Wyrok aa 1 c 646/10 s

--- STRONA 1 --- sygn. aa 1 c 646/10 såā 'hä- ..__¿ą. -'~¬.'-.- ...'5- I ji --ęäj-Í; 31. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2011 roku Sąd Okręgowy w Lublinie I Wydział Cywilny W składzie: Przewodniczący Sędzia SR Tomasz Lebowa (del. do SO) Protokolant Justyna Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 roku w Lublinie sprawy z powództwa DQP; przeciwko D! o ochronę dóbr osobistych oraz o zapłatę tytułem zadośćuczynienia kwoty 20000 zł I - .L I. zobowiązuje E D- do złożenia na piśmie oświadczenia następującej treści: ,¿EĹ I _ D- przeprasza funkcjonariusza S- M- D P S za podanie nieprawdziwych informacji dotyczących niepodj ęcia przez fimkcj onariusza czynności służbowych w dniu' 23 stycznia 2009 roku”, ponizej powinna znajdowaói się inforrnacj a, ze ogłoszenie stanowi .realizację obowiązku wynikającego z wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie sprawie sygn. I C 646/10, oświadczenie pozwana urniesści na tablicy ogłoszeń W budynku S1 M- M- LO-7, przy czym ogłoszenie powinno mieć format karty A5 i być wywieszone przez okres 3 tygodni; I' I j II. oddala powództwo w pozostałej części; " ' III. koszty procesu między stronami wzajemnie znosi. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 646/ 10 _ „I 'Š' ., - I' 'n -_ -._ - .- ¬- 'ł'- .-,å;=-¿'-1;'¿:;'ÊŚ'¿'_f“.dj'¿-='E UZASAD N I E N I 'u .f ¬“'›¿' _ - 1 -c- ' '-r'-są: ;- ~ 'D ' ¦,Ê'Ż-';"f'_;i-.'-_.'_,Ę`Ę.ĹåĹi¿;Êi _ _ 'f' =:=='_-.'.='--r.-=-_-~.'-*sf _¿_':_¿=_ ¿_:;:;'¿_¿-___. __ _M Ê ., -_ _ . ,. _"___" Pozwem z dnia 31 sierpnia 2010 roku “Ê P_ idomagał się ochrony swoich dóbr osobistych poprzez zobowiązanie - 5,*-"«'.*i do umieszczenia na stron'ië”IĆ _ oświadczenia 0 treści ,,.Ta E- przepraszam fi.1nkcjonar1usza _ M- > P' I za fałszywe oskarżenie, które spowodowało udzielenie temu O funkcj onariuszowi kary nagany”. Nadto powód domagał się zasądzenia na swoją rzecz tytułem zadośćuczynienia kwoty 20.000 zł oraz kosztów procesu według norm przepisanych. I W u.z_asadnieniu pozwu powód podniósł, że w dniu 23 stycznia 2009 roku _ -- _- _'-_-L,-','\. » ;;_' Fe-:.':_ '.'.-,»._-"55-.s..'-_3'Í »M F *Š *~ r 'H w trakcie ktorej ukarał pozwaną mandatem karnym za zaparkowanie samochodu za znakiem zakazu zatrzymywania się. W czasie interwencji pozwana stwierdziła, iż jest radna miejską i sp-ieszyła się na posiedzenie komisji, z tego powodu zaparkowała w niedozwolonym miejscu. E: D; podała, że jest osobą niepe.łnosprawrią, a miejsce dla osób niepełnosprawnych było zajęte przez samochód bez stosownych oznaczeń. Powód podniósł również, że pozwana powoływała się na znajome CH'-. Ów z Ka S- _w La, a po przyjęciu 'mandatu stwierdziła że tej sprawy tak nie zostawi. Następnego dnia pozwana zadzwoniła do Ki S1 NIŻ W Il, i11f0m111j@.<=` so, że przßfsfępujaß ý _hh -FÊI..-':$..¦.._4.'.1 |.:Ę:.I_.'.: .I - . il-I"\_ę'I .:¬¦_-:l:.:" u=' "'ş'±|.,'...-:I 0,: ~ I I I « -~ 1. f» r r 'Ê ." +5 do interwenćji'ij" w sytuacji, kiedy na miejscu dla inwalidów zaparkowany był samochód bez odpowiednich oznaczeń, 1 --- STRONA 3 --- a pozwana jest osobą uprawnioną do parkowania w takich miejscach. W konsekwencji K; wszczął procedurę wyjaśniającą przedmiotowe zajście, która zakończyła się udzieleniem mu kary nagany. Powód odwołał się do nałożonej na niego kary i wyrokiem z dnia 15 października 2009 roku Sąd Rejonowy w L: uchylił nałożoną na niego naganę, jako karę bezpodstawną. _ W dniu 4 lutego 2009 roku w KÍ Ę ukazał się artykuł zatytułowany ,,S_ nie pomógł niepełnosprawnej”, w którym pozwana opisywała treści „bulwersuj ące” zdarzenie ze stycznia 'E' ` " 'i ` " :'.'_.=-'If-_-_" i-_- ¦`¦."'.|i-1-5... _ _ _ - ¦¿._' artykule tym powód został przedstawiony jako funkcjonariusz, r " r ń r 1 1 ktory rzuca c1en na , ktora w ramach akcji ,,Zęr_o_ tęl_erąn_çji" ,_¿__11ia,ł_a karać rnandatami kierowców_________p_arkuj__ąçy_oh bez :7"-' "- " ." _ _ _ 'hf --~ ."