Wyrok 1 C 267

--- STRONA 1 --- Sygn.1 C 267!12 WYROK I“ [43 P@d$_if§wie ¢_1s‘tav=":.* 2 éfiia E.0E3.2B0i |'. 0 dusfgpifi do mfcrmacp pubhczncg U2. U. 112 puz. H95 2 pozn. zm. przekazano infnrmacje puhlicznq w formie W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ d°‘k“""5‘"*u '55 “' F@""5@ PFZBlW°'Z°"@] _ Dnifl 28 mfljfl 2012 1'. irnigl i nazwiskc wnioskodawry I “W . am KL» 7.1.0 . . . £1 ' O Sqd Okrggowy w Warszawle I Wydz1a%CyW11ny " ‘ " "'";5;;5 w,;;5{’§;;él3'a;;;c§"“ W skiadzie nastqpujqcym: Przewodniczqcy: SSO Jacek Bajak Protokolantz praktykant Magdalena Wojturska po rozpoznaniu W dniu 14 maja 2012 1'. W Warszawie na rozprawie sprawy z powodztwa A. G. przeciwko Skarbowi Par'1stwa_  Ministrowi Skarbu Pafistwa, Skarbowi Pafistwa  Prezesowi Rady Ministrow o zaplatq 1 . oddala powédztwo; 2. zasaglza ocl A. G. na, rzecz Skarbu Pafistwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa kwotq 7 200 zl (siedem tysiqcy dwieécie zlotych) tytuham zwrotu kosztow postegpowania. UZASADNIENIE _ A. G. wnios% o zasaglzenie od Skarbu Pafistwa kwoty 2 970 000 z{ oraz wyplacenie rekompensaty za szkoclq wynikaj qcq z bezczynnoéci legislacyjnej, a dotyozqoq lasu przej Qtego przez Skarb Pafistwa. Jake podstawq Zqdania wskazafi art. 7 ustavvy z 6 lipca 2001 r. Podniési, i2 pomimo delegacji do Wyclania odrqbnych przepiséw unormowania przewidziane w powo%anym przepisie nie zostaly wydane, co omacza bezczynnoéé legislacyjnqpoxvodujqcq szkoclq W postaci braku otrzyrnania rekompensaty. Powéd wskazai, Ze jest spadkobiercq w}aécicie1a maj qflql ziemskiego przej qtego przez. Skarb Pafistwa na mocy reformy rolnej. Pozwany Skarb Pafistwa, reprezcntowany przez Minist1'a Skarbu Pafistwa, Wniési 0 oddalcnie powodztwa. Sqd Okrqgowy ustalii, i zwazyl co nastqpuje: powédztwo jako oczywiécie bezzasadne podlegalo ocldaleniu. Niezaleznie ocl istniej qcego » W sprawie uldadu stosunkow faktycznych wskazaé naleiy, it stronie powodowej nie przysl'ugiwa%o roszczenie wskazane w zqdaniu pozwu. Sqd poddal anélizie roszczenie powoda przez pryzmat przepisu art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 roku 0 zachowaniu narodowego charakteru srrategicznych zasobéw naturalnych kraju (Dz. U. nr 97, poz. 1051 ze zm.). Zgodnie z treéciq art. 1 plct 3 powolanej ustawy do strategicznych zasobow naturalnych kraju zalicza sic; Easy pafistwowe. Natomiast w myél art. 7 roszczenia osob fizycznych, bylych wiaécicieli lub ich spadkobiercow, z tytuhl utraty wlasnoéci zasobow Wymienionych w art. 1, zaspokoj one zostanq w formic rekompensat wypiaconych ze érodkow budzetu pazistwa na podstawie oclregbnych przepisow. W ocenie Sqdu przytoczone przepisy nie daja_ podstaw do stwierdzenia, aby w oparciu 0 nie rnoina byio skonstruowaé normq prawnq bQdQCE[ podsta\vQ roszczenia 0 wyplatq rekompensaty za utratq prawa wiasnoéci nieruchomoéci z rnocy dekretu o przeprowaclzeniu reformy rolnej. Wykladnia powohnego przepisu pozwala w pierwszej kolejnoéci na konstatacj Q, Ze ustawoclawca zaclek1ar0wa% w nim, iz roszozenia osob 2 tytulu utraty wiasnoéoi mienia zaiiczoncgo przez niego do strategicznych zasobéw naturaLnych kraju, a WiQC takze laséw zostanq zaspokojorie _ . w formie rekompensat. Innymi showy przepis ow stanowi zapewnienie na przyszbéé, gwarancjq zaspokojenia w przyszhuéci wymienionych w nim roszciefi. Roszczenia to zaspokoj one zostanq w formic rekompensat W}/p%acanych z budietu pafistwa na . podstawie odrqbnych przepisow, ktorych jednak nie uchwalono do dnia dzisiej szego. Przepis ten nie zawiera natomiast Wskazania co do trybu dochodzenia roszczefi  ' w nirn przewidzianyoh, konkremego organu adlnifiistracji publicznej