkodowawczych za lokale sprzedane W budynku przy ulicy (...) W W.. W dniu 25 marca 2011 r. K. W., J. S. (1) i E. I. skierowały do Sądu Rejonowego (...) wniosek o zaweżwanie Skarbu Państwa - Wojewody (...) do próby ugodowej W sprawie roszczeń odszkodowawczych związanych ze sprzedażą opisanych lokali. Zawezwany nie wyraził Woli zawarcia ugody. W ocenie Sądu Okręgowego, okoliczności stanu faktycznego sprawy nie były przedmiotem sporu między stronami. Sąd ten nie znalazł podstaw, by wątpić W prawdziwość oświadczeń stron ani też w zgodność złożonych kopii dokumentów z oryginałami. _ Zdaniem Sądu Okręgowego, powództwo podlegało oddaleniu z uwagi na skuteczne podniesienie przez pozwanego zarzutu przedawnienia. Spome jest, czy roszczenia W opisanym stanie faktycznym mogły być wywodzone wyłącznie Z decyzji dotyczącej wniosku dekretowego, czy także z decyzji dotyczących sprzedaży poszczególnych lokali. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miało to jednak znaczenia. W świetle uchwały Sądu Najwyższego z 31 marca 2011 r. (III CZP 112110) nie budzi obecnie wątpliwości", że --- STRONA 3 --- W razie Wydania decyzji administracyjnej przed 1 WTZGSIIIZI 2004 r. i stwierdzenia jej niewaznoéci bqdi Wydania z naruszeniem prawa po tej dacie, roszozenia odszkodowawcze oceniaé nalezy z zastosowaniem art. 160§1,2,3i6k.p.a. _ . Said Okrqgowy 2.Wr6ci1uWagQ, Ze ostatni z powolanych przepisow stanowi, Ze roszozenie o odszkodowanie przedawnia siq z upkywem trzech lat od dnia, W ktorym stala sig ostateczna decyzja stwierdzaj qca niewaznoéé decyzji Wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. albo decyzja, W ktorej organ stwierdzi1,_W myé1 art. 158 § 2 k.p.a., Ze zaskarzona decyzja z0sta1a Wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. W éwietle art. 16 § 1 k.p.a., ostatecznajest decyzja, od ktorej nie sluiy odwolanie W administracyjnym toku instancji ani Wniosek 0 ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis ton W tym brzmieniu obowiaguje dopiero od 11 kwietnia 2011 r., a to Wskutek Wejécia W Zycie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustavvy Kodeks postqpowania administracyjnego oraz ustawy  Prawo o postqpowaniu przed sqdami administracyjnymi. Wczeéniej ostatecznoéé Wiagano wylapznie z brakiem mozliwoéci Wniesienia odwolania. g 6 W ocenie Sqdu Okrqgowego, jeéli Wywodzié roszczenia odszkodowawcze 2 decyzji nadzorczej W przedmiocie Wniosku dekretowego, to stwierdzié nalezy, 2e wobec braku mozliwoéci Wniesienia odwokania, byla ona ostateozna 2 dniemjej Wydania, to jest 26 wrzeénia 2005 r. Jeéli zaé Wiqzaé roszczenia z decyzjami nadzorczymi dotyczqoymi sprzedazy poszczegolnych lokali, to ich ostatecznoéé nastqpila 10 siorpnia i 19 Wrzoénia 2006 r. Sacd Okrqgowy powotal siq na orzecznictwo, jednoznacznie Wskazujape, ie W przypadku mozliwoéci ztozenia Wniosku o ponovme rozpatrzenie sprawy moment poczqtkovvy biegu torminu przedawnienia okroélony W art. 160 § 6 k.p.a. przypada na dato pierwszej decyzji (Wyrok Sqdu Najwyzszego z dnia 21 listopada 2008 r., V CSK 204/0 8). Zmiana regulacji dokonana W 2011 r. nie mote misc’: znaczenia, gdyz odniesiona. byé Winna wytapznie do decyzji poiniej wydanych, a nie zapad1ych W ptZ6SZ10§Oi. Nie do pomyélenia jest wsteczna zmiana daty uzyskania ostatecznoéci przez tego rodzaju akty. ' ' Zdaniem Sqdu Okrqgowego, nie mialo rowniez znaczenia zlozenie skarg nzi. decyzje SKO do Sqdu Administracyjnego. Togo rodzaju zdarzefi ustawodawca nie uwzglqdnit W art. 160 § 6 k.p.a. jednoznacznie Wskazuj do na poczqtkowq date; biegu tenninu przedawnienia. Nio moicna rowniez powotywaé siq na ewenmalnq usterke; legislacyjnq twierdzap, i2 Wspomniana konstrukcja powstala Wowczas, gdy nie funkcjonowalo jeszcze sqdommictwo administracyjne. Art. 160 k.p.a. (oznaczony Wéwczas jako art. 140) zostal wprowadzony do Kodeksu tq samq noWe1a,, ktérqjednoczeéiiie powolano sqdownictwo administracyjne, Wéwczas jednoinstancyjne (ustawa z 31 stycznia 1980 r. o Naozelnym Sqdzie Administracyjnym oraz 0 zmianie ustawy Kodeks postqpowania administracyjnego). Przyj Qte Wowczas rozwiqzanie § 6, dotyczqce przedawnienia roszczefi odszkodowawczych, bylo identyczne. Skoro zatem ustawodawca Wprowadzaj do mozliwoéé zlozenia skargi do sqdu na decyzjq ostatecznqjednoczeénie uznal datq jej Wydania za moment rozpoczynajapy biog przedawnienia roszczefi odszkodowawozych, rozstrzygniqcia takiego nie sposob kwestionowafi. Analogiczny poglqd zaaprobowal Sqd Najwyzszy W uzasadnieniu Wyroku z dnia 20 lutego 2003 r. (I CKN 63/01) stwiordzaj a5: nadto, Ze z1o2enie skargi do Naczelnego Sqdu Administracyjnego na ostatecznq decyzjq stwierdzajagzqniewaznoéé decyzji Wydanej z namszeniem prawa (art. 156 § 1 k.p.a.) nie przerywa biegu terminu przedavmienia roszczenia okreélonego W art. 160 § 6 k.p.a. Argumentuj ap to stanowisko shisznie podniesiono, ze skarga do sqdu administracyjnego zmierza do podwazenia decyzji, a nie dochodzenia, czy ustalenia roszczenia odszkodowawczego, a zatem nie jest objota lfipotezq art. 123 § 1 pkt 1 k.c. W konsekwencj i, zdaniem Sqdu Okrogowego, Wszelkie roszczenia odszkodowawcze przedawnily sis; najpoéniej dnia 19 Wrzeénia 2009 r. Do tej daty powodowie nie podjoli