- _ '_ '-'.› _ _ _ _ . |_ - „___ __¿. __ Í.. ___ _ - ____ _ _ _ _- _ _ - _' _ . _ }___ _¬' ._1_¿ \:____._,Ę___ Í ¦ ___ _ -:I ;LL ..Ę_____f_____ __ __r___| _ _ __ ___¬_.¿___. Í stosownych uprawnień na miejscach dla inwalidow. .__ ___ę_'|_~__ . _ _ _ _ _ _ :_-i.'_._-" " '- `. _' ___ _-r_:-- _Ê W ocenie powoda, pozwana użyła swojej zawodowej pozycji dla zdyskredytowania go w oczach przełożonych oraz opinii publicznej, w ten sposób naruszając jego dobra osobiste w postaci czci i dobrego. imienia w znaczeniu wewnętrznym i zewnętrznym (pozew k. 2-5). W odpowiedzi na pozew z dnia 23 listopada 2010 roku 1. domagała się oddalenia pozwu ii" zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych_ W uzasadnieniu pozwana wskazała że w jej ocenie w żadnym wypadku nie naruszała dóbr_ osobistych powoda. Potwierdziła, ze w interwencji w dniu 23 stycznia 2009 roku, podczas iktórej została ukarana mandatem karnym za złe parkowanie. Nadto potwierdziła, że wskazywała powodowi na fakt zajmowa;g=_i.¿_ą¿__,.__1niejsc pr__z__eznaczonyc_h _çllra osób '|-'Ê ' niepełnosprawnych przez osoby do tego nieuprawnione. Podniosła, że wobec braku reakcji ze strony powoda g,}_z;r;1_ąła.za s_to_şgyş{nę____poin_j:formowąć__ _o_ _wszystkim __ -_ . --‹__ -____ __________.._- ,:ä.______ ,__ _____›_,_- _- -_ _ _ _ . - -'_¦±-_*¿'='--..- » "1` _~ ‹-'.:_'+,1.'.Ę_ '-ii..-s' *±E~. _ " I _ -¬-_ _- _ ,,_' ...-- ¬ __'-_ _ Ę' _Č-_. " '.‹_.__1_ L,__"¿f;-_ __'. _ ___.;' -':'.__:i___ ," ¦:_.'¦¦¦ _'.'± '_" ' _ I' jego przełożonego, to jest KŚS-MB w Lfi-_ 2 --- STRONA 4 --- Artykuł, który ukazał się w K- 9 był wynikiem telefonu, jaki wykonał do niej, dziennikarz tej gazety, a ona sama nigdy nie informowała o tej sprawie mediów. W udzielonym gazecie wywiadzie nie użyła nazwiska podstawie publikacji prasowej nie mogło do_}j;_ś__ćÊ;__=_idg_§¿=.-sridęntyfikacji ZaÊt7tri.'aÊäĹ,_omienie przełożonego 'powoda o jego zachowaniu nie było z jej strony działaniem bezprawnym i nie ponosi ona odpowiedzialności za. decyzje podejmowane w stosunku do pcowoda przez jego pracodawcęi nie było zaszkodzenie powodowi (odpowiedź na pozew k. 18--19). ` I toku procesu strony pcdtrzymywały swoje stanowiska_ w sprawie. popierał powództwo, E- D- uznawała i wnosiła o jego oddalenie (k. 20, 3 8, 56, 69). Sąd Okręgowy ustalił nastšpiljtąiëýfšfan faktyczny: jest fi_1nkcjonariuszem S- M: w I- Ÿ] _ W ramach pełnionej służby zobowiązany jest podejmować działania mające na popełnieniu wykroczeń lub ich wykrywanie, a także 1. J' śi Űižiåłirezplieczanie miejsca wypadku lubi awarii "do czasu przybycia własciwych w miejscach publicznych, nakładanie w postępowaniu określone w przepisach Kodeksu wykroczeń (akta osobowe powoda - '" W dniu 23 stycznia 2009 z innym funkcj onariuszem S* Mu Am Z: pełnił służbę w obrębie dzielnicy W służbowe przy ulicy: gdzie zakładali blokady na koła nieprawidłowo zaparkowanych samochodów (zeznania DW P: if- 72' 72V i 20v-22, zeznania E_D. k. 73-73v i 22-22v oraz zeznania świadka |- A-Zg kr. 39v-40). 3 --- STRONA 5 --- W trakcie wyköfiàywaniai ā=tćžilŰo.vüiiązl<ów funkcjonariusze zauważyli, że w niedozwolonym miejscu, to jest za znakiem zakazu zatrzyrnywania się, próbuje zaparkować kierowca samochodu osobowego marki Volkswagen Golf, o nr rej. Kierowca tego samochodu, była pozwana która . została pouczona przez funkcjonariusza A. o konieczności przeparkowania samochodu z uwagi na zakaz zatrzymywania się w tym miejscu. Po ustnym pouczeniu pozwana zobowiązała się przeparkować- samochód, a funkcjonariusze udali się na ulicę Ę w celu zdjęcia blokady koła z wcześniej 'zablokowanego pojazdu (notatki służbowe |- lc. 47 t 5], notatnik służbowy k. I] akt sygn. VII P 164/09, zeznania D; Pā '”'̓--'_:=f-=;-Ź3v, 20v-22 oraz zezna1žiÍřiŁi".':'“świadka zm if. 39v-40). D Po około dwóch godzinach, tj. w okolicy godziny 17.00 filnkcjonariusze ponownie udali się na ulicę w celu zdjęcia blokady koła z zaparkowanego tam samochodu. Po przybyciu na miejsce okazało się, pifiaařodblokowanie pojazdu która wcześniej została pouczona 0 konieczności przeparkowania swojego samochodu z uwagi na fakt zatrzymania się w miejscu niedozwolonym. D_PÊ ' ¬. przystąpił do wylegítymowania pozwanej, zaś drugi funkcjonariusz A- Z-' rozpoczął zdej mowanie blokady (zeznania D; PŚ k. 72-72v, 73v i 20v-22, 'zeznania D- k. 73-73v .í 22-22v oraz zeznania świadka k. 39v-40). W trakcie czynności E- D- wskazała, jże jest radną miejską i zaparkowała w niedozwolonym miej-=_şcn*, bowiennfśpie-sżşfła 1 Rí V faeejs›fiifeSt członkiem.. Usprawiedliwiaj ac popełnione' wykroczení.‹?L}tři1š›“0ZW&11& WS1<ĘZ}“'Vüł&„ ze jest- osoebaş* niśepeífłnospřr-awnfą i nie, mogła zaparkować na miejscu przeznaczonym dla inwalidów, gdyż n¬riś'ej'.Sfc¿;_,e zajęte przez inny L samochód, którego kierowca nie posiadał stosownych 'F 4 --- STRONA 6 --- r się również na znajomość z Kä SG Wā W; Po wysłuchaniu pozwanej DB P: zaproponował jej mandat karny w wysokości 100 zł, a wobec dalszej dyskusji, wskazał na możliwość odmowy i skierowania sprawy do Sądu Rejonowego w L-. Ostatecznie jednak pozwana mandat przyjęła, dodając jednocześnie, że ,,-z całą pewnością tej sprawy tak nie D; P; k. 72-72v, 73v i 20v-22, zeznania Lg D. k. 73- 73v i 22-22v oraz zeznania świadka k. 39v--40). Następnego dnia, to jest 24 stycznia 2009 roku E: D- zadzwoniła S311ŻW Ii wi tym i przestawiła przebieg interwencji z dnia poprzedniego, ow ëşze-z,e=g.ól-ności wskazując na niewłaściwe jej zdaniem zachowania D- P; Pożwana wyraziła żal, że podejmując swoje działa11i"cai.Ł-.+;--.gdyşołąyłasfzt.z,dej¿rnowana blokada z koła - powód zachował się w sposób bezduszny i niewrażliwy, była bardzo zdenerwowana; skarżyła się na brak 'reakcji z jego strony na informacj ę, iż miejsce do parkowania przeznaczone dla inwalidy było zajęte (zeznania "świadka W; k. 56v-58 oraz zeznania' tego świadka złożone w sprawie sygn. VII P 164/09 k. 53-54 ). y y [Po telefonie pozwanej powód wy trybie pilnym został wezwany do: złożenia pisemnych wyjaśnień obrazuj ących interwencję z udziałem pozwancj. KŚ wszczęcie w tej sprawie postępowania wyj aśniaj ącego (zeznania Di Pş 72v i 20v-22 oraz zeznania świadka 'L WS WŚ- k. 56v-58). ~ 0 ›:f¬¿ 5 W dniu 4 lutegāijiifřlž09šiiëřiakitifäf-f.1iiíšfššiś'Ĺi'fdzienniku KŚ ukazał się. artykuł pod tytułem ,,S_ nie pomógł niepełnosprawnej”. Autor tego artykułu -` po przeprowadzeniu rozmowy. telefonicznej -z pozwaną, opisał przedmiotowe zdarzenie, wskazując na bulwersuj ące zachowanie strażnika miejskiego, który nie pomógł osobie niepełnosprawnej i nie zareagował na ' ' ` . 1. 5 --- STRONA 7 --- prízrezifiiäfezenefgo dla osoby niepełnosprawnej przez osobę do W publikacji nie zostały umożliwiające zidentyfikowanie powoda, jako osoby, której dotyczyła jego treść (artykuł k. 48 oraz zeznania świadka Aihfś _k. 70-7]). Również w lutym 2009 roku zakończyło się wyjaśniające, DÊPÊ został ukarany karą nagany z _jej wpisaniem do akt. \ř07t`ćś:0'Š1Ÿ.Íižasśd1`1:`iÅe1"1iu tej decyzji podano, że naruszył - _ „uf-- .-- 1-. _ _ _ niepodjęcie w roku czynności służbowych wobec wykroczenia-Ŝe-ś""t-ifldrogouiëgöëšří polegającego na zajęciu miejsca parkingowego dla P: k. 72-72v i 20v-22 oraz uzasadnienie wyroku z dnia k. 6J -69 akt sprawy sygn. VII P 164/09). DB PŚ W dniu 18 lutego 2009 roku złożył sprzeciw od nałożonej kary, który- został oddalony. Wobec powyższego w 3 marca 2009 roku powód wystąpił z powództwem do Sądu Rejonowego VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o uchylenie nałożonej kary. Wyrokiem z dnia 15 pażdziemika 2009 roku Sąd 5 Rej ąichyl-iłf_-_¿k__arę nagany '|- (wyrok z dnia 15 października 2009 roku wraz z uzasadnieniem k. 55 i 6]-69 akt 1. | _A sprawy sygn. VII P 164/09). _ W stosunkowo krótkim czasie o powyższym zdarzeniu dowiedzieli się inni funkcjonariusze * ytuacj-awww-r-fj-ak-iej znalazł się "jŜowód=`śÍ'łby`ł`äfí1-to tyle 1"1iej.ednoznaczna,- że dotychczas jedną z podstaw do oceny prałiown-ików byłařä- ilość wystawianych mandatów, natomiast PĘW związku z zaistniałą sytuacja spotkał się z negatywną reakcją przełożonyófierrw-`Ÿ“łu1řým`“*2009 roku D został przeniesiony do patrolowaniajinnego - w jego ocenie gorszege,_:.¿¿=;,±»,;,¿,¿.ręj,o¿11u, przednie pełnił _służbę w patrolu samochodowym, obecnie jest to patrol pieszy. W2009 roku otrzymał niższą, _niż inni ftmkcjonariusze podwyżkę. Zaístníałe okoliczności spowodowały u powoda poczucie niesprawiedliwości i głębokiego żalu, - 1' 6 --- STRONA 8 --- wrażenie bezpodstawnego podważania jego kompetencji oraz przydatności do. pracy w (zeznania'D- Pi k. 72-72v i 201,'-22, zeznania S Ê): k. 38-39v i zeznania świadka W K k. 70- 70v). ' _ _ .- ; '_ 1.- =~_'. Ê Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił, w oparciu o wskazane wyżej dowody ze dokumentów oraz zeznania świadków i stron postępowania. Podkreślenia , . że ustalony w niniejszej ~*¿¿sprawie.;±f.ş-.stamr=_: t faktyczny w przeważającej części nie był kwestionowany przez strony postępowania. Spşār-.¿-,_:,_,pnatpmiast ogniskował się wokoł zagadnienia, kiedy w dniu 23 stycznia 2009 roku E- D: wskazywała filnkcj onariuszom S- M_, że miejsce do parkowania dla inwalidy jest zajęte przez samochód, którego kierowca nie posiadał uprawnień oraz charakteru tej.-;.-._-tin._fo1rnj1aęji - czy było to zgłoszenie wykroczenia, czy tez próba usprawiedliwienia po zaparkowaniu pojazdu '1:iö`wŠtania artykułu w Kg, a dodatkowo S- .T w niedozwolonym miejscu. Dowody w postaci dokumentów zgromadzone w aktach sprawy nie byly lkříireštionowane przez żadną ze stron postępowania. _ Sąd w całości uznał za wiarygodne zeznania powoda oraz SAT; Jm. AI ží. W? Ki. Amlí 1 Wi Wi. Ab 21 był partnerem powoda w dniu 23 stycznia 2009 roku, opisał on pierwsze spotkanie z pozwaną oraz sporną interwencję. Kolej ni świadkowie, tj. S: . _ 'z J; i W: K: zeznawali na okoliczności dotyczące następstw przedmiotowego zdarzenia, -A: J: na okoliczność na okoliczność postrzegania poweoida .aprpzez-T oraz przebiegu Wit zawieraja między innymi opis rozmowy telefonicznej, jaką przeprowadził z pozwaną w dniu' 24 stycznia 2009 roku. Przy czym po upływie ponad dwóch lat od zdarzenia 7 --- STRONA 9 --- świadek nie pamiętał już szczegółów tej rozmowy. Z tej przyczyny Sąd oparł ustalenia 5 revmieziłffisaacłs. zezaaniazh 2009 roku w sprawie toczącej się prżed="'S=~ąd`emÍŸRej ónovxfynriiw L- sygn. VII P 164/09. WÊ WÊ zeznał wówczas, .rozmo telefonicznej podała, iż gdy była karana mandatemp karnym poinformowała funkcjonariusza of zajęciu miejsca parkingowego dla inwalidy przez osobę nieuprawnioną. Opisany przebieg zdarzenia w pełni koreluje z zeznaniami powoda oraz świadka A- ZŚ. Zeznania złożone przez D9 P Sąd ocenił jako stanowcze i jednoznaczne, opisany przez niego zdarzenia z dnia 23 stycznia 2009 roku znalazł ` potwierdzenie _|'_-I-'__ _ _ _ w zeznaniach ś-wi'adl{`iów `=*iora2zi'fí-Ê;-i treści notatek służbowych Sporządznnyśh następnego dnia. i y . Zeznania pozwanej Ej D: Sąd uznał za wiarygodne jedynie w zakresie, w' jakim nie staly one w sprzeczności z pozostałą częścią zgromadzonego w sprawie niniejszej materiału dowodowego. W szczególności za nieprawdziwe w ocenie Sądu należy uznać twierdzenia pozwanej, w których wskazuje ona, że już w trakcie pierwszej rozmowy z funkcjonariuszami S: l\/Ê wskazywała, iż jest osobą niepełnosprawną i że miejsce parkingowe \ 1, ' _F dla 'Ÿniepłełnošřlråwmycili5 "c»oc'.ćzostałó±i zaj ętefí przezj-sj.,esobę5 * ni.euIšàrawniona- Za ni"`ëwiäi*j?goÊin0e " Sąd twierdzeniaitpozwanej-s,¿'fLj~akobyn;wętrakeie drugiego spotkania informowała funkcjonariuszy o popełnieniu wykroczenia płzełz :óisobę zajmującą bez stosownych uprawnień miejsce przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Należy wskazaśi że pówyż-,sze,‹~=twi_,crdzenia=i==pozwan'ej są gołosłowne i zostałyfzé pdparte żadnymi dowodami, co więcej stoją jławniäj “isprzecźíności z wia1ygíed11y1n-2 Ĺ świadków Al Zåi WÊWŠ oraz zeznaniami powoda. Jakwyżej wskazano, pozwanał*ifirrózmowie Sun/Ę wskazała, że powód nie zareagował, kiedy przy wypisywaniu mandatu powiedziała, iż obok jest zajęte miejsce przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. 8 --- STRONA 10 --- Jednoznacznie wskazuje to, że fakt ten zgłosiła dopiero w czasie `drugiej interwencji. .Jak wynika z zeznań świadka AŻ pierwsze spotkanie z pozwaną trwało bardzo krótko, funkcjonariusze podjechali do nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu pozwanej i przez uchylona szybę świadek zwrócił jej uwagę, zaś pozwana odpowiedział tylko, że już odjeżdża. Wersja pozwanej została również zweryfikowana w oparciu o jej zeznania złożone w charakterze świadka w sprawie sygn. VII P 164/09 (k. 41v-43). E_D-podała, że po wylegitymowaniu mówiła powodowi, że jest radną miejską i była na posiedzeniu komisji, ,,myślała, że potrafi się wytłumaczyć”, gdy ten zaproponował jej mandat, poczuła się dotknięta. *Po wyjściu z obrad komisji śpieszyła się na choinkę środowiskowa w szkole, zaś zajęte miejsca parkingowe dla- niepełnosprawnych znajdowały się za zakrętem w odległości ok. 50-60 m. (k. 42). Skoro pozwana - jak podała -- śpieszyła się, zupełnie niewiarygodnym jest, aby po zakończeniu prac komisji, a przed udaniem się do samochodu, poszła jeszcze sprawdzić, czy miejsce dla niepełnosprawnych nadal jest zajęte przez osobę bez uprawnień. Całokształt wyżej opisanych okoliczności wskazuje, że kwestia zajęcia miejsca parkingowego_dla osoby niepełnosprawnej stanowiła tylko i wyłącznie próbę usprawiedliwienia (jak zeznała -- wytłumaczenia) celem uniknięcia ukarania mandatern. ~' j Sąd Okręgowy zsvażşfłiäco1--Ilřästępuj Ł ~f ` ¬| Powództwo należało uznać za uzasadnione jedynie w części. . s Zgodnie Z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, Ulw On wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalno mieszkania, twórczość naukowa", artystyczna, wynalazcza i racj onalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać ' 'U 9 --- STRONA 11 --- zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanegó“rriåri¿1szefiia niifożeełon także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 24 § 1 k.c.). Dobra osobiste są niemajątkowymi, indywidualnymi wa1¬to.śtcia1Tflti*r-r=. -s-ferśy przeżyć psychicznych wiążącymi się z osobowością człowieka, określającymi jego integralność i pozycję w społeczeństwie w ramach uznawanych przez system prawny. .Tako takie mają charakter przyrodzony, nieprzenoszalny i niezbywalny. Godności osobistej, jako wewnętrznego przekonania człowieka o swoim moralnym i etycznym nieposzlakowaniu oraz czci, jako wyrazu- pozytywnego ustosunkowania się innych ludzi do wartości osobistej i społecznej określonej jednostki, człowiek za swego życia nie może utracić. Art. 23 k.c. jako dobra osobiste wprost wymienia cześć człowieka. Cześć i godność, w tym godność wykonywania zawodu, jako wartości szczególnie ważne poddane są szczególnej ochronie. 1. Üstalony stan faktyczny w sposób jednoznaczny wskazuje, iż działanie pozwanej polegające na przekazaniu przełożonemu DS P; - Kå S_Mş w -y L8 nieprawdziwej informacji dotyczącej zachowania powoda, naruszało jego dobra osobiste w postaci dobrego imienia, jakim cieszył się jako uczciwie pracujący funkcj.onariusz S_MS rzetelnie wypełniaj ący powierzone mu obowiązki. r Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego uznaje się, że decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale to, jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia '2002 roku, sygn. akt II CKN 953/00, z dnia 26 października 2001 roku, sygn. akt V CKN 195/01, z dnia 16 ._-,F 10 --- STRONA 12 --- stycznia 1976 roku, sygn. akt.II CR 692/75 oraz z dnia 17 września 2004 roku, sygn. akt V CK 69/04). 9 9i"i"`i“N~ieprawdziwy zarzut sformułowany prr-zezęs, jakoby Di Pi W dniu 23 stycznia 2009 roku nie podjął czynnośe-,i=-=.(›=.-.służbowych po zyskaniu informacji o popełnieniu wykroczenia (zajęcie miejsca parkingowego przez osobę nie posiadającą uprawnień) doprowadził do naruszenia dobrej opinii, jaką cieszył się powód, tak w śród przełożonych jak i wśród pozostałych funkcjonariuszy. Bezpośrednim skutkiem działania pozwanej było wszczęcie przeciwko powodowi postępowania dyscyplinamego, a następnie wymierzenia kary nagany. W ocenie Sądu również w świetle obiektywnych klyteriów nie ma wątpliwości, iż działanie pozwanej należy uznać za naruszające dobre imię powoda. Powyższe zdarzenie odbiło się szerokim echem wśród funkcjonariuszy S- M- w.-L-. Przedstawiona przez E- D- wersja, iż jej reakcja (telefon do Kg S- M8 w LE uzasadniona była tym, że powód nie zareagował na złożone przez nią zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia, nie została przez nią, w ocenie Sądu, w żaden sposób udowodniona. Zeznający w sprawie świadek A- fj-'ë~dn1ezr=iaf'cznie wskazał, _że pozwana w czasie pierwszej się przeparkować samochód, nie wspominając nic o tym, że jest-osobą niepełnosprawną oraz o zajęciu miejsca parkingowego przez osobę nieuprawnioną. Podczas drugiej -interwencji (przy zdejmowaniu blokady z pojazdu) składane przez nią wyj aśnienia miały chaiižilćiler1`iiiii`s*ji3ii`åŻwi"e`d'liwienia, a nie Co więcej również sama pozwana przyznała, ten fakt w rozmowie telefonicznej z K: WÊWÊ. W tej sytuacji zatem działania pozwanej nie mogą w żaden sposób znaleźć usprawiedliwienia. -Nie stanowiły opartej o rzetelne fakty skargi na funkcj onariusza, lecz były w istocie wyrazem dążenia do „odpłacenia się” za wymierzenie mandatu, ewidentnie zmierzającym ¦E_.¦.;|- '_-l¬__-..'¦l|l.-„Ąlñ -'|.:¿ ¦ _F -_|.`-_.¦_-_ł_:.| K ` I _ P J .. . „_._| _-L. I¿__-_¿ ¿;_|___ _'_ ..'.- II'-Ę. i¦`:_:|`_:I_l..-_._ . ..' _r . H ._.. .-„,; -. ł 11, --- STRONA 13 --- do niczym nieusprawíedliwionego zaszkodzenia powodowi w życiu zawodowym. ` samym Ealānumyślnie naruszyła dobra osobiste Dz Pi zobowiązana jest do usunięcia skutków tego naruszenia-Ł5.-_-;:;.,Íf=;="1%1ts7-fi' Żądanie nakazania stronie pozwanej złożenia oświadczenia określonej treści i formie musi być skonkretyzowane przez domagaj ącego się tego rodzaju ochrony, a zatem powinien on dokładnie sformułować treść oświadczenia. Nie jest wyłączona jednak możliwość _ingerencji sądu w żądaną przez powoda treść oświadczenia, polegająca na ograniczeniu jej zakresu, wyeliminowaniu konkretnych sformułowań albo ich uściśłeniu, jak też nadaniu przejrzystości i poprawności pod względem językowym. Ocenie sądu pozostawia art. 24 § 1 k.c. kwestię, czy postulowana przez powoda treść i forma oświadczenia są odpowied1ášiei*i*iś"±?e%.Ĺólow'eifšiórazřłā-propsarajonalne w odniesieniu do naruszenia, jako zmierzające do usunięcia skurków p;oier-zyżęiwdzenia naruszeniem dobra osobistego (wyrok Sądu Najwyższtego"s'rr:f.ttzi: dnia };O»l.<L1± Sfşfgrł. akt I CSK 286/09, Lex nr 630167). Strona powodowa domagała się nakazania pozwanej opublikowania 0ŠWífldCZ~'ř'1"1ífl W dZí<'3111'li1<Ll KĹ ':fS-.ąd »1j1¬;êia"ł='f¿__na względzie, że skutki 1. naruszenia .dóbr osobistych Ľ P Ę miały charakter ograniczony co do kręgu odbiorców. Należy zaznaczyć, że dobre imię powoda z całą pewnością ucierpiało jedynie w jego środowisku pracy.. Innych okoliczności w tym przedmiocie strona powodowa nie wykazała. W artykule, który ukazał się w Ę, zatytułowanym „Sfgi nie ni`epeh1osprawnej“' nie padły żadne dane mogące pomóc w identyfikacji powoda. Nadto powód w żaden sposóbnie w31kazał,.;netgatywnyęh S,kut_kórw,_-ja,kie artykuł ten wywołał wśród szeroko rozumnej opinii publicznej, aj które skierowane były względem jego osoby. Zatem przeproszenie powoda winno nastąpić w sposób wskazany w wyroku, tj. poprzez wywieszenie oświadczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie Kg S.jàMĘ w Ĺ- W ten - '› 12 --- STRONA 14 --- sposób usunięcie skutków naruszenia dóbr osobistych powoda obejmie jego współpracowników, a więc' krąg osób, które wiedziały (lub mogły z łatwością dowiedzieć się) o zachowaniu pozwanej. Jak podkreślono w orzecznictwie złożenie oświadczenia w odpowiedniej formie i treści powinno według powszechnie przyjętych poglądów lub pojęć danego środowiska stanowić ekwiwalent wyrządzonej krzywdy w tym znaczeniu, że niejako niwelować jej skutki (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1971 roku, sygn. III CZP 87171, OSNCP z 1972 roku, z. 6, poz. 104). Treść oświadczenia wskazana w pozwie wymagała doprecyzowania. Da P; domagał się złożenia przez pozwaną oświadczenia następującej treści: „Ja E: D_, przepraszam funkcjonariusza S- M: DĘPĘ za fałszywe oskarżenie, które spowodowało udzielenie temu funkcjonariuszowi kary nagany”. Kara nagany udzielona powodowi została prawomocnie uchylona wyrokiem Sądu Rejonowego w L: z dnia 15 paździemika 2009 roku. Stąd oświadczenie nie może podważać powyższego orzeczenia, ani wywoływać mylnego wrażenia o prawnej skuteczności wymierzonej kary. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia Sądu Rejonowego kara nagany zostałaiudzielona powodowi za niepodjęcie przez 1. funkcjonariusza czynności służbowych w dniu 23 stycznia 2009 roku. W ocenie Sądu oświadczenie o treści wskazanej w wyroku - ,,EBD- przeprasza funkcjonariusza SĹ M: D* P za ,podanie nieprawdziwych informacji dotyczących niepodj ęcia -przez funkcjonariusza czynności służbowych w dniu 23. stycznia 2009 roku” -- wprost odnosi się do zachowania pozwanej oraz zapewnia jego syntetyczny opis. Zasadn_ym było również określenie formatu oświadczenia oraz czasu, w jakim treść oświadczenia powinna znajdować się na tablicy ogłoszeń. ,_ L j Żądanie zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia w kwocie 20.000 zł Sąd uznał za nieuzasadnione w całości. ` ' _ |- 13 --- STRONA 15 --- Jak wyżej wskazano - ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczy;n:i.enia_/._ pieniężnego dóznaną krzywdę lub na jego żądanie??tząsądz-ió-t;Ĺodpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, -gnieszależni-e innych potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Na podstawie powyższego przepisu kompensowana jest krzywda, a więc szkoda niemaj ątkowa wywołana naruszeniem dobra osobistego, ępnrlegíaj ąca na fizycznych dolegliwościach i.psychicznych cierpieniach pokrzywdzonego. Zadośćuczynienie przewidziane przez art. 448 k.c. jest roszczeniem samodzielnym, niezależnym od innych środków potrzebnych do usunięcia ' -¬'. skutków naruszenia dobra' osobistego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 sygn. V CKN 1010/00, OSNC 2003 nr 4, poz. 56). Oznacza to, iżfëo'sóbaşrlctiótfiejëādobrarisr»sosebisteaåa1stały;,naru;şzpgge ma pełną swobodę wyboru roszczenia, z którym wystąpi przeciwko podmiotowi, który naruszył te dobra. Dopuszczalna jest zatem kumulacja poszczególnych środków ochrony dóbr osobistych przewidzianych w art. 24 i 448 k.c. Brak jest jakichkolwiek kryteriów szczegółowych określających relacje pomiędzy roszczeniami przysługuj ącymi na wypadek -naruszenia dóbr osobistych. Rolę moderatora pełni tu sąd ii jego ocenie ostatecznie pozostawione zostaje 'zarówno celowość skorzystania z konkretnego środka, jak również sposób, w jaki ma on być zastosowany. Należy mieć jednak na uwadze, iż ochrona dóbr osobistych 14 --- STRONA 16 --- inićiiítàteiialnymi jest niezależna od winy naruszyciela, jedyną przesłanką ich zastosowania jest bezprawność działania. Natomiast art. 448 k.c. może być stosowany tylko w_ przypadku zawinionego naruszenia dobra osobistego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 roku, sygn. V CKN 1581/00, OSNC 2004 nr 4, poz. 53). ' Bez wątpienia E1 naruszyła, dobra osobiste powoda. W niniejszej sprawie nie wystarcza to jednak do zasądzenia zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma charakter fakultatywny i Sąd może, ale nie musi uwzględnić tego roszczenia. Wynika to zarówno z treści art. 448 k.c. ("sąd |- może"), jak i z funkcji zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Roszczenie wynikające z art-. 448 k.c. nie powinno być bowiem traktowane jako mające charakter lub choćby tylko aspekt penalny. Jego rola polega wyłącznie na zapobieżeniu trwania naruszenia i możliwego do osiągnięcia złagodzenia skutków negatywnych doznań, wynikających z naruszenia dóbr osobistych. Dlatego oceniając zarówno możliwość zasądzenia jak i wysokość odpowiedniej sumy pieniężnej należy miećifiiiaÍ%±-i`wzglā"ęf`ic'šikompensacyjny - a nie represyj ny - charakter zadośćuczynienia (wyroki _Sądu Najwyższego: z dnia 16 kwietnia 2002 roku, V CKN 1010/00, OSNC 2003 nr 4, poz. 56 i z dnia 11 października 1. 2002` roku, sygn. I CKN 1032/00). Z powyższego wynika, iż obok udowodnienia winy po stronie naruszyciela, do zasądzenia zadośćuczynienia na podstaw;i,ę,__,_,a1:t,_ _448 konieczne jestluwzględnienie całokształtu okoliczności ¬" _ ' _"'. .. " -'I-' ' "|"- 'F' ".."_ I* " '.'-'---.-_¦_r¿:|1::|-' . .. _.I _ _ .- _____ faktycznych sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2002 roku, V CKN 1010/00, OSNC 2003 nr 4, poz.. 56). Sąd miał na względzie, że działanie pozwanej nie było związane ze znacznym natężeniem złej woli, ponadto skala naruszenia była relatywnie niewielka, samo zaś zachowanie miało charakter incydentalny. D- przekazała nieprawdziwe informacje dotyczące powoda. jego przełożonemu w rozmowie telefonicznej. Skutkiem tego działania _ było wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego wymierzeniem kary nagany, . _ 'F 15 --- STRONA 17 --- która została prawomocnie uchylona przez Sąd Rejonowy. D- PŚ wywodził, że działanie pozwanej spowodowało również dalsze skutki, takiej jak: przyznanie niższej podwyżki, zmiana rejonu pracy (na gorszy) oraz zmiana charakteru pracy (z patrolu samochodowego na pieszy). W konsekwencji wywołało u powoda odczucie bezpodstawnego podważania jego kompetencji oraz przydatności do pracy w Su Wymaga, Że pomiędzy zachowaniem pozwanej a powyższymi skutkami nie zachodzi normatywny związek przyczynowy. Pozwana nie może ponosić odpowiedzialności za decyzje personalne podejmowane stosunku do powoda przez jego pracodawcę. Ubocznie należy wskazać, _że w toku postępowania nie zostało udowodnione, by przyznanie niższej podwyżki, zmiana rejonu pracy oraz skierowania powoda do patrolu pieszego były skutkiem działania pozwanej. s s . Z tych powodów - zdaniem Sądu - zachowanie się strony pozwanej nie uzasadnia udzielenia ochrony na podstawie art; 448k.c. w związku z art. 23 i 24 k.c. w postaci zasądzenia od EQ D- kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia, zaś udzielona ochrona o charakterze niemajątkowym stanowi należyty ekwiwalent wyrządzonej powodowi krzywdy. 1. | -1'. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu uzasadnia art. 100 zd. 1 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Da PŚ zgłosił w niniejszej sprawie dwa roszczenia. Żądanie ochrony dóbr osobistych charakterze niemaj ątkowym zostało uwzględnione, zaś dotyczące ochrony majątkowej ~ oddalone. Uzasadnia to wzajemnie zniesienie kosztów procesu L ,ęmiędzyę,ştronami. i :'.*.`Ĺ=ŸfĹ;':.j.Í.`.`Ê*.¦' ¦„=_'.;I.„'řf*`”::_-?`.-"¿' ".'Ĺ};~';'i -'-'"_; .,. . Z tych przyczyn i na podstawie powołanych przepisów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku. _ - 16