ani nie wskazuje sqdu powszechnégo jako wiaéciwyoh w --- STRONA 2 --- tyoh sprawach, nie okreéla te2 sposobu W}/IJIBIY rekompensaty (tak wyrok WSA W \VarszaWie z dnia 22 kwietnia 2009 roku, IV SAr’Wa 17'h‘09,Lex 111' 55 0523). W éwietle pow}/Zszego powolane uregulowanie nie mote W obecnym ksztatcie stanowié samoistnej podstawy prawnej do slcutecznego dochodzenia przewidzianej W nim rekompensaty. Wyldadnia literalna oytowanego postanowienia Wskazuje, Ze ustaWodaWca przewidziat W nim swoista (W odniesieniu do tego mienia) instytucje rekompensaty ze Wskazaniem z'rod1a finansowania, ]Jl'ZflWIdLlj3,_C uregulowanie W przysztosci Wskazanych poWy2ej kwestii dotyczacych zasad i trybu jej Wyptaty. Sad podziela zapatrywanie W rnyél Ictorego nomenklatura ustawy (...), poshlguje sie pojeciern rekompensaty, obcyrn prawn cywilnemu, ktore reguluje instytuoje odszkodowania. Trudno zatern przyjaé, by raejonalny ustawodawcanie poshliyt sie pojeciem rekompensaty, gdyby W istocie chodzilo mu o odszkodowanie (tak Wyrok WSA W Warazawie 2 dnia 22 kwietnia 2009 roku, IV SAfWa l77f09,Lex nr 550523). Od roszczefi o oharakterze odszkodowawczym odroinié nalezy te, ktore uprawniaja do okreélonego éwiadczenia pienieznego Z uwagi na sam fakt utraty okreélonego maj atku jak to np. przewidziane zostato W ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. 0 realizaoji prawa do rekompensaty 2 tytutu pozostawienia nieruchomoéoi poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze z.m.). Podkreélenia Wymaga, 2e rzeozona ustawa poshzguje sie Wiasnie poj Qciem rekompensaty, anaI0gicZnym jak W analizowanym art. 7 ustawy z clnia 6 Iipca 2001 roku przy czym jej przyznanie  na okreélonych W tym akcie prawnym warunkach —przekazane zostaio na droge postepowania administracyjnego. Zatem rowniei wyniki Wyktadni systemowej przemawiaja za niedopuszczalnoécia, utozsamiania pojeé rekompensata i odszkodowanie. Z tego tez wzgledu nie byioby dopuszczalnym — nawet zatem przy przyjeciu, Ze w analizowanej sytuacji mamy do ozynienia z luka W prawie  odwotanie sie do przepiséw kodeksu cywilnego normuj acych rezim oclpowiedzialnoéci ‘= odszkodowawczej. W éwietle powyiszego uznaé nalezy, ze art. '7 ustawy z 2001 roku z uwagi jednak na swoj ogolnikowy charalcter — W szczegolnoéci nieokreélenie trybu postepowania, wysokofici tego oéwiadczenia i jednoznacznego krcggu podmiotow do ktorych jest adresowany — nie stanowi Wystarczaj apej podstawy prawnej do uwzglqdnienia roszczenia Wywodzonego z utraty Wlasnoéci nieruchomoéci, ktora to utrata nastapita. W przekonaniu Sadu brak jest Iowniei podstaw do uwzglednienia powédztwa na podsta_Wie art. 417 k.c. W zW. z art. 77 Konstytucji. Za niebuclzaca, Watpliwosci nalezy uznaé okolicznoéé, it Skarb Pafistwa odpowiada za szkode Wyrzadzona niewydaniem aktu normatywnego, ktorego oboWia_zek Wydania powstat po wejéciu W Zycie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Maj a,c zatem na uwadze, Ze ustawa 2 dnia 6 lipca 2001 roku 0 zachowaniu narodowego charakteru strategioznych zasobow nattlrahlych kraju Weszta W Zycie W dniu 1 Wrzeénia 2001 roku a zatem po Wejsoiu W Zycie Konstytuoji RP a przed Wejslciem W Zycie ustawy nowelizujaoej Z dnia 17 czerwca 2004 r. — stwierdzié na1eZy, Ze do oceny Zadania poWoda za zaniechanie legislacyjne znajdzie zastosowanie art. 417 k.c. (W brzmieniu owczeénie obowiagttjacym), interpretowany W zwiazku z art. 77 ust. 1 Konstytucji. Wskazaé jednak naleiy, Ze nieodzownym Warunldem stanu tzw. zaniechania Iegislacyjnego jest stwierdzenie obowiazku Wydania okreélonego rozwiazania legislacyjnego, oraz 2e odpowiedzialnoéé za szkodq Wyrzadzonatakim zaniechaniem