czynnoéci, ktore moglyby bieg przedavmienia przerwaé. Wniosek o zawezwanie do préby ugodowej zostal ziozony dopiero w marcu 2011r., a Wiqc ponad pottora roku poiniej. Powodowie nie Wystqpowali réwniez o odszkodowanie W trybie administracyjnym W oparciu 0 art. 160 § 4 k.p.a. ' Sqd Okrogowy wyrazi1pog1qd, 2e nawet gdyby, Wbrew ostatnio Wyrazonemu W uchwale 2: dnia 21 czerwca 2012 1". (III CZP 28/12) stanowisku orzecznictwa, uznaé, Ze W przypadku Wywodzenia roszczefi __ w razie wydania decyzji administracyjnej przed 1 września 2004 r. i stwierdzenia jej nieważności bądż wydania z naruszeniem prawa po tej dacie, roszczenia odszkodowawcze oceniać należy z zastosowaniem art. 160§1,2,3i6k.p.a. _ _ Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że ostatni z powołanych przepisów stanowi, że roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, W którym stała się ostateczna decyzja stwierdzaj ąca niewazność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. albo decyzja, w której organ stwie1'dził,_w myśl art. 158 § 2 k.p.a., ze zaskarżoną decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. W świetle art. 16 § 1 k.p.a., ostatecznajest decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji ani wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis ten w tym brzmieniu obowiązuje dopiero od 11 kwietnia 2011 r., a to wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wcześniej ostateczność wiązane wyłącznie z brakiem możliwości wniesienia odwołania. Ą i W ocenie Sądu Okręgowego, jeśli wywodzió roszczenia odszkodowawcze z decyzji nadzorczej w przedmiocie wniosku dekretowego, to stwierdzić należy, że wobec braku możliwości wniesienia odwołania, była ona ostateczna z dniemjej wydania, to jest 26 września 2005 r. Jeśli zaś wiązać roszczenia z decyzjami nadzorczymi dotyczącymi sprzedaży poszczególnych lokali, to ich ostateczność nastąpiła 10 sierpnia i 19 września 2006 r. Sąd Okręgowy powołał się na orzecznictwo, jednoznacznie wskazujące, że w przypadku możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy moment początkowy biegu terminu przedawnienia określony w art. 160 § 6 k.p.a. przypada na datę pierwszej decyzji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2008 r., V CSK 204/0 8). Zmiana regulacji dokonana W 2011 r. nie może mieć znaczenia, gdyż odniesiona być winna wyłącznie do decyzji póżniej wydanych, a nie zapadłych w przeszłości. Nie do poinyślenia jest wsteczna zmiana daty uzyskania ostateczności przez tego rodzaju akty. ' ' Zdaniem Sądu Okręgowego, nie miało równiez znaczenia złożenie skarg na decyzje SKO do Sądu Administracyjnego. Tego rodzaju zdarzeń ustawodawca nie uwzględnił w art. 160 § 6 k.p.a. jednoznacznie wskazując na początkową datę biegu terminu przedawnienia. Nie można również powoływać się na ewentualną usterkę legislacyjńą twierdząc, iz wspomniana konstrukcja powstała wówczas, gdy nie funkcjonowało jeszcze sądownictwo administracyjne. Art. 160 k.p.a. (oznaczony wówczas jako art. 140) został wprowadzony do Kodeksu tą samą nowelą, którąjednocześnie powołano sądownictwo administracyjne, wówczas jednoinstancyjne (ustawa z 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjńym oraz o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego). Przyj ęte wówczas rozwiązanie § 6, dotyczące przedawnienia roszczeń odszkodowawczych, było identyczne. Skoro zatem ustawodawca wprowadzając możliwość złożenia skargi do sądu na decyzję ostatecznąjednocześnie uznał datę jej wydania za moment rozpoczynający bieg przedawnienia roszczeń odszkodowawczych, rozstrzygnięcia takiego nie sposób kwestionować. Analogiczny pogląd zaaprobował Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 lutego 2003 r. (I CKN 63/01) stwierdzaj ąc nadto, że złożenie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na ostateczną decyzję stwierdzającąnieważnośó decyzji wydanej z naruszeniem prawa (art. 156 § 1 k.p.a.) nie przerywa biegu terminu przedawnienia roszczenia określonego w art. 160 § 6 k.p.a. Argumentuj ąc to stanowisko słusznie podniesiono, że skarga do sądu administracyjnego zmierza do podwazenia decyzji, a nie dochodzenia, czy ustalenia roszczenia odszkodowawczego, a zatem nie jest objęta hipotezą art. 123 § 1 pkt 1 k.c. W konsekwencji, zdaniem Sądu Okręgowego, wszelkie roszczenia odszkodowawcze przedawniły się najpóźniej dnia 19 września 2009 r. Do tej daty powodowie nie podjęli czynności, które mogłyby bieg przedawnienia przerwać. Wniosek o zawezwanie do próby ugodowej został złożony dopiero W marcu 2011r., a więc ponad półtora roku póżniej. Powodowie nie występowali również o odszkodowanie w trybie admínistracyj nym W oparciu o art. 160 § 4 k.p.a. I Sąd Okręgowy wyraził pogląd, że nawet gdyby, wbrew ostatnio wyrażonemu w uchwale z dnia 21 czerwca 2012 r. (III CZP 28/12) stanowisku orzecznictwa, uznać, że w przypadku wywodzenia roszczeń __ --- STRONA 4 --- odszkodowawczych z decyzji dotyczapych sprzedazy lokali Wiasiciwy dla ooeny przedawnienia bylby art. 442 k.c., a nie art. 160 § 6 k.p.a., nie zmienitoby to ostatecznej konkluzji. A11. 442 k.c. Wiqzal moment poczqtkowy biegu terminu przedawnienia z datq dowiedzenja sio o szkodzie i osobie zobowiqzanej do jej naprawienia. PoW6d W1BdZQ takq rniat iiiowqtpliwie juz vvystopujap W trybie nadzorozym przeciwko decyzjom o sprzedazy lokali, a Wioc jeszcze przed 2006 r. Sag! Okrqgowy zwrocil takie uwagcg, Ze niezaleznie od istniej agzych Wowozas kontrowersji dotyczqcych podrniotu odpowiedzialnego, do ktorego moina skierowaé roszczenia, powod nie Wystzgpil z nimi takze Wobec (...). Usuwaj qca te Wqtpliwoéci uchwata Sqdu Najwyzszego zapadla 7 gmdnia 2006 r. (III CZP 99/06). Po tej dacie trudno mowié o tiwajqcym nadal braku Wiedzy co do podmiotu zobowiqzanego do naprawienia szkody. Odnoszqc sisg do zarzutu powoda, Ze powotanie sir; na przedawiiienie stanowi naruszenie prawa podmiotowego, Sqd Okrogowy Wywiodi, Ze moze zdarzyé siq zakwestionowanie zarzutu przedawnienia W oparciu o art. 5 k.c. Nie moie to jednak prowadzié do wylqczenia przedawriienia W ogole, skoro ustawodawca takq instytucjo przewidzial i odniosl zasadniczo do wszystkich roszczcfi maj agkowych. O naduzyciu mozna mowié zatem tylko Wtedy, kiedy Wyjagckowe okolicznoéci danego przypadku Wskazujqna sprzeczne z zasadami Wspoizycia spolecznego dzialanie dluznika. Na tego rodzaju fakty powod sis; nie poWo1a1. Wskazanie natomiast, 2e Skarb Pafistwa naruszyt prawo odbierajap Iiieruchomoéé, a potem sprzedaj qc lokale, dotyczy przesianok odpowiedzialnoéci odszkodowawczej, a nie kwostii przedawnienja. Odpowiedzialnoéé deliktowa z istoty rzeczy Wiqze sic; z naruszeniem prawa. W przypadku roszczefi Wywodzonych z art. 160 k.p.a., tak bgdzie zawsze. Mimo to I‘0SZCZ61"J.i8.t8k16 podlegaj:.1 przedawnieniu, co Wyrainie przesqdzil ustawodawca. Sqd Okrogowy Wywiodl, 2e rozwaiania dotyczqce konstytucyjnego prawa do odszkodowania rowniez nie przekonujq. Powodowi nie odebrano tego prawa. Jedynie Wskutek swej bezczynnoéci utracil mozliwoéé jego efektywnoj realizacji. Przedawnienio roszczefi, takze deliktowych i takieprzeciwko Skarbowi Paiistwa, nie jest samo W sobie niekonstytucyj no. Zdaniem Sqdu Okrcggowego, powolanie sic; na. zmiennoéé linii orzeczniczej mogloby byé skuteczne, gdyby powod podejmoWa.1 jakiekolwiek akcje zmierzajape do uzyskania odszkodowania, W szczegolnoéci Wystqpfl o nie W trybio administracyjnym albo Wobeo niewlfaéciwego podmiotu. Tymczasem Zadne czynnoéci nie by1y W ogole przeds_iobrane. Od negatywnego rozpoznania skarg na decyzje SKO, ktoro to zdarzenia nie mialy Zadnego znaczenia dla kwestii przedawnienia, do momentu wystqpionia z Wnioskiem o zawezwanie do proby ugodowej minoly trzy Iata. Byi to okres zupelnej bezczynnoéci W dochodzeniu praw przez  powoda. Nadto sytuacj a, W ktorej znalazl sio powod nie byta nietypowa. Inni pokrzywdzeni, mimo zmieimoéoi poglqdow doktryny i praktyki sqdowej oraz administracyjnej, zdolali mailqiqé skutkow przodawnienia. W sprawie nie uj awniono jakichkolwiek okolicznoéoi, ktore mogiyby wskazywaé, Zo powodoWi nie udalo sic; na skutek trudnoéoi obiektywnych, ani tym bardziej nieloj alnyoh dziaiafi zobowiqzaiaego do naprawienia szkody. Z tych przyczyn Sqd Okrqgowy orzeki jak W sentencji rozstrzygaj qc o kosztach procesu na zasadzie art. 98 k.p.c. Wyrok Sqdu Okrqgowego powod zaskarzyl W caloéci apelacjq zarzucaj etc: 1. razapo naruszenie przepiséw postgpowania majqce wp1yW na rozstrzygniegcie sprawy i bqdqce Wynikiem tego naruszenia blgdne ustalenia faktyczne, a mianowicie:  p1zepisu art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozwazenia sprawy, wybiorcze podej écie do zgromadzonego W sprawio materiahl dowodovifego i bezpodstawneprzyjgcie, Ze:  prejudykatami do dochodzenia odszkodowania za sprzedane lokale (...) polozono W bitdynku przy u1. (...) byly pierwsze decyzje Samorzqdowego Kolegium Odwotawczego W W.. stwierdzaj qce Wydanie z I1Ell"L1SZ6llI8I'l1 prawa decyzji orzokajqcyoh o przeznaczoniu lokali do sprzedaiy, a W konsekwencji tego odszkodowawczych z decyzji dotyczących sprzedaży lokali właściwy dla oceny przedawnienia byłby art. 442 k.c., a nie art. 160 § 6 k.p.a., nie zmieniłoby to ostatecznej konkluzji. Art. 442 k.c. wiązał moment początkowy biegu terminu przedawnienia z datą dowiedzenia się o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Powód wiedzę taką miał niewątpliwie już występując w trybie nadzorczym przeciwko decyzjom o sprzedaży lokali, a więc jeszcze przed 2006 r. Sąd Okręgowy zwrócił także uwagę, ze niezależnie od istniej ących wówczas kontrowersji dotyczących podmiotu odpowiedzialnego, do którego można skierować roszczenia, powód nie wystąpił z nimi także wobec (...). Usuwaj ąca te wątpliwości uchwała Sądu Najwyższego zapadła 7 grudnia 2006 r. (III CZP 99/06). Po tej dacie trudno mówić o trwającym nadal braku wiedzy co do podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody. Odnosząc się do zarzutu powoda, że powołanie się na przedawnienie stanowi naruszenie prawa podmiotowego, Sąd Okręgowy wywiódł, że może zdarzyć się zakwestionowanie zarzutu przedawnienia w oparciu o art. 5 k.c. Nie może to jednak prowadzić do wyłączenia przedawnienia w ogóle, skoro ustawodawca taką instytucję przewidział i odniósł zasadniczo do wszystkich roszczeń majątkowych. O nadużyciu można mówić zatem tylko wtedy, kiedy wyjątkowe okoliczności danego przypadku wskazują na sprzeczne z zasadami współżycia społecznego działanie dłużnika. Na tego rodzaju fakty powód się nie powołał. Wskazanie natomiast, że Skarb Państwa naruszył prawo odbierając nieruchomość, a potem sprzedając lokale, dotyczy przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, a nie kwestii przedawnienia. Odpowiedzialność deliktowa z istoty rzeczy wiąże się z naruszeniem prawa. W przypadku roszczeń wywodzonych z art. 160 k.p.a., tak będzie zawsze. Mimo to roszczenia takie podlegają przedawnieniu, co wyraźnie przesądził ustawodawca. Sąd Okręgowy wywiódł, że rozważania dotyczące konstytucyjnego prawa do odszkodowania również nie przekonują. Powodowi nie odebrane tego prawa. Jedynie wskutek swej bezczynności utracił możliwość jego efektywnej realizacji. Przedawnienie roszczeń, także deliktowych i takżeprzeciwko Skarbowi Państwa, nie jest samo w sobie niekonstytucyj ne. Zdaniem Sądu Okręgowego, powołanie się na zmienność linii orzeczniczej mogłoby być skuteczne, gdyby powód podejmował jakiekolwiek akcje zmierzające do uzyskania odszkodowania, w szczególności wystąpił o nie w trybie administracyjnym albo wobec niewłaściwego podmiotu. Tymczasem żadne czymiości nie były W ogóle przeds_iębrane. Od negatywnego rozpoznania skarg na decyzje SKO, które to zdarzenia nie mialy żadnego znaczenia dla kwestii przedawnienia, do momentu wystąpienia z wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej minęły trzy lata. Był to okres zupełnej bezczynności w dochodzenju praw przez - powoda. Nadto sytuacja, w której znalazł się powód nie była nietypowa. Inni pokrzywdzeni, mimo zmienności poglądów doktryny i praktyki sądowej oraz administracyjnej, zdołali uniknąć skutków przedawnienia. W sprawie nie ujawniono jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby wskazywać, ze powodowi nie udało się na skutek trudności obiektywnych, ani tym bardziej nieloj alnych działań zobowiązanego do naprawienia szkody. Z tych przyczyn Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji rozstrzygaj ąc o kosztach procesu na zasadzie art. 98 k.p.c. Wyrok Sądu Okręgowego powód zaskarzył W całości apelacją zarzucaj ąc: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i będące wynikiem tego naruszenia błędne ustalenia faktyczne, a mianowicie: - przepisu art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia sprawy, wybiórcze podejście do zgromadzonego w sprawie materialu dowodowego i bezpodstawneprzyjęcie, że: - prejudykatami do dochodzenia odszkodowania za sprzedane lokale (...) położone w budynku przy ul. (...) były pierwsze decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., stwierdzające wydanie z naruszeniem prawa decyzji orzekających o przeznaczeniu lokali do sprzedaży, a W konsekwencji tego --- STRONA 5 --- przyj ocio, 12 torminy przodawnienia roszczenia odszkodowawozogo rozpoczoly sW6j biog z ohwila wydania piorwszych docyzji nadzorozych, podczas gdy przepis art. 15 k.p.a. gwarantowal powodowi prawo do dwukrotnego rozpatrzonia sprawy przoz niozalozno sldady organu nadzorczogo, zaé art. 16 § 2 k.p.a. do poddania ostatocznogo rozstrzygniocia kontroli sadu administracyjnogo pod Wzglodom jogo zgodnoéoi z prawom, a zatom do chwili zaistnionia W obrocio prawnym Wyrokow ,,zatWiordzaj acych” dziatania organu nadzorozogo, powod nio dysponowal orzoczoniom Wstopnym uprawniaj acym do dochodzenia roszczoii na . drodzo postopowania cywilnogo,  przy uznaniu przoz Sa_d1 instancji roszczonia za przodawniono  bozpodstawno przyjooio, it W realiaoh ninioj szej sprawy zasady Wspotzycia spolocznogo nio przomawiaja za stwiordzoniom naduzycia prawa podmiotowogo przoz pozwanogo, na tej tylko podstawio, ii: powod pozostawat W bozczymioéci W doohodzoniu swych praw przoz okros trzoch lat, a W konsokwoncji togo stwierdzonio, iz brak jost podstaw do niouwzglodniania zarzutu przedawnionia roszczonia odszkodowawczogo, podczas gdy brak dzialafi, W jogo ' wyniku uptyw torminu przodawnienia byl skutkiom istniojacego W orzocznictwio sadow cywilnych i administracyjnyoh sporu dotyczacogo odmioimogo pojmowania poszczogolnych docyzji za Zrodia szkody i bodacoj jogo Wynikiom niopownoéci co do okroélonia docyzji Wymagaj aoych Woryfikacji W postopowaniu nadzorozym, jak rowniez rozbioinoéci co do okroélonia otapu, na ktérym nastopujo ,,ostateczno” zakoriczonio postopowania administracyjnogo, daj ace podstawo do skiorowania Zadafi na drogo cywilnav 2. obrazo przopisow prawa matorialnogo, a mianowicie: '  art. 8 1 9 dekrotu 0 Wlasnoéci i uizytkowaniu gruntéw na obszarze (...) W zwiazku z art. 21 ust. 2 oraz art. 8 Konstytucji RP poprzoz ich niozastosowanie W niniojszoj sprawio, skutkiom ozogo powod zostat trwalo pozbawiony nio tylko prawa Wtasnoéci lokali (...)po1oZonyc11 W budynku przy ul. (...) Wraz 2 ozoéoiami Wspolnymi budynku i prawom uzytkowania Wioczystogo gruntu W udziatach przypadaj aoyoh do tych lokali, ale takze kompensaty pionioznoj wyrzadzonoj szkody majaJ.koWoj, ozym Sad I instancji usankcj onoWa1 Wywtaszozonio Wlasnoéci prywatnoj boz stusznego odszkodowania, '  art. 5 k.c. W zwiazku z art. 160 § 6 k.p.a. poprzoz jogo blodna Wy1<1ad11io a W konsokwonoji niezastosowanio W niniojszoj sprawio, Wyraiajace sio W przyjociu, i2 zarzut przodavmieilia mozo stanowié naduzycio prawa podmiotowogo Wylacznie W wypadku zawinionogo dziaiania 1111:» zaniechania dtuznika, co jest sprzoozno z utiwalonaw orzoczniotwio zasada, zo uznanio zarzutu przodawnionia za naduzycio prawa podmiotowogo nio tylko nio jost uwarunkowano dziataniom dtuznika W sposob sprzeczny z zasadami Wspotzyoia, ale mozo Wrocz nastapio W sytuacji, gdy do przedawnionia doszto z przyozyn obciaiajacych wylacznie powoda, _ ' '  art. 160 § 6 k.p.a. W zw. z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. poprzez blodnawykladnio Wyraiajaca sio W przyjociu, i2 zaskarzenio ostatooznej dooyzji organu administracyjnogo do Woj owodzkiogo Sadu Administraoyjnego nio przorywa biegu przodawnionia roszczonia odszkodowawczogo, pomimo it poW6d mial prawo ubiegaé sio o zWrot lokali (...) W naturze i skorzystaé W tym co1u z Wszolkioh przowidzianyoh prawom sposobow, W1aoznio z sadowoadministracyjna‘ kontrolalogalnoéci docyzji organu administracyjnego, ktoro dopioro to orzoczonio odmowne otworzyto powodowi cywilna drogq do dochodzonia altornatywnogo zadania, tj. pionioznego naprawionia szkody. _ Wskazujao na powyzsze zarzuty powod Wnosil 0 zmiano zaskarionego Wyroku i uwzglodnionio powodztwa z zasadzeniem od pozwanego na rzocz powoda kosztow postopowania za obio instancjo, owontualnio o uchylenie zaskarionego wyroku W caloéci i przekazanio sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania, z pozostawioniom tomti Sadowi rozstrzygniecia o kosztach postopowania apelaoyjnogo. Strona pozwana Wnosila o oddalonio apelacjii zasadzonie kosztow. Sad Apolacyjny zwazyt co nastopujo. ' Apolaoja jost bozzasadna, zaé. astaloniai ocony Sadu»Ol<1'egoWogo sa trafno; Sad Apolacyjny podziolajo. przyjęcie, iz terminy przedawnienia roszczenia odszkodowawczego rozpoczęły swój bieg z chwilą wydania pierwszych decyzji nadzorczych, podczas gdy przepis art. 15 k.p.a. gwarantował powodowi prawo do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy przez niezależne składy organu nadzorczego, zaś art. 16 § 2 k.p.a. do poddania ostatecznego rozstrzygnięcia kontroli sądu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, a zatem do chwili zaistnienia w obrocie prawnym wyroków „zatwierdzaj ących” działania organu nadzorczego, powód nie dysponował orzeczeniem wstępnym uprawniaj ącym do dochodzenia roszczeń na _ drodze postępowania cywilnego, - przy uznaniu przez Sąd I instancji roszczenia za przedawnione - bezpodstawne przyjęcie, iż w realiach niniejszej sprawy zasady współżycia społecznego nie przemawiają za stwierdzeniem nadużycia prawa podmiotowego przez pozwanego, na tej tylko podstawie, iż powód pozostawał W bezczyrmości w dochodzeniu swych praw przez okres trzech lat, a w konsekwencji tego stwierdzenie, iż brak jest podstaw do níeuwzględniania zarzutu przedawnienia roszczenia odszkodowawczego, podczas gdy brak działań, W jego ' wyniku upływ terminu przedawnienia był skutkiem istniejącego w orzecznictwie sądów cywilnych i administracyjnych sporu dotyczącego odmiennego pojmowania poszczególnych decyzji za żródła szkody i będącej jego wynikiem niepewności co do określenia decyzji wymagających weryfikacji w postępowaniu nadzorczym, jak również rozbieżności co do określenia etapu, na którym następuje „ostateczne” zakończenie postępowania administracyjnego, dające podstawę do skierowania żądań na drogę cywilną. 2. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie: ' - art. 8 i 9 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze (...) W związku z art. 21 ust. 2 oraz art. 8 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie W niniejszej sprawie, skutkiem czego powód został trwale pozbawiony nie tylko prawa własności lokali (...) położonych w budynku przy ul. (...) wraz z częściami wspólnymi budynku i prawem użytkowania wieczystego gruntu w udziałach przypadających do tych lokali, ale także kompensaty pieniężnej wyrządzonej szkody majątkowej, czym Sąd I instancji usankcj onował wywłaszczenie własności prywatnej bez słusznego odszkodowania, " - art. 5 k.c. W związku z art. 160 § 6 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niezastosowanie w niniejszej sprawie, wyrażające się w przyjęciu, iż zarzut przedawnienia może stanowić nadużycie prawa podmiotowego wyłącznie w wypadku zawinionego działania lub zaniechania dłużnika, co jest sprzeczne z utrwalonąw orzecznictwie zasadą, że uznanie zarzutu przedawnienia za nadużycie prawa podmiotowego nie tylko nie jest uwarunkowane działaniem dłużnika w sposób sprzeczny z zasadami współżycia, ale może wręcz nastąpić w sytuacji, gdy do przedawnienia doszło z przyczyn obciążających wyłącznie powoda, _ ` " - art. 160 § 6 k.p.a. w zw. z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. poprzez błędnąwykładnię wyrażającą się W przyjęciu, iż zaskarżenie ostatecznej decyzji organu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie przerywa biegu przedawnienia roszczenia odszkodowawczego, pomimo iż powód miał prawo ubiegać się o zwrot lokali (...) w naturze i skorzystać W tym celu z wszelkich przewidzianych prawem sposobów, włącznie z sądowe-administracyj ną kontrolą legalności decyzji organu administracyjnego, które dopiero to orzeczenie odmowne otworzyło powodowi cywilną drogę do dochodzenia alternatywnego żądania, tj. pieniężnego naprawienia szkody. _ Wskazując na powyższe zarzuty powód wnosil o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa z zasądzeniem od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku W całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. Strona pozwana wnosiła o oddalenie apelacjii zasądzenie kosztów. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. ` Apelacja jest bezzasadna, zaś -ustaleniai oceny Sądu›Ok1'ęgowego są trafne; Sąd Apelacyjny podzielaje. --- STRONA 6 --- Sad Okrogowy zasadnie uznal, Zo tormin biogu przedawnionia rozpoczynal swoj biog jui Z chwila Wydania pierwszych dooyzji Samorzadowego Kologium Odwolawczego W W., jako decyzji korzystaj acych z Waloru ostatecznosci. Trafnie powotat to: stanowisko Sadu Najwyiszogo W toj matorii. Poglad Sadu Okrogowego W omawianym Wzglodzio nio Wiazal sio z odobraniem powodowi prawa do dwukrotnego rozpatrzonia jogo sprawy przez organ nadzom, ktore to prawo powod zreszta zroalizowat. Sad Okrogowy nio unicestwit takz'o mozliwoéci poddania rozstrzygniocia adrninistracyjnogo kontroli sadu administracyjnogo, ozogo éwiadoctwom jest przebiog zdarzofi, W szczogolnoéci faktyczne przoprowadzonie kontroli togo rodzaju. Nieuprawniony i niezgodny 2 obowiazujacym stanem praWny1r1jestwy"vvod apelacyjny naprowadzajacy na poglad, Ze do chwili zaistnienia W obrocio prawnym Wyrokéw ,,zatWierdzaj acych” dzialania organu nadzorczogo, powod nio dysponowat orzeczoniem Wstopnym uprawniajacym do dochodzenia odszlcodowania. Stan rzeczywisty jest bowiem odmienny, zgodnio bowiem 2 art. 160 § 6 k.p.a., roszozonio o odszkodowanie przodawnia sio z uplywem trzech lat od dnia, W ktorym stata sie ostateozna docyzja stwiordzajaca niowaznoéé decyzji Wydanej z naruszeniom przopisu art. 156 § 1 albo docyzj a, W ktoroj organ stwiordzit, W rnysl art. 158 § 2, 2o zaskarzona deoyzja zostata Wydana z naruszorriom przopisu art. 156 § 1. Powod zas dysponowai ostateczna deoyzja administracyjna zanim joszczo podda1 ja kontroli. W ramaoh oczywistosoi pozostaje stwierdzonie, Zo powod powinien by} zawozasu Wytoczyé powodztwo o odszkodowanio, a postopowanie to mogtoby zostaé owontualnie zawioszono Woboc toczacogo sio postopowania administracyjnego. Chybiono sa Wywody powoda, 2o niozbodne ‘oylo po jogo stronio oczokiwanie na Wynik postopowania sadowo — administracyj nogo. Obstawanio przez apeluj aoogo powoda przy koniecznosoi Wyczorpania przoz niego trybu postopowania z Wniosku o ponovmo rozpatrzonio sprawy przed Wytoczeniom powodztwa 0 odszkodowanio jest o tylo niezrozumiato, Ze jogo 1'0 szczonio jest przodawniono takze W przypadku brania pod rozwago Wszystkich ponownych docyzji SKO, zapadlych na skutek ponownogo rozpatrzonia sprawy. Sad Okrogowy WyproW_adzi1ta.k2o prawidtowy Wniosok, Zo podniesionio przoz strono pozwana zarzutu przedawnionia nio stanowilo naduzyoia prawa. Tresé pisemnyoh motywow zaskarzonogo Wyroku zaprzecza tomu, by Sad Okrogowy odmowil zastosowania art. 5 k.c.ty1ko z togo Wzglodu, 2e powod byt bozczyrmy przoz okros trzech lat. Sad Okrogowy swo stanowisko W toj kwestii uzasadnit bowiom nio tylko poprzoz odwoianie sio do uplywu ozasu, locz znacznie szerzoj i nadto We Wlasciwy sposob. Nio mozna toZ podzielié stanowiska strony apelujacej, jakoby spory W orzoczniotwio nio pozwalaiy na ustalonie, co jest é.rod1om szkody Iub ktoro rozstrzygniocio indukujo potrzebo Wystapionia z roszczeniom odszkodowawczym. Natomiast przy toorotycznym tylko i ohwilowym zatozoniu, Ze rzoczywiécio nio moina bylo defiiiitywnio potaczyé decyzji SKO Z potrzoba skiorowania roszczonia do realizacji na drodze postopowania cywiinogo, stwiordzié by nalozaio, Zo Wobec tych Watpliwoéci nalozalo iniojowaé postopowanie cywilno W naj Wczeéniej szym mozliwym terminio, z kilku owontualnio konkuroncyjnych, tym bardzioj, ze powod korzystai z zawodowoj obstugi prawnej. Watpliwosoi powyzszych jodnak W istocie nio bylo, skoro by1o jasno, 2o proj udykatem dla roszczofi odszkodowawczych jest ostateczna docyzja administracyjna, ta zas kontroli sadowej, dla uzyskania togo miana, nio Wymagala i nio Wymaga. Nio doszlo takzo do naruszonia prawa materialnogo. W szczegolnosci Sad Okrogowy nio naruszyt przopisow art. 8 i 9 dokrotu o gruntach (...), ktorych to przepisow W ogolo W sporzo tym nio stosowal, ani tez stosowaé nio powinion. Sprawo oywllna nalozy rozpoznawaé W granicach Zadania, ktoro W przypadku tej sprawy Wdazalo sie z Wydaniom Wadliwych docyzji administracyjnych, co niewatpliwio Wynikalo jui z pozwu. Powotano W apolacji przepisy rarigi konstytucyjnoj takzo nio moga zmionié joj oco11y,jako bozzasadnoj. Podstawa ninioj szego sporu, zakroslona zroszta przoz samego powoda, nio Wiago sio bozposrednio z Sąd Okręgowy zasadnie uznał, że termin biegu przedawnienia rozpoczynał swój bieg już z chwilą wydania pierwszych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego W W., jako decyzji korzystaj ących z waloru ostateczności. Trafnie powołał też stanowisko Sądu Najwyższego w tej materii. Pogląd Sądu Okręgowego w omawianym względzie nie wiązał się z odebraniem powodowi prawa do dwukrotnego rozpatrzenia jego sprawy przez organ nadzoru, które to prawo powód zresztą zrealizował. Sąd Okręgowy nie unicestwił także możliwości poddania rozstrzygnięcia administracyjnego kontroli sądu administracyjnego, czego świadectwem jest przebieg zdarzeń, w szczególności faktyczne przeprowadzenie kontroli tego rodzaju. Nieuprawniony i niezgodny z obowiązującym stanem prawnym jest wywód apelacyjny naprowadzający na pogląd, że do chwili zaistnienia W obrocie prawnym wyroków „zatwierdzaj ących” działania organu nadzorczego, powód nie dysponował orzeczeniem wstępnym uprawniającym do dochodzenia odszkodowania. Stan rzeczywisty jest bowiem odmienny, zgodnie bowiem z art. 160 § 6 k.p.a., roszczenie 0 odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, W którym stała się ostateczna decyzja stwierdzające nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo decyzja, w której organ stwierdził", w myśl art. 158 § 2, że zaskarżoną decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1. Powód zaś dysponował ostateczną decyzją administracyjną zanim jeszcze poddał ją kontroli. W ramach oczywistości pozostaje stwierdzenie, że powód powinien był zawczasu wytoczyć powództwo o odszkodowanie, a postępowanie to mogłoby zostać ewentualnie zawieszone wobec toczącego się postępowania administracyjnego. Chybione są wywody powoda, ze niezbędne było po jego stronie oczekiwanie na wynik postępowania sądowo - administracyjnego. Obstawanie przez apeluj ącego powoda przy konieczności wyczerpania przez niego trybu postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przed wytoczeniem powództwa o odszkodowanie jest o tyle niezrozumiałe, ze jego roszczenie jest przedawnione także w przypadku brania pod rozwagę wszystkich ponownych decyzji SKO, zapadłych na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy. Sąd Okręgowy wyprowadził także prawidłowy wniosek, że podniesienie przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia nie stanowiło nadużycia prawa. Treść pisemnych motywów zaskarzonego wyroku zaprzecza temu, by Sąd Okręgowy odmówił zastosowania art. 5 k.c. tylko z tego względu, że powód był bezczynny przez okres trzech lat. Sąd Okręgowy swe stanowisko w tej kwestii uzasadnił bowiem nie tylko poprzez odwołanie się do upływu czasu, lecz znacznie szerzej i nadto we właściwy sposób. Nie można też podzielić stanowiska strony apelującej, jakoby spory W orzecznictwie nie pozwalały na ustalenie, co jest źródłem szkody lub które rozstrzygnięcie indukuje potrzebę wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym. Natomiast przy teoretycznym tylko i chwilowym założeniu, że rzeczywiście nie można było definitywnie połączyć decyzji SKO z potrzebą skierowania roszczenia do realizacji na drodze postępowania cywilnego, stwierdzić by należało, że wobec tych wątpliwości należało inicjować postępowanie cywilne w naj wcześniej szym możliwym terminie, z kilku ewentualnie konkurencyjnych, tym bardziej, ze powód korzystał z zawodowej obsługi prawnej. Wątpliwości powyższych jednak w istocie nie było, skoro było jasne, że prej udykatem dla roszczeń odszkodowawczych jest ostateczna decyzja administracyjna, ta zaś kontroli sądowej, dla uzyskania tego miana, nie wymagała i nie wymaga. Nie doszło takze do naruszenia prawa materialnego. W szczególności Sąd Okręgowy nie naruszył przepisów art. 8 i 9 dekretu o gruntach (...), których to przepisów w ogóle w sporze tym nie stosował, ani też stosować nie powinien." Sprawę cywilną należy rozpoznawać W granicach żądania, które w przypadku tej sprawy wiązało się z wydaniem wadliwych decyzji administracyjnych, co niewątpliwie wynikało już z pozwu. Powołane w apelacji przepisy rangi konstytucyjnej także nie mogą zmienić jej oceny, jako bezzasadnej. Podstawa niniejszego sporu, zakreślona zresztą przez samego powoda, nie wiąże się bezpośrednio z --- STRONA 7 --- Wywlaszczoniem. Powod przograt spor z powodu przodawnionia, natomiast odszkodowanio, ktorogo zasadzenia sio domagat miato swo zrodta W Wadliwych decyzjach administracyjnych, nio bodacych dooyzj ami Wywiaszczoniowymi. Wbrew tresci jednego z zarzutéw apelacyjnych, W stanowisku Sadu Okregowego trudno jest doszukaé sic; stanowiska, ze zarzut przedawnionia moze stanowié naduzycie prawa podmiotowego wylacznie W Wypadku zawinionego dzia1ania lub zaniechania dluznika. Sad Okregowy Ws1<aza1 jodynio, ze ,,o naduzyoiu mozna mowié zatem tylko Wtody, kiedy Wyj atkowe okolicznosci danego przypadku Wskazuja na sprzeozno z zasadami Wspotzycia spolecznogo dzia1anie dluznika”. Wypowiodz to nalozy rozumioc’: W ton sposob, ze podniesienie zarzutu przodawnienia mozna uznaé za naduzyoio prawa, jozeli podniesionio togo zarzutu jest sprzoczne z zasadami Wspolzyoia spo1eoznogo. Za trafna nalezy uznaé oceno, zo podniesienio W toj sprawie przoz pozwanogo zarzutu przedawnienia nio byto sprzeczne z zasadami Wspotzycia spotocznego, zo nio stanowi naduzycia prawa. Nalezy podkreslié, ze poW6d nie Wykazal, by dziatanie pozwanego na1eza1o W ten sposob zakwalifikowaé. W szozegolnosci powod nio VVYKHZEII, jakiego typu ,,rozbieznosci W orzecznictwio” i W jaki sposob (moohanizm ?) spowodowaty, ze powod nio zdazyt z wytoczeniem powodztwa We Wlasciwym czasie. Powotano przoz powoda sposoby rozstrzygania przez Prezesa Urzodu Mieszkalniotwa i Rozwoju Miast oraz przez Ministra Infrastruktury sao tyle bez znaczenia, ze powod nio WystepoWa1 o odszkodowanie po uzyskaniu decyzji stwierdzaj aoej niewaznosé decyzji dekretowej. Ubiegat sie natomiast o stwierdzenie niowaznosci decyzji lokalowyoh a nastepnie spoznii sio z wytoczeniem powodztwa W niniej szej sprawio. Gdyby opisana przez apeluj acego zmiana sposobu rozstrzygania przez to dwa organy administracji publicznej rzeozywiécio powodom kiorowata, to nalezaloby raozej spodziowaé sie Wczesnioj szego Wytoczenia powodztwa o odszkodowanie, W miejsce inicjatywy zbyt poznej. Nio majatakze znaczenia przesadzaj acego na korzysé powoda takie okolioznosci jak dopuszczenie sie przoz Pafistwo deliktu, ozy tez bozozynnosé Pafistwa W kwestii odszkodowania naleznogo ewentualnie na podstawie samego dokretu o gruntaoh (...). Gdyby bowiom sam fakt dopuszczenia sio deliktu i ixmyoh Wadliwyoh dziatafi lub zaniechaft docydowat o tym, ze podniosionie przez sprawce zarzutu przedawnienia roszczonia nalezatoby kwalifikowaé jako naduzycie prawa, Wowczas skutoozno podniesienie zarzutu przedawnienia W sprawie o odszkodowanie nio byloby W ogole mozliwe. Tyrnozasem zasada podstawowa jest przodawnienio roszozefi maj atkowych, zas odstopstwo od toj roguty jest Wyj atkiom. Zdaniom Sadu Apelaoyjnego, uwzglodnionio stanowiska powoda rownoznaozno bytoby z destabilizaoja stosunkow prawnyoh, podwazeniom instytucji przedawnionia roszczofi oraz z zaakceptowaniem sytuacji, W ktorej uwzglodnia sie stanowisko strony bez dostatecznych ku temu, W szczegolnosci bez Wykazanych przez nia, podstaw. W tym stanie rzeczy apelaojo na1oza1o oddalié na podstawio art. 385 k.p.c. orzekaj ac o kosztach prooosu, stosownio do wyniku postepowania odwotawczogo, na podstawio art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.o. oraz art. 99 k.p.c. wywłaszczeniem. Powód przegrał spór z powodu przedawnienia, natomiast odszkodowanie, którego zasądzenia się domagał miało swe żródła w wadliwych decyzjach administracyjnych, nie będących decyzj ami wywłaszczeniowymi. Wbrew treści jednego z zarzutów apelacyjnych, W stanowisku Sądu Okręgowego trudno jest doszukać się stanowiska, że zarzut przedawnienia może stanowić nadużycie prawa podmiotowego wyłącznie w wypadku zawinionego działania lub zaniechania dłużnika. Sąd Okręgowy wskazał jedynie, że ,,o nadużycia można mówić zatem tylko wtedy, kiedy wyj ątkowe okoliczności danego przypadku wskazują na sprzeczne z zasadami współżycia społecznego działanie dłużnika”. Wypowiedź tę należy rozumieć w ten sposób, ze podniesienie zarzutu przedawnienia można uznać za nadużycie prawa, jeżeli podniesienie tego zarzutu jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Za trafną należy uznać ocenę, że podniesienie w tej sprawie przez pozwanego zarzutu przedawnienia nie było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, że nie stanowi nadużycia prawa. Należy podkreślić, że powód nie wykazał, by działanie pozwanego należało w ten sposób zakwalifikować. W szczególności powód nie wykazał, jakiego typu „rozbieżności w orzecznictwie” i W jaki sposób (mechanizm ?) spowodowały, że powód nie zdążył z wytoczeniem powództwa we właściwym czasie. Powołane przez powoda sposoby rozstrzygania przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast oraz przez Ministra Infrastruktury sąo tyle bez znaczenia, że powód nie występował o odszkodowanie po uzyskaniu decyzji stwierdzaj ącej nieważność decyzji dekretowej. Ubiegał się natomiast o stwierdzenie nieważności decyzji lokalowych a następnie spóżnił się z wytoczeniem powództwa w niniejszej sprawie. Gdyby opisana przez apelującego zmiana sposobu rozstrzygania przez te dwa organy administracji publicznej rzeczywiście powodem kierowała, to należałoby raczej spodziewać się wcześniejszego wytoczenia powództwa o odszkodowanie, w miejsce inicjatywy zbyt późnej. Nie majątakze znaczenia przesądzającego na korzyść powoda takie okoliczności jak dopuszczenie się przez Państwo deliktu, czy też bezczynność Państwa w kwestii odszkodowania należnego ewentualnie na podstawie samego dekretu o gruntach (...). Gdyby bowiem sam fakt dopuszczenia się deliktu i innych wadliwych działań lub zaniechań decydował o tym, że podniesienie przez sprawcę zarzutu przedawnienia roszczenia należałoby kwalifikować jako nadużycie prawa, wówczas skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia w sprawie o odszkodowanie nie byłoby w ogóle możliwe. Tymczasem zasadą podstawową jest przedawnienie roszczeń majątkowych, zaś odstępstwo od tej reguły jest wyjątkiem. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, uwzględnienie stanowiska powoda równoznaczne byłoby z destabilizacją stosunków prawnych, podważeniem instytucji przedawnienia roszczeń oraz z zaakceptowaniem sytuacji, w której uwzględnia się stanowisko strony bez dostatecznych ku temu, w szczególności bez wykazanych przez nią, podstaw. W tym stanie rzeczy apelację należało oddalić na podstawie art. 385 k.p.c. orzekaj ąc o kosztach procesu, stosownie do wyniku postępowania odwoławczego, na podstawie art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c. oraz art. 99 k.p.c.