powstaje tylko Wtedy, gdy prawa jednostek  przyznane przez prawodawce W sposob oozywisty i bezwarunkowy ~ nie lnoga byé zrealizowane na skutek niewydania odpowiedniego aktu normatywnego (tak Wyroki Sadu Najwyiszego z clnia 4 sierpnia 2006 r., III CSK 133105, OSNC 2007, nr 4, poz. 63 iz dnia 15 lutego 200’? r., II CSK 433/06, niepubl.). W éwietle powyiszego niewatpliwym jest, Ze 0 zaniechaniu legislaoyj nym powodujapym odpowiedzialnoéé odszkodowawcza Skarbu Paz’1stWa mozna mowié tylko Wéwczas, gdy nie zosta} Wydany akt norrnatywny, ktorego oboWia_zeIc Wydania przewiduje przepis prawa (Konstytucja lub ustawa). W ocenie Sadu powod nie Wykazat tak zdefiniowanych przes¥aneI< odpowiedzialnosci Skarbu Pafistwa za zanieohanie legislaoyjne. Odwolujac sie do juz do jui poczynionyoh uwag, stwierdzié naleiy, Ze przewidziany W art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 roku obowiazek Wyplaty rekompenaat z tytuhl utraty Wlasnoéci zasobow okreélonych W jej art. 1 jest na tyle ogolnikowy, 2e nie jest moZliWe ustalenie jego zakresu, wysokosci naleznej rekompensaty, podmiotow uprawnionych i podmiotu odpowiedzialnego za jej wyplate a tym samym nie mozna przyjaé, 2e prawa jednostek przyznane zostaty ‘ W nim przez prawodawee W sposob oczywisty i bezwarunkowy. Jednoczesnie aby moina bylo przyj aé, 2e ustawodawca podjat zobowiazanie do Wydania okreslonego akm normatywnego, a nie tylko przewidywal mozliwoéé uregulowania peWnej kwestii W innej ustawie obowiazek Wydania ustawy musi byé Wyrazony W sposobjednoznaozny, Wylaczajacy rnozliwoéé jego ustalenia dopiero W drodze Wykladni dokonanej przez sad; stanowiioby to wkroezenie Wladzy sadowniczej W uprawnienia zastrzezone dla ustawodawcy (talc Sad Najwyzszy W uchwale z dnia 6 Iipca 2006 roku, III CZP 37706, OSNC 2007f4f56). W sytuacji, gdy delegacja ustaWoWa miataby dotyezyé Wydania rozporzadzenia Wykonawczego, to upowainienie ustaWoWe powinno czynié zadoéé Wymaganiorn przewidzianym W art. 92 ust. I Konstytucji, a WIQC okreélaé organ Wlaéciwy do Wydania rozporzadzenia, zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne clotyczace treéci aktu. Niewatpliwym jest W ocenie Sadu, 2e analizowany art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 roku 0 zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobéw naturalnych kraju nie wypetnia powolanyoh kryteriow. Niezaleznie od powyiszego podkreélenia Wymaga, Ze nawet przyjecie, it niewydanie aktu normatywnego stanowito zaniechanie legislacyjne pozwanego, brak bytoby podstaw do ustalenia zakresu szkody doznanej przez powoda z tego tycuhz, a wykazanie tej przestanki  obciazajace go zgodnie z ogolna regu1a, rozktadu cieiaru dowodu  jest niezbedne dla przyjeoiaodpowiedzialnoéci odszkodowawczej S_karbu Pafistwa. Je2e1i szkoda w powyzszej sytuacji rniaiaby sie Wyrazaé W pozbawieniu powoda rekompensaty na skutek zaniechania legislacyjnego, to wobec braku jakichkolwiek Wskazafi. ustaWodaWcy co do jej zakresu, niemoiliwym byloby  bez Wkraczariia Wk0I'I1p6t6I‘1Cj6 prawodaWcy okreélenie Wysokoéoi naleznego poWodoWi odszkodowania. Z tych przyozyn Sad orzekl, jak W pkt I sentenoji Wyroku. O kosztach postepowania Sad orzekt na podstawie art. 108 § 1 k.p.o., art. 98 § 1 k.p.c. oraz art. 99 l<.p.c. W zw. 2 § 6 pkt 6 Rozporzadzenia Mi11i5t'ra Sprawiedliwoéci z dnia 28 Wrzeénia 2002 roku W sprawie oplat za czynnoéci adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa kosztow nieoplaconej pomocy prawnej udzielonej z urzedu (Dz.U. z 20021". Nr 163, poz. 1348 ze zm.) 1 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 Iipca 2005 roku o Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa.